نوشته‌ها

پریودنتیت و علائم بالینی آن چیست؟

پریودنتیت نوعی عفونت جدی لثه است که موجب آسیب به بافت نرم و استخوان حامی دندان می شود. این عفونت در صورت عدم درمان و پیشرفت می تواند موجب از دست رفتن دندان گردد. این عارضه شایع اما قابل پیشگیری است و معمولا نتیجه ضعف در بهداشت دهان و دندان است. مسواک زدن حداقل دو بار در روز، نخ دندان کشیدن به طور روزانه و انجام معاینات منظم دندانپزشکی تا حد زیادی می تواند شانس درمان موفقیت آمیز و گسترش آن را کاهش دهد.

پریودنتیت جز مراحل آخر طیف بیماری های لثه است که با جینجیویت آغاز می شود. در صورتی که فرد در مراحل اولیه بیماری های لثه برای درمان به موقع مراجعه کند هرگز دچار عوارض شدید بیماری های پریودنتال نخواهد شد. درمان بیماری های لثه در مراحل آخر بسیار دشوار و گاه ناممکن است و به از دست رفتن دندان و بروز آسیب جدی به استخوان فک می انجامد.

علائم:

لثه های سالم صاف و صورتی رنگ هستند و به طور کامل در اطراف دندان قرار دارند. نشانه ها و علائم پریودنتیت می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • لثه های متورم یا پف کرده
  • بثورات قرمز خال دار یا بنفش
  • لثه های حساس به لمس
  • خونریزی لثه
  • لثه های تحلیل رفته از روی دندان و دندان بلند تر
  • بروز فضاهای جدید بین دندان ها
  • چرک بین دندان ها و لثه
  • نفس بد بو
  • دندان های لق
  • جویدن دردناک
  • تغییر در محل دندان ها

انواع پریودنتیت:

این عارضه چندین نوع دارد که انواع رایج تر آن عبارتند از:

پریودنتیت مزمن:

شایع ترین نوع آن است که اکثرا بزرگسالان را تحت تأثیر قرار میدهد، گرچه کودکان نیز ممکن است مبتلا شوند. این نوع توسط تجمع پلاک ایجاد می شود و شامل تخریب آرام لثه و استخوان می گردد که ممکن است در طول زمان کمی بهبود یابد یا بدتر شود اما در صورت عدم درمان باعث از دست دادن دندان می شود.

پریودنتیت تهاجمی:

معمولا در دوران کودکی شروع می شود و فقط تعداد کمی از افراد را تحت تأثیر قرار می دهد. این عارضه در خانواده شیوع پیدا می کند و در صورت عدم درمان باعث آسیب شدید به استخوان و دندان می شود.

بیماری پریودنتال نکروزان:

که با مرگ بافت لثه، رباط دندان و استخوان حامی دندان ناشی از فقدان جریان خون (نکروز) شناخته می شود. این عارضه موجب ابتلا به عفونت های شدید می گردد. این نوع معمولا در افراد مبتلا به سیستم ایمنی سرکوب شده مانند عفونت HIV، درمان سرطان یا سایر علل نقص ایمنی و سوء تغذیه رخ می دهد.

زمان مراجعه به دندانپزشک:

برنامه توصیه شده دندانپزشک خود را برای انجام معاینات منظم دنبال کنید. چنانچه متوجه علائم پریودنتیت شدید، در اسرع وقت با دندانپزشک خود تماس بگیرید. هرچه زودتر برای درمان مراجعه کنید، شانس بهبودی و موفقیت درمان بیشتر خواهد بود.

منبع:

mayoclinic

جینجیویت: التهاب و قرمزی لثه

جینجیویت نوعی التهاب لثه است که معمولا به دلیل عفونت باکتریایی ایجاد می شود. چنانچه این عارضه درمان نشود می تواند به عفونت جدی تری به نام پریودنتیت پیشرفت کند. به گفته انجمن دندانپزشکی آمریکا، جینجیویت و پریودنتیت دو عامل اصلی از دست رفتن دندان در بزرگسالان هستند. عفونت های دندانی می توانند سلامت و کیف پول شما را در معرض خطر قرار دهند. بنابراین توجه به عوامل خطر و نشانه های بیماری ضروری است.

علل جینجیویت چیست؟

لثه ها در نقطه ای به دندان متصل می شوند. این فضای اتصال می تواند به محلی برای تجمع مواد غذایی و پلاک تبدیل شود که باعث عفونت لثه می گردد. زمانی که بیمار دندان های خود را به خوبی تمیز نکند، دچار تجمع پلاک می شود.

پلاک فیلم نازکی از باکتری است که دائما روی سطح دندان ها شکل می گیرد. با پیشرفت پلاک، این فیلم سخت تر شده و به تارتار تبدیل می شود. هنگامی که تارتار زیر سطح لثه را درگیر کند، می تواند موجب بروز عفونت شود.

عدم درمان جینجیویت باعث جدا شدن لثه از دندان و آسیب به بافت نرم و استخوان می گردد. در نتیجه دندان می تواند لق و ناپایدار به نظر برسد. در صورت پیشرفت عفونت لثه، دندان ممکن است از دست برود.

عوامل خطر:

  • کشیدن سیگار
  • دیابت
  • مصرف داروهای خاص (داروهای ضد بارداری خوراکی، استروئیدها، ضد انعقادها، مسدود کننده های کانال های کلسیم و شیمی درمانی)
  • دندان های کج
  • ابزارهای دندانپزشکی که به خوبی جایگیری نشده اند.
  • شکستگی پر شدگی دندان
  • بارداری
  • عوامل ژنتیکی
  • سیستم ایمنی ضعیف (مانند بیماران مبتلا به HIV/AIDS)

علائم:

بسیاری از افراد نمی دانند که دچار جینجیویت هستند. ممکن است بیماری لثه هیچ گونه علائمی نداشته باشد. با این حال، موارد زیر از علائم این عارضه هستند:

  • لثه های قرمز، حساس یا متورم
  • خونریزی لثه
  • دور شدن لثه از دندان
  • لق شدن دندان
  • تغییر در محل دندان (مال اکلوژن)
  • چرک بین دندان و لثه
  • درد هنگام جویدن
  • دندان های حساس
  • عدم جایگیری پروتزهای جزئی
  • نفس بدبوی مزمن که با مسواک زدن برطرف نمی شود.

تشخیص:

در طول معاینه دندان، لثه با استفاده از خط کش خاصی اندازه گیری می شود تا وجود التهاب در آن تشخیص داده شود. همچنین برای بررسی تحلیل استخوان از دهان بیمار رادیوگرافی تهیه می شود.

با دندانپزشک خود در مورد عوامل خطر مربوط به بیماری لثه و علائم خود صحبت کنید. در صورتی که به بیماری های لثه مبتلا باشید به پریودنتیست ارجاع داده می شوید. پریودنتیست متخصص درمان بیماری های لثه است.

درمان:

برای درمان جینجیویت، باید بهداشت دهان و دندان خود را رعایت کنید. همچنین بیمار باید از مصرف سیگار اجتناب کند. ابتلای بیمار به دیابت نیز باید بررسی شود. شامل روش های درمانی شامل تمیز کردن دندان، آنتی بیوتیک و جراحی می شود.

تمیز کردن دندان:

تکنیک های متعددی برای تمیز کردن دندان وجود دارد که در همه آنها پلاک و تارتار حذف می شود. در جرم گیری پلاک و تارتار سطح خط لثه برداشته می شوند. لیزر نیز به رفع تارتار بدون درد و خونریزی کمک می کند.

داروها:

گاهی برای درمان جینجیویت از دارودرمانی استفاده می شود.

  • دهانشویه ضد باکتری حاوی کلرهگزیدین می تواند برای ضدعفونی دهان به کار می رود.
  • آنتی بیوتیک های خوراکی نیز برای درمان التهاب لثه تجویز می شوند.
  • دوکسی سیکلین، یک آنتی بیوتیک، می تواند مانع از آسیب به دندان توسط آنزیم ها شود.

عمل جراحی:

جراحی فلاپ لثه روشی است که در آن قسمتی از لثه برداشته می شود تا پلاک حذف شود. سپس لثه در جای خود قرار می گیرد و بخیه می شود.

پیوند استخوان و بافت زمانی استفاده می گردد که آسیب به فک و دندان بیش از حد باشد.

پیشگیری:

بهترین راه پیشگیری از جینجیویت رعایت بهداشت دهان و دندان است. از یک رژیم غذایی سالم تبعیت کنید و برای معاینه به طور مرتب به دندانپزشک مراجعه کنید. دندان های خود را هر روز با خمیردندان حاوی فلوراید تمیز کنید.

عوارض:

مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها و موسسه ملی تحقیقات دندانپزشکی گزارش داده اند که بیماری های لثه با افزایش خطر ابتلا به دیابت، بیماری های قلبی، سکته، و بیماری های ریوی در ارتباط هستند. در عین حال، ابتلا به بیماری لثه در زنان باردار خطر زایمان زودرس یا تولد نوزاد کم وزن را افزایش می دهد.

منبع:

healthline

تورم لثه پس از ارتودنسی: درمان خانگی و تخصصی

اگر یک روز صبح بیدار شدید و متوجه تورم لثه های خود گشتید، نترسید! در واقع تورم لثه پس از ارتودنسی بسیار شایع است.

سیم و براکت ها برای کمک به صاف شدن دندان ها استفاده می شوند. اما از آنجایی که محکم به دندان می چسبند و به آن فشار وارد می کنند، دهان بیمار ملتهب می شود. با این وجود در اغلب موارد تورم لثه ها پس از ارتودنسی را می توان در خانه درمان کرد.

علل تورم لثه پس از ارتودنسی:

به دلیل وجود سیم و براکت در دهان مسواک زدن به طور کامل دشوار می شود. برخی از افراد با وجود بریس در دهان از کامل مسواک زدن و نخ دندان کشیدن غافل می شوند. نادیده گرفتن تمیز کردن دهان باعث ایجاد پلاک و تجمع باکتری در دهان می گردد که در نهایت منجر به بیماری پریودنتال و التهاب لثه می شود. با این حال بیمار باید بدون در نظر گرفتن التهاب لثه مانند دوران قبل از اورتودنسی، دندان های خود را به طور کامل تمیز کند.

به غیر از تمیز نکردن دندان ها، عامل دیگر تورم لثه پس از ارتودنسی هیپرتروفی یا هیپرپلازی است. در هردو عارضه لثه ها پس از نصب بریس ها بزرگتر می شوند. لثه های بزرگ شده با مصرف مواد غذایی بیشتر تحریک می شوند زیرا بافت غذا به لثه سایش پیدا می کند و موجب تحریک آن می شود.

سومین دلیل تورم لثه پس از ارتودنسی تغییرات هورمونی است. جینجیویت بارداری اصطلاحی است که برای توصیف تورم و درد لثه ها در دوران بارداری استفاده می شود. در واقع، خطر ابتلا به جینجیویت در زنان باردار به دلیل تغییرات هورمونی کمی افزایش می یابد. به همین علت، بسیاری از ارتودنتیست ها معتقدند بهتر است زنان باردار پس از زایمان برای درمان مراجعه کنند. اما اگر زنی پیش از بارداری تحت درمان ارتودنسی قرار داشته باشد، باید جلسات معاینه ارتودنسی خود را به طور منظم ادامه دهد و هر گونه مشکل با لثه های خود را با ارتودنتیست در میان بگذارد.

تغییرات هورمونی در دختران جوان در دوران بلوغ نیز ممکن است باعث تورم و درد لثه با ارتودنسی شود. با این حال، این امر نباید مانعی برای درمان به شمار رود. هر گونه قرمزی، خونریزی و التهاب لثه باید با ارتودنتیست درمیان گذاشته شود.

درمان های خانگی:

برای درمان تورم لثه در خانه می توانید از روش های زیر استفاده کنید. اما هر گونه تداوم درد و خونریزی باید به اطلاع ارتودنتیست برسد.

  • از یک مسواک با برس نرم برای تمیز کردن دهان و دندان خود استفاده کنید. دندان های خود را دو بار در روز به مدت دو دقیقه تمیز کنید. از دندانپزشک خود برای یادگیری تکنیک های صحیح مسواک زدن با بریس کمک بگیرید. مسواک خود را هر سه ماه یکبار تعویض کنید.
  • برای تمیز کردن دندان های خود با نخ دندان، از نخ دندان مخصوص ارتودنسی استفاده کنید.
  • از واترجت دندانی برای شستن بقایای غذا از بین دندان های خود استفاده کنید.
  • ½ قاشق چای خوری نمک را به یک فنجان آب گرم اضافه کنید. دهان خود را دو بار در روز با استفاده از این محلول بشویید.
  • از دهانشویه ضد میکروبی استفاده کنید.

درمان جینجیویت:

اگر از دستورالعمل های فوق پیروی کنید و لثه های شما همچنان متورم بود، برای درمان تخصصی باید به ارتودنتیست مراجعه کنید. یکی از مسائلی که پزشک بررسی خواهد کرد وجود جینجیویت است. از آنجا که درمان این عارضه در مراحل اولیه بسیار راحت است، در صورت مشاهده خونریزی و تورم لثه هر چه سریع تر به دندانپزشک خود مراجعه کنید. در صورتی که مشخص شود تورم لثه به دلیل جینجیویت ایجاد شده است، دندانپزشک برای رفع تارتار و پلاک دندان های شما را به طور کامل تمیز خواهد کرد.

پس از جرم گیری، باید دندان های خود را به صورت دقیق و منظم تمیز کنید. ممکن است برای پیشگیری از تجمع پلاک در آینده، دندانپزشک از شما بخواهد که از دهانشویه ضدمیکروبی استفاده کنید. برای برداشتن ذزات غذا از بین دندان نیز باید حداقل یک بار در روز نخ دندان بکشید.

جینجیویت در صورت عدم درمان می تواند موجب جدا شدن لثه و دندان و در نتیجه آسیب به استخوان و بافت دهان شود. در نهایت ممکن است دندان های خود را از دست بدهید. به منظور محافظت از دندان های خود معاینات دندانپزشکی را جدی بگیرید و از انجام عادات زیر خودداری کنید:

  • جویدن قلم و ناخن می تواند موجب تورم لثه ها پس از ارتودنسی شود. از وارد کردن فشار به لثه های خود خودداری کنید.
  • زبان خود را به لثه هایتان نمالید و لب های خود را نجوید. این عادات موجب تحریک بیشتر لثه می شوند.
  • از نوشیدن الکل و مصرف سیگار، به ویژه در دوران ارتودنسی، پرهیز کنید.

منبع:

todaysorthodontist