پریودنتیت و علائم بالینی آن چیست؟

پریودنتیت نوعی عفونت جدی لثه است که موجب آسیب به بافت نرم و استخوان حامی دندان می شود. این عفونت در صورت عدم درمان و پیشرفت می تواند موجب از دست رفتن دندان گردد. این عارضه شایع اما قابل پیشگیری است و معمولا نتیجه ضعف در بهداشت دهان و دندان است. مسواک زدن حداقل دو بار در روز، نخ دندان کشیدن به طور روزانه و انجام معاینات منظم دندانپزشکی تا حد زیادی می تواند شانس درمان موفقیت آمیز و گسترش آن را کاهش دهد.

پریودنتیت جز مراحل آخر طیف بیماری های لثه است که با جینجیویت آغاز می شود. در صورتی که فرد در مراحل اولیه بیماری های لثه برای درمان به موقع مراجعه کند هرگز دچار عوارض شدید بیماری های پریودنتال نخواهد شد. درمان بیماری های لثه در مراحل آخر بسیار دشوار و گاه ناممکن است و به از دست رفتن دندان و بروز آسیب جدی به استخوان فک می انجامد.

علائم:

لثه های سالم صاف و صورتی رنگ هستند و به طور کامل در اطراف دندان قرار دارند. نشانه ها و علائم پریودنتیت می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • لثه های متورم یا پف کرده
  • بثورات قرمز خال دار یا بنفش
  • لثه های حساس به لمس
  • خونریزی لثه
  • لثه های تحلیل رفته از روی دندان و دندان بلند تر
  • بروز فضاهای جدید بین دندان ها
  • چرک بین دندان ها و لثه
  • نفس بد بو
  • دندان های لق
  • جویدن دردناک
  • تغییر در محل دندان ها

انواع پریودنتیت:

این عارضه چندین نوع دارد که انواع رایج تر آن عبارتند از:

پریودنتیت مزمن:

شایع ترین نوع آن است که اکثرا بزرگسالان را تحت تأثیر قرار میدهد، گرچه کودکان نیز ممکن است مبتلا شوند. این نوع توسط تجمع پلاک ایجاد می شود و شامل تخریب آرام لثه و استخوان می گردد که ممکن است در طول زمان کمی بهبود یابد یا بدتر شود اما در صورت عدم درمان باعث از دست دادن دندان می شود.

پریودنتیت تهاجمی:

معمولا در دوران کودکی شروع می شود و فقط تعداد کمی از افراد را تحت تأثیر قرار می دهد. این عارضه در خانواده شیوع پیدا می کند و در صورت عدم درمان باعث آسیب شدید به استخوان و دندان می شود.

بیماری پریودنتال نکروزان:

که با مرگ بافت لثه، رباط دندان و استخوان حامی دندان ناشی از فقدان جریان خون (نکروز) شناخته می شود. این عارضه موجب ابتلا به عفونت های شدید می گردد. این نوع معمولا در افراد مبتلا به سیستم ایمنی سرکوب شده مانند عفونت HIV، درمان سرطان یا سایر علل نقص ایمنی و سوء تغذیه رخ می دهد.

زمان مراجعه به دندانپزشک:

برنامه توصیه شده دندانپزشک خود را برای انجام معاینات منظم دنبال کنید. چنانچه متوجه علائم پریودنتیت شدید، در اسرع وقت با دندانپزشک خود تماس بگیرید. هرچه زودتر برای درمان مراجعه کنید، شانس بهبودی و موفقیت درمان بیشتر خواهد بود.

منبع:

mayoclinic

علل ابتلا به پریودنتیت و عوارض احتمالی آن

پریودنتیت از بیماری های لثه است که با نوع خفیف تر آن به نام جینجیویت شروع می شود. این نوع بیماری نتیجه سال ها عدم توجه به بهداشت دهان و دندان است و موجب افتادن دندان ها و از بین رفتن استخوان فک می شود. در این مطلب علل ابتلا به پریودنتیت را بررسی می کنیم.

علل ابتلا به پریودنتیت:

در اغلب موارد، پریودنتیت با پلاک شروع می شود. پلاک یک فیلم چسبنده است که به طور عمده از باکتری تشکیل شده است. چنانچه درمان نشود، پلاک به صورت زیر به پریودنتیت پیشرفت می کند:

هنگامی که نشاسته ها و قندهای خوراکی موجود در غذا با باکتری های دهان در تماس قرار می گیرند، پلاک روی دهان شکل می گیرد. برای رفع پلاک باید روزی دو بار مسواک بزنید و نخ دندان بکشید، اما پلاک به سرعت دوباره شکل می گیرد.

چنانچه پلاک روی دندان های شما باقی بماند، پس از مدتی سخت می شود (تارتار). حدف تارتار بسیار سخت است و پر از باکتری است. هر چه پلاک و تارتار بیشتر روی دندان شما باقی بماند، آسب بیشتری به آن وارد می کند. متاسفانه با استفاده از مسواک زدن و نخ دندان کشیدن نمی توانید از شر تارتار خلاص شوید و برای این کار به کمک دندانپزشک نیاز دارید.

پلاک می تواند باعث ایجاد جینجیویت، خفیف ترین شکل بیماری پریودنتال، شود. جینجیویت به سوزش و التهاب بخشی از لثه در اطراف دندان گفته می شود. این عارضه را می توان با درمان حرفه ای و مراقبت از دهان و دندان در منزل معکوس کرد.

عفونت مزمن یکی از علل ابتلا به پریودنتیت است. تداوم عفونت لثه باعث شکل گیری پاکت های چرک حاوی پلاک، باکتری و مواد غذایی بین دندان و لثه می شود. پس از گذشت زمان این پاکت ها پر تر شده و مملو از باکتری می شوند. در صورت عدم درمان، این عفونت عمیق می تواند موجب از بین رفتن بافت و استخوان و از دست رفتن یک یا چند دندان گردد. همچنین التهاب مزمن می تواند بر سیستم ایمنی بدن شما تاثیر بگذارد.

عوامل خطر:

فاکتورهایی که می توانند خطر ابتلا به پریودنتیت را افزایش دهند عبارتند از:

  • جینجیویت
  • ضعف عادت های بهداشت دهان و دندان
  • سیگار کشیدن و مصرف انواع دخانیات
  • افزایش سن
  • تغییرات هورمونی، مانند موارد مرتبط با بارداری یا یائسگی
  • سوء مصرف مواد
  • چاقی
  • تغذیه نامناسب، از جمله کمبود ویتامین C
  • ژنتیک
  • بعضی از داروهایی که باعث خشکی دهان یا تغییرات لثه می شوند
  • شرایطی که سبب کاهش ایمنی بدن می شوند مانند بیماری لوسمی، HIV / AIDS و درمان سرطان
  • برخی بیماری ها مانند دیابت، آرتریت روماتوئید و بیماری کرون

عوارض جانبی:

پریودونتیت می تواند باعث از دست رفتن دندان شود. برخی تحقیقات نشان می دهد که باکتری های مسئول پریودنتیت می توانند از طریق لثه وارد جریان خون شوند و احتمالا بر قلب، ریه ها و سایر قسمت های بدن تاثیر بگذارد. به عنوان مثال، تحقیقات نشان داده اند که پریودنتیت با بیماری تنفسی، آرتریت روماتوئید، بیماری عروق کرونر یا سکته مغزی در ارتباط است. اما برای تأیید این رابطه به تحقیقات بیشتری نیاز است.

پیشگیری:

بهترین راه برای متوقف کردن علل ابتلا به پریودنتیت، پیروی از یک برنامه بهداشت دهان و دندان صحیح است که در تمام طول عمر ادامه می یابد.

حداقل به مدت دو دقیقه و دو بار در روز مسواک بزنید و یک بار نخ دندان بکشید. نخ دندان کشیدن قبل از مسواک زدن موجب سهولت در زدودن مواد غذایی از بین دندان ها می شود.

معاینات شش ماه یکبار دندان پزشکی را جدی بگیرید. هر شش تا ۱۲ ماه به دندانپزشک مراجعه کنید. چنانچه فاکتورهای ابتلا به پریودنتیت در شما بالاست، مانند خشکی دهان، مصرف داروهای خاص یا سیگار کشیدن، بیشتر از سایر افراد باید برای بررسی لثه و جرم گیری به دندانپزشک مراجعه کنید.

منبع:

mayoclinic

جینجیویت: التهاب و قرمزی لثه

جینجیویت نوعی التهاب لثه است که معمولا به دلیل عفونت باکتریایی ایجاد می شود. چنانچه این عارضه درمان نشود می تواند به عفونت جدی تری به نام پریودنتیت پیشرفت کند. به گفته انجمن دندانپزشکی آمریکا، جینجیویت و پریودنتیت دو عامل اصلی از دست رفتن دندان در بزرگسالان هستند. عفونت های دندانی می توانند سلامت و کیف پول شما را در معرض خطر قرار دهند. بنابراین توجه به عوامل خطر و نشانه های بیماری ضروری است.

علل جینجیویت چیست؟

لثه ها در نقطه ای به دندان متصل می شوند. این فضای اتصال می تواند به محلی برای تجمع مواد غذایی و پلاک تبدیل شود که باعث عفونت لثه می گردد. زمانی که بیمار دندان های خود را به خوبی تمیز نکند، دچار تجمع پلاک می شود.

پلاک فیلم نازکی از باکتری است که دائما روی سطح دندان ها شکل می گیرد. با پیشرفت پلاک، این فیلم سخت تر شده و به تارتار تبدیل می شود. هنگامی که تارتار زیر سطح لثه را درگیر کند، می تواند موجب بروز عفونت شود.

عدم درمان جینجیویت باعث جدا شدن لثه از دندان و آسیب به بافت نرم و استخوان می گردد. در نتیجه دندان می تواند لق و ناپایدار به نظر برسد. در صورت پیشرفت عفونت لثه، دندان ممکن است از دست برود.

عوامل خطر:

  • کشیدن سیگار
  • دیابت
  • مصرف داروهای خاص (داروهای ضد بارداری خوراکی، استروئیدها، ضد انعقادها، مسدود کننده های کانال های کلسیم و شیمی درمانی)
  • دندان های کج
  • ابزارهای دندانپزشکی که به خوبی جایگیری نشده اند.
  • شکستگی پر شدگی دندان
  • بارداری
  • عوامل ژنتیکی
  • سیستم ایمنی ضعیف (مانند بیماران مبتلا به HIV/AIDS)

علائم:

بسیاری از افراد نمی دانند که دچار جینجیویت هستند. ممکن است بیماری لثه هیچ گونه علائمی نداشته باشد. با این حال، موارد زیر از علائم این عارضه هستند:

  • لثه های قرمز، حساس یا متورم
  • خونریزی لثه
  • دور شدن لثه از دندان
  • لق شدن دندان
  • تغییر در محل دندان (مال اکلوژن)
  • چرک بین دندان و لثه
  • درد هنگام جویدن
  • دندان های حساس
  • عدم جایگیری پروتزهای جزئی
  • نفس بدبوی مزمن که با مسواک زدن برطرف نمی شود.

تشخیص:

در طول معاینه دندان، لثه با استفاده از خط کش خاصی اندازه گیری می شود تا وجود التهاب در آن تشخیص داده شود. همچنین برای بررسی تحلیل استخوان از دهان بیمار رادیوگرافی تهیه می شود.

با دندانپزشک خود در مورد عوامل خطر مربوط به بیماری لثه و علائم خود صحبت کنید. در صورتی که به بیماری های لثه مبتلا باشید به پریودنتیست ارجاع داده می شوید. پریودنتیست متخصص درمان بیماری های لثه است.

درمان:

برای درمان جینجیویت، باید بهداشت دهان و دندان خود را رعایت کنید. همچنین بیمار باید از مصرف سیگار اجتناب کند. ابتلای بیمار به دیابت نیز باید بررسی شود. شامل روش های درمانی شامل تمیز کردن دندان، آنتی بیوتیک و جراحی می شود.

تمیز کردن دندان:

تکنیک های متعددی برای تمیز کردن دندان وجود دارد که در همه آنها پلاک و تارتار حذف می شود. در جرم گیری پلاک و تارتار سطح خط لثه برداشته می شوند. لیزر نیز به رفع تارتار بدون درد و خونریزی کمک می کند.

داروها:

گاهی برای درمان جینجیویت از دارودرمانی استفاده می شود.

  • دهانشویه ضد باکتری حاوی کلرهگزیدین می تواند برای ضدعفونی دهان به کار می رود.
  • آنتی بیوتیک های خوراکی نیز برای درمان التهاب لثه تجویز می شوند.
  • دوکسی سیکلین، یک آنتی بیوتیک، می تواند مانع از آسیب به دندان توسط آنزیم ها شود.

عمل جراحی:

جراحی فلاپ لثه روشی است که در آن قسمتی از لثه برداشته می شود تا پلاک حذف شود. سپس لثه در جای خود قرار می گیرد و بخیه می شود.

پیوند استخوان و بافت زمانی استفاده می گردد که آسیب به فک و دندان بیش از حد باشد.

پیشگیری:

بهترین راه پیشگیری از جینجیویت رعایت بهداشت دهان و دندان است. از یک رژیم غذایی سالم تبعیت کنید و برای معاینه به طور مرتب به دندانپزشک مراجعه کنید. دندان های خود را هر روز با خمیردندان حاوی فلوراید تمیز کنید.

عوارض:

مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها و موسسه ملی تحقیقات دندانپزشکی گزارش داده اند که بیماری های لثه با افزایش خطر ابتلا به دیابت، بیماری های قلبی، سکته، و بیماری های ریوی در ارتباط هستند. در عین حال، ابتلا به بیماری لثه در زنان باردار خطر زایمان زودرس یا تولد نوزاد کم وزن را افزایش می دهد.

منبع:

healthline

تاثیر سوراخ کردن لب در بهداشت دهان و دندان

در سال های اخیر، سوراخ کردن زبان و لب به ویژه در میان جوانان بیشتر و بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. اگر تصمیم به انجام این کار گرفته اید بهتر است ابتدا کمی با تاثیر سوراخ کردن لب در بهداشت دهان و دندان آشنا شوید. سپس می توانید دوباره به تصمیم خود فکر کنید.

تاثیر سوراخ کردن لب در بهداشت دهان و دندان:

سوراخ کردن لب، زبان، یا هر جای دیگری از دهان شما به معنی حضور مادام العمر چیزی خارجی در دهان شماست. وجود این شی فلزی موجب بروز مشکلات بهداشتی زیادی می شود که در ادامه به آنها اشاره می کنیم.

بوی بد دهان:

مهمترین تاثیر سوراخ کردن لب در بهداشت دهان و دندان بوی بد دهان است. استفاده از فلز روی زبان یا لب می تواند محل جدیدی را برای تجمع باکتری ها ایجاد کند. مسواک کردن اطراف این فلز دشوار خواهد بود. بنابراین اگر به طور مرتب نتوانید محل را به طور کامل تمیز کنید، پس از مدتی دهان شما بد بو خواهد شد.

بیرون ریختن تف:

سوراخ کردن دهان تولید بزاق را افزایش می دهد. بزاق می تواند به مبارزه با ایجاد پوسیدگی کمک کند، اما احتمالا بیرون پاشیدن تف در حین حرف زدن را نیز افزایش می دهد.

عفونت، درد و تورم:

حتی اگر شما زبان و لب خود را در محیطی کاملا استریل سوراخ کرده باشید، احتمالا ابتلا به عفونت پس از سوراخ کردن بسیار بالاست. دهان شما محل مرطوبی است که آن را به مکان فوق العاده ای برای باکتری ها تبدیل می کند. در نتیجه به راحتی ممکن است دچار عفونت شوید. محل را از نظر وجود تورم بررسی کنید، زیرا ممکن است زبان به قدری تورم کند که راه هوایی را ببندد. درصورتی که در محل سوراخ کردن دچار خارش و سوزش هستید، سریعا به پزشک مراجعه کنید.

اشکال در معاینات دندانپزشکی:

از آنجا که استفاده از این روش به معنی کاشت فلز در دهان است، ممکن است رادیوگرافی با اختلال همراه شود. در صورتی که در دهان خود فلز دارید، این موضوع را به دندانپزشک اطلاع دهید تا تغییرات لازم را انجام دهد.

دندان ترک خورده:

اکثر افرادی که دارای سوراخ لب و یا زبان هستند، دچار وسوسه بازی با آن می شوند. این امر می تواند شانس ترک خوردن دندان را افزایش دهد. فلز روی زبان یا لب شما می تواند به کارهای انجام گرفته روی دندان مانند پرشدگی ها، بریس، بریج و تاج نیز آسیب وارد کند.

فرسایش مینای دندان:

مالش دائمی فلز به مینای دندان باعث می شود که در طول زمان مینا تخریب شده و دندان در معرض خطر حساسیت و پوسیدگی قرار گیرد. در عین حال، هر چند رایج نیست اما فلز روی زبان ممکن است باعث ایجاد فاصله بین دو دندان جلو شود.

تحلیل لثه:

دیگر تاثیر سوراخ کردن لب در بهداشت دهان و دندان تحلیل لثه است. حدود ۳۵ درصد از افرادی که به مدت ۴ سال یا بیشتر دارای سوراخ روی زبان بوده اند دچار تحلیل لثه می شوند. حرکت فلز و تماس آن با لثه باعث تحلیل رفتن آن و قرارگیری ریشه در معرض محیط دهان می گردد. سوراخ کردن زبان باعث تحلیل لثه های پشت دندان جلو و سوراخ کردن لب باعث تحلیل لثه جلو دندان ها می شود.

بیماری های پریودنتال:

تحلیل لثه ای که درمان نشود و در واقع پیشرفت کند، می تواند به بیماری های پریودنتال ختم شود. درمان این نوع بیماری ها دشوارتر است و اغلب با از دست رفتن دندان همراه است.

آسیب عصبی:

گاهی اوقات سوراخ کردن زبان می تواند باعث بی حسی آن شود. در اغلب موارد بی حسی موقتی است اما گاهی می تواند دائمی شود. از بین رفتن جوانه های چشایی در بخشی از زبان نیز باعث می شود طعم و مزه مواد خوراکی را کمتر حس کنید.

منبع

silveradofamilydental

مزایای روش پیوند بافت نرم و نرخ موفقیت آن

تحلیل لثه بیماری رایجی است که فرد در اثر بی توجهی به بهداشت دهان و دندان به آن دچار می شود. این بیماری با وجودی که درد ندارد اما به قدری پر خطر است که در مراحل پیشرفته به از دست رفتن دندان می انجامد. در مطالب قبل به روش درمان این عارضه با تکنیک های مختلف پیوند بافت نرم پرداختیم. در ادامه شما را با مزایای روش پیوند بافت نرم و نرخ موفقیت آن در بیماران آشنا می کنیم.

علل بروز تحلیل لثه:

بیماری های پریودنتال علت ایجاد تحلیل لثه هستند. طبق تحقیقات بهداشت دهان و دندان ناکافی، عوامل ژنتیکی، تغییرات هورمونی، دیابت و برخی بیماری ها شانس ابتلا به عفونت اولیه را افزایش می دهند. طبق تحقیقات افراد سیگاری چهار برابر غیر سیگاری ها در معرض خطر ابتلا به این مشکل هستند.

دیگر علل تحلیل لثه عبارتند از درست مسواک نزدن یا وارد کردن فشار زیاد روی لثه با مسواک، فشار زیاد روی لثه حاصل از دندان قروچه به خصوص در دندان های دچار در هم ریختگی. در عین حال سوراخ کردن لب و زبان نیز با تحریک لثه می توانند عامل ابتلا به این مشکل باشند.

مزایای روش پیوند بافت نرم:

درمان به موقع، علاوه بر دارا بودن مزیت جلوگیری از تحلیل بیشتر لثه و از دست رفتن استخوان فک، حساسیت دندان ها را نیز به مواد غذایی گرم و سرد کاهش می دهد و از پوسیدگی ریشه دندان جلوگیری می کند. از دیگر مزایای روش پیوند بافت نرم می توان به افزایش اعتماد به نفس فرد به دلیل زیباتر شدن خط لبخند وی اشاره کرد.

نرخ موفقیت پیوند بافت نرم:

در صورت انتخاب تکنیک مناسب، روش پیوند بافت نرم در اغلب افراد به خوبی نتیجه می دهد. فاکتورهایی که در میزان موفقیت درمان دخالت دارند عبارتند از نوع نقص تحت درمان و فشار وارد آمده به ناحیه پس از پیوند. نوع نقص در موفقیت پیوند انجام گرفته دخیل است. نقص های باریک با بافت دست نخورده بین دندان احتمال موفقیت بیشتری دارند، زیرا سطح ریشه خونریزی ندارد و بافت دندان مجاور به بهبودی بافت پیوند شده کمک می کند. پوشش کامل ریشه دندان از نتایج قابل پیش بینی این نوع نقیصه است. با از دست رفتن بافت استخوان بین دندان، نرخ موفقیت پوشش ریشه نیز کاهش می یابد.

هر چیزی که باعث حرکت بافت پیوند داده شده در طول بهبودی شود، مانند کشیدن عضله از داخل لب، بر بهبودی اثر می گذارد. به همین دلیل است که دندانپزشک پس از جراحی محل را به بیمار نشان می دهد و از وی می خواهد در طول هفته اول دیگر به آن نگاه نکند. دندانپزشک می داند که هر بار که بیمار لب خود را بالا بکشد تا محل جراحی را ببیند احتمال حرکت کردن بافت پیوند زده شده زیاد است.

برای برخورداری از مزایای روش پیوند بافت نرم بهتر است توصیه های دندانپزشک خود را به طور دقیق رعایت کنید.

منبع

colgate

عود تحلیل لثه: امکان نیاز مجدد به پیوند بافت لثه

تحلیل لثه عارضه ای تدریجی است که به همین دلیل بسیاری از بیماران تا پیشرفت شدید بیماری متوجه بروز آن نمی شوند. این بیماری با وجودی که تا مراحل انتهایی معمولا بدون درد و نشانه است، عوارض زیادی از جمله از دست دادن دندان ها را در پی دارد. در نتیجه درمان به موقع بیماری های لثه از اهمیت بالایی برخوردار است. در مراحل پیشرفته تحلیل لثه از پیوند بافت لثه استفاده می شود. اما شانس عود تحلیل لثه و نیاز مجدد به پیوند چقدر است؟

در حالی که پیوند بافت لثه روشی ایمن در ترمیم تحلیل لثه و پیشگیری از آسیب های بیشتر است، هیچ تضمینی برای عود تحلیل لثه و بروز مجدد بیماری وجود ندارد. احتمال عود مشکل در افرادی که پیش از این آن را تجربه کرده اند بیشتر است. به همین دلیل انجام معاینات منظم شش ماه در این افراد از اهمیت بیشتری برخوردار است. انجام معاینات منظم دندانپزشکی و رعایت بهداشت دهان و دندان در خانه می تواند تا حد زیادی از بروز بیماری های شدید که مستلزم جراحی هستند، پیشگیری کند.

روش های پیشگیری از عود تحلیل لثه:

افرادی که سابقه تحلیل لثه داشته اند، باید نکات زیر را به دقت رعایت کنند.

بیمار باید روزی دو بار به دقت و صحیح با خمیردندان حاوی فلوراید مسواک بزنند. دهان باید به چهارقسمت تقسیم شود و هر بخش حدود ۳۰ ثانیه به دقت مسواک شود. استفاده صحیح از نخ دندان نیز در پیشگیری از عود تحلیل لثه نقش زیادی دارد. مسواک به برخی نقاط دسترسی کامل ندارد. نخ دندان می تواند پلاک های تجمع یافته را از بین دندان ها و زیر خط لثه بیرون بکشد. استفاده از دهان شویه ضدعفونی کننده نیز می تواند در از بین بردن باکتری های عامل عفونت لثه نقش زیادی داشته باشد.

بیمار باید هر شش ماه یک بار یا طبق توصیه دندان پزشک برای جرم گیری و تمیز کردن اصولی دندان ها به دندانپزشک مراجعه کند و در صورت لزوم جلسه ای نیز با پریودنتیست خود داشته باشد.

مصرف یک رژیم غذایی متفادل حاوی مقدار کافی فیبر و کلسیم نیز در پیشگیری از بیماری های لثه اهمیت دارد. خشکی دهان یکی از عوامل بروز بیماری های لثه است. بنابراین بیمار باید هر روز مقدار کافی آب مصرف کند یا برای درمان خشکی مزمن دهان به پزشک مراجعه کند.

استعمال دخانیات علاوه بر زرد کردن دندان ها، تاثیر زیادی در خشکی دهان و افزایش احتمال بروز بیماری های لثه دارد. بیماران مستعد عود تحلیل لثه بهتر است از مصرف انواع دخانیات دوری کنند.

منبع

webmd

بهبودی پس از پیوند بافت لثه: دستورالعمل

از پیوند بافت لثه در مواردی استفاده می شود که بیمار دچار تحلیل لثه شده است و سایر درمان ها اثربخش نیستند. این روش بسیار ساده و سریع است. پس از جراحی می توانید بلافاصله به خانه بروید. اما در صورت استفاده از بی حسی و آرام بخش بهتر است فرد دیگری شما را تا خانه همراهی کند. بهبودی پس از پیوند بافت لثه در صورت رعایت برخی نکات بسیار سریع است.

دستورالعمل های بهبودی پس از پیوند بافت لثه:

دندانپزشک دستورالعمل های خاصی در مورد مراقبت های بعد از عمل، مانند رژیم غذایی، فعالیت بدنی و داروها به شما ارائه می دهد. تا زمان بهبودی کامل لثه نباید خط لثه را مسواک کنید یا نخ دندان بکشید. برای کنترل فرایند تشکیل پلاک در طول دوره بهبودی پس از پیوند بافت لثه به شما دهانشویه خاصی داده می شود که هر شب باید از آن استفاده کنید. همچنین برای کنترل عفونت نیز برای شما آنتی بیوتیک تجویز می شود.

مواد غذایی مجاز:

به مدت یک یا دو هفته بعد از پیوند بافت لثه بیمار باید غذاهای نرم و خنک مانند تخم مرغ، ماکارونی، ژله-ماست، ماست، پنیر، سبزیجات پخته شده و بستنی مصرف کند. مصرف غذاهای تحریک کننده مانند غذاهای تند و ترش ممنوع است.

میزان درد:

مقدار درد بعد از جراحی بستگی به نوع عمل جراحی لثه دارد. اگر هیچ بافتی از قسمت کام دهان شما برداشته نشده باشد، احساس ناراحتی ناچیزی خواهید داشت. با این حال، اگر از بافت کام شما استفاده شده باشد، تا چند روز پس از عمل احساس درد و ناراحتی خواهید داشت. زخم کام دهان شما سوزش و درد خواهد داشت، اما خبر خوب این است که به سرعت بهبود می یابد. داروهای ضد التهابی بدون نسخه یا داروهای تجویزی گزینه خوبی برای کنترل درد و سوزش در دوره بهبودی پس از پیوند بافت لثه هستند.

از سرگیری فعالیت های روزمره:

در حالی که بهبودی کامل ممکن است یک یا دو هفته طول بکشد اما از روز بعد از جراحی می توانید به محل کار بازگردید یا فعالیت های روزمره خود را از سر بگیرید.

تماس با دندانپزشک:

جراحی پیوند بافت لثه روندی ساده و سریع است. عوارض گزارش شده با این روش ناچیز است. با این حال اگر در روزهای پس از چراحی دچار علائم غیر معمول زیر شدید، با دندانپزشک خود تماس بگیرید:

  • عدم توقف خونریزی پس از ۲ دقیقه فشار دادن موضع
  • مقدار درد، تورم و کبودی فراتر از گفته های دندانپزشک

منبع

webmd

پیوند بافت لثه: درمانی برای تحلیل لثه

اگر اخیرا دندانپزشک یا پریودنتیست به شما گفته است که به پیوند لثه نیاز دارید، نگران نباشید. نام جراحی لثه بدتر از خودش است. ممکن است برای محافظت از دندان در برابر اثرات مضر تحلیل لثه یا بهبود ظاهر لبخند خود به پیوند بافت لثه نیاز داشته باشید.

تحلیل لثه:

تحلیل لثه فرایندی است که در آن بافت احاطه کننده دندان از اطراف جدا شده و بخش زیادی از دندان و حتی ریشه در معرض محیط دهان قرار می گیرد. این امر می تواند به استخوان حامی دندان آسیب وارد کند. تحلیل لثه مشکلی رایج در دندانپزشکی است؛ این بیماری ۴ تا ۱۲ درصد از بزرگسالان را درگیر می کند و اغلب تا قبل از پیشرفت بیماری فرد متوجه ابتلا به آن نمی شود.

روندی تدریجی:

بسیاری از مردم حتی متوجه تحلیل لثه های خود نمی شوند، زیرا این بیماری روندی تدریجی است. با این حال، با گذشت زمان، قرارگیری ریشه دندان در معرض محیط دندان نه تنها برای ظاهر فرد ناخوشایند است که حساسیت دندان را نیز در هنگام مصرف مواد سرد و گرم افزایش می دهد. در نهایت، در صورت عدم درمان تحلیل لثه، ممکن است فرد دندان های خود را از دست بدهد. برای ترمیم آسیب و پیشگیری از مشکلات جدی پیش آمده در پی آن بهتر است هرچه سریع تر به دندانپزشک مراجعه کنید.

فرآیند پیوند بافت لثه:

به طور معمول پیوند بافت لثه سه نوع دارد. انتخاب روش خاص به نیازهای شما بستگی دارند. روش های پیوند عبارتند از:

پیوند بافت همبندی:

این روش رایج ترین شیوه برای درمان تحلیل لثه است. در طول این عمل، یک فلپ پوست در سقف دهان (کام) بریده می شود و بافتی از زیر فلپ به نام بافت همبند زیر اپیتلیال، برداشته می شود و سپس به بافت لثه اطراف ریشه دندان پیوند داده می شود. پس از پیوند بافت همبند، فلپ به محل خود برگدانده شده و بخیه زده می شود.

پیوند آزاد بافت لثه:

مانند پیوند بافت همبند، پیوند آزاد شامل استفاده از بافت سقف دهان است. اما به جای ایجاد فلپ و برداشتن بافت زیر لایه، مقدار کمی از بافت مستقیما از سقف دهان خارج می شود و سپس به ناحیه ای از لثه که تحت درمان قرار دارد پیوند می شود. این روش اغلب برای افرادی استفاده می شود که بافت لثه آنها نازک است و برای بزرگ شدن لثه به بافت اضافی نیاز دارند.

پیوند پایه دار:

در این روش، به جای گرفتن بافت از کام، بافت مستقیما از لثه در اطراف یا نزدیک دندان معیوب گرفته می شود. فلپ تنها تا حدی بریده می شود، به طوری که لبه ای از آن به بافت لثه متصل می ماند. سپس بافت به محل مورد نظر کشیده شده تا ریشه های در معرض محیط دهان را پوشش دهد. این روش در افرادی قابل استفاده است که دارای بافت کافی در اطراف محل مورد نظر هستند.

گاهی به جای پیوند بافت از دهان بیمار، از پروتئین های تحریک کننده بافت برای تحریک توانایی طبیعی بدن برای رشد استخوان و بافت استفاده می شود. دندانپزشک می تواند به شما بگوید که کدام روش برای شما بهتر است.

منبع

webmd

درمان لبخند لثه ای: روش های مختلف

لبخند لثه ای عارضه ای است که در آن لثه فرد در حین خندیدن یا حرف زدن بیش از حد نرمال دیده می شود. این حالت برای عده زیادی مطلوب نیست و بنابراین فرد مجبور به استفاده از روش های درمانی می شود. خوشبختانه درمان های زیادی برای این مشکل وجود دارد. اما درمان لبخند لثه ای تا حد زیادی به علت آن بستگی دارد. علت عارضه تعیین کننده نوع درمان است.

درمان لبخند لثه ای:

فک:

چنانچه علت بروز لبخند لثه ای خفیف باشد و مشکل ناشی از اشکالات فک و دندان باشد، گاهی اوقات می توان از ارتودنسی برای تغییر موقعیت دندان ها و نمایش کمتر لثه استفاده کرد. در صورتی که این روش درمانی انتخاب شود، از بریس های شفاف یا بریس به همراه دستگاه TADS استفاده می شود. این دستگاه ایمپلنت های کوچک تیتانیومی هستند که به استخوان بالای دندان متصل می شوند تا نقطه ای ثابت برای اعمال فشار برای حرکت دادن دندان ایجاد کنند. این دستگاه در واقع نوعی هدگیر است که در داخل دهان قرار می گیرد. شاید کمی ترسناک به نظر برسد اما نگران نباشید. این روش بسیار ساده و موقتی است.

بهترین روش برای درمان لبخند لثه ای متوسط ​​و شدید، جراحی ارتوگناتیک یا جراحی فک همراه با درمان ارتودنسی است. یک جراح، استخوان فک را به مقدار مناسب برمی دارد و سپس در موقعیت ایده آل آن را بالا می برد. در آخر با استفاده از صفحه و پیچ آن را در جای خود محکم می کند. این کار تحت بیهوشی عمومی انجام می شود و نیاز به بستری در بیمارستان دارد. درمان معمولا با یک سال ارتودنسی شروع می شود. پس از آن جراحی فک انجام می شود و سپس با یک سال ارتودنسی مجدد به اتمام می رسد. با وجودی که بهبودی بعد از عمل طولانی است و هزینه اصلاح لبخند را افزایش می دهد، اما نتایج آن بسیار قابل توجه است.

دندان:

گاهی لبخند لثه ای به دلیل کوتاه بودن دندان ایجاد می شود. در چنین مواردی استفاده از ونیر و تاج می تواند مشکل را تا حد زیادی جبران کند.

لثه:

اگر مشکل به دلیل اضافه بودن بافت لثه باشد، درمان لبخند لثه ای از طریق ژنژیوکتومی انجام خواهد شد. در این روش بافت اضافی لثه برداشته می شود و زیبایی لبخند به آن باز می گردد.

لب:

در صورتی که لبخند لثه ای به دلیل بیش فعالی لب یا لب فوق العاده کوتاه باشد، جراحی تغییر موضع لب و سپس درمان ارتودنسی می تواند یک جایگزین مناسب برای عمل جراحی فک باشد.

کانتورینگ لثه:

روش های برش لثه با عوارض، درد و خونریزی زیاد همراه است. روش های جدید تر برای درمان لبخند لثه ای که شامل استفاده از لیزر در برداشتن بافت اضافی می شود مزیت های زیادی بر روش های تیغ و چاقو دارند. از این میان می توان به کاهش خونریزی، سوزش لثه و بهبودی سریع تر اشاره کرد.

بوتاکس:

بوتاکس درمان پیشرفته ای است که امروزه محبوبیت بیشتری یافته است. این روش بسیار ارزان تر از سایر روش هاست اما موقتی است و تنها سه تا چهار ماه دوام دارد. در این روش به لب بالا مقداری بوتاکس تزریق می شود تا مشکل بالا رفتن بیش از حد لب با فلج شدن عضلات ها از بین برود.

منبع

moonortho

لبخند لثه ای: تعریف و علل عارضه

لبخند لثه ای به لحاظ فنی عبارتست از نمایش قسمت زیادی از لثه دندان های جلو در حین خندیدن یا حرف زدن. این حالت می تواند برای برخی ناخوشایند باشد و عزت نفس آنان را کاهش دهد. دندانپزشکان در طول کار خود با بیماران زیادی رو به رو می شوند که از لبخند خود ناراضی هستند و تصور می کنند درمانی برای آن وجود ندارد. خوشبختانه ما به عنوان متخصصان دندانپزشکی به شما اطمینان می دهیم که این مشکل درمان دارد اما نوع درمان به علت اصلی لبخند لثه ای بستگی دارد. زمانی که علت مشخص شود راه درمان به سوی لبخندی زیبا هموار می شود.

لبخند لثه ای چیست؟

آنچه در واقع به عنوان نمایش بیش از حد لثه در نظر گرفته می شود متفاوت است. مطالعات نشان می دهند که افراد درک متفاوتی از زیبایی شناسی لبخند خود دارند. برای برخی نمایش لثه در حین خندیدن زشت نیست و برخی افراد حتی از مقدار جزئی آن نیز ناراحت می شوند. با این وجود برای اغلب افراد دیده شدن بیش از ۲ میلیمتر لثه در حین خندیدن مطلوب شناخته نمی شود.

علل لبخند لثه ای

برخی عارضه ها موجب بروز لبخند لثه ای می شوند. در اینجا به چند مورد اشاره می کنیم که از همه مهم تر هستند:

فک و دندان:

هنگامی که فک فوقانی طولانی باشد، ممکن است فرد دچار لبخند لثه ای شود. این مسئله اسکلتی است. دندان های فرسوده یا دندان های طولانی نیز ممکن است باعث شکل گیری لبخند لثه ای شوند.

لب ها:

لب ها می توانند نقش مهمی در نمایش لثه بازی کنند. هنگامی که لب بالا خیلی کوتاه است، ممکن است دندان ها و لثه را به طور صحیح پوشش ندهد. بیش فعالی لب بالا نیز می تواند عامل این مشکل باشد. در این صورت، ظاهر فرد در حالت استراحت لب طبیعی است. اما زمانی که فرد حرف می زند یا لبخند می زند لب بیش از حد رو به بالا کشیده می شود.

لثه:

مشکل ممکن است در صورتی رخ دهد که لثه ها بیش از حد طولانی یا بزرگ باشند. در عین حال در صورتی که دندان ها به طور کامل رشد نکنند نیز فرد دچار این عارضه می شود. در این شرایط به دلیل کوتاه بودن دندان و پوشیده شدن توسط بخش زیادی از لثه فرد دارای لبخند زیبایی نخواهد بود.

اگر از لبخند خود رضایت ندارید و بخش زیادی از لثه شما نمایش داده می شود، بهتر است به دندان پزشک خود مراجعه کنید. درمان این عارضه با توجه به علت آن تعیین می شود.

منبع

auraortho