نصب بریس لینگوال: مراحل و مراقبت های ضروری

نصب بریس لینگوال به دلیل آنکه پشت دندان متصل می شود بسیار پیچیده تر از بریس های سنتی است. اما مزایای آن برای برخی از بیماران به قدری است که چشم پوشی از این روش را دشوار می سازد. چهار مرحله زیر در نصب بریس های لینگوال در هر بیمار ضروری است.

گام اول:

برای نصب بریس لینگوال دندانپزشک از یک قالب پلاستیکی برای قالب گیری دندان ها استفاده می کند.

گام دوم:

قالب گرفته شده از دندان آزمایشگاه فرستاده می شود و آزمایشگاه از قالب برای ایجاد براکت های سفارشی استفاده می کند. معمولا ساخت براکت های سفارشی یک یا دو هفته طول می کشد.

گام سوم:

در جلسه دوم با دندانپزشک، براکت ها به پشت دندان ها چسبانده می شوند. سیم نیز بین براکت ها نصب می شود تا فشار لازم برای حرکت دندان ها ایجاد شود. برنامه معاینه بریس ها و حرکت دندان ها باید طبق توصیه دندانپزشک پیشگیری شود.

گام چهارم:

معمولا پس از برداشتن بریس های لینگوال از ریتینر استفاده می شود تا از عدم بازگشت دندان ها به محل قبلی اطمینان حاصل شود.

بسته به پیچیدگی کار دندانپزشکی مورد نیاز، هر فرد ممکن است به مراحل بیشتری برای درمان خود نیاز داشته باشد. برای مثال، ممکن است برای تسهیل حرکت دندان ها، یک یا چند دندان در برخی از بیماران کشیده شود. برخی دیگر ممکن است برای تسریع حرکت دندان ها به استفاده از هدگیر مجبور شوند. پیش از شروع پروسه درمان دندانپزشک شما را از نیازها و مراحل درمان آگاه خواهد کرد.

مراقبت از دندان ها پس از نصب بریس لینگوال:

پس از نصب بریس لینگوال تبعیت از توصیه های دندانپزشک از اهمیت بالایی برخوردار است. مراقبت صحیح از بریس ها صحت و نتیجه مطلوب درمان را تضمین می کند. عدم مراقبت صحیح به معنی افزایش طول درمان و حتی در برخی موارد آسیب به دندان ها است.

از آنجا که بریس های لینگوال پشت دندان متصل می شوند، غذاها به راحتی در این مکان گیر می کنند. احتمالا دندانپزشک مراجعه منظم برای جرمگیری و استفاده از دهانشویه فلوراید را به شما توصیه خواهد کرد. همچنین می توانید تکنیک های مناسب برای تمیز کردن براکت ها را نیز از دندانپزشک خود اموزش ببینید. احتمالا پس از مدتی متوجه می شوید که مصرف کدام غذاها سخت و کدام غذاها راحت تر است.  احتمالا مسواک زدن دندان پس از هر بار مصرف مواد غذایی نیز به شما در در حل مشکل می تواند کمک کند.

منبع

hda-online

بریس لینگوال: رفع مشکل دیده شدن بریس ارتودنسی

هر چه درمان های دندانپزشکی پیچیده تر، در دسترس تر و متنوع تر می شوند، اگاهی مراجع از تنوع روش های و گزینه ها اهمیت بیشتری می یابد. بریس لینگوال یکی از آن پیشرفت هایی است که نیاز بسیاری از بیماران بالغ را برطرف کرده است. مشکل بسیاری از بزرگسالان دیده شدن بریس های فلزی از بیرون و کاهش اعتماد به نفس آنان بود. اما در حال حاضر این مشکل حل شده است. در این مطلب شما را با بریس لینگوال و سوالات رایج در مورد آن آشنا می کنیم.

بریس لینگوال چیست؟

این نوع بریس دقیقا مشابه سایر بریس های سنتی عمل می کند. تنها تفاوت آن این است که بریس های لینگوال پشت دندان قرار می گیرند. بنابراین براکت ها و سیم ها به طور موثری پنهان می شوند.

مزیت بریس های لینگوال:

مهمترین مزیت بریس های لینگوال پنهان بودن آنها است. این بدان معنی است که افراد می توانند بدون خجالت از دریافت درمان ارتودنسی از مزایای آن بهره مند شوند. بسیاری از بزرگسالان از دیده شدن بریس و براکت روی دندان خود راضی نیستند و به دلایل زیبایی شناختی از درمان طفره می روند. با استفاده از این روش افراد می توانند زندگی عادی خود را از سر بگیرند و بدون کاهش اعتماد به نفس در ملاقات های کاری و شرایط اجتماعی حاضر شوند.

شاید بهترین مراجعان برای بریس های لینگوال افراد مشهور باشند که می توانند بدون تغییر در چهره و لبخند خود در انظار عمومی ظاهر شوند.

معایب این روش:

تنها نکته قابل توجهی که در مقایسه با سایر روش های درمانی ارتودنسی در بریس های لینگوال مشاهده می شود اذیت شدن بیمار در برخی موارد است. از آنجا که بریس های لینگوال به پشت دندان متصل می شوند برخی از بیماران به زمان بیشتری برای عادت کردن به آن نیاز دارند. در طی این مدت تمیز کردن دندان، جویدن، بلعیدن و صحبت کردن می تواند دشوار باشد.

از آنجا که جسم جدیدی وارد دهان شده است، ممکن است برخی افراد به صورت ناخودآگاه بریس ها را دائما با زبان خود لمس کنند. بنابراین زخم شدن زبان در تماس مداوم با براکت از دیگر معایب این روش است. بهتر است در چند روز اول سعی کنید با زبان به بریس ها فشار وارد نکنید.

از دیگر مشکلاتی که این روش دارد اشکال در نواختن آلات موسیقی دهانی و ورزش کردن است. بنابراین در صورتی که در هر یک از این حوزه ها فعالیت دارید بهتر است دندانپزشک خود را از این امر آگاه کنید. ممکن است لازم باشد شما از روش دیگر یا نوع دیگری از بریس های لینگوال بهره ببرید.

منبع

hda-online

سپراتور چیست و کاربرد آن در ارتودنسی چیست؟

ارتودنتیست ها از اقلام مختلفی برای حرکت دندان استفاده می کند. بسیاری از افراد در مورد سپراتور یا جداکننده شنیده اند اما نمی دانند این وسیله چیست یا به چه کار می آید. از این وسیله پیش از شروع درمان ارتودنسی برای ایجاد فضای کافی بین دندان های خلفی استفاده می شود.

بند ارتودنسی نوعی قدیمی از بریس است که معمولا دور دندان های مولر خلفی قرار می گیرد. این بندها از فولاد ضدزنگ ساخته شده اند و پایه محکمی برای بریس ها فراهم می کنند. از این بند می تواند دور هر دندانی استفاده کرد اما در دندان های جلو زیبا نیست.

براکت در مقابل بند ارتودنسی:

بندهای ارتودنسی نسبت به براکت های متصل شده به دندان های خلفی نیروهای جویدن را بهتر تحمل می کنند. برخی ارتودنتیست ها در ابتدای درمان از براکت های متصل به دندان استفاده می کنند. اگر بیمار چند بار براکت را از محل خود خارج کند، در این صورت ارتودنتیست به بندهای ارتودنسی متوسل می شود. این روش دوام بیشتری دارد و شانس شل شدن آن کم است. از سوی دیگر، برخی از ارتودنتیست ها از همان ابتدای درمان از بندهای ارتودنسی استفاده می کنند.

معایب بند ارتودنسی:

دلیل برخی ارتودنتیست ها برای استفاده از براکت متصل به دندان به جای بند ارتودنسی امکان بررسی وجود حفره در دندان است. با وجود بند ارتودنسی امکان بررسی دندان از نظر وجود پوسیدگی تا زمان برداشتن آن وجود ندارد. این امر یکی از معایب بندهای ارتودنسی است.

چرا از سپراتور استفاده می شود؟

برای قرار گرفتن بند ارتودنسی بین دندان، باید از سپراتور جهت ایجاد فضای کافی بین دندان استفاده کرد. در غیر این صورت جایگذاری بند با درد و فشار زیادی همراه خواهد بود و در برخی موارد ناممکن است. سپراتور یک هفته قبل از شروع درمان با بند ارتودنسی جایگذاری می شود.

انواع سپراتور:

سپراتورها دو نوع هستند: لاستیکی و فلزی. استفاده از سپراتور لاستیکی رایج تر است. ارتودنتیست با استفاده از نخ دندان و مقداری فشار این لاستیک را بین دندان جا می دهد. هنگامی که لاستیک به شکل اصلی خود بازگردد، دندان ها را از هم جدا می کند و فضای کافی را برای مراحل بعدی ایجاد می کند.

از سپراتور فلزی زمانی استفاده می شود که امکان استفاده از نوع لاستیکی وجود ندارد. زمانی که فاصله بین دندان ها بسیار کم است و نوار لاستیکی به هیچ وجه بین دندان قرار نمی گیرد، راهی به جز استفاده از نوع فلزی آن نیست.

ملاحظات پس از درمان:

پس از قرارگیری سپراتور، بیمار نمی تواند محل را نخ دندان بکشد یا از مواد غذایی چسبناک استفاده کند. بهتر است تا زمان ملاقات بعدی این نوار را به حال خود رها کنید. چنانچه سپراتور به خودی خود از بین دندان خارج شد، به معنی ایجاد شدن فضای کافی بین دندان ها است. زمانی که سپراتور به صورت خود به خود افتاد با ارتودنتیست خود برای مراحل بعد تماس حاصل فرمایید. شاید وی تشخیص دهد که نیاز به جایگذاری مجدد این نوار لاستیکی باشد. زمانی که این نوار بین دندان های شما قرار دارد، حس کردن آن در چند روز اول و وجود مقداری درد و ناراحتی طبیعی است. این درد با مسکن ها قابل رفع است.

پس از ایجاد فضای کافی بین دندان ها، ارتودنتیست می تواند درمان ارتودنسی را با جایگذاری بند آغاز کند.

منبع

askanorthodontist

ریتینر: مرحله آخر در درمان ارتودنسی

هنگامی که بریس ها برداشته می شوند و دندان ها و فک هم تراز شده اند، بیمار به طور معمول به مرحله استفاده از ریتینر وارد می شود. مرحله نگهداری در ارتودنسی به عنوان دوره ای زمانی تعریف می شود که بریس ها برداشته شده اند و دندان ها هنوز نسبتا ناپایدار اند.

علت لزوم استفاده از ریتینر:

در طول درمان با بریس، پیوستگی فیبر رباط از ریشه های دندان ها به استخوان اطراف دندان ها دچار کشیدگی و جابه جایی شده است. کشش حاصل از این فیبرها باعث می شود که دندان های مجددا در موقعیت قبلی خود قرار گیرند. با گذشت زمان، فیبرها دوباره سازماندهی می شوند و دندان ها پایدار می شوند. در طول این زمان برای سازماندهی مجدد رباط ها، از ریتینر دائمی و قابل جابجایی استفاده می شود تا موقعیت دندان ها به ثبات برسد.

توصیه های عمومی:

توصیه های مربوط به دوره نگهداری و استفاده از ریتینرها به میزان قابل توجهی بسته به هر ارتودنتیست متفاوت است. اما توصیه های زیر کلی است.

ریسک حرکت دندان:

اکثر ارتودنتیست ها یک هفته پس از برداشتن بریس به بیمار خود ریتینر می دهند. این زمان فرصتی است به آزمایشگاه برای ساخت ابزار مورد نیاز. حرکت دندان معمولا در این دوره زمانی ناچیز است. اگر مقداری دندان دچار حرکت شود، این ابزار آن را به موقعیت صحیح خود باز می گرداند. صرف یک دوره زمانی بیش از یک هفته خطر حرکت دندان به موقعیت نادرست را افزایش می دهد. مقدار حرکت از بیمار به بیمار متفاوت است و همچنین به موقعیت اصلی دندان ها بستگی دارد. اگر دندان ها به طور قابل ملاحظه ای حرکت کنند، ممکن است ریتینر دیگر روی دندان قرار نگیرد. بنابراین مهم است که در طول این دوره زمانی یک هفته ای با ارتودنتیست خود قرار ملاقات داشته باشید.

هنگامی که بریس ها برداشته می شوند، فرد احساس می کند که دندان هایش حس جدیدی دارند. سپس آزمایشگاه برای هر بیمار به صورت سفارشی ریتینر را می سازد. وقتی این ابزار ساخته می شود، ممکن است ارتودنتیست مقداری پلاستیک یا سیم ها را تغییر دهند تا از جایگیری مناسب آن روی دندان مطمئن شود. این ابزار صرفا برای حفظ موقعیت دندان ها ساخته شده است و ابزاری منفعل است. در ابتدای استفاده از این ابزار، ممکن است بیمار مقداری احساس تنگی و درد داشته باشد. این درد اغلب به دلیل مقدار کمی حرکت دندان ها پس از برداشتن بریس است.

زمان مورد نیاز برای استفاده:

استفاده تمام وقت از این ابزار توسط بیمار توصیه می شود. معمولا پس از برداشتن بریس باید به مدت ۶ ماه از این ابزار استفاده کرد. مدت زمان مورد استفاده به میزان حرکت دندان بستگی دارد. این زمان ممکن است در برخی بیماران کمتر یا بیشتر باشد. به هر حال، معمولا پس از ۶ تا ۹ ماه، بیمار می تواند فقط شب ها از ریتینر استفاده کند. در این زمان نیز باید به توصیه های ارتودنتیست عمل کرد.

منبع

bracesguide

برداشتن بریس ارتودنسی: مراقبت های کلی

چیزی نمانده است. دیگر نیازی نیست لبخند خود را مخفی کنید یا به خاطر دندان های خود خجالت بکشید. می توانید از ته دل بخندید و دندان های خود را به همه نشان دهید. اکنون زیبایی لبخند و سلامت دندان های شما بهبود یافته است. اما اگر می خواهید این لبخند زیبا را حفظ کنید، در چند روز، هفته و ماه های آینده باید چند کار را پس از برداشتن بریس ارتودنسی انجام دهید.

انتظارات پس از برداشتن بریس ارتودنسی:

قبل از اینکه به بایدها و نباید های برداشتن بریس ارتودنسی بپردازیم، باید به چند چیز توجه کنید. اولین چیز حساسیت دندان هایتان است که برای چند روز یا چند هفته آینده ادامه می یابد. در نتیجه هر چند خوردن غذاهای ترد و چسبناک وسوسه انگیز است، اما باید فعلا از آنها چشم پوشی کنید. به هر حال، دندان هایتان باید کم کم به موقعیت جدید خود و غذاهای جدید عادت کنند.

استفاده از ریتینر پس از برداشتن بریس ارتودنسی:

می دانیم که دیگر نمی توانید تحمل کنید. اما باید پس از خاتمه درمان لبخند زیبای خود را حفظ کنید در غیر این صورت احتمال حرکت دندان ها به محل قبلی وجود دارد. در موارد نادر حتی ممکن است دندان ها لق شوند. شما که نمی خواهید درمان ارتودنسی از نو شروع شود؟ بنابراین تا زمانی که دندانپزشک توصیه کرده است باید از ریتینر مخصوص خود استفاده کنید.

ریتینر توسط قالب گیری تهیه می شود بنابراین در طول استفاده از آن احساس راحتی خواهید کرد. در ابتدا ممکن است با افزایش ترشح بزاق رو به رو شوید. اما این امر طبیعی است و کم کم از بین می رود. صحبت کردن با ریتینر نیز در ابتدا کمی دشوار است و با تمرین کردن حل می شود. ریتینر خود را با آب و در صورت تجویز دندانپزشک با خمیردندان تمیز کنید. ریتینر را در آب نگه دارید تا خشک نشود. در مواقعی که از آن استفاده نمی کنید، آن را در جعبه مخصوص نگهداری کنید.

مواد غذایی مجاز:

از مصرف غذاهای خیلی سرد یا گرم دوری کنید. دندان های شما اکنون حساس هستند. بنابراین بهتر است از تشدید آن خودداری کنید. بهتر است تا مدتی از مصرف غذاهای چسبناک و ترد نیز دوری کنید.

سفید کردن دندان ها:

می دانیم که بعد از دیدن ظاهر جدید دندان های خود، مشتاق سفید کردن آنها هستید. اما به دلیل حساسیت موقت دندان ها بهتر است حداقل یک یا دو ماه صبر کنید. استفاده از محصولات سفید کننده دندان در این زمان می تواند حساسیت دندان های شما را تشدید کند و موجب ناراحتی شما شود.

مدت کوتاهی پس از اتمام درمان، ملاقاتی را با دندانپزشک خود تنظیم کنید تا پلاک های روی دندان تمیز شود و از عدم وجود بیماری دهان و دندان اطمینان حاصل شود. هر روز نخ دندان بکشید و مسواک بزنید. ریتینر خود را طبق دستور دندانپزشک تمیز کنید و هر هفته آن را ضد عفونی کنید.

منبع

braces-braces

شکستن براکت ارتودنسی: چه باید کرد؟

شکستن براکت ارتودنسی یکی از رایج ترین خطرات استفاده از این درمان است. متاسفانه این اتفاق همیشه در ساعات کاری معمول رخ نمی دهد، اما در عین حال واجد شرایط یک حادثه اورژانس نیز نیست. بنابراین اگر براکت شما در خانه در حین شام شکست چه باید کرد؟ اولین گام این است که نگران نباشید. در اغلب موارد می توانید تا زمان رسیدن به مطب دندانپزشک از روش های ترمیمی استفاده کنید.

با ارتودنتیست خود تماس بگیرید:

ممکن است پس از خوردن چیزی به خصوص سخت یا ترد، متوجه رها شدن یکی از براکت ها شوید. این مشکل رایج زمانی اتفاق می افتد که چسب براکت ضخامت خود را از دست داده است یا دچار ترک شده است. در صورتی که این اتفاق در ساعات کاری رخ داده است، بهتر است با کلینیک ما تماس حاصل کنید.

با توضیح شرایط به همکاران وضعیت ارزیابی می شود. در صورتی که مشکل خفیف باشد، با توضیحات دندانپزشک برای نحوه ترمیم مشکل می توانید تا قرار ملاقات بعدی برای ترمیم آن صبر کنید.

چنانچه مشکل حاد تشخیص داده شود برای ترمیم براکت باید به مطب مراجعه کنید. به هر حال شکستن براکت ارتودنسی مانع حرکت دندان های شما به سمت مطلوب خواهد شد. براکت شکسته با هزینه جداگانه برای شما ترمیم خواهد شد.

درمان خانگی تا زمان رسیدن به ارتودنتیست:

به هر حال قبل از رسیدن به مطب دندانپزشک با مقداری ناراحتی رو به رو خواهید شد. به خصوص اگر براکت جدا شده باشد و سیم ها به زبان یا گونه شما آسیب وارد کنند تحمل وضعیت دشوارتر خواهد بود. اگر براکت جداشده است آن را در دستمالی همراه با خود به مطب دندانپزشک ببرید. در صورتی که براکت آسیب جدی ندیده باشد می توان از آن مجددا استفاده کرد. بدین ترتیب هزینه درمان کمتر خواهد شد.

چنانچه براکت هنوز به سیم متصل است از دستکاری آن خودداری کنید. این کار می تواند به دندان و بافت نرم دهان شما آسیب بیشتری وارد کند.

در عوض از وکسی که در جلسات پیشین به شما داده شده است به منظور پوشاندن لبه های تیز آن استفاده کنید.

پیشگیری از شکستن براکت ارتودنسی:

بدترین کاری که می توانید درطول درمان ارتودنسی انجام دهید، مصرف غذاهای چسبناک و سفت است. بزرگترین دشمنان شما در این دوره میوه های سفت و شکلات تافی است. این مواد می توانند رزین های متصل به براکت را شل کنند و موجب شکستن براکت ارتودنسی شوند. سایر مواد مضر برای شما عبارتند از آب نبات های سخت، سیب، پاپ کورن و هر ماده ای که بین براکت ها گیر می کند. بهتر است در طول درمان از مصرف این مواد پیشگیری کنید. در غیر این صورت متحمل هزینه های زیاد برای ترمیم براکت های خود خواهید شد.

منبع

drssavagesabolvisser

آندربایت چیست و راه درمان آن چگونه است؟

آندربایت، یا مال اکلوژن کلاس III، عارضه ای است که در آن دندان ها و فک پایین جلوتر از دندان های بالا قرار می گیرند. به طور معمول، دندان های بالا باید تا حدی دندان های پایین را پوشش دهند، اما در مورد آندربایت این وضعیت برعکس است. پیش بودن دندان های فک پایین باعث ظاهر غیرطبیعی و تهاجمی در فرد می شود. از آنجا که این مشکل بیشتر از ایجاد اختلال در صحبت یا تغذیه فرد، در ظاهر وی مشکل ایجاد می کند، افراد کمی آن را تحمل می کنند.

علل رشد آندربایت:

وراثت نقش مهمی در ابتلا به این عارضه دارد. آیا یکی از والدین شما به این مشکل مبتلاست؟ اگر چنین است، شانس زیادی وجود دارد که شما و فرزندتان نیز به این مشکل مبتلا شوید.

به غیر از ژنتیک، علل زیر نیز در ابتلا به این عارضه نقش دارند:

  • مکیدن انگشت به مدت طولانی
  • کشیدن و فشار مداوم زبان به دندان های جلو
  • استفاده از پستانک و بطری با سایز نامناسب برای نوزاد

هر یک از این عادات در طولانی مدت اثر نامناسبی بر روی دندان خواهند داشت. برای مثال مکیدن انگشت تا زمان رشد دندان های دائمی احتمال ابتلا به این عارضه را به شدت افزایش می دهد.

درمان:

رفع اندربایت معمولا جز خدمات ارتودنی حساب می شود. پس از بررسی دهان فرد، ارتودنتیست ممکن است یکی از راه های زیر را پیشنهاد کند:

بریس:

شایع ترین روش اصلاح آندربایت از طریق استفاده از بریس و براکت است. اگر نسبت به ظاهر بریس های فلزی نگران هستید، می توانید از انواع سرامیکی یا شفاف آنها استفاده کنید. این مدل ها کمتر از انواع فلزی قابل دیدن هستند. در نتیجه در طول درمان مشکلات کمتری برای فرد ایجاد می کنند.

ابزارهای ارتودنسی:

برخی ابزارهای ارتودنسی نیز می توانند در درمان این مشکل به کار گرفته شوند. این دستگاه ها عبارتند از اکسپندرها، ریتینرها و هدگیرها. البته اشکالی که به این ابزارها گرفته می شود سایز و ظاهر آنها است. ابزاری مانند هدگیر کل پیشانی، صورت و چانه فرد بیمار را درگیر می کند. بنابراین از این لوازم تنها در مواقع کاملا ضروری استفاده می شود.

جراحی:

گاهی اوقات، اندربایت می تواند بسیار شدید باشد و برای رفع آن تنها جراحی چاره ساز است. این روش به عنوان آخرین راه چاره برای درمان مشکل استفاده می شود.

درمان آندربایت نسبت به سایر ناهنجاری های دندانی آسان تر است. چنانچه فرزند شما دچار این مشکل است، بهتر است پیش از اتمام رشد فک وی برای تشخیص و درمان به دندان پزشک مراجعه کنید.

منبع

colgate

اپن بایت چیست و راه درمان آن چگونه است؟

آیا تا به حال در حین روی هم قرار گرفتن دندان ها متوجه وجود فاصله ای بین ردیف بالا و پایین شده اید؟ به این مشکل اصطلاحاً اپن بایت گفته می شود. این ناهنجاری اغلب توسط ارتودنتیست و با همکاری جراح فک، صورت و دهان برطرف می شود.

انواع اپن بایت:

اپن بایت به ۳ نوع تقسیم می شود:

  • قدامی: در هنگام بسته بودن دندان ها، بین دندانهای جلوی مخالف هیچ گونه همپوشانی وجود ندارد.
  • خلفی: در هنگام بسته بودن دندان ها، بین دندان های پشتی فاصله وجود دارد.
  • ناقص: در هنگام بسته بودن، دندان های فک پایین دندان های فوقانی یا بافت های نرم درونی دهان را لمس نمی کنند.

علل:

ماندن سایر ناهنجاری های دهانی، اپن بایت نیز تحت تأثیر ژنتیک و عوامل خارجی به وجود می آید. در بسیاری از موارد، این ناهنجاری در اثر عوامل متعدد ایجاد می شود که اشاره به یکی از آنها دشوار است.

علل زیر محتمل است:

  • چهره طولانی به دلیل رشد استخوان
  • عادت به مکیدن انگشت یا جویدن شی خارجی در سن پایین
  • عادت به فشار دادن زبان پشت دندان

مشکلات این عارضه:

علت اصلی تمایل به درمان این ناهنجاری مسلما به دلایل زیبایی شناختی است. این ناهنجاری می تواند روی لبخند فرد تأثیر بگذارد و اعتماد به نفس وی را تحت شعاع قرار دهد.

در عین حال، به دلیل عدم تطابق دندان ها و قرارگیری آنها در موقعیت نادرست، تلفظ برخی حروف نیز دشوار می شود. بنابراین حرف زدن فرد نیز تحت تأثیر این مشکل قرار می گیرد.

درمان:

روش های زیر برای درمان پیشنهاد می شود. هر چند که این روش ها صرفاً برای موارد شدید به کار می رود و اصولاً ناهنجاری های خفیف نادیده گرفته می شوند.

استفاده از بریس و هدگیر:

در مواردی که بیمار نوجوان یا کودک است و رشد وی متوقف نشده است، می توان از درمان ارتودنسی برای رفع مشکل استفاده کرد. از این روش برای قرار دادن دندان ها در موقعیت صحیح استفاده می شود. با این وجود در صورت عدم حذف عادات ایجاد کننده ناهنجاری، درمان نتیجه ای نخواهد داشت.

استفاده از جراحی:

در مواردی که فردی بزرگسال دچار این مشکل باشد، به دلیل توقف رشد می توان از جراحی فک استفاده کرد. این روش دائمی تر و نتیجه بهتری نسبت به ارتودنسی دارد. در این روش استخوان های فک برای اصلاح جدا شده و مجددا تنظیم می شوند. در نهایت پس از جراحی برای اصلاح قرارگیری دندان ها از درمان ارتودنسی استفاده می شود. این روش درمانی در مجموع ممکن است چند سال به طول بیانجامد.

منبع

intelligentdental

جراحی ارتوگناتیک: علت و هزینه های درمان

جراحی ارتوگناتیک یا جراحی ارتودنسی یک عمل جراحی اصلاحی است که فک شما را تنظیم می کند و اصلاحات مورد نیاز بر روی دندان ها را انجام می دهد. در این جراحی اصلاحات اسکلتی که بیمار به آن نیاز دارد انجام می شود. در این مطلب به روش های درمانی، پروسه جراحی و هزینه های جراحی می پردازیم.

 

جراحی ارتوگناتیک چیست؟

این جراحی توسط یک جراح دهان و فک و صورت (OMS) و یک ارتودنتیست در یک مرکز بیمارستانی برای صاف کردن و جابجایی فک با استفاده از صفحات جراحی یا قالب ها، پیچ و سیم انجام می شود.

علت درمان:

هدف اصلی درمان رفع ناهنجاری شدید فک و دندان هاست که باعث بروز مشکلاتی در عملکرد روزانه مانند گفتار، جویدن غذا و یا حتی خواب می شود. به دلیل این مشکلات ممکن است فرد دچار سردردهای مداوم، درد در مفاصل فک و ناراحتی های پریودنتال شود.

شرایط زیر نیازمند جراحی ارتوگناتیک است:

  • نقائص مادرزادی
  • درد مفاصل فک
  • تنفس ناخواسته از راه دهان
  • ناتوانی لب در بسته شدن بدون کشیدن
  • تروما یا آسیب به فک و صورت
  • اپن بایت
  • ناهنجاری فک پایین

تاثیر ارتودنسی در درمان:

اگرچه ممکن است کودکان دچار عارضه های مادرزادی خاصی باشند که جراحی را برای آنها ضروری سازد، اما این اتفاق تنها بعد از اتمام رشد آنان امکان پذیر است.  این سن برای دختران معمولا حدود ۱۳ تا ۱۵ سال و برای پسران ۱۶ تا ۱۸ سال است. با این حال، تشخیص زودهنگام و شروع درمان ارتودنسی ممکن است فرد را به طور کلی از جراحی ارتوگناتیک بی نیاز کند.

معمولا ۹ تا ۱۸ ماه قبل از جراحی فرد از بریس های ارتودنسی استفاده خواهد کرد. بعد از جراحی فک، ارتودنتیست کار تنظیم دندان ها را تمام خواهد کرد و در نهایت بریس ها برداشته خواهند شد. کل پروسه ارتودنسی، از جمله جراحی، ممکن است یک تا سه سال طول بکشد.

خطرات طول درمان:

عمل جراحی معمولا یک تا سه ساعت طول می کشد. جراحی نیاز به بیهوشی عمومی دارد که عاری از خطرات محتمل در این گونه جراحی های پیچیده نیست. این خطرات عبارتند از: درد، تورم، خونریزی، عفونت و واکنش های جانبی به بیهوشی. به لحاظ تئوری عارضه هایی مانند آسیب به استخوان یا لثه و بی حسی در نواحی صورت محتمل است. بعد از جراحی معمولا بیمار برای یک یا دو روز در بیمارستان بستری می شود و یک دوره شش هفته ای بهبودی را در خانه طی خواهد کرد.

برای بهبودی هرچه سریع تر، تبعیت از دستورالعمل های جراح ضروری است. معمولا تغذیه تا چند روز با غذاهای نرم شروع می شود و پس از آن طبق توصیه پزشک ادامه می یابد.

هزینه جراحی ارتوگناتیک:

جراحی ارتوگناتیک همانند اغلب جراحی های حوزه دهان و صورت نیازمند همکاری چندین جراح در کنار یکدیگر است. به طور کلی زیبایی و به دست آوردن عملکرد صحیح دندان ها ارزشی بیش از هزینه شما دارد. هزینه عمل جراحی ارتوگناتیک شامل هزینه های جراح (جراح فک و ارتودنتیست)، هزینه بیمارستان، هزینه ارتودنسی، هزینه های بیهوشی و داروهای مسکن است. با این حال، هزینه های نهایی بسته به شرایط خاص درمانی هر فرد می تواند متفاوت باشد.

منبع

colgate

تمیز کردن ریتینر: روش های ساده و سریع

اکثر افراد حتی نمی توانند به چندین روز متوالی بدون مسواک زدن فکر کنند. اما گاهی می توان کاربرانی را یافت که ریتینر خود را مدت های طویل تمیز نمی کنند. تمیز کردن ریتینر ارتودنسی نقش زیادی در سلامت دهان و دندان شما دارد.

باکتری هایی که بر روی دندان زندگی می کنند می تواند روی ریتینر نیز شکل بگیرند. بنابراین قراردادن یک ریتینر کثیف در دهان مانند قرار دادن لانه باکتری ها در مجاورت دندان و لثه است.

اگر نمی دانید ریتینر خود را چگونه تمیز کنید با ما در این مطلب همراه باشید. هرچند که هر فرد باید به توصیه های دندان پزشک خود رجوع کند.

تمیز کردن ریتینر:

افراد باید هر روز پس از مسواک زدن دندان های خود، با استفاده از یک برس نرم ریتینر خود را نیز تمیز کنند. تمیز کردن اساسی آن نیز باید یک بار در هفته انجام شود.

علائم نیاز به تمیز کردن ریتینر:

نشانه های زیر خبر از نیاز به تمیز کردن آن دارد:

  • بو و طعم بد در ریتینر
  • وجود یک فیلم پلاک روی ریتینر
  • ریتینر ابری به نظر می رسد.
  • بیش از یک هفته پیش تمیز شده است.
  • نقاط سفیدی روی آن به نظر می رسد.

لکه های سفید می تواند نشانه تجمع مواد معدنی (تارتار) باشد که باعث حفره در دندان می شوند.

یکی دیگر از نشانه های لزوم تمیز کردن آن، خراب شدن یا ترک خوردن مداوم ریتینر است. همانطور که باکتری ها به دندان آسیب می زنند به آن نیز می توانند آسیب وارد کنند.

چند راه برای تمیز کردن ریتینر:

در ادامه راه هایی برای تمیز کردن و نگهداری از ریتینر به شما پیشنهاد شده است.

آب:

با رعایت موارد زیر در ارتباط با ریتینر می توانید عمر آن را افزایش دهید

  • آب ریتینر را به تنهایی تمیز نمی کند، اما مصرف زیاد آب در طول روز می تواند مانع از رشد بیش از حد باکتری ها شود.
  • مرطوب نگه داشتن ریتینر از ایجاد آسیب در آن پیشگیری می کند.
  • اگر در طول روز احساس می کنید ریتینر کثیف است، می توانید چند بار آب قرقره کنید.
  • نوشابه و سایر نوشیدنی های شیرین گازدار می توانند، مانند دندان، ریتینر را نیز از بین ببرند. قبل از مصرف این نوشیدنی ها ریتینر را از دهان خود خارج کنید.
  • ریتینر های خشک آسیب می بینند. شب ها ریتینر را در آب قرار دهید.

خمیر دندان:

هنگامی که مسواک زدن دندان ها را انجام می دهید، ریتینر را نیز با استفاده از خمیر دندان (به غیر از سفیدکننده) و مسواکی با برس نرم تمیز کنید.

تمیز کننده دندان مصنوعی:

تمیز کردن ریتینر با تمیز کننده دندان مصنوعی به صورت گاه به گاه، به خصوص اگر گزینه دیگری در دسترس نباشد، ایرادی ندارد. با این حال فراموش نکنید که تمیز کننده دندان مصنوعی می تواند پس از مدتی ریتینر را زرد کند.

  • برای استفاده از این روش ابتدا ریتینر را بشویید سپس ۲۰ دقیقه در تمیز کننده دندان مصنوعی قرار دهید.
  • در آخر رریتنر را با استفاده از برس و خمیردندان به خوبی بشویید.
  • چنانچه بعد از استفاده هنوز هم ریتینر طعم تمیز کننده را داشت باید به شستشوی آن با آب و برس ادامه دهید.

بهتر است از این روش بیش از ماهی یک بار استفاده نکنید.

جوش شیرین:

جوش شیرین می تواند به عنوان یک ضد عفونی کننده استفاده شود. این ماده می تواند باکتری ها را بدون آسیب رساندن به دهان کنترل کند. در عین حال می تواند ریتینرهای زرد شده را نیز سفید کند.

برای استفاده از جوش شیرین، خمیری حاوی نیمی آب و نیمی جوش شیرین درست کنید. مخلوط غلیظ را روی ریتینر بچسبانید. سپس همانند خمیردندان با استفاده از مسواک ریتینر را تمیز کنید.

سرکه:

سرکه سفید یک ضد عفونی کننده ملایم است که می تواند بوها و باقی مانده مواد را از بین ببرد. در یک ظرف کوچک مخلوطی از نیمی سرکه سفید و نیمی آب گرم درست کنید. سپس ریتینر را به مدت ۲۰ دقیقه در مخلوط قرار دهید.

دهانشویه:

دهانشویه برای مبارزه با پلاک، باکتری ها و دیگر رسوب ها در دهان طراحی شده است. اگر گزینه های دیگری در دسترس نباشد، می توانید از دهان شویه برای تمیز کردن ریتینر خود استفاده کنید. با این حال استفاده دائمی از این روش ایده آل نیست و ممکن است کار تمیزی را به طور کامل انجام ندهد.

دهانشویه، حاوی الکل، نیز می تواند ریتینر و دهان را خشک کند.

پاک کننده ریتینر:

بعضی از تولیدکنندگان ریتینر مایع تمیزکننده آن را نیز تولید می کنند. برای کسانی که زمان و علاقه استفاده از راه حل های خانگی را ندارند، این محصولات گزینه مقرون به صرفه ای هستند.

روش استفاده ذکر شده روی بسته بندی را دنبال کنید. برخی از محصولات برای استفاده شبانه ساخته شده اند. برخی برای تمام انواع ریتینرها مناسب نیستند و برخی نباید برای دندان و لثه های حساس مورد استفاده قرار گیرد.

افسانه هایی درباره تمیز کردن ریتینر:

افراد نباید ادعاهای زیر را درباره ریتینر باور کنند:

  • تا زمانی که دندان های خود را مسواک می زنید و در زمان استفاده از ریتینر چیزی نمی خورید، ریتینر تمیز است.
  • محلول تمیز کننده ریتینر برای آن یا دندان هایتان مناسب نیست.
  • پروبیوتیک ها یا سایر مکمل ها، بدون تمیز کردن، دهان و ریتینر شما را سالم نگه می دارند.
  • بعضی از افراد نیز بر این باورند که مسواک زدن ریتینر باعث خراش آن می شود. درست است که نباید برخی از ریتینرها را مسواک کرد، اما اگر چنین اجازه ای از دندان پزشک خود دارید، مشکلی وجود ندارد.

منبع

medicalnewstoday