نوشته‌ها

ایمپلنت ساب پریوستیل در چه مواردی به کار می رود؟

هر کدام از روش های جایگزینی دندان های از دست رفته که استفاده شوند، نتایج حاصله باید تقریبا یکسان باشد. بیمار باید احساس راحتی داشته باشد، در خوردن، آشامیدن و حرف زدن مشکلی نداشته باشد، و ظاهر وی طبیعی باشد. با این حال دستیابی به تمام این موارد در برخی افراد دشوارتر از سایرین است. یکی از روش های جایگزینی دندان های از دست رفته استفاده از روش ایمپلنت ساب پریوستیل است که در این مطلب به آن می پردازیم.

ایمپلنت ساب پریوستیل:

در صورتی که بیمار در سلامت کامل باشد و تراکم فک وی در وضعیت خوبی باشد، استفاده از پایه ایمپلنت تیتانیومی با اتصال مستقیم در فک و نصب ایمپلنت، تاج یا پروتز کامل روی آن می تواند گزینه خوب و طولانی مدتی برای فرد باشد. با این حال گاهی تراکم فک بیمار به اندازه کافی نیست.

برای مثال استفاده طولانی مدت از دندان مصنوعی می تواند به فرسایش فک منجر شود. نبود ریشه دندان در فک نیز خود یکی از مهمترین علل تحلیل استخوان فک است. در برخی موارد تراکم استخوان به حدی است که می توان از ایمپلنت های تیغه ای برای او استفاده کرد. روشی دیگر برای جبران تحلیل لثه می تواند پیوند استخوان باشد.

در برخی موارد استخوان فکی که در ظاهر به نظر سالم می آید، در رادیوگرافی و اسکن مشخص می شود که بسیار متخلخل است و به هیچ وجه قادر به نگه داشتن پین یا تیغه نیست.

اگر استخوان بیمار تا این درجه تحلیل رفته باشد، دندانپزشکی که از تکنیک های مدرن روز آگاهی داشته باشد می تواند ایمپلنت ساب پریوستیل را به بیمار توصیه کند. ایمپلنت هایی از این دست به شکل یک قاب تیتانیومی سبک وزن هستند که برای هر بیمار به صورت سفارشی ساخته می شوند. در نهایت این قاب جایگزین استخوان از دست رفته بیمار می شود و به عنوان لنگری برای نگهداشتن پروتزها به شمار می رود.

روند درمان:

به منظور ساخت این قاب، ابتدا دندانپزشک از فک قالب گیری می کند و همچنین با استفاده از فن آوری های پیشرفته مانند رادیوگرافی و اسکن ۳D اطلاعات بیشتری از شکل فک به دست می آورد. از این اطلاعات برای ساخت ایمپلنت ساب پریوستیل که برای بیمار مناسب باشد استفاده می شود.

در مرحله بعدی، لثه برش داده می شود و قاب روی استخوان قرار می گیرد. پس از آن لثه به جای خود بازگردانده می شود و بخیه می گردد. پس از اتمام دوره بهبودی پست های تیتانیومی از روی لثه به خوبی دیده می شوند. دوره بهبودی حدود سه ماه طول می کشد. در این مدت استخوان باقی مانده خود را به ایمپلنت تیتانیومی وصل می کند و آن را به طور دائم نگه می دارد.

ایمپلنت ساب پریوستیل را می توان برای پوشش یک ناحیه خاص در دهان با برای کل فک استفاده کرد. اتصال این قاب به استخوان باقی مانده پایه ای دائمی برای پروتزهایی کاملا شبیه دندان فراهم می کند.

این روش برای افرادی مناسب است که دارای تراکم ضعیف استخوانی هستند و امکان قرارگیری تحت جراحی پیوند استخوان را ندارند.

در صورتی که به استفاده از ایمپلنت تمایل دارد، برای دریافت مشاوره به کلینیک ما مراجعه کنید. با تهیه رادیوگرافی مشخص می شود که کدام تکنیک ایمپلنت برای شما مناسب است. کلینیک ما از آخرین تکنولوژی های روز و شیوه های درمانی استفاده می کند.

یک دندانپزشک ماهر همواره از ارائه بهترین گزینه به بیمار اطمینان حاصل می کند. اما گاهی تمام تکنیک های ایمپلنت برای بیمار قابل اجرا نیستند. با این وجود آخرین تکنولوژی روز و مراقبت های تخصصی این اطمینان را به بیمار می دهند که حتی استفاده از یک دندان مصنوعی نیز با راحتی برای بیمار و ظاهر طبیعی برای او همراه است.

منبع:

perfectsmile-dental

استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان

چگونه بفهمیم استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان را دارا هستیم؟

رادیوگرافی معمولی مقدار زیادی از جزئیات را نشان می دهد، اما فقط در حد دو بعدی. این چشم انداز ممکن است برای قضاوت در مورد ارتفاع استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان کافی باشد، اما برای قضاوت در مورد پهنای آن که به همان اندازه مهم است به تکنیک های تصویربرداری پیشرفته تری نیاز است.

برآورد استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان با اسکن CBCT:

در حال حاضر تکنیک های پیشرفته رادیوگرافی زیادی وجود دارد که امکان برآورد استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان را به صورت سه بعدی فراهم می کنتد. دقیق ترین و مشهورترین این روش ها CBCT (توموگرافی کامپیوتری با پرتو مخروطی شکل) است. به طور معمول تصاویر به دست آمده توسط اسکن CBCT قادر به نشان دادن تمام اطلاعات مورد نیاز در مورد استخوان از جمله کمیت و کیفیت آن خواهد بود. اما مهمتر از همه حضور ساختارهای آناتومیک را نشان می دهد که باید از آنها اجتناب شود.

در هنگام قرار دادن ایمپلنت دندان از کدام ساختارهای آناتومیک باید اجتناب شود؟

در فک بالا، به شرطی که استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان  وجود داشته باشد هیچ ناحیه خطرناکی در آنجا وجود ندارد. اگر یک یا چند دندان عقب دهان از دست رفته باشد، شکل و مکان ناحیه بالای ریشه ها اهمیت دارد. سینوس های ماگزیلاری را می توان در رادیوگرافی دید و در حین انجام ایمپلنت باید از تماس با آنها دوری شود.

در فک پایین، مهمترین ساختار آناتومیکی که باید از آن دوری شود “عصب پایین دندان” است. این عصب از منطقه پشت دندان عقل شروع می شود، از زیر دندان های عقب (مولر) می گذرد و بر روی پوست صورت جایی که قبلا دندان های وسط (دندان پرمولر) قرار داشته است ظاهر می شود. به همین دلیل است که حتی در پی تزریق بی حسی در انتهای دهان، لب های فرد بی حس می شوند. در صورتی که در حین جایگذاری ایمپلنت به این عصب آسیبی وارد شود، ممکن است بیمار دچار بی حسی موقت یا دائمی شود. این عارضه نادر اما مهم است.

به طور کلی اسکن های CBCT بهترین ابزار برای شناسایی محل اعصاب و سینوس ها هستند و امکان قرارگیری ایمپلنت با اطمینان خاطر و ایمنی بیشتر را فراهم می کنند. با این حال، این دستگاه به ندرت در یک مطب دندانپزشکی وجود دارد. بنابراین ممکن است لازم باشد برای تهیه رادیوگرافی به یک مرکز بیمارستانی مراجعه کنید. در حالی که اسکن CBCT گران تر از رادیوگرافی معمول دندانپزشکی است، اطلاعاتی که ارائه می دهد برای برنامه ریزی یک درمان پیچیده و اطلاع از ساختارهای حیاتی دهان ضروری است.

از دست رفتن استخوان:

با افتادن دندان، کم کم در اثر فقدان ریشه استخوان های اطراف شروع به تحلیل رفتن می کنند. اما خوشبختانه ایمپلنت بهترین روش برای توقف تحلیل استخوان است. با بازگشت عملکرد روزانه جویدن و حرف زدن، استخوان آن ناحیه قوی تر و متراکم تر می شود. با این حال، در مورد شرایط استخوان فک شما تنها دندانپزشک می تواند مشاوره های لازم را در اختیارتان قرار دهد.

منبع:

consideringdentalimplants

 

روش های مختلف ایمپلنت: جایگزینی دندان از دست رفته

از دست رفتن دندان حادثه تلخی است که ممکن است برای عده زیادی رخ دهد. ایمپلنت یکی از روش های جایگزینی دندان است. در این مطلب روش های مختلف ایمپلنت را بررسی می کنیم.

روش های مختلف ایمپلنت:

ایمپلنت گزینه درمانی مهمی است که به روش های مختلفی انجام می شود. انتخاب روش های مختلف ایمپلنت به شرایط بیمار بستگی دارد.

ایمپلنت یک مرحله ای:

در این روش ایمپلنت در محل دندان تازه کشیده شده یا بهبود یافته قرار می گیرد و بلافاصله بعد از قرار دادن در بالای لثه دیده می شود. مزیت این روش این است که به مرحله دوم جراحی برای کاشت ایمپلنت نیاز نیست. به طور معمول برای پشتیبانی از دندان از دست رفته، ایمپلنت تا چندین هفته یا ماه آماده نخواهد شد.

ایمپلنت دو مرحله ای:

در این روش ایمپلنت در محل دندان تازه کشیده شده یا بهبود یافته قرار می گیرد و پس از آن توسط لایه ای از لثه پوشانده می شود تا دیده نشود. این اولین مرحله درمان است. در مرحله دوم، چند هفته یا چند ماه بعد، ایمپلنت باز می شود و اجزایی به آن افزوده می شود تا برای دیده شدن در بالای لثه آماده شود.

ایمپلنت در همان روز:

این روش اغلب برای درمان فک پایین مورد استفاده قرار می گیرد و قبل از روز جراحی نیاز به برنامه ریزی دقیق دارد. چندین ایمپلنت نصب می شوند و چند ساعت بعد یک قوس کامل دندان موقت یا دائمی روی آن ثابت می شود. اگر دندان موقت مورد استفاده قرار گیرد، معمولا پس از طی دوره بهبودی، یک بریج دائمی جایگزین می شوند. همه بیماران کاندیدای مناسبی برای این روش درمانی نیستند.

ایمپلنت فوری:

در این تکنیک یک دندان کشیده می شود و ایمپلنت بلافاصله در محل کشیدن دندان قرار می گیرد. جراحی ایمپلنت بسته به شرایط استخوان و بافت نرم دهان بیمار ممکن است به صورت یک یا دو مرحله ای انجام گیرد. همه بیماران کاندیدای مناسبی برای این روش درمانی نیستند.

ایمپلنت فوری و بارگذاری اولیه:

این روش کاملا متفاوت از ایمپلنت فوری است. این روش به طور موثر یک مرحله ای است. به نحوی که در یک جلسه ایمپلنت در محل دندان کشیده شده قرار می گیرد و در همان جلسه دندان جدید روی آن قرار می گیرد. در ابتدا این دندان به مدت شش ماه از تماس مستقیم با دندان های مخالف دور نگه داشته می شود و پس از آن در نهایت بازسازی می شود. این تکنیک بیشتر در محلی از دهان بیشتر مورد استفاده قرار می گیرد که زیبایی شناسی برای آن مهم است، مانند دندان های جلو. باز هم، همه بیماران کاندیدای مناسبی برای این روش درمانی نیستند.

منبع:

consideringdentalimplants

حداقل سن برای ایمپلنت: معیارهای لازم

در حال حاضر روش های ایمپلنت دندان یکی از محبوب ترین روش های دندانپزشکی است. این روش مزایای متعددی برای کسانی دارد که یک یا چند دندان خود را از دست داده اند. اما حداقل سن برای ایمپلنت چیست و چه عوامل دیگری در امکان استفاده از این روش دخیل هستند.

عوامل متعددی وجود دارد که در تصمیم گیری در مورد نیاز و نتیجه موفقیت ایمپلنت های دندانی نقش دارند. این عوامل عبارتند از:

بنابراین، مهم است که معیارهایی را برای انجام درمان مناسب در نقطه ای مناسب انتخاب کنید تا بهترین نتایج را بدست آورید. سن عامل مهمی است که تا حد زیادی به موفقیت ایمپلنت های دندانی کمک می کند. با افزایش سن استخوان دچار تحلیل می شود که در تعیین موفقیت پیوند ایمپلنت و همچنین عملکرد آن نقش مهمی دارد.

حداقل سن برای ایمپلنت:

ایمپلنت های دندانی در کودکانی که به طور دائمی دندان های خود را از دست داده اند به پس از بلوغ موکول می شود. این زمان به دلیل نیاز به تکمیل رشد پایه استخوان فک است. تحقیقات نشان می دهد در صورتی که درمان های ایمپلنت در استخوان های در حال رشد انجام گیرند، ایمپلنت می تواند در رشد طبیعی سایر دندان ها اختلال ایجاد کند و حتی خود با شکست مواجه شود.

در بسیاری از افراد رشد فک تا ۱۸ یا ۲۰ سالگی ادامه می یابد و از این رو توصیه می شود که درمان در افراد مبتلا به بی دندانی در ابتدای ۱۸ تا ۲۰ سالگی شروع شود. حداقل سن برای ایمپلنت در برخی موارد می تواند تا ۱۶ سالگی کاهش یابد. از آنجایی که هر فرد متفاوت است، بهتر است زمان دریافت ایمپلنت را در افراد زیر ۲۰ سال به نظر پزشک بسپارید. رشد فک را می توان با انواع آزمایش ها بررسی کرد.

حداکثر سن برای ایمپلنت:

پروتزهای ایمپلنت دندان با موفقیت در بیماران مسن انجام می شود. موفقیت این عمل به وجود مقدار استخوان کافی در بیماران بالغ و مسن بستگی دارد.

برای استفاده از این روش حداکثر سن خاصی وجود ندارد. هرکسی می تواند از این روش استفاده کند، به شرطی که فرد دارای امادگی جسمانی کافی و تراکم استخوان مناسب باشد. هر بیمار سالخورده ای که نگران زیبایی لبخند خود است می تواند از این روش استفاده کند. حتی افراد ۹۰ ساله نیز بدون مشکل خاصی این مراحل را طی کرده اند. در واقع به زبان ساده تر اغلب مراجعان این روش بالای ۶۵ سال هستند.

منبع

practo

مزایای ایمپلنت دندان: روشی ماندگار در طول عمر

چیزهای زیادی در زندگی وجود دارد که به ما لذت می دهد. اما با افزایش سن، ممکن است متأسفانه بیمار و ضعیف شویم و دیگر قادر به لذت بردن از خیلی چیزها نباشیم. لذت غذا خوردن و صحیح حرف زدن یکی از مواردی است که تا پایان عمر به آن نیاز داریم. به همین دلیل امروزه استفاده از ایمپلنت بسیار محبوب شده است. در این مطلب شما را با مزایای ایمپلنت دندان آشنا می کنیم.

مزایای ایمپلنت دندان:

دهان شما را تثبیت می کند. دندانهای مجاور را سالم نگه می دارد و از تحلیل استخوان فک در درازمدت جلوگیری می کند.

فشار را از روی دندان های باقی مانده شما برمی دارد. ایمپلنت بار وارد آمده بر روی دندان ها را کاهش می دهد. این امر باعث می شود دندان های طبیعی مقاومت خود را حفظ کنند.

دندان مصنوعی به شما ظاهر غیرطبیعی می دهد. اما از مزایای ایمپلنت دندان می توان به افزایش اعتماد به نفس شما اشاره کرد. این روش ظاهر طبیعی صورت را حفظ می کند و صورت را جوانتر نشان می دهد.

لبخند شما بهبود می یابد. از بافت نرم دهان حمایت می شود و چهره شما پر می شود. ایمپلنت از سقوط گونه ها و نازک شدن لبها جلوگیری می کند.

دوباره می توانید از غذا خوردن لذت ببرید. ایمپلنت جویدن شما را بهبود می بخشد و مزه ها را بهتر حس می کنید. برخلاف دندان مصنوعی، به راحتی می توانید استیک، سیب و حتی آجیل بخورید. دیگر مواد غذایی بین دندان مصنوعی و لثه ها گیر نمی کنند.

به دلیل افزایش توانایی جویدن غذاها، هضم مواد غذایی نیز آسان تر می شود و دیگر دچار مشکلات سوهاضمه نخواهید بود.

درد نخواهید داشت. حساسیت به مواد سرد و گرم از بین می رود.

با استفاده از ایمپلنت احساس امنیت می کنید، زیرا آلیاژ تیتانیوم به کار رفته در آن بسیار با استخوان سازگار است. استخوان شما درست در نزدیکی سطح دهان رشد خواهد کرد.

به دلیل استحکام بیشتر دندان ها، در حین صحبت کردن احساس اعتماد به نفس بیشتری خواهید داشت. ایمپلنت پایه محکم تری برای صحبت کردن به شمار می رود.

کاهش زمان جراحی. اکثر جراحی ها ساده هستند و روش ها اغلب کمتر از ۹۰ دقیقه به طول می انجامند. ایمپلنت در مطب دندانپزشک قابل اجرا است و در برخی موارد می توان از ایمپلنت فوری استفاده کرد. مجموع زمان درمان معمولا کمتر از ۴ ماه طول می کشد.

رعایت بهداشت و نگهداری ایمپلنت آسان است. این روش با نرخ موفقیت ۹۸٪ در مقایسه با بریج، دوام و طول عمر بهتری دارد.

منبع

vccid

جراحی ایمپلنت: سه دلیل برای عدم نگرانی

ایمپلنت های دندانی به خاطر ظاهر طبیعی و ظرافت آنها شهرت خوبی پیدا کرده اند. بسیاری از این موارد مربوط به پست تیتانیوم است که در جراحی ایمپلنت استفاده می شود. از آنجایی که تیتانیوم رابطه خوبی با استخوان دارد، سلول های جدید رشد می کنند و در طی زمان به ایمپلنت دندانی متصل می شوند. این اتصال آنها را قوی و با دوام می کند.

البته، برای رسیدن به این نقطه باید پروسه جراحی ایمپلنت طی شود. در اینجاست که برخی افراد دچار تردید می شوند. اما این جراحی ایمپلنت روشی متداول است که باعث ناراحتی بسیار کمی می شود و در دستان یک دندان پزشک آموزش دیده میزان موفقیت بسیار بالایی دارد.

سه دلیل برای عدم نگرانی در مورد جراحی ایمپلنت:

تردید برخی از افراد در مورد استفاده از این روش بی جا است. امروزه ایمپلنت به قدری رایج و پیشرفته شده است که درصد زیادی از افراد از آن استفاده می کنند و نرخ موفقیت بسیار بالایی را از خود نشان داده است. بنابراین جدا از هزینه های درمان، موارد زیر نباید مانع شما برای مراجعه جهت درمان شود.

برنامه ریزی دقیق:

این روش دقیقا برنامه ریزی شده است. جراحی ایمپلنت یک روش نسبتا جزئی است، زیرا تمام جزئیات جراحی قبل از شروع درمان برآورد شده است. برای شرایط پیچیده، دندانپزشک از رادیوگرافی یا تصویربرداری سی تی برای برآورد محل دقیق هر ایمپلنت و ایجاد راهنمای جراحی برای استفاده در طول روش برای ایجاد برش های دقیق استفاده می کند.

درد:

جراحی ایمپلنت با بیحسی موضعی انجام می شود. ایمپلنت معمولا ساده تر از کشیدن دندان است. اگر سالم باشید و استخوان کافی در فک خود داشته باشید، نباید هیچ مشکلی در طول جراحی ایمپلنت داشته باشید. با یک بیحسی موضعی، دندانپزشک تنها محل ایمپلنت و بافت اطراف را بی حس می کند و شما چیزی از درد نخواهید فهمید. با این حال چنانچه باز هم مضطرب هستید، قبل از شروع کار دندان پزشک از یک داروی آرام بخش و یا ضد اضطراب استفاده می کند.

عوارض پس از جراحی ایمپلنت:

با توجه به راهنمای جراحی از پیش برنامه ریزی شده و تکنیک های پیشرفته لانه گزینی، ضخامت بافت آسیب دیده بسیار کم است و بافت های برش خورده معمولا با بخیه های خود جذب بخیه می شوند. در حالی که برخی از افراد برای کنترل درد ممکن است به داروهای قوی تر نیاز داشته باشند، برای اغلب افراد داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی ملایم (NSAID) مانند آسپرین یا ایبوپروفن کافی است.

انجام روش ایمپلنت نسبتا سریع و قابل پیش بینی است و میزان موفقیت آن ۹۵-۹۷٪ گزارش شده است. چند هفته پس از اتصال پایه به استخوان، تاج روی ایمپلنت قرار می گیرد و لبخند شما تکمیل می شود.

منبع

deardoctor

عوامل شکست ایمپلنت دندان: نادر اما ممکن

اگرچه نادر است، اما موفقیت اتصال ایمپلنت به استخوان فک به عوامل سلامتی زیادی بستگی دارد. ایمپلنت رایج ترین و بهترین راه برای ترمیم لبخند فردی است که یک یا چند دندان خود را از دست داده است. اما این روش گاهی با شکست روبه رو می شود. در این مطلب عوامل شکست ایمپلنت دندان را بررسی می کنیم. با پیشگیری و مراقبت می توانید موفقیت درمان را در مورد خود تضمین کنید.

درصد موفقیت:

از زمان معرفی ایمپلنت های دندانی در سی سال پیش تا به حال، این روش با تغییرات زیادی مواجه شده است. به دلیل دوام بالا، این روش به نرخ موفقیت بسیار بالایی، بیش از ۹۵%، دست یافته است. اما هنوز هم عوامل شکست ایمپلنت دندان باعث پس زدن این روش توسط بدن در چند ماه اول می شوند.

عوامل شکست ایمپلنت دندان: موارد مهم

سالها تحقیق نشان داده است که بسیاری از این شکست های نادر در درمان ایمپلنت، به پری ایمپلنتیتیس (نوعی بیماری لثه)، استرس بیش از حد بر ایمپلنت، یا برخی از عوامل سلامتی و سبک زندگی مربوط است. اگرچه از بین بردن تمام عوامل شکست ایمپلنت دندان امکان پذیر نیست، اما رسیدگی به این عوامل شانس موفقیت ایمپلنت شما را بهبود می دهد.

بهداشت عمومی شما:

آنچه در بقیه بدن شما اتفاق می افتد می تواند بر بهداشت دهان و دندان تاثیر بگذارد. عوامل زیر می توانند خطر شکست ایمپلنت را افزایش دهد

  • بعضی از داروها
  • درمان های پیشگیرانه سرطان
  • شرایطی نظیر پوکی استخوان
  • سیستم ایمنی ضعیف
  • دیابت
  • یا مصرف دخانیات.

در حالی که برخی از این شرایط را می توان اصلاح نمود (مانند ترک سیگار)، ممکن است دندان پزشک با توجه به وضعیت سلامت خاص شما گزینه های جایگزین دیگری را برای دندان از دست رفته شما در نظر بگیرد.

سلامت استخوان و دیگر مسائل دهان:

ایمپلنت به مقدار مشخصی استخوان برای تنظیم مناسب و ثبات در فک نیاز دارد. اگر در اثر تحلیل فک یا سایر بیماری های دندانی در معرض کمبود استخوان قرار گرفته باشید، برای پیشگیری از عوامل شکست ایمپلنت دندان ممکن است دندان پزشک پیوند استخوان یا استفاده از روشی به غیر از ایمپلنت را برای شما در نظر گیرد.

دندان قروچه نیز از عوامل خطرساز برای موفقیت ایمپلنت است. اگر به این مشکل دچار هستید، باید پیش از شروع درمان برای رفع آن چاره ای اندیشید. در غیر این صورت فشار وارد آمده بر ایمپلنت احتمال پس زدن آن توسط بدن را افزایش می دهد.

مراقبت و نگهداری:

نحوه مراقبت شما پس از دریافت ایمپلنت در میزان موفقیت درمان اهمیت زیادی دارد. در حالیکه ایمپلنت ها خود از خطر پوسیدگی به دور هستند، لثه های حمایت شده، استخوان ها و دندان های مجاور می توانند تحت تاثیر بیماری های لثه قرار گیرند.

برای پیشگیری از مشکل در مجاورت دندان ایمپلنت شده، باید از برنامه منظم روزانه مسواک زدن و نخ دندان کشیدن پیروی کنید. در غیر این صورت، در طول زمان با شروع بیماری های پریودنتال (در این مورد دقیقتر پری ایمپلنتیتیس خوانده می شود) خطر شکست ایمپلنت شما افزایش می یابد. پری ایمپلنتیتیس به معنی عفونت و التهاب بافت های زنده است که ایمپلنت را احاطه کرده اند.

منبع

deardoctor

آیا من نیاز به ایمپلنت دندان هایم دارم؟

افراد کاندید برای ایمپلنت دندان کسانی هستند که یک یا چند دندان (یا حتی تمام دندان ها) را از دست داده یا در شرف از دست دادن هستند و اساسا از سلامت عمومی و دندانی خوبی برخوردار هستند. افرادی هم هستند که موارد پیچیده تری دارند و در اثر بیماری هایی مانند بیماری پیشرفته لثه دچار تحلیل شدید استخوان شده اند. اما متخصصان همچنان می توانند برای این بیماران لبخندی زیبا و با ظاهر مناسب ارائه کنند.

افراد کاندید برای ایمپلنت دندان: آیا سن من برای ایمپلنت بالاست؟

معمولا سن عاملی برای ارزیابی بیمار به منظور انجام یک یا چند ایمپلنت نیست. تا زمانی که از سلامت عمومی مناسبی برخوردار باشید، دلیلی وجود ندارد که نتوانید ایمپلنت انجام دهید. هر روزه افراد مختلفی از نوجوان گرفته تا افراد ۹۰ ساله با امید به داشتن دندان ها و لبخندی زیبا به کلینیک های ایمپلنت مراجعه می کنند.

اگر به شما گفته شده که به دلیل سن یا وضعیت استخوان فک جز افراد کاندید برای ایمپلنت دندان نیستید، با یکی دیگر از کلینیک های ایمپلنت مشورت کنید.

به من گفته شده فک من استخوان کافی برای انجام ایمپلنت دندانی ندارد:

وضعیت و ظرفیت استخوان فک عوامل بسیار مهمی برای انجام ایمپلنت های دندانی هستند. به این دلیل که عملکرد ایمپلنت های دندانی شبیه ریشه های دندان طبیعی است. در نتیجه ایمپلنت احتیاج به پشتیبانی کافی استخوانی دارد تا ثابت و سلامت بماند. اگر دندانپزشک شما تشخیص داده است که دچار بیماری هستید که باعث از دست رفتن سلامت استخوان فک شده یا استخوان فک شما حجم خود را از دست داده است، به یکی از کلینیک های معتبر ایمپلنت برای مشورت مراجعه کنید.

معمولا بیمارانی که بیماری پیشرفته لثه دارند و یا افرادی که از تحلیل (آتروفی) استخوان فک نیز رنج می برند درمان پذیر هستند. در اکثر موارد، این مشکلات مانعی برای انجام ایمپلنت محسوب نمی شوند. برای این افراد ممکن است دوره درمانی بیشتر طول بکشد، زیرا باید عفونت از بین برده شده و آسیب ایجاد شده ترمیم شود.

افراد کاندید برای ایمپلنت دندان: هر فرد و هر سن

به یاد داشته باشید که هر فردی در هر سنی که یک یا چند یا حتی کل دندان های خود را از دست داده است یک کاندیدای مناسب برای انجام ایمپلنت های دندانی است. با این حال، ممکن است بعضی بیماران نیاز به ملاحظات، ارزیابی و درمان بیشتر و طولانی تری نسبت به بقیه افراد داشته باشند. بنابراین با وجود امکان پذیر بودن درمان برای همه، طول درمان و روش اجرای آن می تواند متفاوت باشد.

منبع

malosmiles

مراقبت های بعد از ایمپلنت دندانی: بهداشتی و غذایی

پس از جراحی ایمپلنت، بیماران باید مراقبت های خاصی از مناطق اطراف ایمپلنت جدید خود داشته باشند. در ماه های اول ایمپلنت دندان هنوز در حال متصل شدن به استخوان و بافت فک است، بنابراین بیمار باید مراقبت های بیشتری در طول دوره اولیه داشته باشد. مهمتر از همه، در روزهای اول پس از جراحی زخم را دستکاری نکنید. از شستشو، تف کردن و دست زدن به دهان در ۲۴ ساعت اول بعد از عمل جراحی جلوگیری کنید تا از آلوده ساختن یا تحریک محل جراحی پیشگیری کنید. به طور کلی مراقبت های بعد از ایمپلنت دندانی عبارتند از:

آنتی بیوتیک:

به عنوان گام اول در مراقبت های بعد از ایمپلنت دندانی، بیمار باید تمام آنتی بیوتیک های تجویز شده را برای جلوگیری از عفونت در محل جراحی مصرف کند. پس از بیست و چهار ساعت، بیمار باید استفاده از دهانشویه تجویز شده توسط پزشک را دو بار در روز در کنار شستشو با آب نمک گرم ۴-۵ بار در روز آغاز کند (ترجیحا بعد از هر وعده غذا/میان وعده).

خونریزی:

وجود خون در بزاق دهان بیمار در طول ۲۴ ساعت اول بعد از عمل جراحی طبیعی است. به عنوان یکی دیگر از مراقبت های بعد از ایمپلنت دندانی و برای کمک به کنترل و کاهش جریان خون، توصیه می شود که یک نکه گاز را روی دندان قرار دهید و به آرامی گاز بزنید. این کار را هر زمان که لازم است یا تا موقع کاهش خونریزی ادامه دهید.

مقابله با درد:

مدت کوتاهی پس از جراحی ایمپلنت دندانی اثر بی حسی از بین می رود. بنابراین برای کنترل درد باید مصرف مسکن ها را شروع کنید. مسکن های بدون نسخه در داروخانه برای مقابله با درد مناسب هستند.

رژیم غذایی:

یکی از مهم ترین مراقبت های بعد از ایمپلنت دندانی رعایت رژیم غذایی صحیح است. در روزهای اول بعد از جراحی استفاده از غذاهای نرم توصیه می شود. بیماران می توانند هر زمان که احساس راحتی می کنند رژیم غذایی طبیعی خود را از سر بگیرند. در طول دوره نقاهت مقدار زیادی آب و نوشیدنی بنوشید تا آب مورد نیاز بدن شما تامین شود.

رعایت بهداشت:

برای بهبود سریع زخم ایمپلنت های دندانی، محل جراحی باید تمیز نگه داشته شود. به مسواک زدن دندان های خود به شکل همیشه ادامه دهید، اما از لمس بخیه و ایمپلنت خودداری کنید. مصرف آنتی بیوتیک و شستشوی دهان با آب نمک کار ضدعفونی محل ایمپلنت را به خوبی انجام خواهد داد.

تورم:

مقداری تورم صورت پس از جراحی ایمپلنت مورد انتظار است. برای به حداقل رساندن تورم، سعی کنید سر خود را بالا نگه دارید و سطح فعالیت خود را تا آنجا که ممکن است پایین بیاورید. در ۴۸ ساعت اول و به دفعات از کیسه آب یخ استفاده کنید. کیسه را بیش از ۱۰ دقیقه روی صورت خود قرار ندهید و بین هر مرتبه استفاده از کیسه یخ ۲۰ دقیقه استراحت کنید.

استفاده از پروتز یا نایت گارد:

استفاده از دندان مصنوعی کامل یا نیمه، ریتینر یا نایت گارد برای حداقل ۱۰ روز پس از عمل جراحی ممنوع است. اگر هر گونه شرایط خاصی در این خصوص وجود دارد، پیش از عمل با دندان پزشک صحبت کنید.

سیگار کشیدن:

سیگار کشیدن بعد از عمل جراحی ایمپلنت خطر بروز عفونت را افزایش می دهد. این امر خود خطر شکست اتصال ایمپلنت دندانی را بیشتر می کند. توصیه می کنیم که بیمار حداقل ۲ هفته پس از جراحی ایمپلنت دندانی سیگار نکشد.

مراقبت های بعد از ایمپلنت دندانی: فازهای بهبودی

بدن هر فرد متفاوت هستند، بنابراین به بدن خود برای بهبودی فرصت دهید. به صورت کلی بهبودی بعد از ایمپلنت فازهای زیر را طی می کند:

روز ۱-۲:

روز عمل جراحی و روز بعد از آن ناراحت کننده ترین زمان است. معمولا صورت مقداری تورم دارد. از حرکاتی که باعث کشیده شدن بافت می شوند، مانند باز کردن زیاد دهان و لبخند زدن، خودداری کنید. از فشار دادن زیاد لثه به دلیل افزایش احتمال خونریزی نیز خودداری کنید.

روز ۳:

در روز سوم هر چند هنوز مقداری ورم دارید، اما باید راحت تر باشید. معمولا می توانید رژیم غذایی سفت تری را شروع کنید. سعی کنید با طرف مقابل محل جراحی جویدن را شروع کنید. با رعایت بهداشت، درد و ناراحتی به تدریج کمتر می شود. تورم صورت، کبودی و خونریزی نیز کمتر خواهد شد. در صورتی که هنوز هم درد دارید، به مصرف مسکن ادامه دهید. بهبودی به فاز درمان، دریافت تاج یا مرحله اتصال ایمپلنت به استخوان فک، نیز بستگی دارد. بهبودی در هر فرد بسته به بدن وی و برنامه درمان متفاوت است. برنامه معاینات خود را پیگیری کنید و در صورتی که درد و ناراحتی بیش از سه روز ادامه یافت با دندات پزشک تماس بگیرید.

منبع

mymanchesterdentist

ایمپلنت دندانی چیست

ایمپلنت دندانی یکی از دائمی ترین روش های ترمیم دندان است که در حوزه ی دندان پزشکی شناخته شده است. ایمپلنت دندان تغییر بزرگی در زندگی و ظاهر فرد دارد و در صورتی که بیمار بهداشت دهان و دندان و مراقبت های روتین را به خوبی پیگیری کند، بسیار محکم است و تقریبا تا آخر عمر قابل استفاده است.

ایمپلنت دندانی چیست؟

ایمپلنت دندانی پست های فلزی (ریشه) هستند که به وسیله ی جراحی به استخوان فک متصل می شود و جایگزین یک دندان از دست رفته می شود. هنگامی که محل ایمپلنت کاملا تثبیت شد، در وقت درمانی مقتضی قسمت بالایی به ان متصل می شود.

ایمپلنت دندانی چگونه کار می کنند؟

از آنجا که ایمپلنت به استخوان فک متصل می شود، جایگزین مناسبی برای دندان مصنوعی هستند. در واقع ایمپلنت ها مشکلات دندان های مصنوعی از قبیل جایگیری در دهان را حل کرده اند. پروتز دندان و پل های مورد استفاده در ایمپلنت دچار حرکت و لغزش نمی شوند- که از مزیت مهم آنها در زمان حرف زدن و خوردن است. این حالت باعث می شود که پروتز و پل و حتی تاج متصل به آن ظاهر طبیعی تری نسبت به دندان مصنوعی داشته باشد.

برای برخی افراد، استفاده از دندان مصنوعی به دلیل مشکل بروز درد در لثه و حالت تهوع امکان پذیر نیست. علاوه بر این برای جایگذاری دندان باید دندان های اطراف نیز درگیر شوند. در حالی که یکی از مزایای ایمپلنت عدم نیاز به دندان مجاور برای نگه داشتن پروتز است. برای موفقیت ایمپلنت، نیاز به لثه و استخوان فک سالم برای حمایت از ایمپلنت دارید. در عین حال جهت حفظ ایمپلنت برای تمام طول عمر رعایت صحیح بهداشت دهان و دندان و ملاقات منظم با دندانپزشک ضرورت دارد. ایمپلنت گران تر از روش های دیگر پروتز است و معمولا کمتر از ده درصد از آن را بیمه پوشش می دهد.

بر اساس نظر انجمن دندان پزشکی امریکا دو نوع ایمپلنت دندان امن است:

ایمپلنت درونی:

در این نوع جراحی پروتز به طور مستقیم در استخوان فک کاشته می شود. هنگامی که بافت لثه اطراف آن بهبودی یافت، به عمل جراحی دومی برای اتصال یک پست به ایمپلنت اصلی نیاز است. در نهایت، یک دندان مصنوعی (یا دندان) به صورت جداگانه بر روی یک پل یا پروتز نصب می شود.

ایمپلنت Subperiosteal :

در این مدل از یک قاب فلزی استفاده می شود که بر روی استخوان فک درست در زیر بافت لثه نصب می شود. با التیام لثه، قاب در استخوان فک ثابت می شود. پست ها، که به قاب متصل می شود، از لثه بیرون هستند. سپس همانند ایمپلنت درونی، دندان های مصنوعی به پست متصل می شوند.

نکات مهم در مراقبت از ایمپلنت دندان به مدت طولانی تر شامل موارد زیر می شود:

رعایت بهداشت دهان و دندان:

مسواک زدن دو بار در روز و نخ دندان یک بار در روز ضروری است. با استفاده از برس بین دندانی، بین دندان ها را تمیز کنید تا بین پروتز چیزی گیر نکند.

ترک سیگار:

سیگار کشیدن می تواند ساختار استخوان را تضعیف کند و این امر به نارسایی ایمپلنت منتج می شود.

معاینه توسط دندانپزشک:

شستشو، تمیز کردن و معاینه ی هر شش ماه شرایط خوب دندان ایمپلنت شده را تضمین می کند.

عدم جویدن غذاهای سفت:

از جویدن غذاهای سفت، آبنبات و یخ پرهیز کنید. این مواد می توانند تاج دندان ایمپلنت شده را بشکنند.

منبع: Colgate و Katyteeth