حفره خشک دندان: علائم، ریسک فاکتور، درمان

هیچ کس دوست ندارد دندانش را بکشد. اما ابتلا به حفره خشک دندان پس از کشیدن آن می تواند این کابوس را وحشتناک تر هم کند. خوشبختانه با مراقبت مناسب، می توان از ابتلا به حفره خشک دندان پیشگیری کرد. به هر حال این مشکل عارضه ای کوتاه مدت است که با درمان مناسب حل می شود.

حفره خشک دندان چیست؟

حفره خشک دندان که استئوتومی آلوئولار نیز خوانده می شود، عارضه ای دردناک است که گاهی اوقات پس از کشیدن دندان بروز می یابد.

پس از کشیدن دندان، به طور معمول در جای دندان لخته شدن خون شکل می گیرد. لخته خون از استخوان ها، بافت ها و اعصاب های زیر حفاظت می کند تا محل زخم بهبود یابد.

در صورت بروز حفره خشک دندان لخته خون ایجاد نمی شود یا از بین می رود. در نتیجه استخوان و اعصاب در معرض محیط دهان قرار می دهد.

عوامل خطر:

همه کسانی که دندان خود را می کشند به حفره خشک دندان مبتلا نمی شود. دندان پزشکان دلیل ابتلا به این عارضه را نمی دانند اما برخی عوامل خطر ابتلا به آن را افزایش می دهد.

این عوامل عبارتند از:

  • سیگار کشیدن
  • جویدن تنباکو
  • استفاده از داروهای ضد بارداری خوراکی یا درمان جایگزین استروژن
  • عدم رعایت مراقبت های پس از کشیدن دندان
  • عدم رعایت بهداشت دهان و دندان
  • عفونت در لثه یا اطراف دندان کشیده شده
  • سابقه ابتلا به حفره خشک دندان
  • استفاده از نی بعد از کشیدن دندان

با اجتناب از این ریسک فاکتورها می توان تا حد زیادی از بروز مشکل در امان بود.

علائم:

علائم شناسایی حفره خشک دندان آسان است. در حالی که همیشه دو عارضه یکسان نیستند، علائم رایج عبارتند از:

  • درد شدید در محل کشیدن دندان در عرض ۳ روز
  • کنده شدن لخته خون در محل زخم
  • مشاهده استخوان در محل کشیدن دندان
  • بوی بد بو از دهان
  • طعم بد در دهان
  • انتشار درد از جای دندان به گوش، چشم، یا گردن

در حالی که مقداری درد و ناراحتی پس از کشیدن دندان طبیعی است، بدتر شدن درد یا درد شدید عادی نیست. برای رد حفره خشک دندان، افرادی که دچار درد شدید هستند باید به دندان پزشک مراجعه کنند.

درمان:

درمان حفره خشک دندان معمولا شامل مدیریت درد می شود. دندان پزشک از روش های زیر استفاده می کند.

  • شستن محل زخم برای رفع باقی مانده مواد
  • بستن محل زخم با پانسمان دندان پزشکی
  • تجویز دارو

پس از درمان در مطب، فرد باید تا چندین روز مراقبت را در خانه ادامه دهد. درمان خانگی معمولا شامل موارد زیر است:

  • شستشوی محل با آب نمک یا دهان شویه مخصوص
  • ادامه مصرف داروی مسکن در صورت نیاز

افراد مبتلا به این عارضه باید برای اطمینان از بهبودی مجددا به دندان پزشک مراجعه کنند.

مدیریت و تغییر شیوه زندگی:

در حالی که مدیریت پزشکی عارضه به کاهش درد و بهبود زخم کمک می کند، مراقبت از خود در خانه به همان اندازه مهم است. در حین درمان فرد باید تغییرات زیر را در شیوه زندگی خود اعمال کند. این تغییرات عبارتند از:

  • متوقف کردن استفاده از تنباکو
  • ترک سیگار
  • شستشوی دهان با آب گرم چندین بار در روز
  • مراقبت از زخم هنگام مسواک زدن
  • نوشیدن مقدار زیادی مایعات
  • اجتناب از غذاهای تحریک کننده زخم
  • پرهیز از نوشیدنی های گازدار
  • عدم استفاده از نی برای نوشیدن
  • استفاده از کمپرس گرم و سرد بر روی فک و یا گونه

منبع

medicalnewstoday

آبسه دندان: علائم، علل و درمان

آبسه دندان، تجمع گره ای از چرک است که در داخل دندان یا لثه شکل می گیرد. آبسه معمولا یک عفونت باکتریایی است که اغلب در پالپ نرم دندانی انباشته می شود. باکتری ها در پلاک، غذا و بزاق زندگی می کنند. این باکتریها به دندان می چسبند و به آن و لثه ها آسیب می زنند. چنانچه با استفاده از مسواک زدن به طور منظم و صحیح پلاک روی دندان برداشته نشود، باکتری ها ممکن است درون بافت نرم داخل دندان یا لثه گسترش یابند و در نهایت به آبسه دندان منجر شود.

حقایقی در مورد آبسه دندان:

بهتر است پیش از پرداختن به درمان، با حقایقی در مورد آبسه آشنا شوید:

  • سه نوع آبسه دندانی وجود دارد: لثه ای، پریودنتال و پری اپیکال.
  • علائم آبسه های دندانی عبارتند از درد، طعم بد در دهان و تب است.
  • آبسه های دندانی در اثر یک عفونت باکتریایی ایجاد می شوند.
  • اگر علائم آبسه دندانی ظاهر شود، فرد باید بلافاصله دندانپزشک مراجعه کند.
  • درمان آبسه ممکن است شامل جراحی کانال ریشه باشد.
  • اگر پس از درمان آبسه دندان بازگردد، دندان باید کشیده شود.
  • برای به حداقل رساندن درد، بهتر است از نوشیدنی های سرد و مواد غذایی نرم و از مسواک نرم تر استفاده کنید.
  • در صورت عدم درمان، آبسه می تواند به عارضه های بدتر مانند کیست یا سینوزیت ماگزیلاری منجر شود.

انواع آبسه دندان؟

برای درمان باید نوع آبسه مشخص شود. آبسته ها به دسته های زیر تقسیم می شوند.

  • آبسه لثه: آبسه تنها در بافت لثه است و بر روی دندان یا رباط پریودنتال تاثیر نمی گذارد.
  • آبسه پریودنتال: این آبسه در ساختار بافت استخوانی دندان ها شروع می شود.
  • آبسه پروبیال: این آبسه در پالپ نرم دندان شروع می شود.

آبسه دندانی معمولا نیاز به درمان دارد در غیر این صورت از بین رفتن بافت استخوانی بدتر شود.

علائم آبسه:

موارد زیر نشان از بروز آبسه در دهان شما دارد. برای درمان باید هرچه سریع تر به دندان پزشک مراجعه کنید:

  • درد در ناحیه آسیب دیده هنگام جویدن
  • درد با لمس ناحیه
  • حساسیت به مواد غذایی یا مایعات سرد یا گرم
  • طعم بد در دهان بیمار
  • تب
  • ناراحتی عمومی (بیمار احساس ناخوشی می کند)
  • تریسموس؛ باز کردن دهان دشوار است
  • دیسفاژی؛ مشکلات بلع
  • بیخوابی.

علامت اصلی آبسه دندان درد است. درد اغلب شدید است و معمولا به طور ناگهانی شروع می شود و در طول ساعت ها یا روزهای بعدی افزایش می یابد. در بعضی موارد ممکن است درد به گوش، فک و گردن منتشر شود.

درمان:

تنها فردی که به طور موثر می تواند آبسه را درمان کند دندان پزشک است. درمان ممکن است شامل روش های معمولا دندانپزشکی و گاهی جراحی شود.

برش:

آبسه باید برش داده شود و موضع چرک تخلیه شود. دهان بیمار بیحس می شود.

آبسه پری اپیکال:

از درمان کانال ریشه برای حذف آبسه دندان استفاده می شود. در این روش هر گونه بافت آسیب دیده از پالپ حذف خواهد شد. سپس برای پیشگیری از عفونت بعدی دندان پر می شود.

آبسه پریودنتال:

آبسه تخلیه و پاکت پریودنتال تمیز می شود. سطوح ریشه دندان توسط جرمگیری تمیز می شود. این کار به بهبودی دندان و پیشگیری از عفونت بعدی کمک می کند.

منبع

medicalnewstoday

بیهوشی در دندان پزشکی اطفال: پروسه و ملاحظات

زمانی که صحبت از بیهوشی در دندان پزشکی اطفال می شود، ایمنی از هر چیز دیگری برای والدین مهم تر است. برای روش های طولانی و پیچیده و کودکان یا بیماران عصبی ممکن است پزشک استفاده از بیهوشی را توصیه کند. بیهوشی برای اغلب بیماران معمولا یک روش بسیار امن است. این روش می تواند به انجام دقیق پروسه کمک کند.

انواع روشهای بیهوشی در دندان پزشکی اطفال:

آرام بخش دهانی، اکسید نیتروژن و آرام سازی وریدی انواع عمده بیهوشی در دندان پزشکی اطفال است.

آرام بخش دهانی:

آرام بخش دهانی ازطریق دهان و بینی انجام می شود. از سوی دیگر به محض رسیدن بیمار به مطب یا بیمارستان قابل اجراست. این روش معمولا ۲۰ دقیقه فرصت برای کار بر روی دندان در اختیار پزشک قرار می دهد. آرام بخش دهانی بیماران را به خواب نمی برد، اما به آنها کمک می کند تا آرام باشند.

اکسید نیتروژن:

اکسید نیتروژن یا گاز خنده نیز به آرام ماندن کودک کمک می کند. دندان پزشک ماسکی از اکسید نیتروژن و اکسیژن را روی صورت بیمار قرار می دهد. سپس کودک در عرض پنج دقیقه احساس آرامش می کند. در پایان این روش اکسیژن خالص به بیمار داده می شود تا اکسید نیتروژن باقی مانده را پاک کند.

آرام بخش داخل وریدی:

آرام بخش داخل وریدی از طریق یک سوزن وارد بدن بیمار می شود. معمولا پزشک برای اجتناب از ترساندن کودک، پیش از وارد کردن سوزن به پشت دست وی، از گاز اکسید نیتروژن استفاده می کند. پس از بیهوش شدن کودک از لوله ای برای کمک به تنفس وی استفاده می شود.

قبل از پروسه:

تحقیقات نشان می دهد که کودک زمانی پروسه بیهوشی را بهتر تحمل می کند که والدین خود تحمل بالایی داشته باشند و به کودک کمک کنند.

رعایت موارد زیر قبل از شروع کار اهمیت زیادی دارد:

  • ممنوعیت خوردن و نوشیدن برای کودک از سه ساعت قبل از شروع کار
  • خوردن غذاهای سبک در روز قبل از نوبت دندانپزشکی
  • پوشیدن لباس های سبک و دکمه دار در روز عمل

طول پروسه:

انجام روش های زیر از سوی والدین در حفظ آرامش کودک مفید است:

  • به همراه داشتن اسباب بازی های محبوب کودک
  • گرفتن دست کودک در دست
  • به همراه نیاوردن سایر کودکان برای تمرکز کامل بر کودک بیمار
  • حرف زدن با کودک و شعر خواندن

مانیتور کودک در طول بیهوشی:

در بیهوشی در دندان پزشکی اطفال حصول اطمینان از ایمنی بیمار در طول کار اهمیت زیادی دارد. در طول کار بر روی دندان، سطح اکسیژن خون، فشار خون، دمای بدن و ضربان قلب بیمار کنترل می شود.

بعد از بیهوشی:

در بیمارستان بعد از اتمام کار، معمولا از والدین خواسته می شود که مدتی را در کنار کودک بمانند. کودک ممکن است دچار بیحالی یا سرگیجه باشد. علاوه بر این ممکن است احساس تهوع کند. دو بزرگسال باید کودک را تا خانه همراهی کنند. یکی رانندگی کند و دیگری تنفس بیمار را چک کند.

اثرات طولانی مدت بیهوشی عبارتند از:

  • بیحالی
  • سرگیجه
  • خواب آلودگی تا ۲۴ ساعت
  • و حالت تهوع.

بنابراین روز بعد از عمل کودک باید استراحت کند.

ملاحظات پس از اتمام کار بر روی دندان:

برای چند ساعت اول پس از عمل، بهتر است کودک چیزی مصرف نکند. یک ساعت پس از عمل می توان با کمی آب شروع کرد. در صورت فقدان استفراغ، نیم ساعت بعد می توان به کودک غذایی نرم و سبک داد. تا روز بعد یا زمانی که پزشک تعیین کند، کودک باید فقط غذاهای نرم بخورد. چنانچه کودک دچار استفراغ، درد شدید، خونریزی شدید یا تب شود، والدین باید بلافاصله با دندانپزشک تماس بگیرند.

بی خطر بودن بیهوشی در دندان پزشکی اطفال ثابت شده است. این روش امکان انجام کار برای کودک را با دقت و آرامش کامل فراهم می آورد.

منبع

colgate

دهانشویه: چرا باید از آن استفاده کرد؟

دهانشویه بخش مهمی از تمیز کردن دندان های شما نیست. مسواک زدن و نخ دندان کشیدن بسیار مهمتر از آن است. بسیاری از دندانپزشکان نیز استفاده از آن را به عنوان روشی اضافی برای تمیز کردن دندان ها در کنار مسواک و نخ دندان می دانند. اما چرا باید گاهی از آن بهره برد؟

روال روزانه:

یک رژیم مناسب دندانپزشکی باید شامل موارد زیر باشد:

  • مسواک زدن دندان ها و استفاده از خمیر دندان حاوی فلوراید
  • نخ دندان کشیدن
  • استفاده از دهانشویه
  • کاهش مصرف غذاهای شیرین/شیرینی
  • معاینات منظم در دندانپزشک

تبعیت از یک روال روزانه دندان هایتان را پاک و سالم نگه می دارد و از خطر پوسیدگی دندان یا بیماری های لثه جلوگیری می کند. بدین منظور باید دندان و لثه های خود را دو بار در روز مسواک کنید، از نخ دندان برای تمیز نگهداشتن بین دندان ها استفاده کنید و با بهره گیری از دهانشویه بقایای پلاک و باکتری را از دهان خود خارج کنید.

پلاک:

پلاک یک فیلم چسبنده است که بر روی سطح دندان ها شکل می گیرد و اگر از بین نرود می تواند به پوسیدگی دندان و بیماری لثه منجر شود. این مشکل حتی می تواند باعث از دست رفتن دندان شود. مسواک زدن و نخ دندان می توانند در پیشگیری از این مشکل موثر باشند، اما دهانشویه مزیت بیشتری هم دارد. نفس شما را خوشبو می کند.

اگر مطمئن نیستید که از چه نوع دهانشویه ای استفاده کنید، با دندان پزشک خود مشورت کنید. احتمالا وی به شما نوع فاقد الکل را توصیه می کند.

روش استفاده از دهانشویه:

اگر از این ماده استفاده می کنید، بهتر است پس از مسواک زدن و نخ دندان کشیدن این کار را انجام دهید. مقدار کمی از آن را داخل لیوان بریزید و در دهان خود قرقره کنید تا بقایای جرم و باکتری را از بین ببرد.

مشکلات استفاده:

دهانشویه حاوی مقادیر بالای اسیدیته است، بنابراین می تواند موجب تحریک افرادی شود که دچار سوزش سر دل و یا ریفلاکس هستند. اگر از هر کدام از این عارضه ها رنج می برید، نوع طبیعی آن را به جای نوع اسیدی انتخاب کنید.

از دیگر مشکلات مرتبط با دهانشویه می توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • خشکی دهان در نوع حاوی الکل
  • ازبین نرفتن باکتری ها در نوع طبیعی
  • و رنگ گرفتن دندان ها در صورت استفاده بیش از حد از دهانشویه حاوی فلوراید.

 

منبع

medic8

انواع دهانشویه: مزایا و معایب آن برای هر فرد

دهانشویه های زیادی در بازار وجود دارد که هر یک کارکرد متفاوتی دارند. برای مثال دهانشویه های حاوی فلوراید به تقویت دندان های شما کمک می کنند؛ دهانشویه های ضد عفونی کننده که با فساد دندان مبارزه می کنند و نفس بدبو را پنهان می کنند؛ و دهانشویه های گیاهی که فاقد الکل هستند. در این مطلب به انواع دهانشویه و مزایای هر یک برای دهان و دندان شما می پردازیم.

انواع دهانشویه:

به طور خلاصه دهانشویه های موجود در بازار به دسته های زیر طبقه بندی می شوند:

دهانشویه های فلوراید:

در بین انواع دهانشویه این نوع از سایرین مشهورتر است. دهانشویه های حاوی فلوراید به تقویت دندان و همچنین افزودن حفاظت اضافی در برابر پوسیدگی دندان کمک می کنند. با این وجود، فلوراید در خمیر دندان و آب شهری نیز موجود است. بنابراین ممکن است مصرف این نوع دهانشویه برای برخی افراد بیش از حد مورد نیاز باشد. مراقب مصرف بیش از حد فلوراید باشید. با وجود مزایای زیادی که دارد، مصرف بیش از حد آن خود با لکه دار شدن دندان ها در ارتباط است.

دهانشویه های زیبایی و بهداشتی:

دهانشویه های زیبایی مانند سایر انواع دهانشویه از دندان های شما در برابر پوسیدگی محافظت نمی کنند و بیشتر برای رفع بوی بد دهان استفاده می شوند. این دهانشویه دندان هایتان را پاک می کند، اما خطر پوسیدگی دندان را کاهش نمی دهد.

دهانشویه های ضد عفونی کننده:

این نوع دهانشویه حاوی کلرهگزیدین گلوکونات است. این ماده یک ماده شیمیایی است که رشد باکتری را متوقف می کند و برای افراد مبتلا به عفونت دهان مناسب است. این دهاشویه نفس بدبو را نیز از بین می برد. در عین حال تا حدی در جلوگیری از تشکیل پلاک موثر است اما برای اثربخشی کامل باید در کنار مسواک و نخ دندان استفاده شود.

از سوی دیگر از استفاده بیش از حد از این نوع دهانشویه پرهیز کنید، زیرا سطح بالایی از کلرهگزیدین می تواند رنگ دندان ها را در طولانی مدت تغییر دهد. اما اگر دچار این مشکل شدید، دندانپزشک می تواند مشکل را رفع کند. از سوی دیگر، این نوع دهانشویه به دلیل دارا بودن الکل، می تواند باعث خشکی دهان و مشکلات مرتبط با آن شود.

دهانشویه های طبیعی:

این دهانشویه ها فاقد الکل و فلوراید هستند و بسیار شبیه به دهانشویه های معمولی عمل می کنند. بعضی از افراد ترجیح می دهند که از دهانشویه های خانگی، مانند ترکیب آب گرم و کمی نمک، در درمان عفونت یا آسیب های دندانی استفاده کنند.

دهانشویه های مراقبت کامل:

این دهانشویه ها حاوی مواد ضد باکتریایی هستند که باعث کاهش پلاک و جلوگیری از بیماری های لثه می شود.

دهانشویه جادویی:

شاید در مورد این نوع دهاشویه ها کمتر شنیده باشید. این دهانشویه توسط دندانپزشک تجویز می شود و برای درمان زخم دهان و التهاب بافت ها ناشی از مشکلاتی نظیر سرطان استفاده می شود.

این دهانشویه ممکن است حاوی مواد زیر باشد:

  • آنتی بیوتیک ها، به عنوان مثال تتراسایکلین
  • بیحسی موضعی، به عنوان مثال لیدوکائین
  • گلوکوکورتیکوئیدها برای کاهش التهاب
  • نستاتین، نوعی ضد قارچ برای درمان موکوزیت دهان
  • مائولکس – یک آنتی اسید برای حفاظت از بافت نرم در دهان

بهتر است همیشه پیش از فکر کردن به نام تجاری، به نوع دهانشویه ای که نیاز دارید و علت آن فکر کنید. دهانشویه مناسب برای هر فرد متفاوت است و ممکن است اثرات یکسانی برای تمام افراد نداشته باشند.

منبع

medic8

ارتودنسی در دوران بارداری: ملاحظات و نگرانی ها

اگر قرار است در چند ماه آینده با دوره جدیدی از مادری رو به رو شوید، پس از سلامت دندان ها و لثه های خود در دوران بارداری غافل نشوید. بارداری باعث تغییرات زیادی در سطوح هورمون شما می شود که منجر به ترشح بیشتر بزاق، نفس بد بو و لق شدن دندان ها می شود. برخی از زنان بارداری به ارتودنسی نیاز دارند یا در حال درمان هستند. آیا امکان انجام ارتودنسی در دوران بارداری وجود دارد؟ پاسخ این سوال مثبت است. می توانید درمان فعلی ارتودنسی خود را ادامه دهید یا درمان ارتودنسی خود را در دوران بارداری شروع کنید.

نگرانی در مورد رادیوگرافی:

بعضی از زنان ممکن است در مورد رادیوگرافی از صورت و دهان خود در دوران بارداری نگران باشند. اما برای انجام این کار محافظی بر روی شکم زن باردار قرار می گیرد تا جنین را از قرار گرفتن در معرض اشعه محافظت کند.

 اطلاع پزشک از بارداری شما:

برای شروع یا ادامه ارتودنسی در دوران بارداری دندان پزشک باید از وضعیت شما آگاه باشد. گاهی زنان در دوران بارداری افزایش وزن زیادی خواهند داشت. این امر موجب تغییر اندازه صورت یا دهان او می شود. هنگامی که این اتفاق می افتد، شاید لازم باشد که قالب جدیدی از دهان و دندان وی تهیه شود. در عین حال، زن باردار باید به صورت متناوب به دندان پزشک مراجعه کند تا بر اساس ظاهر فک سیم ها و براکت ها تنظیم شوند. بنابراین هر زمان که با تغییر وزن عمده رو به رو شدید حتما به دندان پزشک خود مراجعه کنید.

صحبت در مورد درمان ارتودنسی با متخصص زنان و زایمان:

هنگامی که قرار است در حین بارداری تحت درمان ارتودنسی قرار بگیرید، بهتر است ابتدا با متخصص زنان و زایمان خود صحبت کنید. در حالی که ممکن است قبل از بارداری دندان هایتان دچار مشکل نبوده نباشد، برخی از خانم ها در بارداری دچار التهاب لثه می شوند. این امر ابتلا به بیماری لثه یا تغییر موقعیت دندان را تسهیل می کند. بنابراین بهتر است در مورد شروع ارتودنسی در دوران بارداری با متخصص زنان و دندان پزشک خود به صورت همزمان مشورت کنید.

کاهش زمان ارتودنسی در دوران بارداری:

در مورد زمان مورد نیاز برای درمان با دندان پزشک خود مشورت کنید. بسته به وضعیت دندان ها، گاهی می توانید از روش های مدرن مانند ارتودنسی سریع یا حتی ونیرها استفاده کنید. ارتودنسی سریع می تواند در عرض شش ماه مشکل شما را حل کند.

ارتودنسی در دوران بارداری: بهبود رژیم غذایی بعد از زایمان

شروع ارتودنسی در دوران بارداری مزیت های زیادی دارد. یکی از آنها تقویت قوای مادر بعد از زایمان است. تبعیت از یک رژیم سالم، حاوی سبزیجات، میوه ها و پروتئین، بعد از زایمان از هر وقت دیگری بیشتر اهمیت دارد. اگر در کل زندگی خود با جویدن مشکل داشته اید، اکنون زمان خوبی است که تا پیش از رسیدن نوزاد خود را برای این دوران آماده کنید. استفاده از سبزیجات و پروتئین می تواند شما را در تغذیه خود و شیردهی به نوزاد یاری دهد.

داروهای ضددرد:

در مورد مصرف داروها در دوران بارداری خود دچار تردید هستید؟ لازم نیست نگران باشید. برای شروع ارتودنسی در دوران بارداری به جراحی یا بیهوشی نیاز نخواهید داشت. ممکن است بعد از استفاده از بریس یا سفت کردن آنها مقداری دچار درد و ناراحتی شوید، اما به قدری نیست که نتوانید تحمل کنید. در عین حال، روغن های ضد دردی در ارتودنسی وجود دارد که برای زنان بارداری خطرناک نیستند.

 شروع درمان پیش از به دنیا آمدن نوزاد:

اگر فکر می کنید انجام ارتودنسی در بارداری با توجه به تمام مشغولیات دشوار است، در نظر بگیرید که با توجه به زمان مورد نیاز به مراقبت از یک کودک این کار پس از زایمان چقدر دشوارتر خواهد بود؟ اگر در دوران بارداری درمان را شروع کنید، شانس خوبی وجود خواهد داشت که پیش از زایمان بریس ها برداشته شوند. در عین حال، اگر قصد حاملگی های متعدد با فواصل کم را دارید، نباید درمان را چندین سال به تعویق بیاندازید.

منبع

beachbraces

بدترین نوشیدنی ها برای دندان شما: اسیدی و شیرین

همه می دانند که برخی غذاها برای دندان مضر هستند. بالای این فهرست را چند مورد مواد غذایی مانند مواد سخت، آب نبات های چسبنده و غذاهای شیرین که بین دندان ها گیر می کنند، اشغال کرده اند. اما در این بین سهم نوشیدنی ها فراموش شده است. گاهی نوشیدنی ها حتی از آب نبات هم برای دندان های شما بدتر هستند. در این مطلب بدترین نوشیدنی ها برای دندان فهرست شده است.

نوشیدنی ها می توانند به دو روش متفاوت سلامت دهان و دندان ما را به خطر بیاندازند. بسیاری از آنها حاوی مقدار زیادی قند هستند که می توانند باعث تشکیل حفره و باکتری در دهان شوند. برخی دیگر بسیار اسیدی هستند و مینای دندان را دچار فرسایش می کنند. دسته ای دیگر هم اسیدی و هم شیرین هستند و از این منظر دو برابر خطر دارند. در زیر پنج مورد از بدترین نوشیدنی ها برای دندان آورده شده است. به احتمال زیاد شما هر روز حداقل یکی از آنها را مصرف می کنید. اما سعی کنید در برابر این وسوسه مقاومت کنید. در آخر این فهرست جایگزین های بهتری به شما پیشنهاد می کنیم

بدترین نوشیدنی ها برای دندان:

قهوه:

در فهرست بدترین نوشیدنی ها برای دندان احتمالا هیچ یک برای دندان های شما بدتر از قهوه نیست. جدا از لکه هایی که روی دندان ایجاد می کند، این نوشیدنی تلخ، بسیار اسیدی است و اغلب پر از شکر هم هست. بنابراین برای مینای دندان نیز بسیار مضر است. هر فنجانی که از این نوشیدنی مصرف می کنید، مقدار زمانی را که باید در مطب دندان پزشک صرف کنید افزایش می دهید.

چای:

از نظر ایجاد لکه و رنگ زرد روی دندان، چای بهتر از قهوه است. اما این نوشیدنی هم بسیار اسیدی است و بسیاری از مردم ترجیح می دهند آن را با قند شیرین کنند. البته اگر بر وسوسه های خود غلبه کنید، چای بدون شکر، به دلیل دارا بودن فلوراید طبیعی، برای دندان های شما خوب است. اما فراموش نکنید که در هر صورت مصرف بیش از حد آن با زرد شدن دندان همراه است.

نوشیدنی های انرژی زا:

نوشیدنی های انرژی زا مانندMonster و Red Bull و همچنین نوشیدنی های ورزشی مانند Gatorade حاوی مقادیر زیادی قند و اسیدیته هستند. به عنوان یک قاعده کلی، هر نوشیدنی که دندان های شما را رنگی کند، برای شما خوب نیست.

سودا و نوشابه:

سودا و نوشابه های گازدار به همان دلایل ذکر شده برای نوشابه های انرژی زا برای شما مضر هستند. آنها پر از اسیدیته و شکر هستند. کوکا کولا در واقع اسیدی ترین نوشیدنی موجود است. اگر بخواهیم با شما صادق باشیم، بهتر است یک قوطی آب نبات مصرف کنید تا این که همان مقدار نوشابه بنوشید.

آب میوه:

آیا می دانستید که به بیشتر آب میوه های بسته بندی شده شکر اضافه شده است؟ شاید عبارت طبیعی روی آنها حک شده باشد، اما واقعیت چیز دیگری است. آبمیوه هایی مانند آب لیمو، مانند آب پرتقال و گریپ فروت، به خصوص اسیدی هستند، و مصرف هر روزه آنها تهدیدی برای مینای دندان شما به شمار می رود.

الکل:

نوشیدنی های الکلی از جنبه های زیادی برای شما مضر هستند. برخی از آنها مانند شراب بسیار اسیدی هستند و باعث لکه دار شدن دندان ها می شوند. برخی دیگر حاوی مقدار زیادی قند هستند، برخی حتی از قند ساخته شده اند! باکتری های دهانی عاشق آنها هستند و در دهان شما به سرعت تکثیر می شوند. الکل با خشک کردن دهان استعداد ابتلا به پوسیدگی و بیماری های لثه را نیز افزایش می دهد. همچنین، مصرف نوشیدنی های الکلی به طور چشمگیری خطر ابتلا به سرطان دهان را افزایش می دهد.

 نوشیدنی های مناسب؟

به دنبال یک نوشیدنی مناسب برای دندان هایتان هستید؟ یک لیوان شیر! کلسیم موجود در شیر به قوی شدن دندان ها و استخوان هایتان کمک می کند. آب نیز یک انتخاب عالی است، به خصوص آبی که با فلوراید غنی شده است و به محافظت از دندان ها کمک می کند. چای رقیق و آب میوه تازه و خانگی نیز بهتر از نوشیدنی های صنعتی هستند. اگر واقعا به نوشابه نیاز دارید، ماالشعیر گزینه بهتری است.

برای کاهش آسیب به دندان های خود ناشی از نوشیدنی های ناسالم، هر روز مسواک بزنید و نخ دندان بکشید. پس از مصرف بدترین نوشیدنی ها برای دندان حتما دهان خود را با آب بشویید و هر شش ماه برای معاینه به دندان پزشک مراجعه کنید.

منبع

discoverdentalhouston

تست بیماری لثه: تخمین شدت بیماری در شما

آیا تا به حال به وجود بیماری لثه در خود شک کرده اید؟ آیا کنجکاو شده اید که ریسک ابتلای خود به بیماری های لثه را بدانید؟ تست بیماری لثه در این مطلب را انجام دهید و امتیازات خود را جمع بزنید تا احتمال بروز این مسئله در خود را ارزیابی کنید. در صورتی که جمع امتیازات شما در محدوده خطر قرار دارد هر چه سریع تر به دندان پزشک مراجعه کنید. به یاد داشته باشید که بیماری های لثه تا مراحل پیشرفته اغلب خفته و بدون علامت های سیگنال دهنده خطر، مانند درد هستند. در نتیجه پیشرفت بیماری می تواند درمان و نجات دندان ها را دشوار و گاهی غیر ممکن سازد.

تست بیماری لثه:

به سوالات زیر پاسخ دهید و امتیاز هر سوالی که پاسخ آن مثبت است را برای خود محاسبه کنید. در نهایت، پس از جمع امتیازات، تفسیر محدوده متعلق به خود را بخوانید. در صورتی که برای شما مراجعه یا درمان مشخص شده است، اقدامات لازم را هر چه سریع تر اتخاذ کنید.

۱٫ آیا بالای ۴۰ سال هستید؟ (۱)

ریسک ابتلا به بیماری های لثه با افزایش سن بیشتر می شود. آیا می دانید که بیش از نیمی از افراد بالای ۵۵ سال دچار بیماری ها لثه هستند؟

۲٫ هر چند وقت یکبار مسواک می زنید؟

کمتر از یک بار در روز (۲)

یک بار در روز (۱)

دو یا چند بار در روز (۰)

برای پیشگیری از بیماری لثه باید دو بار در روز و حداقل ۲ دقیقه هر بار مسواک بزنید.

۳٫ هر چند وقت یک بار نخ دندان می کشید؟

کمتر از سه بار در هفته (۲)

۳-۴ بار در هفته (۱)

هر روز (۰)

تمیز کردن دندان ها صرفا با مسواک ممکن نیست. بین دندان ها و انتهای دهان برای مسواک قابل دسترسی نیست.

۴٫ آیا تا به حال در طول مسواک زدن لثه شما خونریزی داشته است؟

بله (۲)

خیر (۰)

لثه ها به طور معمول خونریزی نمی کنند. خونریزی نشان دهنده شروع بیماری لثه است.

۵٫ هر چند وقت یکبار دندان های خود را جرم گیری می کنید؟

کمتر از یک بار در سال (۲)

یک بار در سال (۱)

دو یا چند بار در سال (۰)

هر شش ماه یکبار برای جرم گیری به دندان پزشک مراجعه کنید تا باقی مانده پلاک و تارتار را پاک کند و از بیماری لثه پیشگیری کند.

۶٫ آیا احساس می کنید یکی از دندان هایتان لق شده است؟

بله (۴)

خیر (۰)

در صورتی که چنین مشکلی دارید، هر چه سریع تر به دندان پزشک مراجعه کنید. این مشکل نشان دهنده پیشرفت شدید بیماری است.

۷٫ آیا لثه های شما تحلیل رفته است؟

بله (۳)

خیر (۰)

بیرون زدن لثه در پی تحلیل لثه باعث افزایش احتمال پوسیدگی و لق شدن دندان می شود.

۸٫ آیا تا به حال دندان پزشک به شما گفته است که به بیماری لثه مبتلا هستید؟

بله (۵)

خیر (۰)

سابقه ابتلا به بیماری لثه احتمال عود آن را افزایش می دهد.

۹٫ آیا تا به حال یکی از دندان های خود را به خاطر بیماری لثه از دست داده اید؟

بله (۶)

خیر (۰)

در صورت عدم درمان، بیماری پیشرفت می کند و تمام دندان ها را درگیر می کند.

۱۰٫ آیا یکی از اعضای خانواده شما به بیماری لثه مبتلا است؟

بله (۲)

خیر (۰)

بیماری لثه در بین اعضای فامیل انتقال می یابد.

۱۱٫ آیا دخانیات مصرف می کنید؟

بله (۴)

خیر (۰)

مصرف دخانیات بزرگ ترین عامل خطر ابتلا به بیماری لثه است.

۱۲٫ آیا مبتلا به دیابت هستید؟

بله (۲)

خیر (۰)

تحقیقات نشان می دهد بیماری دیابت ریسک ابتلا به عفونت از جمله بیماری لثه را افزایش می دهد.

۱۳٫ اگر دیابت دارید، آیا کنترل شده است؟

بله (۰)

خیر (۴)

دیابت کنترل نشده ریسک ابتلا به عوارض بیماری از جمله بیماری لثه را افزایش می دهد.

۱۴٫ آیا تا به حال دچار سکته، بیماری های قلبی عروقی و فشار خون بوده اید؟

بله (۱)

خیر (۰)

بیماری های قلبی با بروز بیماری لثه در ارتباط است.

۱۵٫ آیا باردارید؟

بله (۱)

خیر (۰)

تغییرات هورمونی خطر بروز بیماری های لثه را افزایش می دهد.

نتیجه تست بیماری لثه:

  • اگر امتیاز شما بین ۱ تا ۳ است، ریسک ابتلا به بیماری لثه در شما کم است.
  • اگر امتیاز شما بین ۴ تا ۸ است، ریسک ابتلا به بیماری لثه در شما متوسط است و برای پیشگیری باید به دندان پزشک مراجعه کنید.
  • اگر امتیاز شما بیشتر از ۹ است، ریسک ابتلا به بیماری لثه در شما بالا است و باید به دندان پزشک مراجعه کنید.

نکته:

فراموش نکنید که این تست بیماری لثه تنها جنبه آگاهی دهی و آموزشی دارد. برای اطمینان از وجود بیماری و درمان باید حتما به دندان پزشک خود مراجعه کنید.

منبع

deltadentalins

جراحی ایمپلنت: سه دلیل برای عدم نگرانی

ایمپلنت های دندانی به خاطر ظاهر طبیعی و ظرافت آنها شهرت خوبی پیدا کرده اند. بسیاری از این موارد مربوط به پست تیتانیوم است که در جراحی ایمپلنت استفاده می شود. از آنجایی که تیتانیوم رابطه خوبی با استخوان دارد، سلول های جدید رشد می کنند و در طی زمان به ایمپلنت دندانی متصل می شوند. این اتصال آنها را قوی و با دوام می کند.

البته، برای رسیدن به این نقطه باید پروسه جراحی ایمپلنت طی شود. در اینجاست که برخی افراد دچار تردید می شوند. اما این جراحی ایمپلنت روشی متداول است که باعث ناراحتی بسیار کمی می شود و در دستان یک دندان پزشک آموزش دیده میزان موفقیت بسیار بالایی دارد.

سه دلیل برای عدم نگرانی در مورد جراحی ایمپلنت:

تردید برخی از افراد در مورد استفاده از این روش بی جا است. امروزه ایمپلنت به قدری رایج و پیشرفته شده است که درصد زیادی از افراد از آن استفاده می کنند و نرخ موفقیت بسیار بالایی را از خود نشان داده است. بنابراین جدا از هزینه های درمان، موارد زیر نباید مانع شما برای مراجعه جهت درمان شود.

برنامه ریزی دقیق:

این روش دقیقا برنامه ریزی شده است. جراحی ایمپلنت یک روش نسبتا جزئی است، زیرا تمام جزئیات جراحی قبل از شروع درمان برآورد شده است. برای شرایط پیچیده، دندانپزشک از رادیوگرافی یا تصویربرداری سی تی برای برآورد محل دقیق هر ایمپلنت و ایجاد راهنمای جراحی برای استفاده در طول روش برای ایجاد برش های دقیق استفاده می کند.

درد:

جراحی ایمپلنت با بیحسی موضعی انجام می شود. ایمپلنت معمولا ساده تر از کشیدن دندان است. اگر سالم باشید و استخوان کافی در فک خود داشته باشید، نباید هیچ مشکلی در طول جراحی ایمپلنت داشته باشید. با یک بیحسی موضعی، دندانپزشک تنها محل ایمپلنت و بافت اطراف را بی حس می کند و شما چیزی از درد نخواهید فهمید. با این حال چنانچه باز هم مضطرب هستید، قبل از شروع کار دندان پزشک از یک داروی آرام بخش و یا ضد اضطراب استفاده می کند.

عوارض پس از جراحی ایمپلنت:

با توجه به راهنمای جراحی از پیش برنامه ریزی شده و تکنیک های پیشرفته لانه گزینی، ضخامت بافت آسیب دیده بسیار کم است و بافت های برش خورده معمولا با بخیه های خود جذب بخیه می شوند. در حالی که برخی از افراد برای کنترل درد ممکن است به داروهای قوی تر نیاز داشته باشند، برای اغلب افراد داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی ملایم (NSAID) مانند آسپرین یا ایبوپروفن کافی است.

انجام روش ایمپلنت نسبتا سریع و قابل پیش بینی است و میزان موفقیت آن ۹۵-۹۷٪ گزارش شده است. چند هفته پس از اتصال پایه به استخوان، تاج روی ایمپلنت قرار می گیرد و لبخند شما تکمیل می شود.

منبع

deardoctor

عوامل شکست ایمپلنت دندان: نادر اما ممکن

اگرچه نادر است، اما موفقیت اتصال ایمپلنت به استخوان فک به عوامل سلامتی زیادی بستگی دارد. ایمپلنت رایج ترین و بهترین راه برای ترمیم لبخند فردی است که یک یا چند دندان خود را از دست داده است. اما این روش گاهی با شکست روبه رو می شود. در این مطلب عوامل شکست ایمپلنت دندان را بررسی می کنیم. با پیشگیری و مراقبت می توانید موفقیت درمان را در مورد خود تضمین کنید.

درصد موفقیت:

از زمان معرفی ایمپلنت های دندانی در سی سال پیش تا به حال، این روش با تغییرات زیادی مواجه شده است. به دلیل دوام بالا، این روش به نرخ موفقیت بسیار بالایی، بیش از ۹۵%، دست یافته است. اما هنوز هم عوامل شکست ایمپلنت دندان باعث پس زدن این روش توسط بدن در چند ماه اول می شوند.

عوامل شکست ایمپلنت دندان: موارد مهم

سالها تحقیق نشان داده است که بسیاری از این شکست های نادر در درمان ایمپلنت، به پری ایمپلنتیتیس (نوعی بیماری لثه)، استرس بیش از حد بر ایمپلنت، یا برخی از عوامل سلامتی و سبک زندگی مربوط است. اگرچه از بین بردن تمام عوامل شکست ایمپلنت دندان امکان پذیر نیست، اما رسیدگی به این عوامل شانس موفقیت ایمپلنت شما را بهبود می دهد.

بهداشت عمومی شما:

آنچه در بقیه بدن شما اتفاق می افتد می تواند بر بهداشت دهان و دندان تاثیر بگذارد. عوامل زیر می توانند خطر شکست ایمپلنت را افزایش دهد

  • بعضی از داروها
  • درمان های پیشگیرانه سرطان
  • شرایطی نظیر پوکی استخوان
  • سیستم ایمنی ضعیف
  • دیابت
  • یا مصرف دخانیات.

در حالی که برخی از این شرایط را می توان اصلاح نمود (مانند ترک سیگار)، ممکن است دندان پزشک با توجه به وضعیت سلامت خاص شما گزینه های جایگزین دیگری را برای دندان از دست رفته شما در نظر بگیرد.

سلامت استخوان و دیگر مسائل دهان:

ایمپلنت به مقدار مشخصی استخوان برای تنظیم مناسب و ثبات در فک نیاز دارد. اگر در اثر تحلیل فک یا سایر بیماری های دندانی در معرض کمبود استخوان قرار گرفته باشید، برای پیشگیری از عوامل شکست ایمپلنت دندان ممکن است دندان پزشک پیوند استخوان یا استفاده از روشی به غیر از ایمپلنت را برای شما در نظر گیرد.

دندان قروچه نیز از عوامل خطرساز برای موفقیت ایمپلنت است. اگر به این مشکل دچار هستید، باید پیش از شروع درمان برای رفع آن چاره ای اندیشید. در غیر این صورت فشار وارد آمده بر ایمپلنت احتمال پس زدن آن توسط بدن را افزایش می دهد.

مراقبت و نگهداری:

نحوه مراقبت شما پس از دریافت ایمپلنت در میزان موفقیت درمان اهمیت زیادی دارد. در حالیکه ایمپلنت ها خود از خطر پوسیدگی به دور هستند، لثه های حمایت شده، استخوان ها و دندان های مجاور می توانند تحت تاثیر بیماری های لثه قرار گیرند.

برای پیشگیری از مشکل در مجاورت دندان ایمپلنت شده، باید از برنامه منظم روزانه مسواک زدن و نخ دندان کشیدن پیروی کنید. در غیر این صورت، در طول زمان با شروع بیماری های پریودنتال (در این مورد دقیقتر پری ایمپلنتیتیس خوانده می شود) خطر شکست ایمپلنت شما افزایش می یابد. پری ایمپلنتیتیس به معنی عفونت و التهاب بافت های زنده است که ایمپلنت را احاطه کرده اند.

منبع

deardoctor