تفاوت بین ونیر و لومینیرز: روکش های دندان

وینرهای پرسلین اغلب با لومینرزها اشتباه گرفته می شوند، زیرا هر دو یه به روش های مختلفی مشابه هستند. هر دو از پرسلین نازک تولید می شوند و برای هدف یکسانی به کار می روند. هر دو در دندانپزشکی زیبایی برای اصلاح نواقص دندان به کار می روند. با این حال، تفاوت هایی بین این دو نیز وجود دارد. مهم ترین تفاوت بین ونیر و لومینیرز روش اجرای درمان و تغییرات اعمال شده روی دندان است. لومینیرزها ساختار دندان را تغییر نمی دهند و بنابراین می توانند راه حل بلندمدت بهتری باشند.

کاربردهای ونیرهای و لومینیرز:

هر دو روکش های ونیر و لومینیرز برای اصلاح نواقص دندان به کار می روند. آنها لایه بیرونی دندان های آسیب دیده و شکسته را اصلاح می کنند و آنها را تقویت می کنند. اگر طول تاج دندان شما به اصلاح نیاز داشته باشد، هر دو می توانند برای این مورد به کار گرفته شوند. از ونیر و لومینیرزها می توان برای پوشش دادن روی پر شدگی هایی که دچار تغییر رنگ شده اند یا ظاهر نامناسبی دارند و برای پوشش دادن روی فاصله بین دندان ها استفاده کرد. فواصل بین دندان را می توان با استفاده از ارتودنسی از بین برد، اما ونیر و لومینیرز راه حل سریع تری برای بیمار محسوب می شوند. هر دو از ظاهری طبیعی برخوردار هستند، بسیار محکم هستند و با گذشت زمان تغییر رنگ نمی دهند.

تفاوت بین ونیر و لومینیرز:

ونیر پرسلین:

ونیرها از دو نوع ماده ساخته می شوند: کامپوزیت و پرسلین. پرسلین ها دوام بیشتری دارند و ظاهر آنها طبیعی تر است اما نسبت به ونیر کامپوزیت از قیمت بالاتری برخوردار هستند.

روش استفاده از ونیر مشکلات خاصی را برای بیمار ایجاد می کند. ونیر باید روی دندان قرار داده شود و برای آنکه دندان بیش از حد بزرگ و غیر طبیعی به نظر برسد، دندانپزشک باید حدود ۵ میلی متر از سطح دندان را بزداید. در نتیجه دندان مینای طبیعی خود را از دست می دهد و دیگر با هیچ چیزی به غیر از ونیر محافظت نمی شود. با توجه به اینکه ونیر سفارشی ساز است و می توان آن را به صورت دوره ای تعویض کرد، از این نظر مشکل زیادی وجود نخواهد داشت. با این حال اگر لازم شود که ونیر برداشته شود، دندان دیگر محافظی نخواهد داشت.

لومینیرز:

لومینیرز نوع پیشرفته تر ونیر پرسلین است. آنها کارکرد مشابهی دارند و برای بیمار مزایای یکسانی به همراه می آورند. با این حال به عنوان تفاوت بین ونیر و لومینیرز می توان گفت که قرار دادن لومینیرز به تراشیدن سطح دندان نیازی ندارد و از این نظر راه حل بهتر و بلندمدتی برای بیمار به شمار می رود. زمانی که لومینیرز روی دندان بیمار قرار می گیرد، ساختار طبیعی دندان دست نخورده باقی می ماند.

لومینیرزها بسیار نازک تر از ونیر پرسلین هستند؛ آنها به کلفتی لنز تماسی چشم هستند اما این امر از عمر آنان نمی کاهد. از آنجا که لومینیرز بدون تغییر سطح دندان روی آن قرار می گیرد، به ساختار کلی دندان افزوده می شوند و در ابتدا بیمار احساس می کند دندان بزرگ تر شده است. این احساس پس از مدتی از بین می رود. چنین مزیت افزوده ای نسبت به ونیر پرسلین باعث می شود که دندان همچنان دارای مینای طبیعی خود باشد. در نتیجه اگر لازم باشد لومینیرز از روی دندان برداشته شود، مشکلی برای دندان به وجود نخواهد آمد.

از نظر قیمت، تفاوت بین ونیر و لومینیرز ناچیز است.

منبع:

dentalfind

لامینت دندان: تعریف، مزایا و موارد منع کاربرد

لامینت دندان یا ونیر پرسلین روکش های نازکی از جنس سرامیک است که روی دندان ها چسبانده می شوند. روکش ها عموما حدود ۵ تا ۶ میلی متر ضخامت دارند. اما برخی انواع لامینت حتی نازک تر هم هستند.

برای چه مواردی مناسب هستند؟

عملکرد اصلی ونیر لامینت بهبود ظاهر دندان ها است. می توانید به آنها به عنوان راهی برای اصلاح سطح دندان فکر کنید. لامینت های پرسلین برای اصلاح رنگ، شکل و موقعیت دندان استفاده می شوند.

بنابراین دندان هایی که تغییر رنگ داده اند، فرسوده شده اند، دچار لب پریدگی شده اند، فضایی بین دندان هاست یا کمی دچار انحراف هستند، کاندیدای خوبی برای اصلاح بدین روش هستند.

لامینت دندان روشی انتخابی است:

در اغلب موارد، لامینت دندان به تشخیص و اختیار بیمار صرفا به منظور بهبود ظاهر دندان استفاده می شود.

ممکن است از خود بپرسید چگونه ممکن است ورقه نازکی از سرامیک در برابر فشار حاصل از جویدن و سایش مقاومت کند:

اگر چه لامینت به طور ذاتی شکننده است و به راحتی در صورت افتادن یا خم شدن می شکند، اما زمانی که به یک پایه محکم متصل می شود دیگر از آن ضعف خبری نیست. پس از اتصال روکش به دندان، حداقل انعطاف پذیری برای آن رخ می دهد و نیروهای وارد شده به آن به ساختار محکم دندان منتقل می شود.

مزایای لامینت:

سه ویژگی لامینت های پرسلن را منحصر به فرد می کنند:

  • قرار دادن روکش ها یک روند نسبتا محافظه کارانه است. در مقایسه با قرار دادن تاج، دندان به اصلاح و سایش کمی نیاز دارد. لامینت فقط روی سطح پیشین دندان چسبانده می شود. اما تاج کل کاسپ دندان را می پوشاند.
  • لامینت دندان عمر زیادی دارد و بسیار شبیه به ظاهر طبیعی دندان است. بازتاب نور از سطح دندان با روکش لایمنت مشابه بازتاب نور از سطح مینای دندان است. در نتیجه دندان ظاهر همیشگی خود را خواهد داشت.
  • با توجه به سطح سرامیکی آنها، این نوع روکش مقاومت زیادی در برابر لکه و رنگ دارد. این نوع روکش در مقایسه با مواد باندینگ که از کامپوزیت ساخته شده اند، دچار تغییر رنگ نمی شود. در نتیجه هزینه اضافی برای بیمار به همراه نخواهد داشت.

مواردی که نمی توان از ونیر لامینت استفاده کرد:

برخی دندان ها و برخی بیماران کاندیدای مناسبی برای این روش نیستند:

دندان هایی که بخش زیادی از ساختار خود را به دلیل فرسایش، پوسیدگی و شکستگی از دست داده اند یا دندان هایی که پر شدگی بزرگی دارند، کاندیدای خوبی برای این روش نیستند. ونیرها ساختار دندان را محکم نمی کنند بلکه فقط ظاهر آن را بهبود می بخشند.

دندان هایی که دارای مینای کمی هستند امکان استفاده از این روش را ندارند. لامینت دندان در ابتدا باید به سطح مینا متصل شود. برخی از دندان ها به دلیل تروما یا فرسودگی دندان، قرار دادن یکی از روش های اصلاح دندان از قبل، یا قرارگیری دندان در معرض مواد و نوشیدنی های اسیدی یا اسید معده، مینای دندان کمی دارند یا حتی فاقد مینای دندان هستند.

افرادی که دچار دندان قروچه و قفل کردن دندان و فک خود هستند نیز کاندیدای مناسبی برای این روش نیستند. دندان قروچه یکی از مهمترین عوامل شکست این روش در بیمار است.

منبع:

animated-teeth

انواع بریج دندان: جایگزینی دندان از دست رفته

انواع بریج دندان به سه دسته تقسیم می شوند. اگرچه هر سه مدل برای جایگزینی دندان از دست رفته و پر کردن جای آن به کار می رود، وضعیت دندان باقی مانده در دهان تا حد زیادی نوع بریج به کار رفته برای بیمار را تعیین می کند.

انواع بریج دندان:

بریج سنتی ثابت:

در این مدل، رایج ترین نوع بریج دندان، یک دندان مصنوعی با دو تاج در دهان قرار می گیرد که روی دو دندان طبیعی کنار فضای خالی دندان افتاده قرار می گیرند. دو دندان طبیعی کناری معمولا باید کمی تراشیده شوند و سایز آنها کوچک تر شود تا فضای کافی برای تاج و بریج ایجاد شود. دو تاج و دندان مصنوعی یه صورت یک واحد هستند و این ترکیب در دهان بیمار قرار داده می شود. همان طور که نام آن القا می کند، بریج ثابت را پس از اتصال نمی توان برداشت. بریج سنتی ثابت مناسب افرادی است که در دندان های مجاور خود دارای مواد پر کننده هستند زیرا این مواد می توانند به عنوان پایه ای برای تاجی به کار روند که روی دندان طبیعی بیمار قرار داده شده است.

بریج باند شونده با رزین:

در بین انواع بریج دندان این مدل ارزان تر از مدل ثابت است اما متاسفانه کاربرد آن برای همه امکان پذیر نیست. معمولا بریج باند شونده با رزین صرفا به بیمارانی توصیه می شود که دندان های مجاور سالم و طبیعی دارند. افرادی که دندان های ناسالم و ضعیفی دارند یا در بیمارانی که دندان های مجاور دارای پرشدگی بزرگی است، استفاده از بریج باند شونده با رزین امکان پذیر نیست. این بریج ها بیشتر برای جایگزینی دندان هایی استفاده می شوند که تحت فشار جویدن قرار ندارند و معمولا برای دندان های پیشین رایج هستند. در این مدل، دندان جایگزین مصنوعی با نوار فلزی یا بال و رزین به دو دندان مجاور طبیعی متصل می شود. برخی از بیماران این مدل بریج دندان را ترجیح می دهند زیرا نیاز به اصلاح و کار کمتری بر روی دندان های مجاور است.

بریج کانتی لور:

در بین انواع بریج دندان این مدل نیز اغلب برای دندان های پیشین و دندان هایی به کار می رود که تحت فشار زیاد حاصل از جویدن قرار ندارند. این نوع بریج معمولا زمانی استفاده می شود که بیمار تنها در یک طرف بریج دارای دندان طبیعی است. بر خلاف سایر انواع بریج دندان، بریج کانتی لور طوری طراحی شده است که تنها در یک طرف دندان طبیعی نصب شود.

پیش از شروع درمان، با متخصص دندانپزشکی در مورد طول عمر، طبیعی ترین نتیجه و تناسب مدل های بریج با سایر دندان های خود مشورت کنید.

منبع:

dentalfind

مراقبت از بریج دندان: افزایش زیبایی و طول عمر آن

هنگامی که یک دندان به علت بیماری، پیری و یا حادثه ای ناگوار از دست می رود، جایگزین کردن آن به دلایل زیبایی شناختی و عملکردی بسیار مهم است. یکی از روش های جایگزینی دندان از دست رفته استفاده از بریج دندان است. مراقبت از بریج دندان در افزایش عمر و عملکرد آن اهمیت زیادی دارد.

مراقبت از بریج دندان:

هنگامی که یک دندان می افتد، این احتمال وجود دارد که دندان های کناری برای پر کردن فضای خالی حرکت کنند. افرادی که دندان های خود را از دست داده اند در معرض خطر ابتلا به بیماری های لثه، اشکال در تلفظ حروف، مشکلات فک، پوسیدگی دندان و افتادگی صورت قرار دارند. یکی از راه های محبوب برای پیشگیری از این موارد قرار دادن یک بریج دندان در محل دندان از دست رفته است.

بریج دندان از پرسلین با یک ساختار زیرین فلزی ساخته شده است. معمولا تاج ها روی دو دندان کناری بریج قرار داده می شوند؛ سپس بریج روی این تاج ها نصب می شود تا در محل خود ثابت شود.

زمانی که صحبت از حفظ زیبایی لبخند به میان می آید، مراقبت از بریج دندان اهمیت زیادی می یابد. بنابراین ضروری است که هر فرد بداند چگونه دندان ها و بریج را تمیز کند و از آنها مراقبت کند.

زمانی که فرد تصمیم به استفاده از بریج به جای دندان از دست رفته می گیرد، ابتدا باید به دندانپزشک مراجعه کند تا دندان ها برای قرارگیری بریج آماده شوند. در این جلسه یک دندان پلاستیکی موقت در محل بریج قرار می گیرد تا از حرکت سایر دندان ها پیشگیری کند. مراقبت از بریج دندان از زمان قرارگیری این دندان موقت آغاز می شود. در این دوره، بیمار باید از مصرف مواد غذایی سخت و چسبناک پرهیز کند که می توانند به دندان موقت آسیب بزنند یا آن را از محل خود جدا کنند.

پس از قرار گیری بریج دائمی، مراقبت از آن تضمین کننده عمر طولانی آن و عدم نیاز به جایگزینی آن پس از چند سال است. مراقبت از بریج دندان بدین معنی است که باید به صورت مرتب مسواک بزنید و محل بین بریج و دندان طبیعی را با دقت بیشتری نخ دندان بکشید.

بیماران باید از دندانپزشک خود بخواهند که دستورالعمل های مراقبت و تمیز کردن بریج را به آنها آموزش دهند.

مشابه دندان های طبیعی، مسواک زدن صحیح و نخ دندان کشیدن این اطمینان را به شما می دهد که بریج دندان سال ها ظاهر خوبی خواهد داشت.

درمان های دندانپزشکی اغلب گران هستند. بنابراین اگر در سال های گذشته با عدم رعایت بهداشت دهان و دندان باعث از دست رفتن دندان های طبیعی خود شده اید، دیگر این اشتباه را در مورد بریج یا ایمپلنت خود تکرار نکنید. به روش های جایگزینی دندان از دست رفته به عنوان شانس دومی برای زیبایی لبخند خود فکر کنید و اطمینان یابید که از تمام روش های مراقبت از آن ها آگاهی دارید.

منبع:

dentalfind

انواع مال اکلوژن دندان: کلاس های مختلف

مال اکلوژن دندان ها به عدم تقارن سطوح جونده دندان های فوقانی و پایین گفته می شود. این عارضه انحراف از انسداد طبیعی دندان ها است که در آن تمام دندان های بالا روی دندان های پایین قرار دارند. افراد دارای فک و دندان طبیعی دارای دندان های مرتبی هستند و شیارهای دندان های مولار بالا دقیقا روی دندان های مولار پایین جفت می شوند. در نتیجه دندان های مولار تماس مناسبی با هم دارند و این امر به جویدن غذا کمک می کند. با این حال، بسیاری از افراد به انواع مال اکلوژن دندان مبتلا هستند که طیفی از خفیف تا شدید را شکل می دهند.

علل مال اکلوژن:

دلایل بروز مال اکلوژن ممکن است به تفاوت در سایز فک بالا و پایین یا تفاوت در سایز فک و دندان ارتباط داشته باشد. این گونه مشکلات می توانند باعث نامرتبی دندان ها و ناهنجاری فک مانند اوربایت، آندربایت یا کراس بایت شود. ناهنجاری های دوران کودکی مانند شکاف لب و کام، استفاده طولانی مدت از بطری شیر، مکیدن انگشت یا پستانک می تواند باعث آسیب رساندن به فرم و نظم دندان ها شود. برخی از افراد دچار دندان های درهم ریخته هستند، برخی دیگر دندان های کمتر یا بیشتری دارند و دندان های برخی دیگر شکل ناهنجاری دارد. تمام این موارد می توانند باعث انواع مال اکلوژن دندان شوند.

انواع مال اکلوژن دندان:

اولین بار انواع مال اکلوژن دندان بر اساس موقعیت نسبی دندان های مولار فک بالا طبقه بندی شدند. برای یک انسداد کامل در فک، کاسپ دندان های مولار فک بالا باید در شیارهای فک پایین قرار گیرند. دیگر دندان ها نیز باید در خط ردیف قرار بگیرند. هر گونه تغییر و انحراف به عنوان مال اکلوژن در نظر گرفته می شود که به سه دسته تقسیم شده اند.

مال اکلوژن کلاس یک:

این ناهنجاری شایع ترین نوع مال اکلوژن است که در آن دندان های فک بالا با دندان های پایین هم پوشانی دارند. با این حال، جویدن بیمار طبیعی است. در این ناهنجاری کاسپ دندان مولار فک بالا روی شیارهای مولار پایین قرار می گیرد. با این حال، بیمار ممکن است دچار فاصله بین دندان، شلوغی دندان ها، رشد دندان زیر دیگری و رشد بیش از حد تاج دندان نسبت به سایر دندان ها باشد.

مال اکلوژن کلاس دو:

این نوع مال اکلوژن به عنوان اوربایت شناخته می شود. دندان ها و فک بالا به شدت با فک و دندان های پایین همپوشانی دارند و دندان های فک بالا به شدت جلوتر از دندان های فک پایین هستند. در این کلاس مال اکلوژن، دندان های جلو بیرون زده اند یا دندان های خلفی با دندان های مرکزی هم پوشانی دارند.

مال اکلوژن کلاس سه:

این کلاس مال اکلوژن، که پروگناتیسم نیز خوانده می شود، زمانی رخ می دهد که دندان های پیشین فک پایین بسیار جلوتر از دندان های پیشین فک بالا هستند و بیمار فک پایین بزرگ یا فک بالای کوچکی دارد. این ناهنجاری باعث می شود که دندان ها نامرتب شوند و دندان های پیشین فک پایین بافت لثه دندان های فک بالا را لمس کنند.

دیگر انواع مال اکلوژن دندان:

اگرچه سه کلاس فوق اصلی ترین انواع مال اکلوژن هستند، ناهنجاری های دیگری نیز وجود دارد که افراد دچار آن می شوند. افراد با صورت های دراز یا افرادی که دچار عادت مکیدن انگشت یا رانش زبان هستند دچار اپن بایت می شوند در حالی که افراد دارای صورت های کوتاه یا رشد ناکافی دندان های مولار دچار دیپ بایت می شوند.

درمان ارتودنسی می تواند انواع مال اکلوژن ها را درمان کند. در صورتی که حس می کنید صورت شما ظاهر طبیعی ندارد یا دندان های نامرتب و بیرون زده ای دارید، برای دریافت مشاوره با متخصصان کلینیک ما تماس بگیرید.

منبع:

dentalfind

مزایای ارتودنسی دیمون: بریس های خود باز شونده

بریس های دیمون یک درمان نسبتا جدید در ارتودنسی است. در حالی که هزینه چنین درمانی نسبت به روش های سنتی بیشتر است، مزایای ارتودنسی دیمون به قدری هست که از آن گزینه به صرفه تری می سازد. برای آشنایی با این مزایا تا انتهای این مطلب با ما همراه باشید.

بریس دیمون چیست؟

سیستم دیمون نوعی درمان ارتودنسی است که از بریس های خود باز شونده یا سلف لیگیت استفاده می کند. این بدان معنی است که به جای اتصال آرچ وایر به براکت ها با لیگاتورهای الاستیک، براکت ها خود دارای قطعه ای هستند که دور سیم بسته می شود تا سیم در آن قرار گیرد.

مزایای ارتودنسی دیمون چیست؟

مزایای ارتودنسی دیمون یا سیستم سلف لیگیت بر بریس های استاندارد بسیار قابل توجه است. به لحاظ زیبایی شناسی براکت های سیستم دیمون کمتر از براکت های سنتی قابل توجه است. اما از آنجا که امروزه هر دو روش با بریس های شفاف ارائه می شوند، این مورد دیگر جز مزایای ارتودنسی دیمون نسبت به سایر روش ها به شمار نمی رود.

با این حال، آنچه نمی تواند به راحتی نادیده گرفته شود، کاهش طول دوره درمان با استفاده از ارتودنسی دیمون است. در یک مطالعه تطبیقی، طول درمان در بیماران تحت درمان با ارتودنسی دیمون تقریبا نصف بیماران تحت درمان با روش های سنتی بوده است. جلسات معاینه در بیماران تحت درمان با روش دیمون ۴۷٫۸ درصد کمتر از بیماران تحت درمان به روش های سنتی بوده است. در نتیجه بیمار به طور کلی هزینه کمتری برای پیگیری درمان پرداخته است.

از آنجا که در این روش خبری از اصطکاک به دلیل استفاده از لیگاتورهای الاستیک یا فلزی نیست، بنابراین طول درمان کمتر است. یکی از دیگر مزایای ارتودنسی دیمون درد کمتر به نسبت روش های سنتی است که به دلیل استفاده از بریس های خود باز شونده است.

کش های الاستیکی که همراه با بریس های معمولی استفاده می شوند می توانند محل خوبی برای تجمع باکتری و پلاک باشند. در نتیجه پس از مدتی با تغییر رنگ نیز همراه می شوند. با حذف این لیگاتورها، سیستم دیمون می تواند به بهداشت بهتر در طول درمان ارتودنسی منجر شود. در نتیجه در پایان درمان بیمار دندان های زیباتر، سفیدتر و سالم تری خواهد داشت.

آیا ارزش دارد؟

با متخصص ارتودنسی خود در مورد تناسب این روش با شرایط شما، پوشش هزینه های درمان توسط بیمه و نحوه پرداخت هزینه ها صحبت کنید. هر روشی را که برای اصلاح لبخند خود انتخاب کنید، مطمئن باشید که نتیجه نهایی ارزش زمان و هزینه صرف شده را خواهد داشت.

منبع:

colgate

ارتودنسی دیمون: روشی بدون درد و ناراحتی

هر کسی به دنبال یک لبخند جذاب است، اما تصور زندگی با دهانی پر از بریس های فلزی می تواند شما را به تردید بیاندازد. در ادامه اطلاعاتی در مورد بریس شفاف دیمون ارائه می شود. ارتودنسی دیمون روشی کمتر تهاجمی است که به لحاظ زیبایی شناسی برای بیماران مطلوب تر است.

اهمیت درمان ارتودنسی:

انجمن ارتودنسی آمریکا (AAO) بر این عقیده است که لبخندی سالم و با اعتماد به نفس از نتایج مهم درمان ارتودنسی است اما مهم تر از اصلاح ناهنجاری فک و ناتوانی در جویدن نیست. اصلاح ناهنجاری های دندان می تواند از بروز مشکلات بیشتر برای بیمار در آینده پیشگیری کند.

تمیز کردن دندان های نامرتب و شلوغ، دندان های فاصله دار و دندان های بیرون زده از فک می تواند دشوار باشد و به پوسیدگی دندان و بیماری لثه ختم شود. ناهنجاری فک می تواند باعث فرسایش شدیدتر سطح دندان و ناهنجاری در مفصل فک شود. دندان های مرتب و ردیف برای پیشگیری از این گونه مشکلات، راحت تر جویدن، هضم بهتر و پیشگیری از مشکلات گفتاری ضروری است.

بزرگسالان نیز به درمان ارتودنسی نیاز دارند:

ارتودنسی فقط برای بچه ها نیست. استفاده از درمان ارتودنسی هرگز برای شما دیر نیست. فرقی نمی کند ۶ ساله باشید یا ۶۰ ساله، همواره می توانید از مزایای دندان های مرتب و ردیف بهره مند شوید. آمارها نشان می دهند تعداد بزرگسالانی که به درمان ارتودنسی نیاز کم نیستند. ارتودنسی دیمون مزایای زیادی نسبت به روش های سنتی دارد که از آن گزینه خوبی برای درمان بزرگسالان می سازد.

ارتودنسی دیمون: بدون لکه، بدون درد

ارتودنسی دیمون از بریس های شفاف و گسسته استفاده می کند. برخی از بریس های شفاف از بخش های فلزی یا اتصالات الاستیکی تشکیل می شوند، که اغلب در طول درمان زرد می شوند. اما چون بریس های دیمون نیازی به کش ندارند، دیگر دچار لک و تغییر رنگ نمی شوند. تفاوت این روش آن قدر زیاد است که فامیل و دوستان از اینکه بفهمند شما تحت درمان ارتودنسی هستید متعجب خواهند شد.

اگر چه طول درمان بسته به شرایط هر فرد متفاوت است، تحقیقات نشان می دهند که درمان به روش ارتودنسی دیمون تا شش ماه سریع تر از روش های سنتی انجام می شود. این روش راحت تر هم هست. از آنجا که دیمون به اتصالات رایج نیازی ندارد و لازم نیست هر بار تنگ تر شود، بیمار پس از هر جلسه درمانی درد نخواهد داشت.

نگهداری کم:

بیمارانی که تحت درمان به روش ارتودنسی دیمون قرار می گیرند به جلسات معاینه کمتری نیاز دارند. رعایت بهداشت دهان و دندان در خانه نیز راحت تر از روش های سنتی است: بهداشت دهان و دندان همواره یکی از نگرانی های بیماران تحت درمان است. اما تمیز کردن دندان ها در این روش راحت تر است. بیمار باید روتین تمیز کردن دندان ها با مسواک و خمیردندان را رعایت کنند تا دندان ها در پایان دوره درمان سالم و بدون پوسیدگی باشند.

زمانی که دوره ارتودنسی دیمون تمام شد، بیمار باید شب ها از اسپلینت دیمون متحرک استفاده کند تا از تغییر موقعیت دندان ها به محل قبلی پیشگیری کند. با این وجود، بریس های دیمون برای حرکت دقیق دندان ها و نتایج طولانی مدت طراحی شده اند. و از آنجا که نیاز به گسترش دهنده کام کمتر است، این روش اشکال کمتری در نحوه گفتار شما ایجاد می کند.

اگر کاندیدای استفاده از ارتودنسی هستید، به دیمون به عنوان روشی جدید در برنامه درمان خود فکر کنید. همراه با بهداشت خوب دهان و دندان و مراقبت های منظم دندانپزشکی، دندان های مرتب و یک فک تراز شده می تواند سلامت دهان و دندان شما را در تمام طول عمر حفظ کند.

منبع:

colgate

دیسپلازی مینای دندان: نقص در پوشش خارجی دندان

دیسپلازی مینای دندان عارضه ای است که بر سطح عادی مینای دندان فرد تاثیر می گذارد. مینای دندان با بافت بسیار محکم خود، به عنوان پوسته محافظ برای بخش های حساس داخلی دندان، پالپ، عاج و بافت سمنتوم، عمل می کند. این عارضه اغلب در اثر هایپوپلازی مینای دندان ایجاد می شود که به رشد نادرست مینای دندان یا کالسیفه نشدن مینای دندان گفته می شود. این عارضه در نهایت بر سطح قابل مشاهده دندان تاثیر می گذارد.

نشانه های دیسپلازی مینای دندان:

بیمارانی که از دیسپلازی مینای دندان رنج می برند ممکن است نشانه های کاملا مشخصی داشته باشند:

چاله و فیشورها:

دندان های خلفی مانند مولار و پری مولار اغلب با شیارها و حفره ها در مینای دندان کامل می شوند. این چاله ها فیشور نامیده می شوند و هدف از آن کمک به جویدن غذا بدون آسیب رسانی به دندان است. با این حال اگر مینا ضعیف باشد این چاله ها عمیق تر خواهد شد. در طول زمان، تجمع پلاک و باکتری با تولید اسید همان مینای ضعیف را نیز از بین می برد که منجر به نشانه های بارزی از دیسپلازی می شود.

سطح نازک مینای دندان:

دیسپلازی مینای دندان را می توان در پوشش به شدت نازک روی دندان مشاهده کرد. اگر مینای دندان نازک تر از آن چیزی که باید باشد، احتمال دارد که دندان ظاهر شفافی داشته باشد. مینای دندان می تواند به علت شرایط متعدد در بزرگسالان فرسوده شود، اما تضعیف مینای دندان در کودکان و نوجوانان می تواند تا حدی در اثر دیسپلازی مینا باشد.

تغییر رنگ:

یکی از رایج ترین نشانه های ناهنجاری مینای دندان، تغییر رنگ سطح دندان است. کسانی که دچار این وضعیت هستند، اغلب لکه و خطوطی روی دندان خود دارند که ممکن است سفید، قهوه ای یا زرد باشد و در اثر تروما به مینای ضعیف حاصل شده باشد. این عارضه همچنین ممکن است در اثر فلئوروزیس به وجود آید که نشان دهنده مصرف بیش از حد فلوراید در دوره رشد دندان هاست.

حساسیت بیش از حد:

هر چه مینای دندان نازک تر باشد، از دندان حفاظت کمتری به عمل می آورد و دندان نسبت به سرما، گرما و سایر محرک ها حساسیت بیشتری خواهد داشت. حساسیت بیش از حد یکی از نشانه های رایج دیسپلازی مینای دندان است هر چند که ممکن است در اثر سایر عوارض نیز به وجود آمده باشد. بزرگسالان می توانند ضمن حفظ مینای دندان، از محصولات رفع حساسیت دندان استفاده کنند اما کودکان برای رفع این مشکل به روش های دیگری نیاز دارند.

احتمال پوسیدگی بیشتر:

بیماران مبتلا به دیسپلازی مینای دندان ممکن است بیشتر از سایرین به پوسیدگی دندان و سایر عوارض دندانی مبتلا شوند. در واقع تحقیقات دندانپزشکی نشان می دهند که حدود ۳۷ درصد کودکان ۵ ساله مبتلا به هایپوپلازی مینای دندان به پوسیدگی و از دست رفتن دندان دچار می شوند در حالی که این رقم در کودکان سالم ۱۷ درصد است.

اگر کودک شما دچار مجموعی از نشانه های فوق است، ممکن است وی به هایپوپلازی یا دیسپلازی مینای دندان مبتلا باشد. برای معاینه و دریافت مشاوره درمان با متخصصان کلینیک ما تماس بگیرید.

منبع:

colgate

درمان هایپوپلازی مینای دندان یا دندان گچی

مینا سخت ترین ماده در بدن انسان است و بنابراین برای سلامت دندان ها حیاتی است. با این حال همه مینای دندان محکمی ندارند و برخی حتی دندان هایی بدون مینا دارند. بدون وجود مینا برای محافظت از بخش های داخلی دندان، نمی توانید فشار طبیعی جویدن و گاز زدن را تحمل کنید. درمان هایپوپلازی مینای دندان به روش های متعددی انجام می شود که در ادامه بررسی می شود.

هایپوپلازی مینای دندان:

دندان ها ممکن است در اثر مسائل ژنتیکی یا به علت قرارگیری در معرض برخی مواد بدون مینا رشد کنند. هر دو دندان شیری و دائمی ممکن است با مینای ضعیف، بدشکل، یا کلا فقدان مینا رشد کنند. یکی از این عارضه ها هایپوپلازی مینای دندان است که به معنی رشد ناقص مینای دندان است. این عارضه باعث می شود مینای دندان نازک و ناقص باشد که گاهی به شکل چاله یا حتی سوراخ در دندان دیده می شود. در موارد پیشرفته که فرد فاقد مینای دندان است، عاج حساس در معرض محیط دندان قرار می گیرد.

درمان هایپوپلازی مینای دندان:

دندانی که مینا نداشته باشد به شدت مستعد آسیب، پوسیدگی و تروما است. هر چند مینای دندان را نمی توان جایگزین کرد، درمان هایپوپلازی مینای دندان می تواند به نحوی انجام شود که دندان به شرایط عادی خود بازگردد. نوع درمان به شدت از دست رفتن مینا، محل و نوع دندان و سن بیمار بستگی دارد. برای مثال، بیماران بالغ با دندان های دائمی به درمان های دائمی نیاز دارند در حالی که درمان برای دندان شیری کمتر تهاجمی است.

برخی از روش های درمان هایپوپلازی مینای دندان عبارتند از:

سیلانت می تواند در موارد خفیف هایپوپلازی مینای دندان مفید باشد. باندینگ نیز یکی از روش های نسبتا محافظه کارانه است که از رزین هم رنگ دندان برای پوشش نقاط تغییر رنگ یافته یا ضعیف استفاده می شود. با این حال، استفاده از هر دو روش برای درمان هایپوپلازی مینای دندان به مقدار مشخصی از مینای طبیعی یا نزدیک به طبیعی دارد تا مواد به خوبی به آن بچسبد. در بسیاری از موارد لازم است که دندان با تاج یا روکش پوشانده شود تا حفاظت کامل برای آن ایجاد شود. البته در موارد پیچیده تر، دندان باید کشیده و جایگزین شود.

رایج ترین روش های جایگزینی دندان، ایمپلنت های دندانی و بریج است. ایمپلنت می تواند کل دندان، شامل ریشه را در فک جایگزین کند. از سوی دیگر، بریج به دو دندان کناری محکم نیاز دارد تا پروتز را به وسیله تاج محکم در جای خود نگه دارند. از آنجا که هایپوپلازی به طور مشخص تمام دندان را تضعیف می کند، بریج همیشه نمی تواند یک راه حل عملی باشد.

چنانچه شما یا فرزندتان دچار این عارضه هستید، شما و دندانپزشک باید در همکاری با یکدیگر برای یافتن بهترین روش درمان تصمیم گیری کنید. برای حمایت از دندان و مینای آن باید از خمیردندان های مخصوص نیز استفاده کنید.

منبع:

colgate

هایپوپلازی مینای دندان و کمبود مواد معدنی مینا

هایپوپلازی مینای دندان نوعی نقص رشد است که می تواند بر دندان های شیری و دائمی تاثیر بگذارد. این نقص گاهی به صورت فقدان فیزیکی در ساختار دندان دیده می شود و به شکل چاله و فرورفتگی یا گاهی فقدان برخی بخش ها در تاج دندان شناسایی می شود. از سوی دیگر، کمبود مواد معدنی در مینای دندان صرفا به کاهش مواد معدنی مینا گفته می شود. ممکن است این عارضه به قدری شدید باشد که ظاهری شفاف به دندان بدهد یا خفیف باشد و تنها باعث کدورت دندان شود. این کمبود مواد معدنی مینای دندان است که باعث نرم شدن آن می شود.

چگونه شکل می گیرد:

دندان از سه بافت بسیار معدنی و پیچیده تشکیل می شود: مینا لایه بیرونی تاج دندان را تشکیل می دهد، عاج پوشش لایه داخلی تاج و ریشه های زیرین است. سمنتوم، یکی دیگر از بافت های مینرالیزه دندان، عاج را پوشش می دهد. مینای دندان تنها بخش قابل مشاهده است، بنابراین اگرچه هایپوپلازی مینای دندان می تواند باعث نقص های رشدی در عاج و سمنتوم شود، اما در ابتدا قابل مشاهده نیست.

علت ابتلا به هایپوپلازی مینای دندان:

هر دو دندان شیری و دائمی در زمان های مختلفی رشد می کنند. بنابراین بسته به ابتلا به هایپوپلازی مینای دندان یا صرفا کمبود مواد معدنی در مینا، بیماری می تواند شدت مختلفی داشته باشد. با این وجود هر دو عارضه دندان را در معرض پوسیدگی بیشتر قرار می دهد.

از آنجا که شکل گیری دندان ها بر اساس برنامه ریزی ژنتیکی انجام می گیرد، مشکلات ژنتیکی در اقلیت کوچکی از جامعه می تواند موجب تاثیر پذیری کل دندان ها از هایپوپلازی مینای دندان شود. مسائل مربوط به سلامت سیستمیک که فرایند متابولیک رشد مینای دندان را تغییر می دهند نیز می تواند روی دندان تاثیر بگذارند. این مسائل شامل مشکلات بارداری مانند سیگار کشیدن مادر، کمبود ویتامین D و حتی زایمان زودرس است. طبق تحقیقات آکادمی دندانپزشکی کودکان (AAPD) در صورت بروز عفونت زایمان، بیماری هایی مانند سرخک، نیز می توانند باعث ابتلا به هایپوپلازی مینای دندان شوند.

کودکان مبتلا به هایپوپلازی مینای دندان یا کمبود مواد معدنی ممکن است از عوارض یکسانی از جمله مسائل مربوط به زیبایی دندان، حساسیت دندان و خطر ابتلا به پوسیدگی دندان رنج ببرند. بنابراین معاینه زودهنگام دندانپزشکی می تواند مفید باشد. دندانپزشک ممکن است استفاده از فلوراید درمانی را برای کاهش پوسیدگی توصیه کند. در برخی موارد دندان به باندینگ، مواد پرکننده، یا حتی تاج و روکش نیاز خواهد داشت. در مواردی که کودک به دندان قروچه های شبانه نیز مبتلاست، برای کاهش فرسایش دندان باید از گارد دهان استفاده کند.

 منبع:

colgate