کش ارتودنسی: مشکلات و راه حل های رفع آن

اگر برای مشاوره حرفه ای به یک متخصص ارتودنسی مراجعه کرده باشید، ممکن است در مورد کش ارتودنسی برای بریس شنیده باشید. بسیاری از دندانپزشکان استفاده از این ابزار را به همراه بریس برای تسریع حرکت دندان توصیه می کنند. این کش ها نقش ویژه ای در تسریع روند اصلاح جهت دندان ایفا می کنند.

نقش کش ارتودنسی در درمان:

هدف از استفاده از کش در درمان ارتودنسی اعمال فشار روی دندان در یک جهت خاص است تا دندان به موقعیت صحیح برسد. از کش ارتودنسی می توان برای اصلاح اوربایت یا آندربایت نیز استفاده کرد. استفاده از کش در کنار بریس می تواند بسیار موثرتر از صرفا بریس باشد. در عین حال زمان مورد نیاز برای درمان را نیز به شدت کاهش می دهند.

اشکالات کش های اورتودنسی:

برخی از بیماران اشکالات رایجی را در مورد استفاده از این ابزار گزارش می کنند. برای مثال یکی از محدودیت های آن عدم راحتی در خوردن مواد غذایی جامد در هنگام استفاده از کش است. در نتیجه فرد باید دائما برای غذا خوردن کش را بردارد و بعد از آن مجددا نصب کند، که فرآیندی زمان بر است.

علاوه بر این، استفاده از کش برای برخی بیماران با درد همراه است. برخی از افراد گزارش کرده اند که کش به داخل لپ کشیده می شود و بافت داخل دهان را تحریک می کند.

درد فک نیز یکی از دیگر عوارض جانبی رایج در استفاده از کش های ارتودنسی است. با وجود تمام این مشکلات، استفاده از کش مزایای زیادی دارد که می توان از معایب آن چشم پوشی کرد.

کمک به رفع مشکلات کش:

برای پیشگیری از تحریک بافت داخل دهان می توان از وکس مخصوص ارتودنسی استفاده کرد. این ماده میزان سایندگی کش را کاهش می دهد. بعضی از دندانپزشکان حتی ممکن است برای بیمار داروهای ضد التهابی یا ضد درد تجویز کنند. علاوه بر این، کارشناسان توصیه می کنند که بیمار دائما خط لثه خود را از نظر وجود مشکل ناشی از تجمع باکتری بررسی کند. در صورتی که به دلیل فشار بیش از حد کش دچار درد فک و گوش شده اید، برای مشاوره در مورد نحوه صحیح نصب و احتمال نیاز به کاهش فشار حاصل از کش به ارتودنتیست خود مراجعه کنید.

صحبت کردن با دندانپزشک و ارتودنتیست در مورد خطرات و مزایای یک روش به شما در افزایش آگاهی و اتخاذ تصمیم بهتر کمک می کند. برای آگاهی از برنامه درمان خود، اهداف، توصیه های رایج در مورد کش و بریس و سایر موارد مبهم در درمان حتما با متخصص مورد نظر خود صحبت کنید.

منبع

dentalfind

کشیدن دندان در ارتودنسی

در اغلب موارد بیشتر درهم ریختگی های دندانی را با بریس یا الاینرهای شفاف درمان می کنیم. اما همه در هم ریختگی های دندانی یکسان نیستند و گاهی برای رسیدن به نتایج موفقیت آمیز به روش های بیشتری نیاز است. یکی از پروسه های اضافی که شامل همه نمی شود کشیدن دندان در ارتودنسی است. معمولا بیماران از این روش استقبال نمی کنند. تصور از دست دندان یک دندان برای هر کسی راحت نیست. با این حال گاهی در نبود فضای کافی برای کار، این روش تنها چاره اصلاح لبخند فرد است.

عدم وجود فضای کافی:

مثالی از این شرایط زمانی است دندان های در حال رشد روی سایر دندان ها قرار می گیرند و باعث شلوغی فضای دهان و رشد غیرطبیعی سایر دندان ها می شوند. این فشردگی فضای مورد نیاز برای حرکت دادن دندان ها به موقعیت بهتر را نیز دشوار می کند. به همین دلیل گاهی قبل از شروع درمان کشیدن دندان در ارتودنسی ضروری به نظر می رسد.

کلید موفقیت درمان کشیدن دندان صحیح است. بهترین کاندیدا برای کشیدن دندان در ارتودنسی دندانی است که حداقل تاثیر را بر روی ظاهر و عملکرد دارد. این دندان معمولا دندان نیش درست در لبه منطقه لبخند (دندان های قابل مشاهده در حین لبخند زدن) است.

اشکالات کشیدن دندان در ارتودنسی:

پس از انتخاب دندان و کشیدن آن، نگرانی بعدی ما حفاظت از استخوان در محل دندان کشیده شده است. استخوان های زیر دندان از فشار حاصل از جویدن نفع می برند. این فشار ساخت سلول های جدید و جایگزینی سلول های قبلی را تحریک می کند. بدون این فشار کم کم استخوان تحلیل می رود و بر موفقیت ارتودنسی در آینده تاثیر می گذارد.

برای جلوگیری از این امر دندانپزشک مراقب است که در حین کشیدن دندان به لثه و استخوان آسیب نزند. همچنین پیوندی نیز زیر سوکت خالی قرار می دهد تا رشد استخوان را تحریک کند.

سر خوردن دندان ها به فضای خالی حاصل از کشیدن دندان یکی از دیگر اشکالات این روش است. سر خوردن دندان ها به فضای خالی خود مشکل عظیمی در ارتودنسی به شمار می رود. برای جلوگیری از سر خوردن سایر دندان ها به فضای خالی می توان از یک نگهدارنده فضا استفاده کرد. این روش را می توان با بریس یا الاینر همراه کرد و به موفقیت بالای درمان امیدوار بود.

به طور کلی کشیدن دندان در ارتودنسی به برنامه ریزی دقیقی نیاز دارد که می تواند شامل چند سال باشد. اما نتیجه نهایی ارزش زمان و تلاش شما را دارد.

منبع

gillettedental

 

هدگیر ارتودنسی: سرعت بیشتر در درمان ارتودنسی

اکثر ما کاملا با ظاهر بریس های سنتی آشنا هستیم. اما گاهی اوقات دستگاه های پیچیده تری را می بینیم که کودکان یا نوجوانان استفاده کرده اند: سیم های ضخیم تری که از دهان بیرون آمده اند و بندهایی که پشت گردن یا سر محکم می شوند. به این دستگاه هدگیر ارتودنسی گرفته می شود. این دستگاه چیست و چرا گاهی فرد به آنها نیاز پیدا می کند؟

هدگیر ارتودنسی چیست؟

به طور کلی، به ابزارهای ارتودنسی که دارای قطعات خارجی متصل به سر، گردن یا چانه هستند هدگیر ارتودنسی خوانده می شوند. از این دستگاه ها برای درمان برخی عارضه های خاص در ارتودنسی استفاده می شود اما همه اینها یک چیز مشترک دارند: ممکن است برای رسیدگی به تعدادی از شرایط خاص ارتودنسی استفاده شوند، اما همه آنها یک چیز مشترک دارند: پایگاه محکمی برای حرکت دادن دندان ها به موقعیت بهتر به شمار می روند.

حرکت دندان:

ممکن است تعجب آور باشد که دندان ها با تمام ظاهر محکم خود به راحتی حرکت کنند. این امر بدین دلیل است که دندان ها به طور مستقیم به استخوان متصل نیستند بلکه واسطه ای به نام رباط آنها را به استخوان متصل کرده است. با استفاده از نیروی کنترل شده، دندان ها را می توان به آرامی در استخوان فک به حرکت درآورد. این حرکت مانند حرکت دادن یک چوب در شن و ماسه است. البته برای حرکت دادن چوب لنگری قوی مانند پاهای خود را در اختیار دارید. در ارتودنسی اغلب دندان های آسیاب با ریشه های متعدد خود پایه محکمی برای حرکت دادن دندان ها هستند. اما گاهی دندان های عقب به تنهایی برای این کار کافی نیستند.

برای مثال، اگر یک فضای بسیار بزرگ بین دندان ها بسته شود، یعنی دندان های عقب به جلو بروند و دندان های جلو به عقب کشیده شوند، این امر می تواند منجر به ناهماهنگی و اشکال در جویدن شود. در موارد دیگر، ممکن است لازم باشد دندان های جلو به جای عقب به سمت جلو کشیده شوند. در این صورت دندان های عقبی کاری نمی توانند بکنند. در این جاست که بیمار به هدگیر ارتودنسی نیاز خواهد داشت.

انواع هدگیر:

برخی از انواع هدگیر دارای بندهایی پشت سر یا گردن هستند. آنها از کل سر به عنوان یک لنگرگاه استفاده می کنند. انواع دیگر، به نام هدگیر کشش معکوس، دارای بندی است که بر روی چانه یا پیشانی قرار می گیرد؛ آنها می توانند دندان ها را به جلو بکشند. هدگیر ارتودنسی می تواند رشد ساختارهای صورت را تحت تاثیر قرار دهد. به همین دلیل معمولا در کودکان و نوجوانانی دیده می شود که رشد آنها هنوز کامل نشده است. هدگیر معمولا برای دوره کوتاهی ۱۲ ساعت در روز استفاده می شود.

هرچند که هدگیرها ظاهر جالبی ندارند، اما بسیار سریع تر از بریس های ارتودنسی قادر به حرکت دادن دندان به موقعیت مناسب خود هستند. می توانید زمان استفاده از این وسیله را به زمان هایی محدود کنید که در خانه هستید تا تداخلی با برنامه روزمره و اجتماعی شما نداشته باشد.

منبع

gillettedental

نصب بریس لینگوال: مراحل و مراقبت های ضروری

نصب بریس لینگوال به دلیل آنکه پشت دندان متصل می شود بسیار پیچیده تر از بریس های سنتی است. اما مزایای آن برای برخی از بیماران به قدری است که چشم پوشی از این روش را دشوار می سازد. چهار مرحله زیر در نصب بریس های لینگوال در هر بیمار ضروری است.

گام اول:

برای نصب بریس لینگوال دندانپزشک از یک قالب پلاستیکی برای قالب گیری دندان ها استفاده می کند.

گام دوم:

قالب گرفته شده از دندان آزمایشگاه فرستاده می شود و آزمایشگاه از قالب برای ایجاد براکت های سفارشی استفاده می کند. معمولا ساخت براکت های سفارشی یک یا دو هفته طول می کشد.

گام سوم:

در جلسه دوم با دندانپزشک، براکت ها به پشت دندان ها چسبانده می شوند. سیم نیز بین براکت ها نصب می شود تا فشار لازم برای حرکت دندان ها ایجاد شود. برنامه معاینه بریس ها و حرکت دندان ها باید طبق توصیه دندانپزشک پیشگیری شود.

گام چهارم:

معمولا پس از برداشتن بریس های لینگوال از ریتینر استفاده می شود تا از عدم بازگشت دندان ها به محل قبلی اطمینان حاصل شود.

بسته به پیچیدگی کار دندانپزشکی مورد نیاز، هر فرد ممکن است به مراحل بیشتری برای درمان خود نیاز داشته باشد. برای مثال، ممکن است برای تسهیل حرکت دندان ها، یک یا چند دندان در برخی از بیماران کشیده شود. برخی دیگر ممکن است برای تسریع حرکت دندان ها به استفاده از هدگیر مجبور شوند. پیش از شروع پروسه درمان دندانپزشک شما را از نیازها و مراحل درمان آگاه خواهد کرد.

مراقبت از دندان ها پس از نصب بریس لینگوال:

پس از نصب بریس لینگوال تبعیت از توصیه های دندانپزشک از اهمیت بالایی برخوردار است. مراقبت صحیح از بریس ها صحت و نتیجه مطلوب درمان را تضمین می کند. عدم مراقبت صحیح به معنی افزایش طول درمان و حتی در برخی موارد آسیب به دندان ها است.

از آنجا که بریس های لینگوال پشت دندان متصل می شوند، غذاها به راحتی در این مکان گیر می کنند. احتمالا دندانپزشک مراجعه منظم برای جرمگیری و استفاده از دهانشویه فلوراید را به شما توصیه خواهد کرد. همچنین می توانید تکنیک های مناسب برای تمیز کردن براکت ها را نیز از دندانپزشک خود اموزش ببینید. احتمالا پس از مدتی متوجه می شوید که مصرف کدام غذاها سخت و کدام غذاها راحت تر است.  احتمالا مسواک زدن دندان پس از هر بار مصرف مواد غذایی نیز به شما در در حل مشکل می تواند کمک کند.

منبع

hda-online

بریس لینگوال: رفع مشکل دیده شدن بریس ارتودنسی

هر چه درمان های دندانپزشکی پیچیده تر، در دسترس تر و متنوع تر می شوند، اگاهی مراجع از تنوع روش های و گزینه ها اهمیت بیشتری می یابد. بریس لینگوال یکی از آن پیشرفت هایی است که نیاز بسیاری از بیماران بالغ را برطرف کرده است. مشکل بسیاری از بزرگسالان دیده شدن بریس های فلزی از بیرون و کاهش اعتماد به نفس آنان بود. اما در حال حاضر این مشکل حل شده است. در این مطلب شما را با بریس لینگوال و سوالات رایج در مورد آن آشنا می کنیم.

بریس لینگوال چیست؟

این نوع بریس دقیقا مشابه سایر بریس های سنتی عمل می کند. تنها تفاوت آن این است که بریس های لینگوال پشت دندان قرار می گیرند. بنابراین براکت ها و سیم ها به طور موثری پنهان می شوند.

مزیت بریس های لینگوال:

مهمترین مزیت بریس های لینگوال پنهان بودن آنها است. این بدان معنی است که افراد می توانند بدون خجالت از دریافت درمان ارتودنسی از مزایای آن بهره مند شوند. بسیاری از بزرگسالان از دیده شدن بریس و براکت روی دندان خود راضی نیستند و به دلایل زیبایی شناختی از درمان طفره می روند. با استفاده از این روش افراد می توانند زندگی عادی خود را از سر بگیرند و بدون کاهش اعتماد به نفس در ملاقات های کاری و شرایط اجتماعی حاضر شوند.

شاید بهترین مراجعان برای بریس های لینگوال افراد مشهور باشند که می توانند بدون تغییر در چهره و لبخند خود در انظار عمومی ظاهر شوند.

معایب این روش:

تنها نکته قابل توجهی که در مقایسه با سایر روش های درمانی ارتودنسی در بریس های لینگوال مشاهده می شود اذیت شدن بیمار در برخی موارد است. از آنجا که بریس های لینگوال به پشت دندان متصل می شوند برخی از بیماران به زمان بیشتری برای عادت کردن به آن نیاز دارند. در طی این مدت تمیز کردن دندان، جویدن، بلعیدن و صحبت کردن می تواند دشوار باشد.

از آنجا که جسم جدیدی وارد دهان شده است، ممکن است برخی افراد به صورت ناخودآگاه بریس ها را دائما با زبان خود لمس کنند. بنابراین زخم شدن زبان در تماس مداوم با براکت از دیگر معایب این روش است. بهتر است در چند روز اول سعی کنید با زبان به بریس ها فشار وارد نکنید.

از دیگر مشکلاتی که این روش دارد اشکال در نواختن آلات موسیقی دهانی و ورزش کردن است. بنابراین در صورتی که در هر یک از این حوزه ها فعالیت دارید بهتر است دندانپزشک خود را از این امر آگاه کنید. ممکن است لازم باشد شما از روش دیگر یا نوع دیگری از بریس های لینگوال بهره ببرید.

منبع

hda-online

سپراتور چیست و کاربرد آن در ارتودنسی چیست؟

ارتودنتیست ها از اقلام مختلفی برای حرکت دندان استفاده می کند. بسیاری از افراد در مورد سپراتور یا جداکننده شنیده اند اما نمی دانند این وسیله چیست یا به چه کار می آید. از این وسیله پیش از شروع درمان ارتودنسی برای ایجاد فضای کافی بین دندان های خلفی استفاده می شود.

بند ارتودنسی نوعی قدیمی از بریس است که معمولا دور دندان های مولر خلفی قرار می گیرد. این بندها از فولاد ضدزنگ ساخته شده اند و پایه محکمی برای بریس ها فراهم می کنند. از این بند می تواند دور هر دندانی استفاده کرد اما در دندان های جلو زیبا نیست.

براکت در مقابل بند ارتودنسی:

بندهای ارتودنسی نسبت به براکت های متصل شده به دندان های خلفی نیروهای جویدن را بهتر تحمل می کنند. برخی ارتودنتیست ها در ابتدای درمان از براکت های متصل به دندان استفاده می کنند. اگر بیمار چند بار براکت را از محل خود خارج کند، در این صورت ارتودنتیست به بندهای ارتودنسی متوسل می شود. این روش دوام بیشتری دارد و شانس شل شدن آن کم است. از سوی دیگر، برخی از ارتودنتیست ها از همان ابتدای درمان از بندهای ارتودنسی استفاده می کنند.

معایب بند ارتودنسی:

دلیل برخی ارتودنتیست ها برای استفاده از براکت متصل به دندان به جای بند ارتودنسی امکان بررسی وجود حفره در دندان است. با وجود بند ارتودنسی امکان بررسی دندان از نظر وجود پوسیدگی تا زمان برداشتن آن وجود ندارد. این امر یکی از معایب بندهای ارتودنسی است.

چرا از سپراتور استفاده می شود؟

برای قرار گرفتن بند ارتودنسی بین دندان، باید از سپراتور جهت ایجاد فضای کافی بین دندان استفاده کرد. در غیر این صورت جایگذاری بند با درد و فشار زیادی همراه خواهد بود و در برخی موارد ناممکن است. سپراتور یک هفته قبل از شروع درمان با بند ارتودنسی جایگذاری می شود.

انواع سپراتور:

سپراتورها دو نوع هستند: لاستیکی و فلزی. استفاده از سپراتور لاستیکی رایج تر است. ارتودنتیست با استفاده از نخ دندان و مقداری فشار این لاستیک را بین دندان جا می دهد. هنگامی که لاستیک به شکل اصلی خود بازگردد، دندان ها را از هم جدا می کند و فضای کافی را برای مراحل بعدی ایجاد می کند.

از سپراتور فلزی زمانی استفاده می شود که امکان استفاده از نوع لاستیکی وجود ندارد. زمانی که فاصله بین دندان ها بسیار کم است و نوار لاستیکی به هیچ وجه بین دندان قرار نمی گیرد، راهی به جز استفاده از نوع فلزی آن نیست.

ملاحظات پس از درمان:

پس از قرارگیری سپراتور، بیمار نمی تواند محل را نخ دندان بکشد یا از مواد غذایی چسبناک استفاده کند. بهتر است تا زمان ملاقات بعدی این نوار را به حال خود رها کنید. چنانچه سپراتور به خودی خود از بین دندان خارج شد، به معنی ایجاد شدن فضای کافی بین دندان ها است. زمانی که سپراتور به صورت خود به خود افتاد با ارتودنتیست خود برای مراحل بعد تماس حاصل فرمایید. شاید وی تشخیص دهد که نیاز به جایگذاری مجدد این نوار لاستیکی باشد. زمانی که این نوار بین دندان های شما قرار دارد، حس کردن آن در چند روز اول و وجود مقداری درد و ناراحتی طبیعی است. این درد با مسکن ها قابل رفع است.

پس از ایجاد فضای کافی بین دندان ها، ارتودنتیست می تواند درمان ارتودنسی را با جایگذاری بند آغاز کند.

منبع

askanorthodontist

ریتینر: مرحله آخر در درمان ارتودنسی

هنگامی که بریس ها برداشته می شوند و دندان ها و فک هم تراز شده اند، بیمار به طور معمول به مرحله استفاده از ریتینر وارد می شود. مرحله نگهداری در ارتودنسی به عنوان دوره ای زمانی تعریف می شود که بریس ها برداشته شده اند و دندان ها هنوز نسبتا ناپایدار اند.

علت لزوم استفاده از ریتینر:

در طول درمان با بریس، پیوستگی فیبر رباط از ریشه های دندان ها به استخوان اطراف دندان ها دچار کشیدگی و جابه جایی شده است. کشش حاصل از این فیبرها باعث می شود که دندان های مجددا در موقعیت قبلی خود قرار گیرند. با گذشت زمان، فیبرها دوباره سازماندهی می شوند و دندان ها پایدار می شوند. در طول این زمان برای سازماندهی مجدد رباط ها، از ریتینر دائمی و قابل جابجایی استفاده می شود تا موقعیت دندان ها به ثبات برسد.

توصیه های عمومی:

توصیه های مربوط به دوره نگهداری و استفاده از ریتینرها به میزان قابل توجهی بسته به هر ارتودنتیست متفاوت است. اما توصیه های زیر کلی است.

ریسک حرکت دندان:

اکثر ارتودنتیست ها یک هفته پس از برداشتن بریس به بیمار خود ریتینر می دهند. این زمان فرصتی است به آزمایشگاه برای ساخت ابزار مورد نیاز. حرکت دندان معمولا در این دوره زمانی ناچیز است. اگر مقداری دندان دچار حرکت شود، این ابزار آن را به موقعیت صحیح خود باز می گرداند. صرف یک دوره زمانی بیش از یک هفته خطر حرکت دندان به موقعیت نادرست را افزایش می دهد. مقدار حرکت از بیمار به بیمار متفاوت است و همچنین به موقعیت اصلی دندان ها بستگی دارد. اگر دندان ها به طور قابل ملاحظه ای حرکت کنند، ممکن است ریتینر دیگر روی دندان قرار نگیرد. بنابراین مهم است که در طول این دوره زمانی یک هفته ای با ارتودنتیست خود قرار ملاقات داشته باشید.

هنگامی که بریس ها برداشته می شوند، فرد احساس می کند که دندان هایش حس جدیدی دارند. سپس آزمایشگاه برای هر بیمار به صورت سفارشی ریتینر را می سازد. وقتی این ابزار ساخته می شود، ممکن است ارتودنتیست مقداری پلاستیک یا سیم ها را تغییر دهند تا از جایگیری مناسب آن روی دندان مطمئن شود. این ابزار صرفا برای حفظ موقعیت دندان ها ساخته شده است و ابزاری منفعل است. در ابتدای استفاده از این ابزار، ممکن است بیمار مقداری احساس تنگی و درد داشته باشد. این درد اغلب به دلیل مقدار کمی حرکت دندان ها پس از برداشتن بریس است.

زمان مورد نیاز برای استفاده:

استفاده تمام وقت از این ابزار توسط بیمار توصیه می شود. معمولا پس از برداشتن بریس باید به مدت ۶ ماه از این ابزار استفاده کرد. مدت زمان مورد استفاده به میزان حرکت دندان بستگی دارد. این زمان ممکن است در برخی بیماران کمتر یا بیشتر باشد. به هر حال، معمولا پس از ۶ تا ۹ ماه، بیمار می تواند فقط شب ها از ریتینر استفاده کند. در این زمان نیز باید به توصیه های ارتودنتیست عمل کرد.

منبع

bracesguide

برداشتن بریس ارتودنسی: مراقبت های کلی

چیزی نمانده است. دیگر نیازی نیست لبخند خود را مخفی کنید یا به خاطر دندان های خود خجالت بکشید. می توانید از ته دل بخندید و دندان های خود را به همه نشان دهید. اکنون زیبایی لبخند و سلامت دندان های شما بهبود یافته است. اما اگر می خواهید این لبخند زیبا را حفظ کنید، در چند روز، هفته و ماه های آینده باید چند کار را پس از برداشتن بریس ارتودنسی انجام دهید.

انتظارات پس از برداشتن بریس ارتودنسی:

قبل از اینکه به بایدها و نباید های برداشتن بریس ارتودنسی بپردازیم، باید به چند چیز توجه کنید. اولین چیز حساسیت دندان هایتان است که برای چند روز یا چند هفته آینده ادامه می یابد. در نتیجه هر چند خوردن غذاهای ترد و چسبناک وسوسه انگیز است، اما باید فعلا از آنها چشم پوشی کنید. به هر حال، دندان هایتان باید کم کم به موقعیت جدید خود و غذاهای جدید عادت کنند.

استفاده از ریتینر پس از برداشتن بریس ارتودنسی:

می دانیم که دیگر نمی توانید تحمل کنید. اما باید پس از خاتمه درمان لبخند زیبای خود را حفظ کنید در غیر این صورت احتمال حرکت دندان ها به محل قبلی وجود دارد. در موارد نادر حتی ممکن است دندان ها لق شوند. شما که نمی خواهید درمان ارتودنسی از نو شروع شود؟ بنابراین تا زمانی که دندانپزشک توصیه کرده است باید از ریتینر مخصوص خود استفاده کنید.

ریتینر توسط قالب گیری تهیه می شود بنابراین در طول استفاده از آن احساس راحتی خواهید کرد. در ابتدا ممکن است با افزایش ترشح بزاق رو به رو شوید. اما این امر طبیعی است و کم کم از بین می رود. صحبت کردن با ریتینر نیز در ابتدا کمی دشوار است و با تمرین کردن حل می شود. ریتینر خود را با آب و در صورت تجویز دندانپزشک با خمیردندان تمیز کنید. ریتینر را در آب نگه دارید تا خشک نشود. در مواقعی که از آن استفاده نمی کنید، آن را در جعبه مخصوص نگهداری کنید.

مواد غذایی مجاز:

از مصرف غذاهای خیلی سرد یا گرم دوری کنید. دندان های شما اکنون حساس هستند. بنابراین بهتر است از تشدید آن خودداری کنید. بهتر است تا مدتی از مصرف غذاهای چسبناک و ترد نیز دوری کنید.

سفید کردن دندان ها:

می دانیم که بعد از دیدن ظاهر جدید دندان های خود، مشتاق سفید کردن آنها هستید. اما به دلیل حساسیت موقت دندان ها بهتر است حداقل یک یا دو ماه صبر کنید. استفاده از محصولات سفید کننده دندان در این زمان می تواند حساسیت دندان های شما را تشدید کند و موجب ناراحتی شما شود.

مدت کوتاهی پس از اتمام درمان، ملاقاتی را با دندانپزشک خود تنظیم کنید تا پلاک های روی دندان تمیز شود و از عدم وجود بیماری دهان و دندان اطمینان حاصل شود. هر روز نخ دندان بکشید و مسواک بزنید. ریتینر خود را طبق دستور دندانپزشک تمیز کنید و هر هفته آن را ضد عفونی کنید.

منبع

braces-braces

شکستن براکت ارتودنسی: چه باید کرد؟

شکستن براکت ارتودنسی یکی از رایج ترین خطرات استفاده از این درمان است. متاسفانه این اتفاق همیشه در ساعات کاری معمول رخ نمی دهد، اما در عین حال واجد شرایط یک حادثه اورژانس نیز نیست. بنابراین اگر براکت شما در خانه در حین شام شکست چه باید کرد؟ اولین گام این است که نگران نباشید. در اغلب موارد می توانید تا زمان رسیدن به مطب دندانپزشک از روش های ترمیمی استفاده کنید.

با ارتودنتیست خود تماس بگیرید:

ممکن است پس از خوردن چیزی به خصوص سخت یا ترد، متوجه رها شدن یکی از براکت ها شوید. این مشکل رایج زمانی اتفاق می افتد که چسب براکت ضخامت خود را از دست داده است یا دچار ترک شده است. در صورتی که این اتفاق در ساعات کاری رخ داده است، بهتر است با کلینیک ما تماس حاصل کنید.

با توضیح شرایط به همکاران وضعیت ارزیابی می شود. در صورتی که مشکل خفیف باشد، با توضیحات دندانپزشک برای نحوه ترمیم مشکل می توانید تا قرار ملاقات بعدی برای ترمیم آن صبر کنید.

چنانچه مشکل حاد تشخیص داده شود برای ترمیم براکت باید به مطب مراجعه کنید. به هر حال شکستن براکت ارتودنسی مانع حرکت دندان های شما به سمت مطلوب خواهد شد. براکت شکسته با هزینه جداگانه برای شما ترمیم خواهد شد.

درمان خانگی تا زمان رسیدن به ارتودنتیست:

به هر حال قبل از رسیدن به مطب دندانپزشک با مقداری ناراحتی رو به رو خواهید شد. به خصوص اگر براکت جدا شده باشد و سیم ها به زبان یا گونه شما آسیب وارد کنند تحمل وضعیت دشوارتر خواهد بود. اگر براکت جداشده است آن را در دستمالی همراه با خود به مطب دندانپزشک ببرید. در صورتی که براکت آسیب جدی ندیده باشد می توان از آن مجددا استفاده کرد. بدین ترتیب هزینه درمان کمتر خواهد شد.

چنانچه براکت هنوز به سیم متصل است از دستکاری آن خودداری کنید. این کار می تواند به دندان و بافت نرم دهان شما آسیب بیشتری وارد کند.

در عوض از وکسی که در جلسات پیشین به شما داده شده است به منظور پوشاندن لبه های تیز آن استفاده کنید.

پیشگیری از شکستن براکت ارتودنسی:

بدترین کاری که می توانید درطول درمان ارتودنسی انجام دهید، مصرف غذاهای چسبناک و سفت است. بزرگترین دشمنان شما در این دوره میوه های سفت و شکلات تافی است. این مواد می توانند رزین های متصل به براکت را شل کنند و موجب شکستن براکت ارتودنسی شوند. سایر مواد مضر برای شما عبارتند از آب نبات های سخت، سیب، پاپ کورن و هر ماده ای که بین براکت ها گیر می کند. بهتر است در طول درمان از مصرف این مواد پیشگیری کنید. در غیر این صورت متحمل هزینه های زیاد برای ترمیم براکت های خود خواهید شد.

منبع

drssavagesabolvisser

آندربایت چیست و راه درمان آن چگونه است؟

آندربایت، یا مال اکلوژن کلاس III، عارضه ای است که در آن دندان ها و فک پایین جلوتر از دندان های بالا قرار می گیرند. به طور معمول، دندان های بالا باید تا حدی دندان های پایین را پوشش دهند، اما در مورد آندربایت این وضعیت برعکس است. پیش بودن دندان های فک پایین باعث ظاهر غیرطبیعی و تهاجمی در فرد می شود. از آنجا که این مشکل بیشتر از ایجاد اختلال در صحبت یا تغذیه فرد، در ظاهر وی مشکل ایجاد می کند، افراد کمی آن را تحمل می کنند.

علل رشد آندربایت:

وراثت نقش مهمی در ابتلا به این عارضه دارد. آیا یکی از والدین شما به این مشکل مبتلاست؟ اگر چنین است، شانس زیادی وجود دارد که شما و فرزندتان نیز به این مشکل مبتلا شوید.

به غیر از ژنتیک، علل زیر نیز در ابتلا به این عارضه نقش دارند:

  • مکیدن انگشت به مدت طولانی
  • کشیدن و فشار مداوم زبان به دندان های جلو
  • استفاده از پستانک و بطری با سایز نامناسب برای نوزاد

هر یک از این عادات در طولانی مدت اثر نامناسبی بر روی دندان خواهند داشت. برای مثال مکیدن انگشت تا زمان رشد دندان های دائمی احتمال ابتلا به این عارضه را به شدت افزایش می دهد.

درمان:

رفع اندربایت معمولا جز خدمات ارتودنی حساب می شود. پس از بررسی دهان فرد، ارتودنتیست ممکن است یکی از راه های زیر را پیشنهاد کند:

بریس:

شایع ترین روش اصلاح آندربایت از طریق استفاده از بریس و براکت است. اگر نسبت به ظاهر بریس های فلزی نگران هستید، می توانید از انواع سرامیکی یا شفاف آنها استفاده کنید. این مدل ها کمتر از انواع فلزی قابل دیدن هستند. در نتیجه در طول درمان مشکلات کمتری برای فرد ایجاد می کنند.

ابزارهای ارتودنسی:

برخی ابزارهای ارتودنسی نیز می توانند در درمان این مشکل به کار گرفته شوند. این دستگاه ها عبارتند از اکسپندرها، ریتینرها و هدگیرها. البته اشکالی که به این ابزارها گرفته می شود سایز و ظاهر آنها است. ابزاری مانند هدگیر کل پیشانی، صورت و چانه فرد بیمار را درگیر می کند. بنابراین از این لوازم تنها در مواقع کاملا ضروری استفاده می شود.

جراحی:

گاهی اوقات، اندربایت می تواند بسیار شدید باشد و برای رفع آن تنها جراحی چاره ساز است. این روش به عنوان آخرین راه چاره برای درمان مشکل استفاده می شود.

درمان آندربایت نسبت به سایر ناهنجاری های دندانی آسان تر است. چنانچه فرزند شما دچار این مشکل است، بهتر است پیش از اتمام رشد فک وی برای تشخیص و درمان به دندان پزشک مراجعه کنید.

منبع

colgate