مراقبت از گارد دهان: روش های تمیز کردن

در بسیاری از ورزش ها، گارد دهان وسیله مهمی برای محافظت از دندان های شما در برابر شکستن یا خرد شدن است. این وسیله همچنین از آسیب به بافت نرم فک نیز جلوگیری می کند. متأسفانه این قطعه مهم اغلب نادیده گرفته و بعد از تمرین کف کیف انداخته می شود. به همین دلیل روی آن انواع باکتری ها، مخمر ها و قارچ ها شکل می گیرند. تمیز نگه داشتن و مراقبت از گارد دهان دشوار نیست و می تواند بسیاری از مشکلات مرتبط با سلامتی را از بین ببرد.

کثیف بودن گارد دهان:

کثیف بودن گارد دهان می تواند به راحتی به ورزشکاران آسیب وارد کند. محققان در مطالعه ای در سال ۲۰۱۱ که در مجله طب ورزشی منتشر شد، رشد طیف وسیعی از قارچ ها، مخمر ها و باکتری ها را در گارد دهان ورزشکاران نشان دادند. در این مطالعه و چندین مطالعه دیگر، ارتباط بین گارد دهان آلوده و عفونت های جدی و حتی آسم ناشی از ورزش دیده شده است.

بنابراین برای مراقبت از گارد دهان باید آن را کاملا تمیز کنید تا میکروارگانیسم ها در آن و سپس در دهان شما رشد نکنند.

روش های مراقبت از گارد دهان:

برای مراقبت از گارد دهان شستشو با آب کافی نیست. انجمن دندانپزشکی آمریکا توصیه می کند که هر بار گارد دهان باید با مسواک و خمیر دندان تمیز شود. شستشو با آب و صابون نیز مفید است. محققان دریافته اند که قرار دادن گارد دهان در محلول های آنتی باکتریال می تواند تا حد زیادی میکروارگانیسم های روی آن را از بین ببرد.

گارد دهان را پس از شستشو داخل محافظ آن قرار دهید. اما از تهویه گارد مطمئن شوید تا گارد به خوبی خشک شود و از رشد باکتری روی آن جلوگیری شود. محافظ گارد را نیز به طور مرتب تمیز کنید.

جایگزینی گارد دهان:

زمانی که گارد دهان شل می شود، یا روی آن ترک هایی ایجاد می شود، زمان تعویض آن فرا رسیده است. ترک ها می توانند محل خوبی برای رشد باکتری شود. این ترک ها می توانند با خراش لثه موجب ورود باکتری به بدن شما شوند.

مهم نیست از گارد سفارشی استفاده می کنید یا گاردهای معمولی داروخانه ای، به هر حال با دیدن نشانه های فرسایش باید گارد را تعویض کنید.

تمیز کردن گارد دهان پس از ورزش نباید به تعویق بیوفتد. رشد باکتری و قارچ روی این ابزار می تواند سلامت دهان و دندان و گوارش شما را در وهله اول به شدت تحت تاثیر قرار دهد. برای انتخاب بهترین محلول برای ضدعفونی کردن گارد دهان خود با دندانپزشک مشورت کنید.

منبع

colgate

رشد دندان های شیری و دائمی

رشد دندان های شیری و دائمی فرایندی است که در آن دندان ها از لثه بیرون می زنند. مجموعه کاملی از دندان ها برای بریدن و جویدن مواد غذایی به کار می روند. رشد دندان ها از دوران نوزادی کودک شروع می شود و تا نوجوانی ادامه می یابد. انسان دو دسته دندان دارد: شیری و دائمی

زمان کلی رشد دندان های شیری و دائمی:

دندان های شیری:

رشد دندان های شیری در دوران نوزادی آغاز می شود. توجه داشته باشید که زمان های ارائه شده برای رشد دندان ها تقریبی است و در هر فرد متفاوت است. رشد دندان های شیری از ۶ ماهگی تا حدود ۳۳ ماهگی کودک ادامه دارد. عموما دندان های جلو از ۶ ماهگی ظاهر می شوند و این فرآیند با رشد آخرین دندان های مولار در ۳۳ ماهگی تکمیل می شود. دندان های شیری جلو معمولا از شش تا هشت سالگی می افتند و دندان های شیری در ۱۲ سالگی با افتادن آخرین دندان های مولار با دهان کودک خداحافظی می کنند.

برخی حقایق در مورد رشد دندان ها:

به طور کلی، رشد دندان های شیری و دائمی در دختران زودتر از پسران رخ می دهد.

دندان ها دو تا دو تا، یکی در هر طرف رشد می کنند.

دندان های شیری کوچک تر و سفیدتر از دندان های دائمی هستند.

در حدود سن دو تا سه سالگی تمام دندان های شیری کودک باید رشد کنند.

علائم و نشانه ها:

علائم و نشانه های زیر برای تشخیص زمان رشد دندان های شیری در نوزادان به کار می رود:

  • تحریک دهان
  • قرار دادن اشیاء یا انگشتان در دهان و جویدن آنها توسط کودک
  • افزایش بزاق دهان
  • از دست دادن اشتها
  • التهاب لثه
  • بی قراری عمومی
  • قرمزی بر روی گونه در نزدیکی محل رشد دندان شیری

برخلاف تصور عموم، فرایند رشد دندان های شیری و دائمی نباید باعث تب، استفراغ یا اسهال کودک شود. اگر کودک شما دچار این مشکلات شده است، باید با پزشک مشورت کنید.

تسکین کودک:

برای از بین بردن درد در هنگام رشد دندان ها می توانید از روش های زیر کمک بگیرید:

  • برای تمیز کردن لثه از یک انگشت تمیز استفاده کنید.
  • برای کاهش درد کودک می توانید از ژل های ضددرد موجود در داروخانه استفاده کنید.
  • اجازه دهید نوزاد پارچه ای تمیز با آب سرد را بجود.

رشد دندان های دائمی با ظهور دندان های جلو در حدود ۸ سالگی آغاز می شود و با تکمیل دندان های مولار در حدود ۱۳ سالگی به اتمام می رسد. دندان های عقل بین ۱۷ تا ۲۱ سالگی رشد می کنند.

منبع

studiodentaire

درمان سندروم دندان ترک خورده

مینای دندان سخت ترین قسمت بدن انسان است. مقاومت این ماده در مواجهه هر روزه با فشارهای شدید حاصل از جویدن و گاز زدن بسیار منحصر به فرد است. اما این قدرت تحمل فشار گاهی در برابر اشتباهات ما کم می آورد. ضعیف شدن دیواره دندان در اثر پوسیدگی های شدید، جویدن مداوم مواد سخت مانند یخ و انتهای مداد، وارد شدن ضربه شدید و دندان قروچه می تواند ترک های ریزی روی دندان ایجاد کند. گاهی ترک ها بسیار ریز است و تنها مینا را تحت تاثیر قرار می دهند. گاهی نیز با عدم درمان و بی توجهی ترک گسترش می یابد و پالپ دندان را درگیر می کند. در این مطلب به درمان سندروم دندان ترک خورده می پردازیم.

درمان سندروم دندان ترک خورده:

درمان سندروم دندان ترک خورده از دشوارترین پروسه های دندانپزشکی است زیرا تشخیص به سهولت ممکن نیست. با این حال درمان به فاکتورهای زیر بستگی دارد:

  • محل ترک
  • عمق ترک
  • وسعت ترک

استفاده از روکش:

گاهی اوقات ترک تنها یک یا چند برآمدگی روی دندان را تحت تاثیر قرار می دهد. این برآمدگی ها بالاترین قسمت دندان هستند. در این حالت، دندان را می توان تنها با قرار دادن یک روکش درمان کرد.

عصب کشی:

یکی از دیگر روش های درمان سندروم دندان ترک خورده استفاده از کانال ریشه است. برخی از ترک ها نیز عمق بیشتری دارند و بر پالپ دندان تاثیر می گذارند. پالپ دندان به مرکز دندان گفته می شود که محل اعصاب و عروق خونی است. در این حالت دندان به عصب کشی نیاز دارد.

حدود ۲۰٪ از دندان های مبتلا به ترک به درمان کانال ریشه نیاز دارند. پس از عصب کشی، دندان دیگر به دمای مواد غذایی حساس نخواهد بود، اما هنوز به فشار پاسخ می دهد. اگر قبل از عصب کشی دچار درد بوده اید، ممکن است بعدا نیز احساس درد کنید. اما درد به شدت و تکرر قبل نخواهد بود.

کشیدن دندان:

در بعضی موارد نیز ممکن است دندان کشیده شود. برخی از ترک ها در ریشه دندان در فک رخ می دهند. دراین حالت هیچ راه حلی برای حفظ دندان وجود ندارد. اگر دندان کشیده شود، باید سریعا از یکی از روش های جایگزین دندان استفاده شود.

در صورتی که مشکل شما از دندان قروچه آغاز شده باشد، ممکن است دندانپزشک استفاده از یک گارد دهان را توصیه کند. گارد دهان از بروز مجدد ترک و حساسیت دندان جلوگیری می کند.

زمان تماس با دندانپزشک:

اگر در حین جویدن یا گاز زدن مواد غذایی دچار درد می شوید، برای بررسی ابتلا به این سندروم با دندانپزشک خود تماس بگیرید.

پیش بینی درمان:

درمان سندروم دندان ترک خورده همیشه موفقیت آمیز نیست. پیش از شروع درمان دندانپزشک شما را از احتمالات آگاه خواهد کرد. در برخی افراد مشکل با روکش حل می شود. برخی دیگر به عصب کشی نیاز دارند. گاهی نیز حتی با وجود درمان درد برطرف نمی شود. در این موارد فرد جز با کشیدن دندان از درد خلاص نخواهند شد. برای آگاهی از خطرات و نتیجه درمان حتما با دندانپزشک خود مشورت کنید.

منبع

colgate

سندروم دندان ترک خورده

برخی از دندان ها دارای ترک هایی ریزی هستند که گاهی حتی در رادیوگرافی نیز مشخص نمی شود. گاهی اوقات نیز این ترک ها زیر لثه است. این مشکل سندروم دندان ترک خورده خوانده می شوند.

سندروم دندان ترک خورده در دندان های مولر رایج است زیرا این دندان ها بیشترین نیروی حاصل از جویدن را به خود جذب می کنند. برخی افراد نیز عادت به دندان قروچه دارند که به دلیل وجود فشار زیاد روی دندان ممکن است دندان بشکند.

دندان هایی که پرکردگی های بزرگی در خود دارند بیشتر مستعد ابتلا به این مشکل هستند. دندان هایی که تحت عصب کشی قرار گرفته اند نیز ضعیف تر از سایر دندان ها هستند و ممکن است سریع تر بشکنند. دیواره این دندان ها به دلیل شدت و وسعت پوسیدگی کاملا تراشیده شده اند و در حال حاضر تحمل فشار را همانند دندان های سالم ندارند. افرادی که یک دندان ترک خورده در دهان خود دارند، به احتمال زیاد همزمان یا در آینده ممکن است دندان های ترک خورده دیگری نیز داشته باشند.

علائم سندروم دندان ترک خورده:

تشخیص این مشکل بسیار دشوار است. معمولا با روش های رایج دندانپزشکی نمی توان مشکل را به وضوح دید. با این حال موارد زیر از علائم رایج در فرد مبتلا است.

ممکن است در حین خوردن یا جویدن چیزی دندان شما درد بگیرد. حساسیت و درد می تواند خفیف یا شدید باشد. ممکن است درد کوتاه مدت باشد یا رفع درد مدتی طول بکشد. ممکن است درد با خوردن غذاهای خاصی ایجاد شود یا صرفا وقتی مدل خاصی غذا را می جوید دچار درد شوید. درد مانند زمان ابتلا به پوسیدگی یا عفونت پایدار نیست، و به دمای مواد غذایی حساس است.

اگر ترک بزرگتر شود، قطعه ای از دندان ممکن است کنده شود. همچنین ممکن است دچار عفونت دندان شوید که در لثه اطراف دندان شکسته بروز می کند. ممکن است متوجه جوشی در لثه کنار دندان ترک خورده شوید. چرک داخل آن ممکن است تخلیه شود که به آن فیستول گفته می شود. تخلیه چرک با طعم بد در دهان و تنفس بدبو مشخص می شود.

اغلب افراد مبتلا به سندروم دندان ترک خورده ماه ها دچار علائم هستند. این سندروم یکی از دشوارترین مشکلات دندانی از نظر تشخیص است زیرا درد قابل پیش بینی نیست. ممکن است دندانپزشک شما را به اندودونتیست (متخصص کانال ریشه) ارجاع دهد.

تشخیص:

دندانپزشک دهان و دندان شما را بررسی خواهد کرد و بر دندان مورد نظر تمرکز خواهد کرد. ممکن است از ابزار تیزی به نام اکسپلورر برای یافتن ترک دندان استفاده کند. دندانپزشک همچنین لثه اطراف دندان ها را بررسی خواهد کرد. از شما رادیوگرافی گرفته می شود. اما متاسفانه اغلب ترک ها در رادیوگرافی دیده نمی شوند.

دندانپزشک ممکن است از ابزارهای خاصی برای آزمایش دندان استفاده کند. یکی از این ابزارها مانند مسواک بدون مو به نظر می رسد. دندانپزشک هر بار آن را روی قسمتی از دندان شما قرار می دهد و از شما می خواهد که آن را گاز بزنید. اگر در حین جویدن احساس درد داشته باشید، به احتمال زیاد دندان شما ترک خورده است.

در عین حال، دندانپزشک ممکن است یک نور بسیار قوی را به دندان شما بتاباند. ممکن است دندان را با رنگ مخصوصی رنگ کند. در نهایت اگر دندان روکش یا پر کننده داشته باشد، ممکن است برای معاینه بهتر دندان تخلیه شود.

دوام علائم:

دوام علائم به سرعت تشخیص سندروم بستگی دارد. گاهی حتی پس از یافتن ترک و درمان ممکن است نشانه ها تا مدتی از بین نرود.

پیشگیری از مشکل:

اگر دچار دندان قروچه هستید، بهتر است برای رفع مشکل با دندانپزشک خود صحبت کنید. دندان قروچه خطر ابتلا به سندروم دندان ترک خورده را افزایش می دهد. علاوه بر این از جویدن مواد سخت مانند یخ و مداد و اعمال فشار به دندان های ضعیف مانند دندان های عصب کشی شده خودداری کنید.

منبع

colgate

استفاده از گارد دهان در ورزش: شکستن دندان

شکستن یا ساییده شدن دندان چیزی نیست که کسی به دنبال آن باشد. شکستگی یا کنده شدن دندان به خصوص در کودکان و دندان های شیری رایج است. دندان های شیری به دلیل دارا بودن ریشه کوتاه مستعد کنده شدن با ضربه هستند. وارد شدن ضربه به دهان کودکان در طول ورزش بسیار رایج است. برخی افراد نیز به دلیل استرس های روزانه عادت به دندان قروچه دارند. دندان قروچه موجب ساییده شدن دندان و از بین رفتن مینای آن می شود. در اینجاست که گارد دهان به کار می آید. در این مطلب استفاده از گارد دهان در ورزش را بررسی می کنیم.

معمولا اکثر ورزش ها با ضربه و خطر افتادن همراه هستند. به همین دلیل برای پیشگیری از شکستن دندان و وارد آمدن هزینه های سنگین، استفاده از گارد دهان در ورزش توصیه می شود. معمولا گارد دهان با ورزش های تماسی مانند بوکس، بسکتبال یا راگبی تصور می شود. اما حقیقت این است که در هر ورزشی احتمال شکستن دندان وجود دارد.

به همین دلیل توصیه می شود اگر فرزند شما در ورزش های رقابتی و قهرمانی شرکت می کند و به طور کلی در معرض خطر شکستن دندان قرار دارد، برای او یک گارد دهان مخصوص تهیه کنید.

دلایل استفاده از گارد دهان در ورزش:

انجمن دندانپزشکی آمریکا (ADA) بزرگترین و قدیمی ترین انجمن دندانپزشکی ملی در جهان است که اطلاعاتی را در رابطه با سلامت دهان و دندان در دسترس عموم قرار می دهد. این انجمن و همچنین سایر انجمن های دندانپزشکی، توصیه می کنند که به دلایل زیر باید در هنگام ورزش کردن از گارد دهان استفاده شود:

  • مانند بالشی از دندان در برابر ضربه محافظت می کند؛
  • از فک در برابر جراحات مفصلی حاصل از ضربات شدید محافظت می کند؛
  • لب و لثه های ورزشکار را در برابر آسیب های بافت نرم مقاوم تر می کند؛
  • احتمال بروز آسیب های گردن و فک را در ورزشکاران کمتر می کند؛
  • ممکن است به کاهش استرس کمک کند.

طبق نظر انجمن های مشهور دندانپزشکی جهان، استفاده از گارد دهان در ورزش های زیر توصیه می شود:

ورزش های آکروباتیک، بیسبال، بسکتبال، بوکس، هاکی روی چمن، ژیمناستیک، هندبال، هاکی روی یخ، هنرهای رزمی، اسکیت، راگبی، اسکیت بورد، اسکی، چتربازی، فوتبال، سافتبال، اسکواش، موج سواری، والیبال، واترپولو، وزنه برداری، کشتی

استفاده از گارد ممکن است در ابتدا برای فرد دشوار باشد. ریزش بزاق و نگهداری آن در دهان برای فرد دشوار است. اما با کمی تمرین فرد به وجود آن در دهان خود عادت می کند. مزایای استفاده از این روش در محافظت از دندان ها بر سختی های استفاده از آن پیشی می گیرد.

منبع

studiodentaire

خطرات عدم درمان آبسه دندان

اگر قبلا دچار آبسه دندان شده باشید، احتمالا آن دوران را به خوبی به یاد می آورید. آبسه دندان وضعیت بسیار ناخوشایند و دردناکی است که تا مدتها از یاد کسی نمی رود. به طور کلی، آبسه چیزی نیست که ناگهان به وجود آید، بلکه نتیجه عدم درمان یک مشکل است. بنابراین اگر یکی از دندان های شما دچار حفره شده است و به آن توجه نمی کنید، باید تا مدتی دیگر منتظر آبسه دندان باشید. بی توجهی به آبسه با سلامت کلی فرد ارتباط مستقیمی دارد. در این مطلب به خطرات عدم درمان آبسه دندان می پردازیم.

آبسه به تنهایی خود شرایط بسیار خطرناکی برای سلامت کلی فرد است. اگر دچار آبسه هستید، به هیچ وجه نباید درمان را به تاخیر بیاندازید. این وضعیت به سرعت پیچیده تر می شود و احتمالا به یک بیماری شدید منجر می شود. خطرات عدم درمان آبسه دندان به قدری است که به هیچ وجه نباید حتی به تاخیر درمان فکر کنید. با این حال، اگر آبسه درمان شود، پس از مدت کوتاهی فرد بهبودی می یابد و لزوما آسیب ماندگاری در فرد باقی نمی ماند.

علائم کلی آبسه دندان:

مشخصه آبسه دندان تورم جدی صورت در ناحیه دندان عفونی است. کل دهان درد می کند اما در ناحیه تورم و عفونی شده درد بسیار شدیدی حس می شود. عدم تشخیص آبسه دندان با وجود علائم بسیار واضح آن ممکن نیست.

به احتمال زیاد فرد دچار تب، سرگیجه، سردرد و سرد شدن بدن، تحریک، عرق کردن و تورم در اطراف صورت و گردن می شود. این اتفاق به این دلیل تجمع باکتری در قسمت آلوده دهان رخ می دهد. واکنش بدن مانند وجود عفونت در هر نقطه دیگری از بدن است. سیستم ایمنی بدن سعی دارد با آن مبارزه کند، اما ممکن است به کمک آنتی بیوتیک ها و سایر داروها نیز نیاز باشد.

خطرات عدم درمان آبسه دندان:

عفونت جمع شده در دهان در همان جا باقی نمی ماند. بلکه در صورت عدم درمان سایر اندام ها را نیز درگیر می کند. عفونت باکتریایی آبسه دندان می تواند بسیار خطرناک باشد زیرا کم کم به فک، گردن یا مغز بیمار گسترش می دهد. در عین حال، در صورتی که این عفونت به سپسیس تبدیل شود و در کل بدن منتشر شود، جان بیمار مورد تهدید قرار می گیرد.

آنژین لودویگ:

برخی از خطرات عدم درمان آبسه دندان نادر اما جدی هستند. یکی از مهمترین آنها آنژین لودویگ است که می تواند راه هوایی را مسدود کند و موجب خفگی بیمار شود. در این عارضه مسیر هوایی به قدری دچار تورم می شود که تنفس برای فرد ناممکن می گردد.

سپتیکمی:

سپتیکمی، از دیگر عوارض عدم درمان آبسه دندان است که نوعی عفونت خونی است. در موارد حاد، انتشار عفونت در بدن می تواند به آبسه مغز تبدیل شود که اغلب نیاز به تخلیه به روش جراحی، کاهش فشار داخل جمجمه و درمان با اکسیژن دارد. سایر عفونت های باکتریایی مثل مننژیت نیز ممکن است رخ دهند که نیاز به بستری طولانی مدت در بیمارستان دارد.

کما:

افراد مبتلا به ضعف سیستم ایمنی بدن باید درمان را جدی بگیرند. این افراد درمعرض خطر انتشار سریع عفونت به سایر بخش های بدن هستند. به دلیل نزدیکی دندان به مغز عفونت می تواند خیلی سریع به فک و سپس به مغز انتشار یابد. انتشار عفونت به مغز می تواند باعث کما در فرد شود. در این حالت نجات جان بیمار دشوار است و درمان بسیار پیچیده تر و پر هزینه تر از درمان ساده آبسه دندان است.

در صورتی که به وجود پوسیدگی یا عفونت در دهان خود مشکوک هستید، بهتر است هرچه سریع تر به دندانپزشک مراجعه کنید. هزینه های دندانپزشکی بسیار کمتر از عوارض حاصل از پیچیده تر شدن شرایط سلامتی شما است.

منبع

lafayettedentalexcellence

زمان مصرف مواد غذایی پس از پر کردن دندان

احتمالا به تازگی دندان های خود را پر کرده اید یا قرار است دندان های خود را پر کنید. مهمترین سوالی که پس از این درمان به فکر بیمار می رسد زمان مصرف مواد غذایی پس از پر کردن دندان است. پیش از مشخص کردن پاسخ این سوال باید انواع مواد پرکننده را بررسی کرد.

انواع پر کننده:

دندانپزشکان از مواد مختلفی برای پر کردن دندان استفاده می کنند. پرکننده های به دو دسته اصلی تقسیم می شوند: آمالگام (پرکننده خاکستری) و کامپوزیت (پرکننده های سفید).

پرکننده خاکستری:

پر کردن خاکستری یا نقره از یک آلیاژ چند فلزی ساخته شده است که شامل نقره، مس، روی، قلع و جیوه می شود. این آلیاژ، به نام آمالگام، برای پر کردن دندان استفاده می شود. پس از پر شدن دندان با آمالگام، این ماده فورا سخت نمی شود. سخت شدن کامل پرکننده خاکستری ۲۴ ساعت طول می کشد. بنابراین طبق توصیه دندانپزشکان بیمار تا یک ساعت پس از پر کردن دندان با این پرکننده نباید هیچ ماده غذایی مصرف کند. در عین حال به طور کلی برای استفاده از مواد جامد بیمار باید ۲۴ ساعت صبر کند.

پر کننده سفید:

پر کننده سفید از کامپوزیتی ساخته شده است، که حاوی خمیری از رزین است که فورا در مواجهه با نور آبی سخت می شود. پس از بر طرف کردن حفره یا خالی کردن پر کننده قدیمی دندان، دندانپزشک محل را با کامپوزیت پر می کند. به آن شکل زیبایی می دهد و سپس با استفاده از نور آبی مخصوص آن را سخت می کند. بنابراین، به لحاظ تئوریک زمان مصرف مواد غذایی پس از پر کردن دندان با مواد کامپوزیت می تواند بلافاصله بعد از اتمام کار باشد.

زمان مصرف مواد غذایی پس از پر کردن دندان: بی حسی

با این وجود زمان مصرف مواد غذایی پس از پر کردن دندان با این ماده نیز باید از جهت دیگری به تاخیر افتد. پس از اتمام جلسه درمان دهان شما هنوز بی حس است. بنابراین مصرف مواد غذایی ممکن است با جویدن بافت داخل دهان و وارد کردن آسیب به آن همراه باشد.

چنانچه پس از اتمام جلسه درمان، نیاز فوری به مصرف مواد غذایی دارید، مراقب باشید که در اثر بی حسی موضعی زبان، داخل گونه و لب های خود آسیب وارد نکنید. بی حسی دهان شما از یک تا چند ساعت پس از درمان به طور کامل از بین خواهد رفت.

در صورتی که در حین جویدن مواد غذایی متوجه بلند بودن پایه پرکننده شدید، برای پیشگیری از عواقب آن، حتما با دندانپزشک تماس بگیرید.

منبع

studiodentaire

انواع دندان مصنوعی: جایگزین دندان های از دست رفته

به دلیل ناآگاهی از جدی بودن عواقب ناشی از عدم رعایت بهداشت دهان و دندان و عدم مراجعه برای درمان به موقع، برخی افراد مجبور به استفاده از دندان مصنوعی می شوند. انواع دندان مصنوعی برای بیماران مختلف در بازار وجود دارد که در ادامه به معرفی آنها می پردازیم.

دندان مصنوعی چیست؟

دندان مصنوعی پروتزی است که برای جایگزینی دندان های طبیعی از دست رفته فرد استفاده می شود. این پروتز توسط دندانپزشکان برای جایگزینی یک یا چند دندان ساخته می شود.

انواع دندان مصنوعی:

انواع دندان مصنوعی به دو مدل تقسیم می شوند: پروتز کامل و جزئی.

پروتز کامل:

این نوع پروتز زمانی استفاده می شود که تمام دندان های طبیعی فرد از دست رفته اند. پروتزهای کامل برای کسی استفاده می شود که دندان های خود را در هر دو قوس بالا و پایین از دست داده است.

طبقه بندی پروتزهای کامل:

پروتزهای کامل به دو دسته متداول و فوری تقسیم می شوند. پروتزهای متعارف بعد از کشیدن تمام دندان ها و بهبود بافت دهان و لثه ساخته می شود. فرآیند بهبودی تا سه ماه طول می کشد. تنها زمانی که دهان به طور کامل بهبود می یابد دندانپزشک اجازه استفاده از پروتز را می دهد. از سوی دیگر، پروتزهای فوری را می توان بلافاصله استفاده کرد زیرا به هیچ گونه فرآیند بهبودی نیازی ندارد. با این حال، این پروتز برای استفاده درازمدت توصیه نمی شود، زیرا فقط به عنوان یک دستگاه موقت طراحی شده است تا پروتز سفارشی ساخته شود.

پروتز جزئی:

پروتزهای جزئی هنگامی استفاده می شود که تنها یک یا چند دندان طبیعی در قوس بالا یا پایین از دست رفته است. دندان مصنوعی جزئی قابل جدا شدن می تواند توسط دندان و بافت و یا فقط دندان پشتیبانی شود. این پروتز معمولا شامل یک دندان متصل به یک پایه پلاستیکی صورتی یا همرنگ لثه است که با یک پایه فلزی در داخل دهان نگه داشته می شود.

در بین انواع دندان مصنوعی یکی از دیگر اشکال پروتز جزئی ساخت یک بریج دائمی یا ثابت است که در آن تاجی روی دو دندان اطراف فضای خالی قرار می گیرد و دندان مصنوعی در وسط به آن متصل می شود. این پروتز علاوه بر داشتن ظاهر طبیعی تر مانع حرکت دندان های کناری به فضای خالی دندان از دست رفته می شود.

در مقایسه با پروتزهای جزئی قدیمی، طرح ها، تکنیک ها و مواد جدید استفاده از پروتزهای جزئی را بسیار راحت تر ساخته اند. دندانپزشک می تواند از طرح و ماده ای استفاده کند که برای شما مناسب تر است.

پروتزهای جزئی می تواند از مواد مختلفی ساخته شود، از جمله:

  • اکریلیک؛ که معمولا به عنوان جایگزینی گذرا یا موقت برای دندان های از دست رفته استفاده می شود.
  • فلز/اکریلیک؛ این مدل معمولا سفت و سخت است. فلز مورد استفاده می تواند یک آلیاژ کروم کبالت یا تیتانیوم بسیار سازگار باشد که هر دو فوق نازک و سبک اما بسیار قوی هستند.
  • ترموپلاستیک؛ که دارای مزایای دوگانه زیبایی شناسی و انعطاف پذیری است.

منبع

stlawrencedentistry

عوارض بی حسی موضعی: نادر اما محتمل

گاهی برای حفظ سلامتی انجام برخی مراحل پزشکی ضروری است. بیهوشی برای اغلب روش های پزشکی از جراحی زانو تا پر کردن پوسیدگی پیشرفته انجام می گیرد. تا زمانی که بی حسی به درستی انجام شود جای نگرانی نیست. اما برخی افراد در مورد عوارض بی حسی موضعی نگران هستند.

انواع بی حسی:

دو نوع بیهوشی وجود دارد:

موضعی و عمومی. آکادمی دندانپزشکی کودکان آمریکایی (AAPD) بی حسی موضعی را به عنوان «از دست دادن موقت احساس، از جمله درد در یک قسمت از بدن در اثر استفاده از یک عامل موضعی و بدون کاهش سطح آگاهی» تعریف می کند. در واقع، دندانپزشک بخشی از دهان را با تزریق دارو به لثه یا گونه داخلی بی حس می کند؛ شما می توانید در تمام طول کار بیدار بمانید. بیهوشی عمومی، شما را برای مدت زمان طولانی آرام می کند و تنفس شما از طریق یک لوله هوا امکان پذیر می شود.

درمان های مستلزم استفاده از بی حسی:

متاسفانه، تمام جلسات مانند معاینات شش ماه یکبار یا جرم گیری ساده نیستند. کشیدن دندان یکی از رایج ترین فرآیندهای مستلزم استفاده از بی حسی است. دندان عقل یکی از دیگر درمان های مستلزم بی حسی در مواردی است که دندان جای کافی برای رشد ندارد یا به سایر دندان ها فشار وارد کرده است.

اگر چه عصب کشی در طول سالیان ساده تر شده است، اما به هر حال به بی حسی نیاز دارد. هنگامی که پالپ دندان دچار عفونت شده است باید تخلیه شود و دندان از عفونت پاک شود. پر کردن دندان نیز نیازمند بی حسی است. در این روش مقداری از سطح دندان برداشته می شود تا دندانپزشک جای کافی برای کار بر روی دندان داشته باشد.

عوارض بی حسی موضعی:

عوارض جانبی بی حسی موضعی چندان رایج نیست، اما گاهی ممکن است به وجود آید. بی حسی فراتر از قسمت تحتانی دهان گاهی دیده می شود. به عنوان مثال در پی تزریق در لثه، دارو ممکن است باعث افتادن پلک یا عضلات صورت شود. پس از برطرف شدن بی حسی، این افتادگی نیز برطرف می شود. در ادامه چند مورد از سایر عوارض جانبی بی حسی موضعی می آید:

ناتوانی در بستن چشم:

اگر در پی بی حسی نمی توانید پلک یکی از چشم های خود را ببندید، دندانپزشک می تواند تا زمان برطرف شدن بی حسی چشم، پلک را با چسب ببندد تا خشک نشود.

هماتوم:

هماتوم به تورم خونی اطلاق می شود. این حالت زمانی اتفاق می افتد که سوزن بی حسی با رگ خونی برخورد می کند.

تپش قلب:

داروهای مخدر در بیحسی می توانند تپش قلب را برای یک یا دو دقیقه افزایش دهند. اگر متوجه تپش قلب خود شدید، موضوع را با دندانپزشک خود در میان بگذارید.

آسیب عصبی:

اگر سوزن به طور مستقیم به عصب برخورد کند، ممکن است فرد دچار بی حسی و دردی شود که برای هفته ها یا ماهها طول می کشد. آسیب عصبی در تزریق موضعی بسیار نادر است.

بهترین راه برای جلوگیری از هر گونه عوارض بی حسی موضعی رعایت دقیق نکات بهداشت دهان و دندان است. روزی دو بار مسواک بزنید و نخ دندان بکشید تا از هزینه برای ترمیم دندان های خود پیشگیری کنید.

منبع

colgate

بی حسی موضعی: مزایا و معایب

بی حسی موضعی تکنیکی است که امروزه دندانپزشکان برای پیشگیری از ترس و اضطراب بیماران استفاده می کنند. برخی از بیماران به خاطر شدت اضطراب خود از دریافت مراقبت های درمانی اجتناب می کنند. دندانپزشکان داروهای آرام بخش را در فرم های مختلف (قرص، گاز یا اکسید نیتروژن، درون وریدی) استفاده می کنند تا بیمار در وضعیت آرام قرار گیرد. در اثر تزریق بی حسی، تجربه کار دندانپزشکی حتی برای ترسوترین بیماران نیز خوش آیندتر خواهد بود.

مزایای بی حسی موضعی:

استفاده از بی حسی در دندانپزشکی مزایای متعددی دارد، زیرا بیمار در حالت همکاری قرار می گیرد و ترس های خود را فراموش می کند. برخی از مزایای بی حسی موضعی در دندانپزشکی عبارتند از:

تجربه دندانپزشکی بدون درد:

استفاده از بی حسی باعث می شود بیمار پروسه دندانپزشکی را بدون هیچ گونه دردی تجربه کند. از آنجا که اضطراب بیمار با استفاده از تزریق یا دارو از بین رفته است، بیمار می تواند بدون ترس درمان را از سر بگذراند.

از دست نرفتن زمان:

با استفاده از بی حسی، روش های دندانپزشکی که در غیر اینصورت طولانی هستند می توانند در زمان کمتری انجام گیرند. بیمار دیگر مجبور نیست برای جلسات متعدد بازگردد. دندانپزشک نیز قادر است در زمان کمتری کار بیشتری انجام دهد.

وضعیت آرام:

بی حسی موضعی برای بیمارانی مفید است که قادر به کنترل حرکات خود نیستند. برای بیماران مبتلا به بیماری پارکینسون یا کودکان مبتلا به ADHD که مدت زمان طولانی نمی توانند آرام بمانند، استفاده از آرام بخش ضروری است. بدین ترتیب دندانپزشک نیز می تواند بدون مقاومت یا حرکات غیرقابل کنترل بیمار کار خود را انجام دهد.

مقرون به صرفه:

هزینه استفاده از بی حسی برای بیماران مقرون به صرفه و قابل پرداخت است.

معایب:

بیمارانی که با مصرف دارو راحت نیستند، ممکن است با مصرف داروی آرامبخش دندانپزشکی نیز راحت نباشند، زیرا این روش شامل استفاده از اکسید نیتروژن یا داروهای ضد اضطراب آرام بخش، با تزریق داخل وریدی یا بیهوشی، می شود. برخی از بیماران نیز ممکن است در مورد عوارض آن دچار نگرانی باشند. برخی از معایب بی حسی دندانپزشکی عبارتند از:

تاثیر داروی مخدر یا گاز:

بیماران بسته به تحمل خود واکنش متفاوتی به داروی بی حسی دارند. تعیین سطح مناسب برای بیمار جهت پیشگیری از عوارض جانبی غیرمنتظره در بیمار ضروری است.

عدم پوشش توسط بیمه دندانپزشکی:

برخی بیمه های دندانپزشکی استفاده از بی حسی را پوشش نمی دهند. بنابراین بیمار باید هزینه را خود پرداخت کند. پیش از انجام هر روش در مورد پوشش بیمه آن اطلاع کسب کنید.

تداخل دارویی:

بیمارانی که داروهای خاصی مصرف می کنند ممکن است در صورت استفاده از بی حسی دچار عوارض جانبی خاصی شوند. بهتر است پیش از شروع کار دندانپزشک را از داروهای مصرفی خود آگاه کنید.

دندانپزشکان توصیه می کنند که افراد دو بار در سال برای معاینه مراجعه کنند. اما زمانی که ترس بیمار از دندانپزشک کنترل و درمان نشود، ممکن است شرایط وی تشدید شود. معایب استفاده از بی حسی اندک است، اما زمانی که اثرات دراز مدت عدم مراقبت از دندان ها در نظر گرفته شود می توان از آن چشم پوشی کرد.

با استفاده از بی حسی موضعی، مشکل در طول انجام کار حل خواهد شد. آنچه لازم است افراد بدانند این است که با وجود دندانپزشکی ماهر و با تجربه مشکلات و عوارض درمان کاملا تحت کنترل است.

منبع

stlawrencedentistry