تیره شدن لثه: عوامل مختلف

اگر لثه های شما تیره شده اند، نگران نباشید. تغییر رنگ لثه می تواند علل مختلفی داشته باشد. این حالت می تواند به دلایل ژنتیکی، وراثتی، برخی داروها و بیماری ها یا بیماری های پریودنتال باشد. تیره شدن لثه می تواند به دلایل زیر باشد:

علل تیره شدن لثه:

اغلب مردم لثه های صورتی دارند، با این حال همان طور که هیچ دو اثر انگشتی یکسان نیست، انواع رنگ های لثه هم می تواند طبیعی باشد. گاهی لثه ها به دلیل تجمع بیشتر ملانین یا عدم تعادل در پیگمنت ها ممکن است تیره تر باشند. در اغلب موارد، تیره شدن لثه دردناک نیست. این حالت، در نژادهایی با رنگ پوست تیره بیشتر دیده می شود اما در سایر نژادها هم رایج است. گاهی قرارگیری بیش از حد در معرض خورشید ملانین پوست را تیره تر می کند، که حتی می تواند ملانین لثه را تیره می کند.

بعضی از افراد نیز پس از دریافت انواع خاصی از درمان های دندانپزشکی، مانند پروتزهای دندان، پر کردن و روکش دندان، دچار حالت تیره شدن لثه می شوند. تغییر رنگ لثه در این عارضه، تاتوی آمالگام نامیده می شود و به دلیل ورود قطعات ریزی از ماده پر کننده یا روکش به لثه ایجاد می شود. این امر مانند تاتوی تیره ای روی لثه دیده می شو و بی ضرر است.

سیگار کشیدن، بعضی از داروها مانند مینوسیکلین، داروهای ضد مالاریا یا داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای نیز باعث تیره شدن لثه می شوند.

بعضی از دندانپزشکان و پریودنتیست ها از روش های بلیچینگ برای روشن کردن لثه و بهبود زیبایی آن استفاده می کند. این روش بدون درد، پیگمنت های ملانین را به صورت دائمی تغییر رنگ می دهد.

دیگر عارضه ای که باعث تیره شدن لثه می شود جینجیویت زخمی نکروز دهنده حاد است که موجب ایجاد فیلمی خاکستری روی لثه می شود. این عارضه به دلیل عدم رعایت بهداشت دهان و دندان ایجاد می شود و در سربازان میدان های جنگی به دلیل عدم امکان مراقبت از دهان و دندان بیشتر دیده می شود.

در صورتی که متوجه هر گونه تغییر رنگ در لثه های خود شدید، برای تشخیص و درمان به متخصص دندانپزشکی یا پریودنتیست مراجعه کنید. تغییر رنگ ناگهانی لثه نشان دهنده وجود یک بیماری است و باید پیگیری و درمان شود. عدم درمان بیماری های لثه موجب از دست رفتن دندان و ساختارهای حامی آن مانند استخوان فک می شود.

منبع:

blackdoctor

انواع متخصصان دندانپزشکی: به کدامیک مراجعه کنیم؟

اکثر دندانپزشکانی که مردم به آنها مراجعه می کنند عمومی هستند. این متخصصان کارهای معمول معاینه، کشیدن دندان، عصب کشی و پر کردن دندان را انجام می دهند. اما برای امور تخصصی باید به دیگر انواع متخصصان دندانپزشکی مراجعه کنید. در ادامه مروری بر تخصص های دندانپزشکی خواهیم داشت.

انواع متخصصان دندانپزشکی:

ارتودنتیست:

ارتودنتیست دوره تخصصی مرتب کردن دندان ها و تراز فک را گذرانده است. این متخصص از بریس و دیگر ابزارهای ارتودنسی برای بهبود توانایی غذا خوردن و ظاهر صورت بیمار استفاده می کند. ارتودنتیست با کودکان و بزرگسالان کار می کند.

اندودنتیست:

اندودنتیست حداقل دو سال آموزش تخصصی برای درمان بیماری های مربوط به پالپ و بافت اطراف را می گذراند. این متخصص معمولا عصب کشی های پیچیده را انجام می دهد که شامل برداشتن پالپ ناسالم در پایین دندان، پر کردن دندان و بستن آن می شود. این روش درمانی باعث نجات دندانی می شود که در غیر این صورت باید کشیده می شد.

جراح دهان، فک و صورت:

جراح دهان، فک و صورت دوره تخصصی درمان بیماری و آسیب های دهان و نواحی اطراف را از سر گذرانده است. این متخصص اغلب جراحی پیشرفته مربوط به مشکلات دندان، مانند کشیدن دندان عقل و قرار دادن ایمپلنت را انجام می دهد. همچنین درمان بیماران مبتلا به سرطان دهان و بیمارانی که دچار تروما به صورت شده اند بر عهده این متخصص است.

پروستودنتیست:

پروستودنتیست یکی از انواع متخصصان دندانپزشکی است که با دندان های مصنوعی مانند پروتزهای دندان، ایمپلنت، و بریج کار می کند. این متخصص با این دسته بیماران کار می کند و دندان مصنوعی را برای آنها جایگذاری می کند یا دستورات داده شده توسط دندانپزشک عمومی را اجرا می کند. این متخصص پس از طی دوره دندانپزشکی عمومی وارد دوره تخصصی پروتزهای دندان می شود.

دندانپزشک اطفال:

دندانپزشک اطفال دوره تخصصی درمان کودکان از تولد تا دوره نوجوانی را گذارنده است. این متخصص به درمان مشکلات دندان شیری و بیماری های دندانی مادرزادی می پردازد. از آنجا که این متخصصان با کودکان سر و کار دارند، علاوه بر آموزش های دندانپزشکی، دوره های روانشناسی کودک را گذارنده است تا اولین معاینه را برای کودکان خاطره انگیز کند.

پریودنتیست:

پریودنتیست آموزش تخصصی در زمینه بیماری لثه را به دست آورده اند. این متخصص واجد شرایط درمان بیماری های لثه و بیماری های ساختارهای نزدیک لثه است. این متخصص همچنین می تواند درمان ایمپلنت دندان را انجام دهد و بیمارانی را که مبتلا به تحلیل استخوان فک هستند تحت نظر قرار دهد. هدف نهایی پریودنتیست حفظ دندان با درمان مشکلات مربوط به لثه، ریشه دندان یا استخوان است.

دندانپزشک عمومی:

دندانپزشک عمومی به مراقبت، پیشگیری از بیماری های دندان، و درمان مشکلات رایج می پردازد. عصب کشی، پر کردن دندان، و گذاشتن روکش و تاج روی دندان از درمان های رایج این متخصص است. آنها دندان مصنوعی، تاج و بریج را نیز در دهان بیمار قرار می دهند. برخی از آنها در انجام روش های دندانپزشکی زیبایی شامل سفید کردن دندان نیز مهارت دارند. دندانپزشکان عمومی می توانند با تمام گروه های سنی کار کنند.

دندانپزشک زیبایی:

متخصص دندانپزشکی زیبایی یکی از انواع متخصصان دندانپزشکی است که به کار اصلاح لبخند بیمار و بهبود ظاهر صورت او می پردازد. سفید کردن دندان، قرار دادن ایمپلنت، قرار دادن انواع روکش ها، باندینگ و قرار دادن ونیر جز روش های تخصصی این دندانپزشک است.

منبع:

livestrong

عفونت غدد بزاقی: علل، علائم، درمان و پیشگیری

عفونت غدد بزاقی هنگامی اتفاق می افتد که یک عفونت باکتریایی یا ویروسی بر غده یا مجرای بزاقی اثر می گذارد. عفونت ممکن است باعث کاهش جریان بزاق شود که می تواند به دلیل انسداد یا التهاب مجاری بزاق باشد.

بزاق به هضم و تجزیه غذا و حفظ تمیزی دهان کمک می کند. باکتری ها و ذرات مواد غذایی را از بین می برد و به کنترل میزان باکتری های خوب و بد در دهان کمک می کند.

علل عفونت غدد بزاقی:

عفونت غدد بزاقی به طور معمول توسط یک عفونت باکتریایی ایجاد می شود. استافیلوکوک اورئوس شایع ترین علت عفونت است. سایر علل عبارتند از:

  • هموفیلوس آنفولانزا
  • استرپتوکوک پیوژنز
  • اشرشیا کولی

این عفونت ها باعث انسداد یا التهاب مجاری غدد بزاق می شوند. ویروس ها و سایر بیماری ها نیز می توانند تولید بزاق را کاهش دهند، از جمله:

  • اوریون، یک عفونت ویروسی مسری است که در میان کودکان که ایمن نشده اند، رایج است
  • اچ آی وی
  • آنفلوانزای A و انواع پارا انفلوانزا I و II
  • هرپس
  • مجرای بزاق که توسط موکوس مسدود شده است
  • تومور
  • سندرم شوگرن، یک بیماری خودایمنی که باعث خشکی دهان می شود
  • کمبود آب
  • سوء تغذیه
  • درمان سرطان سر و گردن
  • عدم رعایت بهداشت دهان و دندان

عوامل خطر:

عوامل زیر می توانند باعث افزایش حساسیت به عفونت غدد بزاقی شوند:

  • بیش از ۶۵ سال سن
  • عدم رعایت بهداشت دهان و دندان
  • عدم ایمنی در برابر اوریون

عوارض مزمن زیر نیز می تواند خطر ابتلا به عفونت را افزایش دهد:

  • اچ آی وی
  • ایدز
  • سندرم شوگرن
  • دیابت
  • سوء تغذیه
  • مشروبات الکلی
  • سندرم خشک شدن دهان

علائم:

علائم زیر ممکن است نشان دهنده ابتلا به این عفونت است. برای تشخیص دقیق باید با پزشک خود مشورت کنید. علائم عبارتند از:

  • مایع غلیظ در دهان
  • ناتوانی در باز کردن دهان
  • ناراحتی یا درد هنگام باز کردن دهان یا خوردن غذا
  • خلط در دهان
  • خشکی دهان
  • درد در دهان و صورت
  • قرمزی یا تورم نزدیک گوش، زیر فک، یا در انتهای دهان
  • تورم صورت یا گردن
  • علائم عفونت، مانند تب و یا لرز

درمان:

درمان به شدت عفونت، علت اصلی، و هر گونه نشانه های اضافی مانند تورم و درد بستگی دارد. آنتی بیوتیک ها برای درمان عفونت باکتریایی، درد یا تب استفاده می شوند. برای تخلیه آبسه، از آسپیراسیون سوزنی استفاده می شود.

درمان های خانگی شامل موارد زیر است:

  • نوشیدن ۸ تا ۱۰ لیوان آب مخلوط با لیمو برای تحریک بزاق
  • ماساژ غده آسیب دیده
  • استفاده از کمپرس گرم
  • شستشوی دهان با آب نمک گرم
  • مکیدن لیمو ترش یا آب نبات لیمویی بدون قند برای تحریک جریان بزاق و کاهش تورم

اکثر موارد عفونت های غدد بزاقی نیازی به جراحی ندارند. با این حال، جراحی ممکن است در موارد عفونت مزمن یا تکراری ضروری باشد.

پیشگیری:

هیچ راهی برای پیشگیری از عفونت غدد بزاقی وجود ندارد. بهترین راه برای کاهش خطر ابتلا به عفونت نوشیدن مقدار زیادی مایعات و رعایت بهداشت دهان و دندان است. روزی دو بار مسواک بزنید و نخ دندان بکشید.

منبع:

healthline

ورزش های مفید برای اختلال مفصل فکی گیجگاهی

در یک گفتگوی عادی احتمالا هرگز اسم مفصل فکی گیجگاهی برده نمی شود، اما بدون آن نمی توانید دهان خود را باز و بسته کنید. این مفصل یکی از منحصر به فردترین مفاصل بدن است که قدرت حرکت رو به جلو، رو به عقب و اطراف را دارد. زمانی که مشکلی در این مفصل به وجود آید، دچار درد در فک و نزدیک گوش خود می شوید. با استفاده از ورزش های مفید برای اختلال مفصل فکی گیجگاهی می توانید درد و ناراحتی را تا حدی بهبود بخشید.

 ورزش های مفید برای اختلال مفصل فکی گیجگاهی:

ورزش های تقویتی:

زمانی که دائما  به دلیل اختلال مفصل فکی گیجگاهی دچار درد و ناراحتی هستید، ورزش ممکن است به طور خاص مفید نباشد. در صورتی که درد کاهش یابد، امیدی برای استفاده از برخی ورزش های تقویتی وجود دارد تا از بازگشت درد جلوگیری شود. این تمرینات شامل باز و بسته کردن دهان با ایجاد مقداری فشار روی چانه می شود.

برای انجام تمرین باز شدن تقویتی، یکی از انگشتان شست خود را زیر چانه قرار دهید و به آرامی فشار دهید. همان طور که انگشت خود را فشار می دهید، به آرامی دهان خود را باز کنید، پیش از بستن آن را چند ثانیه باز نگه دارید.

برای انجام تمرین بسته شدن تقویتی، انگشت شست را زیر چانه نگه دارید و انگشت اشاره همان دست را بین چانه و لب پایین قرار دهید. در حالیکه دهان خود را می بندید به آرامی فشار دهید.

ورزش های کششی:

کشش آرام فک و ناحیه مفصلی نیز می تواند به کاهش درد اختلال مفصل فکی گیجگاهی کمک کند. یکی از ورزش های مفید برای اختلال مفصل فکی گیجگاهی این است که نوک زبان خود را به سقف دهان فشار دهید. سپس به آرامی تا جایی که درد نداشته باشید، دهان را باز کنید. اگر احساس درد کردید این تمرین را انجام ندهید.

یکی از دیگر ورزش های مفید برای اختلال مفصل فکی گیجگاهی بر حرکت دادن فک تا حد ممکن بدون ایجاد ناراحتی و درد تمرکز دارد. برای انجام این تمرین:

کار را با دهان بسته و در حالت آرامش فک شروع کنید. دندان ها را کمی از هم جدا کنید و در حالیکه به بالا نگاه می کنید، به آرامی دهان را تا حد ممکن باز کنید. دهان را چند ثانیه باز نگه دارید، سپس به آرامی آن را ببندید.

زمانی که دوباره دهان خود را بستید، فک را به طرف چپ حرکت دهید و با چشم هایتان به سمت راست نگاه کنید. سرتان را تکان ندهید. این حالت را چند ثانیه حفظ کنید، سپس به مرکز باز گردید. این تمرین را در حالت برعکس هم انجام دهید.

ورزش های آرامش بخش:

برخی از ورزش های مفید برای اختلال مفصل فکی گیجگاهی باعث آرام شدن درد می شوند. این تمرین ها به خصوص برای درد مرتبط با استرس مفید هستند. در این روش می توانید از تمرینات تنفسی برای آرام کردن تنش عضلات فک استفاده کنید. اگر احساس سفتی عضلات دارید، تا شماره ۵ یا ۱۰ نفس خود را به داخل بکشید و بعد به آرامی نفستان را بیرون بدهید. اگر چه این تمرین، ورزش نیست اما با کاهش استرس می توانید درد و ناراحتی حاصل از اختلال مفصل فکی گیجگاهی را کاهش دهید.

منبع:

colgate

بار زبان یا سفید بودن سطح زبان: علل و درمان

دیده شدن سفیدی روی زبان در آیینه می تواند ترسناک باشد، اما این وضعیت معمولا بی خطر است. بار زبان به وجود پوشش سفید روی زبان گفته می شود. ممکن است کل زبان سفید به نظر برسد یا آنکه فقط لکه های سفیدی روی آن دیده شود.

باردار بودن زبان معمولا جای نگرانی ندارد. اما در برخی موارد نادر، چنین حالتی می تواند هشداری از وجود یک عارضه جدی مانند عفونت یا سرطان در مراحل اولیه باشد. به همین علت باید به سایر علائم نیز دقت کنید و در زمان مقتضی با پزشک تماس بگیرید.

علل باردار بودن زبان:

سفید بودن زبان اغلب به بهداشت دهان و دندان ارتباط داده می شود. هنگامی که برجستگی های کوچک (پاپیلا) متورم می شوند، ممکن است زبان سفید شود.

باکتری ها، قارچ ها، بقایای مواد غذایی و سلول های مرده ممکن است بین پاپیلاهای متورم به دام بیوفتند. این بقایای متراکم زبان را سفید می کنند.

موارد زیر می توانند باعث به وجود آمدن بار زبان شوند:

  • مسواک نزدن و نخ دندان نکشیدن
  • خشکی دهان
  • تنفس از راه دهان
  • کمبود آب بدن
  • خوردن مقدار زیادی غذاهای نرم
  • التهاب، مانند کشیدن لبه های تیز دندان یا ابزارهای دندانپزشکی به زبان
  • تب
  • استعمال دخانیات
  • مصرف الکل

گزینه های درمان:

ممکن است بار زبان نیازی به درمان نداشته باشد. اغلب علائم به خودی خود از بین می روند.

می تواند پوشش سفید روی زبان را با یک مسواک نرم از بین ببرید. تمام زبان خود را به آرامی مسواک کنید. پس از مسواک زدن، مقدار زیادی آب بنوشید تا بقایای باکتری و مواد غذایی از دهان شما خارج شود.

سایر روش های درمانی به بیماری های مرتبط با بار زبان مانند لکوپلاکی، لیکن پلان دهانی، برفک دهانی، یا سفلیس بستگی دارد. در صورتی که وجود پوشش سفید روی زبان شما با علائم دیگری همراه است و از بین نمی رود برای بررسی احتمال ابتلا به بیماری های مذکور به پزشک مراجعه کنید. درمان های مرتبط با تجویز پزشک به شما ارائه خواهد شد.

زمان مراجعه به پزشک:

اگر سفید بودن زبان تنها علامت شماست، لزوما نیازی نیست به پزشک یا دندانپزشک مراجعه کنید. اما اگر سفیدی زبان طی دو هفته از بین نرفت، ممکن است مراجعه به پزشک لازم باشد.

در صورت وجود علائم جدی تر ذیل هر چه سریع تر به پزشک مراجعه کنید:

  • درد و سوزش در زبان
  • زخم باز در دهان
  • اشکال در جویدن، بلع، یا حرف زدن
  • سایر علائم مانند تب، از دست رفتن وزن بدن، یا بثورات جلدی

پیشگیری از بار زبان:

همیشه نمی توان از به وجود آمدن پوشش سفید روی زبان پیشگیری کند. با این حال روش های زیر از شدت عارضه خواهند کاست.

رعایت بهداشت دهان و دندان کلید موفقیت است:

  • مسواک زدن زبان و دندان با برس نرم
  • استفاده از خمیر دندان حاوی فلوراید
  • مسواک زدن دندان دو بار در روز
  • استفاده هر روزه از دهانشویه حاوی فلوراید
  • نخ دندان کشیدن حداقل یک بار در روز
  • مراجعه به دندانپزشک هر شش ماه یک بار
  • اجتناب از مصرف محصولات توتون و تنباکو و الکل
  • رعایت رژیم غذایی متنوع حاوی مقدار زیادی میوه و سبزیجات تازه

منبع:

healthline

درد پس از عصب کشی: مدت زمان طبیعی

عصب کشی درمان بزرگی است، پس درد پس از آن طبیعی است. عصب کشی شامل تمیز کردن عمقی داخل کانال ها می شود. بنابراین اعصاب و بافت لثه را ملتهب می کند. اما به هر حال، درد پس از عصب کشی نباید برای همیشه باقی بماند. در واقع عصب کشی برای از بین بردن درد در دندانی است که بسیار پوسیده یا شکسته است. احساس درد خفیف تا متوسط تا چند روز پس از عصب کشی طبیعی است. ادامه هرگونه درد پس از این مدت بدین معنی است که مشکلی وجود دارد.

درد پس از عصب کشی: بهبودی اولیه

در گذشته، عصب کشی با درد زیادی همراه بوده است. به همین دلیل بسیاری از افراد از انجام این روش اجتناب می کردند. امروزه اقدامات دندانپزشکان تاثیر زیادی در میزان درد در طول درمان دارد.

پس از کاهش تاثیر بی حسی، ممکن است کمی درد و حساسیت را تجربه کنید. این نوع درد به روند تمیز کردن دندان مربوط است. برای تمیز کردن دندان، دندانپزشک شکاف کوچکی روی تاج دندان ایجاد می کند و پالپ بیمار داخل دندان را درمان می کند. هر گونه حساسیت و درد پس از عصب کشی باید تنها چند روز طول بکشد.

از آنجا که معمولا درد پس از درمان خفیف است، باید بتوانید تنها با استفاده از داروهای مسکن بدون نسخه احساس راحتی کنید. بلافاصله پس از عصب کشی، از جویدن با دندان درمان شده خودداری کنید زیرا این کار دندان را تحریک می کند.

زمان مراجعه برای دریافت کمک:

درد عصب کشی باید پس از چند روز کاهش یابد. اگر هنوز هم دچار درد و ناراحتی هستید، به دندانپزشک مراجعه کنید. برخی از افراد برای موفقیت درمان، به دو جلسه عصب کشی نیاز دارند. در موارد شدیدتر، به جلسات بیشتری برای تمیز کردن دندان نیاز دارید. عود درد نشانه ای از این امر است.

علائم شما باید با مصرف هر نوع داروی مسکنی برطرف شود. در غیر این صورت، دندانپزشک مسکن قوی تری را تجویز خواهد کرد. البته همه این داروها به صورت موقت استفاده می شوند.

زمانی که دندان به طور کامل درمان شود، روی آن با روکش پوشانده خواهد شد. روکش ممکن است از فلز، پرسلین یا طلا ساخته شود. علت استفاده از روکش پیشگیری از وارد شدن آسیب بیشتر به دندان است. گاهی قراردادن روکش نیز باعث دوره ای از درد می شود.

در صورتی که بهداشت دهان و دندان را رعایت کنید، درد نباید بیش از چند روز ادامه یابد. درد فراتر از سه روز به معنی مراجعه مجدد به دندانپزشک است.

جایگزین عصب کشی، کشیدن دندان است. در این صورت، دندان از دست رفته با بریج، دندان مصنوعی جزئی یا ایمپلنت جایگزین می شود.

منبع:

healthline

آسیب به عصب زبان در دندانپزشکی: علائم و درمان

زبان یکی از بخش های منحصر به فرد بدن انسان است. آچار فرانسه بدن است. در تمیز کردن دهان کمک می کند، طعم ها را می چشد و با لب ها و دندان همکاری می کند تا بیش از ۹۰ کلمه در دقیقه بگوید. اما از آن طرف هم محلی برای تجمع باکتری هاست. به هر حال کارکرد زبان در تمام روز ضروری است. در موارد نادر درمانی، آسیب به عصب زبان در دندانپزشکی دیده شده است.

بر اساس گزارش مجله تحقیقات دهان و فک و صورت (JOMR)، دو عصب احساس زبان، چانه و لب پایین را تامین می کنند. یکی از آن اعصاب، عصب زبان است. اگر این عصب مجروح شده باشد، چه اثری بر زبان خواهد داشت؟

عصب زبانی چیست؟

عصب زبانی (LN) از خط مایل عبور می کند تا آنکه از کانال غده ساب مندیبولار عبور می کند. این عصب حدودا ۴ میلی متر افقی از دندان مولار سوم است که به دندان عقل شهرت دارد. این عصب که یکی از شاخه های عصبی مندیبولار است، پایانه های عصبی دو سوم بخش قدامی زبان را کنترل می کند.

علائم آسیب به عصب زبان در دندانپزشکی:

آسیب به عصب زبان در دندانپزشکی عمدتا در پی برخی اعمال جراحی دهان رخ می دهد. یکی از شایع ترین جراحی ها که باعث آسیب به عصب زبان در دندانپزشکی می شود، کشیدن دندان عقل در فک پایین است. اغلب این نوع آسیب ها ماهیتا موقت هستند و پس از ۸ هفته حدود ۹۰ درصد بیماران به خودی خود بهبود می یابند. اگر آسیب بیش از ۶ ماه ادامه یابد، متاسفانه آسیب دائمی خواهد بود.

هر گونه تغییر حس در زبان، چانه یا لب پایین می تواند نشانه ای از آسیب احتمالی عصب باشد. علامت دیگر برای آسیب به عصب زبان در دندانپزشکی تغییر حس چشایی در بخش آسیب دیده زبان است. این نوع آسیب می تواند باعث تغییرات شدید در زندگی بیمار شوند که از این جمله عبارتند از مسائل مربوط به تعاملات اجتماعی و اضطراب های عاطفی. حرف زدن و غذا خوردن می تواند دشوار شود و آسیب دردناک خواهد بود.

گزینه های درمانی:

در صورتی که تصور می کنید دچار آسیب به عصب زبان شده اید، با دندانپزشک یا پزشک خود مشورت کنید. گزینه های درمان عبارتند از:

  • داروهای تجویزی مانند مسکن و داروهای ضد افسردگی
  • درمان های لیزری برای بازگرداندن برخی حواس
  • انتخاب بین انواع روش های جراحی مانند نورولیز خارجی یا داخلی
  • آرامش درمانی و هیپنوتیزم

منبع:

colgate

درمان اختلال مفصل فکی گیجگاهی: ماساژهای مفید

اختلالات مفصل تمپورومندیبولار، که معمولا به عنوان اختلال مفصل فکی گیجگاهی شناخته می شود، معمولا نتیجه التهاب و درد عضلات جونده اطراف فک است. در برخی افراد، این عارضه موقت و حاصل از جویدن بیش از حد، مانند جویدن زیاد یک آدامس در بعد از ظهر، است. اما برای برخی دیگر این اختلال به قدری مزمن است که باعث درد و ناراحتی مداوم می شود. در این موارد درمان اختلال مفصل فکی گیجگاهی ضروری به نظر می رسد.

علل این عارضه مزمن تقریبا فردی است اما اغلب با شکستکی، ناهنجاری فک، دندان قروچه یا قفل کردن فک در اثر استرس مرتبط است. خوشبختانه ماساژ یکی از روش های غیر تهاجمی درمان اختلال مفصل فکی گیجگاهی است. در ادامه سه ماساژ موثر و مفید برای این عارضه آمده است.

درمان اختلال مفصل فکی گیجگاهی:

ماساژ ورزدهی:

ماساژ ورزدهی شامل استفاده از انگشتان دست برای ایجاد یک حرکت ثابت و مدور روی مفاصل و عضلاتی است که بیشترین عامل درد هستند. برای انجام این ماساژ ابتدا انگشت خود را روی عضله ای بگذارید که دقیقا پشت دندان های مولار و زیر استخوان گونه قرار دارد.

با لمس گوشه دهان خود شروع کنید و سپس انگشت خود را به سمت گوش عقب بکشید تا یک سطح صاف استخوانی را احساس کنید. می توانید این ناحیه را با فشار ملایم دو یا سه انگشت و حرکت مدور ماساژ دهید. این روش عضله را گرم می کند و موجب بهبود عملکرد لنفاوی می شود. ماساژ انگشت، جریان خون به این منطقه را افزایش می دهد. این ماساژ را تا زمانی ادامه دهید که احساس راحتی کنید.

ماساژ اصطکاکی:

یکی از روش های درمان اختلال مفصل فکی گیجگاهی ماساژ اصطکاکی است. برخی بر این باورند که فشار به تنهایی برای رفع درد کافی است، اما باید به درستی و در نقطه درستی انجام شود. ماساژ به خوبی روی عضله مندیبل موثر است که در بخش پایین فک قرار دارد. عضله مندیبل را بیایبد و با انگشت اشاره روی آن فشار ملایم و پایداری ایجاد کنید. از آنجا که گیرنده های درد در هر فرد به شکل متفاوتی پاسخ می دهد، باید از روش آزمون و خطا برای یافتن نقطه صحیح و میزان فشار کافی برای خود استفاده کنید.

ماساژ کششی:

اگر در هنگام فشار دادن عضله مندیبل درد تسکین می یابد، می توانید از ماساژ کششی نیز برای درمان اختلال مفصل فکی گیجگاهی استفاده کنید. این نوع ماساژ باید با دو انگشت شست انجام شود.

دو انگشت شست را به صورت موازی روی خط فک درست بالای عضله مندیبل قرار دهید. همانطور که انگشت شست را به پایین فک می کشید روی عضله فشار وارد کنید. به آرامی عضله را از فک بالا به پایین بکشید.

از آنجایی که درد فک می تواند در اثر مسائل دندانی نیز به وجود آید، همواره بهداشت دهان و دندان را رعایت کنید. با یک مسواک با برس نرم دندان های خود را تمیز کنید.

در صورتی که درد رفع نمی شود، ممکن است عاملی سیستمیک وجود داشته باشد. چنانچه درد مدت زیادی است که برطرف نمی شود برای درمان اختلال مفصل فکی گیجگاهی حتما به دندانپزشک مراجعه کنید. یافتن علت از جمله دندان قروچه و مشکلات دندانی اولین گام در ارائه درمان است.

منبع:

colgate

اثرات منفی تنفس دهانی بر صورت و فک

تنفس به قدری خودکار است که حتی به آن فکر هم نمی کنیم. برای مثال آیا فرزندتان از راه بینی نفس می کشد یا دهان؟ بسیاری از والدین نه تنها پاسخی برای این سوال ندارند، بلکه حتی از اثرات منفی تنفس دهانی بر صورت و فک کودک نیز آگاهی ندارند.

اگر فرزندتان از راه دهان نفس می کشد، این امر می تواند بر سیستم ایمنی، توانایی توجه، خلق و خو و حتی ساختار صورت آنها تاثیر بگذارد. تنفس دهانی بر رشد کودک و همچنین سلامت وی در ادامه عمر تاثیر خواهد گذاشت.

تنفس طبیعی:

بدن انسان برای تنفس از راه دهان طراحی نشده است. مطلوب ترین حالت آن است که دهان بسته باشد و فرد از راه بینی نفس بکشد. تنفس طبیعی دیافراگم را باز می کند که باعث دریافت کامل اکسیژن می شود. تنفس طبیعی از رشد طبیعی صورت و دندان ها حمایت می کند.

 اثرات منفی تنفس دهانی بر صورت و فک:

تنفس دهان عواقب گسترده ای دارد، از عوارضی که فقط ناراحت کننده هستند تا آنهایی که زندگی بیمار را تغییر می دهند. مشکلات جزئی عبارتند از لب های خشک مزمن، خشکی دهان و دندان ها که در طولانی مدت باعث پوسیدگی دندان می شود. بیماری های لثه و جینجیویت نیز از دیگر اثرات منفی تنفس دهانی هستند. با این حال، از اثرات منفی تنفس دهانی بر صورت و فک می توان به دندان های درهم ریخته، رشد نامنظم فک و رشد ناکافی فک اشاره کرد.

وقتی دهان برای تنفس باز می شود، عضلات گونه کشیده می شوند. عضلات کشیده شده نیرویی به فک بالا و پایین وارد می کنند که بر صورت و قوس دندان تاثیر می گذارند. در عین حال، زبان که به صورت طبیعی باید به سقف دهان بچسبد، به کف دهان می آید. این امر باعث می شود که قوس بالا به دلیل فقدان فشار تنگ تر شود. در نتیجه وسط به صورت طبیعی رشد نخواهد کرد زیرا زبان به آن فشار رو به بیرون وارد نمی کند. کام باریک باعث نبود فضای کافی برای رشد دندان های دائمی در آینده می شود. در نتیجه کودک به ارتودنسی نیاز خواهد داشت.

بنابراین می توان گفت یکی از اثرات منفی تنفس دهانی بر صورت و فک بروز صورت دراز و نقص در وسط صورت است. در نتیجه، این دسته کودکان صورت صاف تری نسبت به سایرین خواهند داشت و گونه های آنها از برجستگی عادی برخوردار نیست. هر چند که نتیجه نهایی را ژن ها و دیگر عوامل نیز تعیین می کنند.

اثرات اکسیژن کمتر:

تنفس دهانی بدین معنی است که فرد از عضو اشتباهی برای تنفس استفاده می کند. این افراد به جای دیافراگم، تنفس را از قسمت بالایی سینه شروع می کنند. از آنجا که بدن باید انرژی زیادی صرف کند تا دنده ها را برای تنفس به عقب هل دهد، تنفس به کار مشقت باری تبدیل می شود. هوا تنها بخش بالایی ریه را پر می کند و هرگز نیاز کامل بدن به اکسیژن را تامین نخواهد کرد. در نتیحه تنفس دهانی به تعداد نفس های بیشتر یا خمیازه می انجامد. این تکنیک بدن برای دریافت اکسیژن بیشتر است.

تنفس دهانی به شدت بر رشد ذهنی کودک نیز تاثیر می گذارد. از آنجا که تنفس دهانی اکسیژن مورد نیاز کودک را به طور کامل برآورده نمی کند. این دسته کودکان اغلب خواب خوبی ندارند. صبح ها، کسل و خسته هستند و حفظ تمرکز و توجه برای آنان دشوار است.

منبع:

safbaby

اختلال مفصل فکی گیجگاهی: علل، علائم و درمان

اگر صدایی که شنیده اید از آجیلی نیست که دهانتان بوده است، احتمالا از مفصل تمپورومندیبولار (TMJ) بوده است. طبق تحقیقات این عارضه بیشتر زنان را تحت تاثیر قرار می دهد. هر چند ممکن است نوعی هشدار باشد، اما صدا دادن فک اغلب اختلالی موقت است یا می تواند نشانه ای از اختلال مفصل فکی گیجگاهی (TMD) باشد.

مفصل تمپورومندیبولار چگونه کار می کند؟

این مفصل می تواند به دو سمت و همچنین عقب و جلو حرکت کند، در نتیجه یکی از پیچیده ترین مفاصل بدن است. این مفصل فک پایین را به استخوان تمپورال کنار سر وصل می کند. این مفصل امکان ایجاد حرکت های مورد نیاز برای حرف زدن، خمیازه کشیدن و جویدن غذا را فراهم می کند. عضلات صورت که به این مفصل متصل هستند این نوع حرکات را کنترل می کنند.

علل اختلال مفصل فکی گیجگاهی:

تروما، جابجایی یا دیسک جابجا شده می تواند موجب صدا دادن فک می شود اما علت دقیق اختلال مفصل فکی گیجگاهی اغلب نامعلوم است. با این وجود، دندان قروچه می تواند باعث درد و سفتی در عضلات صورت شود. این درد به خصوص در حالتی که دندان ها تراز نباشند، شدید تر است. محققان معتقدند که زنان نسبت به اختلال مفصل فکی گیجگاهی حساس تر هستند زیرا کلاژن نگه دارنده دیسک در سوکت در زنان از نظر آناتومیکی متفاوت است. هورمون های زنانه نیز می توانند روی مفصل تاثیر بگذارند.

علائم:

شایع ترین علامت اختلال مفصل فکی گیجگاهی، درد در خود مفصل است. دیگر علائم عبارتند از قفل شدن فک یا ناتوانی در حرکت دادن فک، تغییر در قرارگیری دندان ها روی هم و سردردهای مزمن.

در اغلب افراد، علائم خفیف هستند و به صرعت برطرف می شوند. در سایر بیماران، درد می تواند مزمن و ناتوان کننده باشد. هر بار که نشانه ای از اختلال مفصل فکی گیجگاهی را تجربه می کنید، باید هر چه سریع تر به دندانپزشک مراجعه کنید.

تشخیص:

دندانپزشک نشانه ها و علائم شما را در نظر می گیرد. او علائم ناراحت کننده را بررسی می کند و معاینه دقیقی از شکل حرکات فک و وجود سفتی یا درد در عضلات صورت انجام می دهد. یک رادیوگرافی پانورامیک نیز می تواند وجود مشکل جدی در فک را نشان دهد. در صورتی که به جزئیات بیشتری نیاز باشد، MRI یا CT انجام خواهد شد. دندانپزشک همچنین دیگر علل بروز این ناراحتی را بررسی و رد خواهد کرد. این عوامل عبارتند از عفونت سینوس، دندان درد، گوش درد، آرتریت و حتی برخی از شرایط عصبی.

درمان:

به شدت توصیه می شود که درمان اختلال مفصل فکی گیجگاهی به روش غیر تهاجمی و غیر جراحی انجام شود. اسپلینت یا گارد سفارشی برای تثبیت فک از رایج ترین درمان ها هستند. در از آنجا که در اغلب موارد این عارضه موقت است، روی های زیر برای رفع ناراحتی توصیه می شود:

  • مصرف غذاهای نرم
  • قرار دادن یخ روی مفصل
  • پرهیز از حرکت دادن اضافی فک
  • تمرین تکنیک های کاهش دهنده استرس
  • یادگیری تمرینات تخصصی از دندانپزشک
  • استفاده از داروهای مسکن بدون نسخه

منبع:

colgate