کنترل تهوع حین رادیوگرافی دندان: راه حل

برخی از بیماران در هر بار انجام رادیوگرافی دندان دچار تهوع می شوند و این حالت آنها را مضطرب و ناراحت می کند. آیا راهی برای کنترل تهوع حین رادیوگرافی دندان وجود دارد؟

روش های کنترل تهوع حین رادیوگرافی دندان:

با وجودی که گرفتن عکس رادیوگرافی از دندان درد ندارد، اما عده زیادی از بیماران، به خصوص برای عکس برداری از دندان های خلفی، دچار تهوع می شوند. ما دندانپزشکان درک می کنیم که این کار برای بیماران ناراحت کننده است و تلاش می کنیم که این روش در سریع ترین و راحت ترین شکل خود انجام شود. با این حال، شما نیز می توانید از روش های زیر برای کنترل تهوع حین رادیوگرافی دندان و حفظ آرامش خود استفاده کنید:

نفس خود را نگه دارید و از طریق بینی نفس بکشید:

از آنجا که شکل فیلم رادیوگرافی کمی برای دهان نامتناسب است، نفس کشیدن از طریق دهان دشوار می شود و انجام این کار باعث ایجاد تهوع در شما می شود. در عوض سعی کنید از طریق بینی نفس بکشید یا خیلی ساده نفس خود را تا اتمام رادیوگرافی نگه دارید.

نفس خود را به آرامی بیرون دهید:

همانند مورد فوق، اگر نمی توانید نفس خود را نگه دارید یا از طریق بینی نفس بکشید، در این صورت سعی کنید نفس خود را به آرامی از دهان بیرون دهید تا کنترل تهوع حین رادیوگرافی دندان برای شما آسان تر شود.

کمی گلوی خود را بی حس کنید:

پیش از شروع درمان می توانید از داروخانه یک اسپری بی حسی بدون نسخه تهیه کنید. دندانپزشک هم می تواند برای شما این کار را انجام دهد. از او بخواهید با پاشیدن مقداری بی حسی در انتهای دهان به شما در کنترل تهوع حین رادیوگرافی دندان کمک کند. بدین ترتیب، رادیوگرافی را کمتر حس خواهید کرد و حالت تهوع شما بهتر می شود

کمی نمک را امتحان کنید:

بسیاری از بیماران گزارش کرده اند که قرار دادن مقداری نمک روی زبانشان پیش از انجام رادیوگرافی بسیار به آنها در کنترل تهوع حین رادیوگرافی دندان کمک کرده است.

پاهایتان را بالا بیاورید:

با بلند کردن فقط چند سانتی متر از پاهای خود از روی صندلی، عضلات شکمتان منقبض خواهد شد و احساس تهوع شما کمتر می شود. این کار به شما کمک می کند که بر کاری به غیر از رادیوگرافی تمرکز کنید و حواس شما را از تهوع پرت خواهد کرد.

دفعه بعد که قرار است از دندان شما رادیوگرافی تهیه شود، چند تا از تکنیک های بالا را امتحان کنید تا متوجه شوید که کدامیک برای شما موثر است. مطمئن باشید که تجربه بعدی شما راحت تر خواهد بود.

منبع:

dentaluxpa

لق شدن دندان دائمی: علل و درمان

با وجودی که لق شدن دندان در کودکان معمول است، اما لق شدن دندان دائمی در بزرگسالان نگران کننده است. این اتفاق زمانی می افتد که دندان اتصالات پشتیبان خود را با لثه و استخوان از دست می دهد. کمترین لمس باعث حرکت دندان می شود و خوردن و جویدن باعث تشدید لقی می شود.

اگر دچار لق شدن دندان دائمی هستید، احتمالا علائم دیگری نیز دارید:

·         خونریزی لثه

·         لثه های متورم

·         لثه قرمز

·         تحلیل لثه

این علائم می تواند نشانه ای از بیماری لثه باشد، بنابراین لازم است در مورد لقی دندان با دندانپزشک صحبت کنید. درک علت زمینه ای به انتخاب درمان صحیح کمک می کند.

علل لق شدن دندان دائمی:

لق شدن دندان دائمی بدون دلیل رخ نمی دهد. ممکن است در ابتدا در هنگام مسواک زدن متوجه این لقی شده باشید.

در برخی موارد لق شدن دندان دائمی می تواند به دلیل بیماری لثه پیشرفته باشد. این امر زمانی اتفاق می افتد که عفونت باکتریایی به لثه، بافت ها و استخوان های اطراف حمله می کنند.

در صورت عدم درمان، بیماری لثه پیشرفت می کند و باعث تحلیل استخوانی می شود. در نتیجه دندان حمایت لازم را دریافت نمی کند و لق خواهد شد. علائم اولیه بیماری لثه عبارتند از خونریزی، درد و قرمز شدن آن.

سایر علل لق شدن دندان دائمی عبارتند از:

دندان قروچه:

دندان قروچه ناخودآگاه می تواند در نهایت باعث آسیب به دندان و عوارضی مانند سردرد و درد صورت شود.

تروما:

آسیب به صورت و دهان می تواند باعث لق شدن دندان دائمی شود. در برخی موارد دندان حتی کنده می شود که در این صورت برای بازیابی دندان باید با نهایت سرعت با دندان کنده شده به دندانپزشک مراجعه کنید.

درمان لق شدن دندان دائمی:

درمان با تعیین علت لق شدن دندان دائمی شروع می شود. اگر بیماری لثه داشته باشید، جرم گیری عمیق برای شما انجام خواهد شد تا پلاک های سخت شده از بین دندان و لثه بیرون بیایند. در برخی موارد آنتی بیوتیک نیز برای کشتن باکتری و رفع عفونت تجویز خواهد شد.

بسته به شدت بیماری لثه، ممکن است کاندید عمل جراحی باشید. گزینه ها عبارتند از:

جراحی فلپ لثه:

برای درمان لق شدن دندان دائمی ابتدا دندانپزشک شکافی در لثه خواهد داد و لثه را برمی دارد تا درمان روت پلنینگ و اسکیلینگ را انجام دهد. پس از این کار بافت لثه به جای قبلی بازگردانده خواهد شد.

پیوند استخوان:

در صورت تخریب استخوان، جراح با برداشتن تکه هایی از استخوان از جای دیگری از بدن و استفاده از مواد خاص پیوند تلاش می کند که بیماری را درمان کند. این کار به حمایت از دندان لق شده کمک می کند.

اسپلینت:

اگر دندان از بافت های زیرین جدا نشده باشد، دندانپزشک از اسپلینت برای نجات دندان استفاده خواهد کرد. دندناپزشک از تکه ای فلز برای متصل کردن دو دندان مجاور استفاده خواهد کرد. این کار دندان را در جای خود محکم تر خواهد کرد و مانع از حرکت آن خواهد شد.

تنظیم فک:

اگر لق شدن دندان دائمی در اثر دندان قروچه باشد، دندانپزشک می تواند کمی از مینای دندان را بتراشد تا دندان کوچک تر شود و فشار از روی آن برداشته شود.

گارد دهان:

 روش دیگر برای درمان این مشکل استفاده از گارد دهان در هنگام خواب برای پیشگیری از آسیب رسیدن به دندان در اثر دندان قروچه است.

منبع:

healthline

دندان نیش نهفته: علت و عوارض

دندان نیش دندان تیز و مثلثی شکلی است که بین دندان های پیشین و دندان های پری مولار قرار گرفته است. دندان نیش نهفته بدین معنی است که تنها بخشی از دندان از لثه بیرون زده است و کاملا در موقعیت صحیح قرار نگرفته است. دندان نیش دندان مهمی در قوس دهان است و نقش مهمی در فک بازی می کند. این دندان بسیار محکم است زیرا طولانی ترین ریشه را در دندان های بشر دارد. قرار است زمانی که فک بسته می شود این دندان ها اول یکدیگر را لمس کرده و سایر دندان ها را به موقعیت صحیح هدایت کنند. همچنین به دلیل آنکه در جلوی دهان قرار دارند، نقش مهمی در زیبایی صورت بیمار و لبخند وی دارند.

علل بروز دندان نیش نهفته چیست؟

دندان نیش نهفته می تواند در اثر مشکل ژنتیکی یا عوامل محیطی ایجاد شود. برای مثال این حالت از پدر یا مادر به ارث رسیده باشد یا چیزی سد راه رشد دندان در دهان شده باشد. از سوی دیگر دندان نیش به دلیل داشتن طولانی ترین مسیر رشد در بین دندان ها بیشتر از همه احتمال دارد که دچار این مشکل شود. این دندان جایی تقریبا در زیر چشم شروع به رشد می کند و کم کم پایین می آید تا در دهان ظاهر شود. بنابراین در چنین مسیر طولانی، عوامل زیادی ممکن است مانع از رشد صحیح دندان شوند.

عوامل محیطی که می توانند منجر دندان نیش نهفته شوند، عبارتند از:

  • رشد دندان در زاویه نادرست
  • در هم ریختگی دندان ها یا بزرگی بیش از حد آنها نسبت به دهان که باعث کمبود فضای رشد دندان می شود.
  • عدم افتادن به موقع دندان شیری
  • وجود مشکل در دندان های پیشین

این حالت در زنان بیشتر از مردان شایع است.

عوارض:

گاهی اوقات عدم رشد دندان با عوارض مشخصی همراه نیست. گاهی نیز عوارض کاملا جدی در بیمار ایجاد می کند:

وجود فاصله بین دندان ها:

پیش از رشد دندان، فاصله ای برای رشد دندان در حال رشد به وجود می آید. زمانی که دندان نیش بیرون نزند، این فاصله باز می ماند. در نتیجه ممکن است غذا در آن گیر کند یا برخی مواد باعث بریدگی لثه و عفونت آن شوند. از سوی دیگر این فاصله برای صورت بیمار نیز زیبا نیست.

در هم ریختگی دندان ها:

دندان نیش نهفته ممکن است در زاویه ای به سمت سایر دندان ها رشد کند. اگر این اتفاق بیوفتد، نوک دندان نیش به ریشه دندان مجاور فشار وارد می کند و آن را از جای خود حرکت خواهد داد. این اثر دومینویی باعث در هم ریختگی تمام دندان ها خواهد شد.

پوسیدگی:

نهفتگی دندان نیش یعنی دندان از نظر پنهان مانده است. بنابراین به صورت روزانه و به طور صحیح تمیز نخواهد شد. فقدان بهداشت دهان و دندان کافی در این ناحیه باعث پوسیدگی دندان خواهد شد. پوسیدگی ممکن است به دندان مجاور سرایت کند و مشکل را تشدید کند.

درد:

فشار حاصله از دندان نیش نهفته اعصاب دندان را تحریک خواهد کرد. در نتیجه بیمار دچار درد خواهد شد. بیمار در حین جویدن و باز و بسته کردن فک دچار درد شدید خواهد شد.

شکل گیری کیست یا تومور:

برخی انواع کیست با دندان نهفته در ارتباط هستند که می توانند باعث جذب استخوان های اطراف شوند. این امر می تواند باعث شکستگی استخوان فک حتی با یک فشار طبیعی شود.

جذب ریشه دندان مجاور:

با توجه به فشار وارد آمده از دندان نهفته روی ریشه دندان مجاور، ممکن است ریشه جذب شده و در صورت عدم درمان در نهایت باعث لقی دندان و از بین رفتن آن شود.

در صورتی که دندان های فرزند شما در سن توصیه شده رشد نکردند، حتما جهت معاینه و درمان به دندانپزشک مراجعه کنید. رشد دندان ها باید سیر طبیعی و فواصل زمانی مشخصی را طی کند که عدم وجود این ریتم طبیعی رشد می تواند نشان دهنده وجود یک مشکل باشد. با انجام معاینه و گرفتن یک رادیوگرافی از دندان می توانید از صرف هزینه های بیشتر برای مشکلات به وجود آمده ناشی از تاخیر در درمان پیشگیری کنید.

منبع:

intelligentdental

دندان نهفته: علائم و عوارض

در زمان های گذشته وجود دندان عقل ضروری بود. عدم وجود بهداشت دهان و دندان باعث از دست رفتن شدید دندان ها می شد. بنابراین زمانی که دندان مولار رشد می کرد به دلیل از دست رفتن دندان های مولار فضای زیادی در دهان وجود داشت. بنابراین مشکلی تحت عنوان دندان نهفته وجود نداشت.

امروزه تکنولوژی و بهداشت به قدری پیشرفت کرده است که افراد می توانند دندان های خود را سالیان زیادی در دهان خود حفظ کنند.

با این حال امروزه همین امر باعث مشکل دار شدن دندان عقل شده است. بنابراین اغلب کشیدن دندان عقل به خصوص نوع نهفته آن به مشکلی در دنیای امروز تبدیل شده است.

دندان نهفته عقل چیست؟

دندان عقل بین اواخر نوجوانی و اوایل ۲۰ سالگی رشد می کند. زمانی که این دندان رشد می کند؛ ممکن است زاویه مناسبی نداشته باشد یا فضای کافی در دهان برای رشد کامل آن وجود نداشته باشد. این امر به بروز دندان نهفته منجر می شود.

دندانپزشک می تواند دندان عقل را معاینه کند و رشد آن را بر اساس رادیوگرافی تحت نظر بگیرد. در صورتی که مشکلی ایجاد شود، دندان باید کشیده شود.

علائم دندان نهفته چیست؟

گاهی دندان دچار نهفتگی هیچ علامتی ندارد و تنها راه تشخیص معاینه توسط دندانپزشک و رادیوگرافی است. با این حال، پیشرفت عارضه مشکلات زیر را به وجود می آورد:

  • درد فک
  • تورم، به ویژه در اطراف لثه ها و یا در اطراف فک
  • خونریزی لثه (هر چند که خونریزی لثه می تواند از علائم بیماری پریودنتال نیز باشد)
  • بوی بد دهان
  • اشکال در باز کردن دهان
  • طعم ناخوشایند در دهان

انواع نهفتگی:

نهفتگی دندان به انواع زیر تقسیم می شود:

نهفتگی میانی:

دندان به سمت جلو دهان متمایل است. این مدل بسیار شایع است.

نهفتگی عمودی:

در این مدل دندان تقریبا صاف رشد می کند اما فضای کافی برای رشد آن وجود ندارد.

نهفتگی افقی:

دندان به صورت افقی قرار گرفته است.

نهفتگی انتهایی:

دندان به سمت عقب دهان رفته است.

نهفتگی بافت نرم:

در این مدل دندان در بافت لثه گیر کرده است.

نهفتگی استخوانی:

زمانی که دندان در دهان ظاهر شده است اما هنوز در استخوان جا گرفته است به آن نهفتگی استخوانی گفته می شود.

عوارض عدم درمان نهفتگی دندان:

در صورتی که دندان نهفته عقل کشیده نشود، عوارض زیر برای بیمار متصور است:

  • آسیب به ریشه دندان مجاور
  • درد فک
  • عفونت بافت لثه
  • پوسیدگی شدید دندان نهفته و انتشار آن به دندان مجاور
  • ایجاد کیست و تومور

منبع:

thedentalexpress

تهوع حین درمان دندانپزشکی: راه حل

هر کسی دچار رفلکس تهوع می شود. این مکانیسم شما را از ورود اشیا خارجی به مسیر هوایی محافظت می کند. برخی از افراد دچار تهوع حین درمان دندانپزشکی می شوند که درمان را دشوار و حتی غیر ممکن می کند. از روش های زیر برای حل این مشکل می توانید استفاده کنید.

چه چیزی باعث رفلکس افراطی می شود؟

دلایل رفلکس افراطی ممکن است روانشناسی، فیزیولوژیک یا هر دو باشد. برای مثال، ممکن است تجربه بدی در گذشته داشته اید که نزدیک بوده است خفه شوید. دریافت درمان دندانپزشکی شما را به یاد آن تجربه می اندازد. در عین حال ممکن است این عارضه در اثر اضطراب، ترس و احساس بدبختی از بودن در مطب دندانپزشکی حاصل شود.

نکاتی برای کنترل تهوع حین درمان دندانپزشکی:

اگر دچار تهوع حین درمان دندانپزشکی هستید، نگران نباشید شما تنها نیستند. این عارضه به قدری رایج است که تقریبا هر دندانپزشکی به آن برخورده است.

دندانپزشک را از ترس خود مطلع سازید:

سلامت دندان های شما برای سلامت کلی بدن شما حیاتی است. بنابراین اجازه ندهید که تهوع حین درمان دندانپزشکی مانع از مراجعه شما برای معاینه شود. زمانی که به دندانپزشک مراجعه کردید از مشکلات و ترس های خود با متخصص صحبت کنید تا از بهترین روش برای کمک به شما استفاده شود.

از طریق بینی نفس بکشید:

نفس های عمیق بکشید تا آرام شوید و دچار تهوع نشوید. اگر در روز درمان زکام هستید، قرار خود را کنسل کنید. برای اطمینان از راحت نفس کشیدن، پیش از درمان داروی ضداحتقان مصرف کنید.

از اسپری بی حس کننده گلو استفاده کنید:

اسپری های بدون نسخه بی حس کننده می توانند درمان موقتی برای تهوع حین درمان دندانپزشکی باشند. از دو تا سه اسپری پیش از شروع درمان استفاده کنید. بی حسی باید یک ساعت طول بکشد.

روی زبان خود نمک قرار دهید:

دیگر روشی که به کنترل تهوع حین درمان دندانپزشکی کمک می کند، قرار دادن مقدار کمی نمک روی زبان است. در عین حال می توانید مقداری آب نمک قرقره کنید. فراموش نکنید که آب را تف کنید و آن را قورت ندهید.

زمان مناسبی را در روز انتخاب کنید:

ممکن است متوجه شده باشید که در بعضی ساعات روز این حالت در شما شدیدتر است. اگر احساس تهوع شما در طول مسواک زدن در صبح بیشتر است، زمان درمان خود را به انتهای روز به تعویق بیاندازید.

به جای دراز کشیدن بنشینید:

در انجام برخی درمان ها، برای دندانپزشک این امکان وجود دارد که شما را در حالتی درمان کند که مستقیم تر نشسته اید. در این مورد با دندانپزشک خود صحبت کنید.

از شکل خاصی از بی حسی استفاده کنید:

اکسید نیتروژن یا گاز خنده، آرامبخش خوراکی و آرامبخش وریدی سه گزینه ای هستند که به انجام با کیفیت درمان کمک می کنند.

کنترل رفلکس تهوع را تمرین کنید:

هر شب بعد از مسواک زدن دندان ها، به آرامی مسواک را به کام در پشت دهان فشار دهید. احساس تهوع پیدا می کنید اما با تمرکز بر نفس کشیدن از راه بینی می توانید آن را کنترل کنید. به تدریج حساسیت شما کمتر خواهد شد. بنابراین هر شب مسواک را عقب تر ببرید. این تاکتیک شما را برای درمان آماده خواهد کرد.

منبع:

evansondds

اپرکولکتومی: تعریف، مزایا و نتایج مورد انتظار

اپرکولکتومی به روش جراحی برداشتن فلپ لثه گفته می شود که تا حدی دندان را پوشش داده است. این روش برای درمان پری کورونیت انجام می شود و وضعیتی است که با درد و التهاب بافت لثه مشخص می شود. پری کورونیت معمولا در بین جوانان در سن رشد دندان عقل رخ می دهد.

اپرکولوم توده ای از بافت نرم است که روی دندان عقل قرار می گیرد. این عارضه معمولا روی دندان عقل پایین دیده می شود اما می تواند در زمان رشد دندان مولار دائمی و برخی دندان های شیری نیز دیده شود. رشد یک دندان و بیرون زدن آن از لثه کاملا مشخص است. در شرایط عادی، بافت لثه همزمان با رشد دندان تحلیل می رود و به محل طبیعی خود حرکت می کند. هیچ بافتی از لثه نباید روی سطح جونده دندانی که کاملا رشد کرده است را بگیرد.

در مورد دندان عقل پایین، معمولا جایی برای رشد دندان نیست یا فضا کافی نیست. به همین دلیل اپرکولومی که روی دندان عقل است به طور کامل تحلیل نمی رود و ممکن است حتی به طور کامل باعث نهفته شدن آن شود. وجود این بافت روی دندان باعث مسائل دهان و دندان می شود. در این شرایط، دندان مخالف روی بافت لثه فشار می آورد و موجب افزایش التهاب می شود. پوسیدگی دندان نیز از عوارض محتمل است زیرا تمیز کردن محل دشوار است. فشار دندان ها روی هم می تواند باعث درد دندان و فک شود. در نتیجه تمام فعالیت ها از جمله حرف زدن و خوردن دردناک خواهد شد.

کاندیدای انجام اپرکولکتومی:

بیماران مبتلا به پری کورونیت حاد برای انجام این جراحی مناسب هستند. این عارضه با التهاب شدید اپرکولوم شروع می شود و باعث درد و ناراحتی زیادی می گردد. علائم پری کورونیت حاد شامل تورم بافت لثه، تب و تجمع چرک در ناحیه آسیب دیده است. در صورت عدم درمان، این بیماری می تواند موجب بروز عوارض سیستمیک مانند گره های لنفاوی متورم، ضعف و ناراحتی عمومی گردد. درد ممکن است به سایر قسمت های صورت مانند گوش، فک و کف دهان نیز منتقل شود. همچنین می تواند باعث درد در گلو شود.

حضور باکتری ها در قسمت ملتهب و زیر بافت لثه می تواند باعث بد بو شدن دهان شود.

اپرکولکتومی روشی نسبتا ساده و ایمن با نرخ موفقیت بالا است. بیماری سریعا از درد و ناراحتی خلاص می شود و از تجمع بیشتر باکتری و پلاک نیز جلوگیری می شود. در صورتی که دندان فضای کافی را در اختیار داشته باشد، برداشتن فلپ لثه باعث رشد کامل و صحیح دندان می شود.

توصیه می شود برای چند روز پس از عمل جراحی بیمار از رژیم غذایی نرم تبعیت کند تا بافت لثه بهبود یابد. مراجعه مجدد به دندانپزشک برای معاینه بهبودی بافت لثه نیز ضروری است.

روش انجام جراحی:

قبل از جراحی از بی حسی موضعی استفاده می شود. دندانپزشک از یک یا چند برش روی اپرکولوم استفاده می کند. سپس با استفاده از یک اسکالپل، بافت لثه را برمی دارد. سپس زخم بخیه زده می شود یا ممکن است آن را به حال خود رها کند تا بهبود یابد. این روش با استفاده از لیزر نیز قابل انجام است. در نتیجه سرعت کار و بهبودی بیمار نیز سریع تر است.

عوارض احتمالی:

بزرگترین خطر مرتبط با اپرکولکتومی احتمال آسیب بالقوه به عصب زبانی است که مسئول تامین حواس زبان است. در صورت بروز این آسیب بیمار نمی تواند در زمان خوردن و نوشیدن طعم مواد را حس کند. در برخی موارد نیز زبان بی حس می شود. این عارضه ممکن است به خودی خود بهبود یابد یا دائمی باشد. ریسک خونریزی و عفونت نیز وجود دارد. عفونت شدید ممکن است در خون منتشر شود. چنین عارضه ای به دلیل نزدیکی محل جراحی به مغز خطرناک است. گاهی نیز اپرکولوم عود می کند و به جراحی مجدد یا کشیدن دندان نیاز است. تمام عوارض فوق از موارد نادر است و نرخ موفقیت جراحی بسیار بالا است.

منبع:

docdoc

تیره شدن لثه: عوامل مختلف

اگر لثه های شما تیره شده اند، نگران نباشید. تغییر رنگ لثه می تواند علل مختلفی داشته باشد. این حالت می تواند به دلایل ژنتیکی، وراثتی، برخی داروها و بیماری ها یا بیماری های پریودنتال باشد. تیره شدن لثه می تواند به دلایل زیر باشد:

علل تیره شدن لثه:

اغلب مردم لثه های صورتی دارند، با این حال همان طور که هیچ دو اثر انگشتی یکسان نیست، انواع رنگ های لثه هم می تواند طبیعی باشد. گاهی لثه ها به دلیل تجمع بیشتر ملانین یا عدم تعادل در پیگمنت ها ممکن است تیره تر باشند. در اغلب موارد، تیره شدن لثه دردناک نیست. این حالت، در نژادهایی با رنگ پوست تیره بیشتر دیده می شود اما در سایر نژادها هم رایج است. گاهی قرارگیری بیش از حد در معرض خورشید ملانین پوست را تیره تر می کند، که حتی می تواند ملانین لثه را تیره می کند.

بعضی از افراد نیز پس از دریافت انواع خاصی از درمان های دندانپزشکی، مانند پروتزهای دندان، پر کردن و روکش دندان، دچار حالت تیره شدن لثه می شوند. تغییر رنگ لثه در این عارضه، تاتوی آمالگام نامیده می شود و به دلیل ورود قطعات ریزی از ماده پر کننده یا روکش به لثه ایجاد می شود. این امر مانند تاتوی تیره ای روی لثه دیده می شو و بی ضرر است.

سیگار کشیدن، بعضی از داروها مانند مینوسیکلین، داروهای ضد مالاریا یا داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای نیز باعث تیره شدن لثه می شوند.

بعضی از دندانپزشکان و پریودنتیست ها از روش های بلیچینگ برای روشن کردن لثه و بهبود زیبایی آن استفاده می کند. این روش بدون درد، پیگمنت های ملانین را به صورت دائمی تغییر رنگ می دهد.

دیگر عارضه ای که باعث تیره شدن لثه می شود جینجیویت زخمی نکروز دهنده حاد است که موجب ایجاد فیلمی خاکستری روی لثه می شود. این عارضه به دلیل عدم رعایت بهداشت دهان و دندان ایجاد می شود و در سربازان میدان های جنگی به دلیل عدم امکان مراقبت از دهان و دندان بیشتر دیده می شود.

در صورتی که متوجه هر گونه تغییر رنگ در لثه های خود شدید، برای تشخیص و درمان به متخصص دندانپزشکی یا پریودنتیست مراجعه کنید. تغییر رنگ ناگهانی لثه نشان دهنده وجود یک بیماری است و باید پیگیری و درمان شود. عدم درمان بیماری های لثه موجب از دست رفتن دندان و ساختارهای حامی آن مانند استخوان فک می شود.

منبع:

blackdoctor

انواع متخصصان دندانپزشکی: به کدامیک مراجعه کنیم؟

اکثر دندانپزشکانی که مردم به آنها مراجعه می کنند عمومی هستند. این متخصصان کارهای معمول معاینه، کشیدن دندان، عصب کشی و پر کردن دندان را انجام می دهند. اما برای امور تخصصی باید به دیگر انواع متخصصان دندانپزشکی مراجعه کنید. در ادامه مروری بر تخصص های دندانپزشکی خواهیم داشت.

انواع متخصصان دندانپزشکی:

ارتودنتیست:

ارتودنتیست دوره تخصصی مرتب کردن دندان ها و تراز فک را گذرانده است. این متخصص از بریس و دیگر ابزارهای ارتودنسی برای بهبود توانایی غذا خوردن و ظاهر صورت بیمار استفاده می کند. ارتودنتیست با کودکان و بزرگسالان کار می کند.

اندودنتیست:

اندودنتیست حداقل دو سال آموزش تخصصی برای درمان بیماری های مربوط به پالپ و بافت اطراف را می گذراند. این متخصص معمولا عصب کشی های پیچیده را انجام می دهد که شامل برداشتن پالپ ناسالم در پایین دندان، پر کردن دندان و بستن آن می شود. این روش درمانی باعث نجات دندانی می شود که در غیر این صورت باید کشیده می شد.

جراح دهان، فک و صورت:

جراح دهان، فک و صورت دوره تخصصی درمان بیماری و آسیب های دهان و نواحی اطراف را از سر گذرانده است. این متخصص اغلب جراحی پیشرفته مربوط به مشکلات دندان، مانند کشیدن دندان عقل و قرار دادن ایمپلنت را انجام می دهد. همچنین درمان بیماران مبتلا به سرطان دهان و بیمارانی که دچار تروما به صورت شده اند بر عهده این متخصص است.

پروستودنتیست:

پروستودنتیست یکی از انواع متخصصان دندانپزشکی است که با دندان های مصنوعی مانند پروتزهای دندان، ایمپلنت، و بریج کار می کند. این متخصص با این دسته بیماران کار می کند و دندان مصنوعی را برای آنها جایگذاری می کند یا دستورات داده شده توسط دندانپزشک عمومی را اجرا می کند. این متخصص پس از طی دوره دندانپزشکی عمومی وارد دوره تخصصی پروتزهای دندان می شود.

دندانپزشک اطفال:

دندانپزشک اطفال دوره تخصصی درمان کودکان از تولد تا دوره نوجوانی را گذارنده است. این متخصص به درمان مشکلات دندان شیری و بیماری های دندانی مادرزادی می پردازد. از آنجا که این متخصصان با کودکان سر و کار دارند، علاوه بر آموزش های دندانپزشکی، دوره های روانشناسی کودک را گذارنده است تا اولین معاینه را برای کودکان خاطره انگیز کند.

پریودنتیست:

پریودنتیست آموزش تخصصی در زمینه بیماری لثه را به دست آورده اند. این متخصص واجد شرایط درمان بیماری های لثه و بیماری های ساختارهای نزدیک لثه است. این متخصص همچنین می تواند درمان ایمپلنت دندان را انجام دهد و بیمارانی را که مبتلا به تحلیل استخوان فک هستند تحت نظر قرار دهد. هدف نهایی پریودنتیست حفظ دندان با درمان مشکلات مربوط به لثه، ریشه دندان یا استخوان است.

دندانپزشک عمومی:

دندانپزشک عمومی به مراقبت، پیشگیری از بیماری های دندان، و درمان مشکلات رایج می پردازد. عصب کشی، پر کردن دندان، و گذاشتن روکش و تاج روی دندان از درمان های رایج این متخصص است. آنها دندان مصنوعی، تاج و بریج را نیز در دهان بیمار قرار می دهند. برخی از آنها در انجام روش های دندانپزشکی زیبایی شامل سفید کردن دندان نیز مهارت دارند. دندانپزشکان عمومی می توانند با تمام گروه های سنی کار کنند.

دندانپزشک زیبایی:

متخصص دندانپزشکی زیبایی یکی از انواع متخصصان دندانپزشکی است که به کار اصلاح لبخند بیمار و بهبود ظاهر صورت او می پردازد. سفید کردن دندان، قرار دادن ایمپلنت، قرار دادن انواع روکش ها، باندینگ و قرار دادن ونیر جز روش های تخصصی این دندانپزشک است.

منبع:

livestrong

عفونت غدد بزاقی: علل، علائم، درمان و پیشگیری

عفونت غدد بزاقی هنگامی اتفاق می افتد که یک عفونت باکتریایی یا ویروسی بر غده یا مجرای بزاقی اثر می گذارد. عفونت ممکن است باعث کاهش جریان بزاق شود که می تواند به دلیل انسداد یا التهاب مجاری بزاق باشد.

بزاق به هضم و تجزیه غذا و حفظ تمیزی دهان کمک می کند. باکتری ها و ذرات مواد غذایی را از بین می برد و به کنترل میزان باکتری های خوب و بد در دهان کمک می کند.

علل عفونت غدد بزاقی:

عفونت غدد بزاقی به طور معمول توسط یک عفونت باکتریایی ایجاد می شود. استافیلوکوک اورئوس شایع ترین علت عفونت است. سایر علل عبارتند از:

  • هموفیلوس آنفولانزا
  • استرپتوکوک پیوژنز
  • اشرشیا کولی

این عفونت ها باعث انسداد یا التهاب مجاری غدد بزاق می شوند. ویروس ها و سایر بیماری ها نیز می توانند تولید بزاق را کاهش دهند، از جمله:

  • اوریون، یک عفونت ویروسی مسری است که در میان کودکان که ایمن نشده اند، رایج است
  • اچ آی وی
  • آنفلوانزای A و انواع پارا انفلوانزا I و II
  • هرپس
  • مجرای بزاق که توسط موکوس مسدود شده است
  • تومور
  • سندرم شوگرن، یک بیماری خودایمنی که باعث خشکی دهان می شود
  • کمبود آب
  • سوء تغذیه
  • درمان سرطان سر و گردن
  • عدم رعایت بهداشت دهان و دندان

عوامل خطر:

عوامل زیر می توانند باعث افزایش حساسیت به عفونت غدد بزاقی شوند:

  • بیش از ۶۵ سال سن
  • عدم رعایت بهداشت دهان و دندان
  • عدم ایمنی در برابر اوریون

عوارض مزمن زیر نیز می تواند خطر ابتلا به عفونت را افزایش دهد:

  • اچ آی وی
  • ایدز
  • سندرم شوگرن
  • دیابت
  • سوء تغذیه
  • مشروبات الکلی
  • سندرم خشک شدن دهان

علائم:

علائم زیر ممکن است نشان دهنده ابتلا به این عفونت است. برای تشخیص دقیق باید با پزشک خود مشورت کنید. علائم عبارتند از:

  • مایع غلیظ در دهان
  • ناتوانی در باز کردن دهان
  • ناراحتی یا درد هنگام باز کردن دهان یا خوردن غذا
  • خلط در دهان
  • خشکی دهان
  • درد در دهان و صورت
  • قرمزی یا تورم نزدیک گوش، زیر فک، یا در انتهای دهان
  • تورم صورت یا گردن
  • علائم عفونت، مانند تب و یا لرز

درمان:

درمان به شدت عفونت، علت اصلی، و هر گونه نشانه های اضافی مانند تورم و درد بستگی دارد. آنتی بیوتیک ها برای درمان عفونت باکتریایی، درد یا تب استفاده می شوند. برای تخلیه آبسه، از آسپیراسیون سوزنی استفاده می شود.

درمان های خانگی شامل موارد زیر است:

  • نوشیدن ۸ تا ۱۰ لیوان آب مخلوط با لیمو برای تحریک بزاق
  • ماساژ غده آسیب دیده
  • استفاده از کمپرس گرم
  • شستشوی دهان با آب نمک گرم
  • مکیدن لیمو ترش یا آب نبات لیمویی بدون قند برای تحریک جریان بزاق و کاهش تورم

اکثر موارد عفونت های غدد بزاقی نیازی به جراحی ندارند. با این حال، جراحی ممکن است در موارد عفونت مزمن یا تکراری ضروری باشد.

پیشگیری:

هیچ راهی برای پیشگیری از عفونت غدد بزاقی وجود ندارد. بهترین راه برای کاهش خطر ابتلا به عفونت نوشیدن مقدار زیادی مایعات و رعایت بهداشت دهان و دندان است. روزی دو بار مسواک بزنید و نخ دندان بکشید.

منبع:

healthline

ورزش های مفید برای اختلال مفصل فکی گیجگاهی

در یک گفتگوی عادی احتمالا هرگز اسم مفصل فکی گیجگاهی برده نمی شود، اما بدون آن نمی توانید دهان خود را باز و بسته کنید. این مفصل یکی از منحصر به فردترین مفاصل بدن است که قدرت حرکت رو به جلو، رو به عقب و اطراف را دارد. زمانی که مشکلی در این مفصل به وجود آید، دچار درد در فک و نزدیک گوش خود می شوید. با استفاده از ورزش های مفید برای اختلال مفصل فکی گیجگاهی می توانید درد و ناراحتی را تا حدی بهبود بخشید.

 ورزش های مفید برای اختلال مفصل فکی گیجگاهی:

ورزش های تقویتی:

زمانی که دائما  به دلیل اختلال مفصل فکی گیجگاهی دچار درد و ناراحتی هستید، ورزش ممکن است به طور خاص مفید نباشد. در صورتی که درد کاهش یابد، امیدی برای استفاده از برخی ورزش های تقویتی وجود دارد تا از بازگشت درد جلوگیری شود. این تمرینات شامل باز و بسته کردن دهان با ایجاد مقداری فشار روی چانه می شود.

برای انجام تمرین باز شدن تقویتی، یکی از انگشتان شست خود را زیر چانه قرار دهید و به آرامی فشار دهید. همان طور که انگشت خود را فشار می دهید، به آرامی دهان خود را باز کنید، پیش از بستن آن را چند ثانیه باز نگه دارید.

برای انجام تمرین بسته شدن تقویتی، انگشت شست را زیر چانه نگه دارید و انگشت اشاره همان دست را بین چانه و لب پایین قرار دهید. در حالیکه دهان خود را می بندید به آرامی فشار دهید.

ورزش های کششی:

کشش آرام فک و ناحیه مفصلی نیز می تواند به کاهش درد اختلال مفصل فکی گیجگاهی کمک کند. یکی از ورزش های مفید برای اختلال مفصل فکی گیجگاهی این است که نوک زبان خود را به سقف دهان فشار دهید. سپس به آرامی تا جایی که درد نداشته باشید، دهان را باز کنید. اگر احساس درد کردید این تمرین را انجام ندهید.

یکی از دیگر ورزش های مفید برای اختلال مفصل فکی گیجگاهی بر حرکت دادن فک تا حد ممکن بدون ایجاد ناراحتی و درد تمرکز دارد. برای انجام این تمرین:

کار را با دهان بسته و در حالت آرامش فک شروع کنید. دندان ها را کمی از هم جدا کنید و در حالیکه به بالا نگاه می کنید، به آرامی دهان را تا حد ممکن باز کنید. دهان را چند ثانیه باز نگه دارید، سپس به آرامی آن را ببندید.

زمانی که دوباره دهان خود را بستید، فک را به طرف چپ حرکت دهید و با چشم هایتان به سمت راست نگاه کنید. سرتان را تکان ندهید. این حالت را چند ثانیه حفظ کنید، سپس به مرکز باز گردید. این تمرین را در حالت برعکس هم انجام دهید.

ورزش های آرامش بخش:

برخی از ورزش های مفید برای اختلال مفصل فکی گیجگاهی باعث آرام شدن درد می شوند. این تمرین ها به خصوص برای درد مرتبط با استرس مفید هستند. در این روش می توانید از تمرینات تنفسی برای آرام کردن تنش عضلات فک استفاده کنید. اگر احساس سفتی عضلات دارید، تا شماره ۵ یا ۱۰ نفس خود را به داخل بکشید و بعد به آرامی نفستان را بیرون بدهید. اگر چه این تمرین، ورزش نیست اما با کاهش استرس می توانید درد و ناراحتی حاصل از اختلال مفصل فکی گیجگاهی را کاهش دهید.

منبع:

colgate