نوشته‌ها

مزیودنس: دندان اضافه در کودکان

مزیودنس وضعیتی است که در آن بین دو دندان پیشین فک بالا دندان اضافه ای رشد می کند. این دندان اضافه ممکن است با رشد و تراز دندان های دائمی تداخل ایجاد کند و مداخله فوری ضروی است. چرا وجود یک دندان اضافه نامطلوب است؟ دندان اضافه می تواند باعث آسیب به دندان مجاور و رشد سایر دندان ها شود. بهتر است برای پیشیگری از آسیب بیشتر این دندان کشیده شود.

مزیودنس چیست؟

تحقیقات منتشر شده توسط مجله دندانپزشکی کودکان، مزیودنس را به عنوان دندان اضافی در مرکز خط فک بالا بین دو دندان جلو تعریف می کنند. این مطالعه نشان می دهند که مردان دو برابر زنان دچار این حالت می شوند. با این حال، این وضعیت تقریبا نادر است و تقریبا ۱ درصد جمعیت را تحت تاثیر قرار می دهد.

دلیل اصلی ابتلا به این مشکل نامعلوم است. این عارضه می تواند ژنتیکی باشد یا از فعالیت بیش از حد لامینای دندان ها ناشی شود که بافتی است که در مراحل اولیه رشد دندان ها ظاهر می شود. مزیودنس می تواند حاصل تقسیم جوانه یک دندان باشد.

تشخیص و درمان:

از آنجا که مزیودنس در دوره رشد دندان های دائمی دیده می شود، برای رشد طبیعی دندان و فک، تشخیص آن ضروری است. این عارضه را می توان با رادیوگرافی تشخیص داد. معاینات روتین دندانپزشکی باید از سن یک سالگی شروع شود و هر شش ماه ادامه یابد. در سن ۵ سالگی، رادیوگرافی می تواند وجود شرایط غیر طبیعی را که با چشم قابل دیدن نیست، مشخص سازد. برای تشخیص این عارضه، به معاینات دقیق و رادیوگرافی منظم نیاز است. در صورتی که این عارضه به موقع تشخیص داده نشود، می تواند رشد دندان دائمی را با تاخیر مواجه کند و یا موجب جابه جایی آن شود.

هنگامی که این عارضه کشف شود، بهترین درمان کشیدن دندان اضافه است. طبق تحقیقات، مداخله دندانپزشک پیش از سن ۵ سالگی می تواند عوارض جراحی و ناهماهنگی دندان های دائمی را کاهش دهد، در نتیجه به درمان ارتودنسی نیازی نخواهد بود. پیش از ۵ سالگی ریشه مزیودنس کاملا شکل نگرفته است، بنابراین کشیدن دندان و بهبودی پس از آن آسان تر است. ممکن است کودک به جراح دندان ارجاع داده شود تا با استفاده از بیهوشی عمومی دندان کشیده شود.

اهمیت معاینات دندانپزشکی:

اگرچه این ناهنجاری نادر است، اما تمام عوارض دندانپزشکی بهتر است در اولین فرصت شناسایی شوند. معاینات زودهنگام از بروز مشکل در رشد دندان دائمی پیشگیری می کند. رعایت بهداشت دهان و دندان نیز ضروری است.

در صورتی که کودک شما دچار این عارضه شده است، هر چه سریع تر به دندانپزشک مراجعه کنید.

منبع:

colgate

ژنژیوکتومی: جراحی بیماری های لثه

بیماری های لثه از شایع ترین مشکلات دهان و دندان، عامل رایج از دست دادن دندان در بزرگسالان و بوی بد دهان هستند. به طور کلی برای درمان بیماری های لثه باید به پریودنتیست مراجعه کنید. این متخصص به طور اختصاصی در مورد بیماری های لثه آموزش دیده است و از روش های مختلفی برای درمان شما استفاده می کند. یکی از این روش ها ژنژیوکتومی است.

ژنژیوکتومی چیست؟

ژنژیوکتومی به جراحی حذف بافت لثه گفته می شود. این روش زمانی لازم می شود که بافت لثه از دندان کنار رفته است و پاکت های عمیقی بین دندان و لثه شکل گرفته است. بروز پاکت بین دندان و لثه، تمیز کردن پلاک، کلکولوس و بقایای مواد غذایی در دهان را دشوار می کند. افزایش عمق پاکت و پلاک بیماری لثه را تشدید می کند و باعث بروز التهاب و عفونت در آن می شود.

روش درمان:

ژنژیوکتومی معمولا قبل از آن انجام می شود که بیماری لثه به استخوان حامی دندان و بافت های اطراف آسیب بزند. این روش درمانی شامل برداشتن و شکل دهی مجدد به بافت بیمار لثه برای بر طرف کردن پاکت بین لثه و دندان می شود.

با از بین بردن پاکت لثه، ژنژیوکتومی راهی برای دسترسی و دیدن تارتار و صاف کردن خطوط ریشه در اختیار دندانپزشک قرار می دهد. این روش امکان بهبودی و بازگشت ظاهر طبیعی لثه را فراهم می کند.

درمان لبخند لثه ای:

از این روش تنها برای درمان بیماری های لثه استفاده نمی شود. با وجودی که ژنژیوکتومی در ابتدا برای درمان بیماری های پریودنتال ابداع شد، امروزه یکی از روش های رایج در جراحی زیبایی لثه است. از این روش برای برداشتن بافت اضافی لثه و بهبود ظاهر لبخند بیمار استفاده می شود. بنابراین یکی از گزینه های درمان لبخند لثه ای به شمار می رود.

ژنژیووپلاستی:

در کنار ژنژیوکتومی، یکی از روش های جراحی در حوزه بیماری های لثه، ژنژیووپلاستی است. این روش شامل شکل دهی مجدد به بافت لثه دور دندان می شود. این روش اغلب برای بهبود ظاهر لثه انجام می شود. در برخی افراد ممکن است لثه ها شکل عجیبی داشته باشند یا به صورت طبیعی رشد نکرده باشند. این عارضه ممکن است در اثر ژن های فرد، بیماری یا تروما ایجاد شده باشد.

ژنژیووپلاستی به لثه ها شکل می دهد تا طبیعی تر به نظر برسند. این روش اغلب به تنهایی انجام می شود اما در برخی موارد نیز ممکن است در همراهی یا بعد از ژنژیوکتومی انجام شود. در عین حال، ژنژیووپلاستی ممکن است همراه با پیوند لثه نیز انجام شود. در این نوع روش جراحی، بافتی به خط لثه افزوده می شود.

منبع:

athensperio

مراقبت های پس از ژنژیوکتومی: جراحی لثه

ژنژیوکتومی یکی از روش های درمانی در بیماری های لثه است. از این روش برای معکوس کردن روند بیماری پریودنتال و حفظ سلامت لثه و دندان ها استفاده می شود. از سوی دیگر این روش یکی از راه های درمان لبخند لثه ای است. در این روش جراح بافت لثه بیمار را از دور دندان می برد و بافت سالم را مجددا به دور دندان بخیه می زند. مراقبت های پس از ژنژیوکتومی در روند بهبودی اهمیت زیادی دارد.

مراقبت های پس از ژنژیوکتومی:

خونریزی:

پس از جراحی ژنژیوکتومی، مقدار کمی خونریزی تا ۱ تا ۲ روز پس از درمان مورد انتظار است. در صورتی که خونریزی دوباره شروع شد، یک گاز مرطوب را روی موضوع قرار دهید. یک تی بگ سرد نیز برای متوقف کردن خونریزی لثه مفید است. گاز یا تی بگ را به مدت ۳۰ دقیقه محکم روی موضع گاز بزنید. آن را نجوید.

شستشو:

تا یک روز پس از جراحی، دهان خود را نشویید و مسواک نزنید. روز پس از جراحی، دهان خود را با محلول آب نمک گرم، هر شش ساعت یک بار، شستشو دهید. می توانید سایر دندان ها ر با احتیاط مسواک بزنید. در صورتی که هنوز احساس درد دارید، می توانید مسواک زدن را یک تا دو روز دیگر نیز به تعویق بیاندازید.

 

تورم:

تورم صورت پس از ژنژیوکتومی طبیعی است و نباید موجب نگرانی شما شود. یک کمپرس یخ بردارید و ۳۰ دقیقه آن را روی صورت خود قرار دهید. سپس ۳۰ دقیقه به صورت خود استراحت دهید. این کار را در ساعات بیداری تا ۲۴ ساعت پس از جراحی انجام دهید.

درد:

برای درد، از داروی های مسکن بدون نسخه که فاقد آسپرین هستند استفاده کنید. در صورتی که این داروها کافی نیستند، از دندانپزشک خود برای تجویز یک مسکن قوی تر کمک بگیرید.

رژیم غذایی:

مایعات زیاد مصرف کنید و هر چیزی که تنها به بلعیدن نیاز دارد به خصوص شیر و آبمیوه را مصرف کنید. شیک ها نوشیدنی های مقوی و مفیدی در این دوره هستند.

خواب:

در هنگام خواب سر خود را با دو بالش بالاتر بیاورید.

اصول کلی مراقبت های پس از ژنژیوکتومی:

به مدت ۲۴ ساعت تف نکنید. این کار خونریزی را افزایش می دهد.

تا ۲۴ ساعت از استعمال دخانیات پرهیز کنید. دخانیات بهبودی زخم را به تاخیر می اندازد و دهان را خشک می کند.

تا ۲۴ ساعت پس از جراحی، از دهانشویه یا هر مایع حاوی الکل خودداری کنید. الکل نیز ضمن خشک کردن دهان، مانع از بهبودی زخم می شود.

از مراقبت های پس از ژنژیوکتومی این است که مراقب خونریزی زخم باشید. خم نشوید و اشیا سنگین بلند نکنید یا بالای سر نبرید.

تا ۲۴ ساعت پس از جراحی از نی برای نوشیدن مایعات استفاده نکنید. نوشیدن با نی، لخته خون تشکیل شده روی زخم را از بین می برد.

در صورتی که تا ۴۸ ساعت پس از جراحی درد شما افزایش یافت، دندانپزشک را هر چه سریع تر مطلع کنید.

منبع:

thegumdr

تاول خونی در دهان: علائم، علل و درمان

تاول خونی کیسه ای پر از مایع است که در زمان وارد شدن آسیب به لایه بالایی پوست رخ می دهد. این مایع عموما شفاف است و از بافت آسیب دیده حاصل شده است. زمانی که مایع جمع می شود، تاول شکل می گیرد و به صورت یک مانع از وارد شدن آسیب بیشتر به پوست محافظت می کند. گاهی تاول خونی در دهان یا کناره زبان نیز دیده می شود.

علائم:

در اغلب موارد تاول خونی در دهان به قدری بزرگ است که می توانید آن را ببینید یا با زبان خود حس کنید. ممکن است این تاول در هر جایی از دهان مانند لپ، زبان، یا حتی داخل لب ها دیده شود. ممکن است هر بار یکی یا چند تا از آنها در دهان ظاهر شود.

رنگ تاول خونی در دهان از قرمز تیره تا بنفش متنوع است و اغلب تا زمان بهبودی دردناک هستند. وجود این تاول در دهان مسواک زدن و غذا خوردن را دشوار می کند.

تاول خونی در دهان در مقایسه با سایر زخم ها:

تاول های خونی، آفت دهان، زخم تب و سایر زخم ها ممکن است در دهان دیده شوند و اغلب همه آنها قرمز هستند. با این حال تفاوت هایی هم بین آنها وجود دارد.

آفت دهان:

آفت دهان معمولا به شکل زخم های قرمز در عوض رنگ قرمز تیره یا بنفش تاول خونی دیده می شود. روی آن نیز با فیلم سفید یا زرد رنگی پوشانده شده است.

زخم تب:

زخم تب معمولا با تب و تورم غدد لنفاوی شکل می گیرد در حالی که تاول خونی بدون هیچ هشداری به وجود می آید.

علت:

بروز تاول خونی در دهان به علل مختلفی ارتباط داده شده است، که عبارتند از:

  • تروما
  • آلرژی به غذاهایی با اسیدیته بالا
  • تعداد پلاکت پائین خون
  • داروهای شیمی درمانی و پرتودرمانی
  • استفاده از دندان مصنوعی جدید که مناسب فرم دهان و لثه نیست
  • شروع درمان ارتودنسی و مالش بریس به دهان

درمان:

بیشتر تاول های خونی سریع می آیند و می روند و به هیچ گونه درمانی نیاز ندارند. از روش های زیر برای تسریع بهبودی می توانید استفاده کنید:

  • برای کاهش درد می توانید از مسکن های بدون نسخه یا کمپرس یخ روی محل آسیب دیده استفاده کنید.
  • از غذاهایی که باعث تحریک تاول می شود مانند غذاهای تند، نمکی، گرم و ترش اجتناب کنید.
  • از ترکاندن تاول اجتناب کنید. این کار ریسک ابتلا به عفونت و تاخیر در بهبودی را افزایش می دهد. تاول به خودی خود از بین خواهد رفت.

زمان مراجعه به پزشک یا دندانپزشک:

همان طور که گفته شد در بیشتر موارد تاول خونی به خودی خود بهبودی می یابد. اما اگر دچار موارد زیر شدید، حتما به پزشک یا دندانپزشک مراجعه کنید:

  • در صورتی که تاول به قدری بزرگ است که مانع از تنفس و بلع مواد غذایی می شود.
  • بیش از یک یا دو هفته درمان آن طول کشیده است.
  • به قدری دردناک است که روند روزمره شما را مختل کرده است. ممکن است دندانپزشک بتواند برای شما یک دهانشویه خاص تجویز کند.
  • در صورت عود مکرر تاول خونی دهان
  • در صورت شک به عفونی شدن آن که با تخلیه چرک و بافت قرمز دور تاول مشخص می شود.
  • در صورتی که تاول در اثر استفاده از دندان مصنوعی جدید یا بریس ارتودنسی به وجود آمده است، مراجعه به دندانپزشک برای اصلاح پروتز یا بریس ضروری است.

منبع:

healthline

کنترل تهوع حین رادیوگرافی دندان: راه حل

برخی از بیماران در هر بار انجام رادیوگرافی دندان دچار تهوع می شوند و این حالت آنها را مضطرب و ناراحت می کند. آیا راهی برای کنترل تهوع حین رادیوگرافی دندان وجود دارد؟

روش های کنترل تهوع حین رادیوگرافی دندان:

با وجودی که گرفتن عکس رادیوگرافی از دندان درد ندارد، اما عده زیادی از بیماران، به خصوص برای عکس برداری از دندان های خلفی، دچار تهوع می شوند. ما دندانپزشکان درک می کنیم که این کار برای بیماران ناراحت کننده است و تلاش می کنیم که این روش در سریع ترین و راحت ترین شکل خود انجام شود. با این حال، شما نیز می توانید از روش های زیر برای کنترل تهوع حین رادیوگرافی دندان و حفظ آرامش خود استفاده کنید:

نفس خود را نگه دارید و از طریق بینی نفس بکشید:

از آنجا که شکل فیلم رادیوگرافی کمی برای دهان نامتناسب است، نفس کشیدن از طریق دهان دشوار می شود و انجام این کار باعث ایجاد تهوع در شما می شود. در عوض سعی کنید از طریق بینی نفس بکشید یا خیلی ساده نفس خود را تا اتمام رادیوگرافی نگه دارید.

نفس خود را به آرامی بیرون دهید:

همانند مورد فوق، اگر نمی توانید نفس خود را نگه دارید یا از طریق بینی نفس بکشید، در این صورت سعی کنید نفس خود را به آرامی از دهان بیرون دهید تا کنترل تهوع حین رادیوگرافی دندان برای شما آسان تر شود.

کمی گلوی خود را بی حس کنید:

پیش از شروع درمان می توانید از داروخانه یک اسپری بی حسی بدون نسخه تهیه کنید. دندانپزشک هم می تواند برای شما این کار را انجام دهد. از او بخواهید با پاشیدن مقداری بی حسی در انتهای دهان به شما در کنترل تهوع حین رادیوگرافی دندان کمک کند. بدین ترتیب، رادیوگرافی را کمتر حس خواهید کرد و حالت تهوع شما بهتر می شود

کمی نمک را امتحان کنید:

بسیاری از بیماران گزارش کرده اند که قرار دادن مقداری نمک روی زبانشان پیش از انجام رادیوگرافی بسیار به آنها در کنترل تهوع حین رادیوگرافی دندان کمک کرده است.

پاهایتان را بالا بیاورید:

با بلند کردن فقط چند سانتی متر از پاهای خود از روی صندلی، عضلات شکمتان منقبض خواهد شد و احساس تهوع شما کمتر می شود. این کار به شما کمک می کند که بر کاری به غیر از رادیوگرافی تمرکز کنید و حواس شما را از تهوع پرت خواهد کرد.

دفعه بعد که قرار است از دندان شما رادیوگرافی تهیه شود، چند تا از تکنیک های بالا را امتحان کنید تا متوجه شوید که کدامیک برای شما موثر است. مطمئن باشید که تجربه بعدی شما راحت تر خواهد بود.

منبع:

dentaluxpa

تهوع حین درمان دندانپزشکی: راه حل

هر کسی دچار رفلکس تهوع می شود. این مکانیسم شما را از ورود اشیا خارجی به مسیر هوایی محافظت می کند. برخی از افراد دچار تهوع حین درمان دندانپزشکی می شوند که درمان را دشوار و حتی غیر ممکن می کند. از روش های زیر برای حل این مشکل می توانید استفاده کنید.

چه چیزی باعث رفلکس افراطی می شود؟

دلایل رفلکس افراطی ممکن است روانشناسی، فیزیولوژیک یا هر دو باشد. برای مثال، ممکن است تجربه بدی در گذشته داشته اید که نزدیک بوده است خفه شوید. دریافت درمان دندانپزشکی شما را به یاد آن تجربه می اندازد. در عین حال ممکن است این عارضه در اثر اضطراب، ترس و احساس بدبختی از بودن در مطب دندانپزشکی حاصل شود.

نکاتی برای کنترل تهوع حین درمان دندانپزشکی:

اگر دچار تهوع حین درمان دندانپزشکی هستید، نگران نباشید شما تنها نیستند. این عارضه به قدری رایج است که تقریبا هر دندانپزشکی به آن برخورده است.

دندانپزشک را از ترس خود مطلع سازید:

سلامت دندان های شما برای سلامت کلی بدن شما حیاتی است. بنابراین اجازه ندهید که تهوع حین درمان دندانپزشکی مانع از مراجعه شما برای معاینه شود. زمانی که به دندانپزشک مراجعه کردید از مشکلات و ترس های خود با متخصص صحبت کنید تا از بهترین روش برای کمک به شما استفاده شود.

از طریق بینی نفس بکشید:

نفس های عمیق بکشید تا آرام شوید و دچار تهوع نشوید. اگر در روز درمان زکام هستید، قرار خود را کنسل کنید. برای اطمینان از راحت نفس کشیدن، پیش از درمان داروی ضداحتقان مصرف کنید.

از اسپری بی حس کننده گلو استفاده کنید:

اسپری های بدون نسخه بی حس کننده می توانند درمان موقتی برای تهوع حین درمان دندانپزشکی باشند. از دو تا سه اسپری پیش از شروع درمان استفاده کنید. بی حسی باید یک ساعت طول بکشد.

روی زبان خود نمک قرار دهید:

دیگر روشی که به کنترل تهوع حین درمان دندانپزشکی کمک می کند، قرار دادن مقدار کمی نمک روی زبان است. در عین حال می توانید مقداری آب نمک قرقره کنید. فراموش نکنید که آب را تف کنید و آن را قورت ندهید.

زمان مناسبی را در روز انتخاب کنید:

ممکن است متوجه شده باشید که در بعضی ساعات روز این حالت در شما شدیدتر است. اگر احساس تهوع شما در طول مسواک زدن در صبح بیشتر است، زمان درمان خود را به انتهای روز به تعویق بیاندازید.

به جای دراز کشیدن بنشینید:

در انجام برخی درمان ها، برای دندانپزشک این امکان وجود دارد که شما را در حالتی درمان کند که مستقیم تر نشسته اید. در این مورد با دندانپزشک خود صحبت کنید.

از شکل خاصی از بی حسی استفاده کنید:

اکسید نیتروژن یا گاز خنده، آرامبخش خوراکی و آرامبخش وریدی سه گزینه ای هستند که به انجام با کیفیت درمان کمک می کنند.

کنترل رفلکس تهوع را تمرین کنید:

هر شب بعد از مسواک زدن دندان ها، به آرامی مسواک را به کام در پشت دهان فشار دهید. احساس تهوع پیدا می کنید اما با تمرکز بر نفس کشیدن از راه بینی می توانید آن را کنترل کنید. به تدریج حساسیت شما کمتر خواهد شد. بنابراین هر شب مسواک را عقب تر ببرید. این تاکتیک شما را برای درمان آماده خواهد کرد.

منبع:

evansondds

انواع متخصصان دندانپزشکی: به کدامیک مراجعه کنیم؟

اکثر دندانپزشکانی که مردم به آنها مراجعه می کنند عمومی هستند. این متخصصان کارهای معمول معاینه، کشیدن دندان، عصب کشی و پر کردن دندان را انجام می دهند. اما برای امور تخصصی باید به دیگر انواع متخصصان دندانپزشکی مراجعه کنید. در ادامه مروری بر تخصص های دندانپزشکی خواهیم داشت.

انواع متخصصان دندانپزشکی:

ارتودنتیست:

ارتودنتیست دوره تخصصی مرتب کردن دندان ها و تراز فک را گذرانده است. این متخصص از بریس و دیگر ابزارهای ارتودنسی برای بهبود توانایی غذا خوردن و ظاهر صورت بیمار استفاده می کند. ارتودنتیست با کودکان و بزرگسالان کار می کند.

اندودنتیست:

اندودنتیست حداقل دو سال آموزش تخصصی برای درمان بیماری های مربوط به پالپ و بافت اطراف را می گذراند. این متخصص معمولا عصب کشی های پیچیده را انجام می دهد که شامل برداشتن پالپ ناسالم در پایین دندان، پر کردن دندان و بستن آن می شود. این روش درمانی باعث نجات دندانی می شود که در غیر این صورت باید کشیده می شد.

جراح دهان، فک و صورت:

جراح دهان، فک و صورت دوره تخصصی درمان بیماری و آسیب های دهان و نواحی اطراف را از سر گذرانده است. این متخصص اغلب جراحی پیشرفته مربوط به مشکلات دندان، مانند کشیدن دندان عقل و قرار دادن ایمپلنت را انجام می دهد. همچنین درمان بیماران مبتلا به سرطان دهان و بیمارانی که دچار تروما به صورت شده اند بر عهده این متخصص است.

پروستودنتیست:

پروستودنتیست یکی از انواع متخصصان دندانپزشکی است که با دندان های مصنوعی مانند پروتزهای دندان، ایمپلنت، و بریج کار می کند. این متخصص با این دسته بیماران کار می کند و دندان مصنوعی را برای آنها جایگذاری می کند یا دستورات داده شده توسط دندانپزشک عمومی را اجرا می کند. این متخصص پس از طی دوره دندانپزشکی عمومی وارد دوره تخصصی پروتزهای دندان می شود.

دندانپزشک اطفال:

دندانپزشک اطفال دوره تخصصی درمان کودکان از تولد تا دوره نوجوانی را گذارنده است. این متخصص به درمان مشکلات دندان شیری و بیماری های دندانی مادرزادی می پردازد. از آنجا که این متخصصان با کودکان سر و کار دارند، علاوه بر آموزش های دندانپزشکی، دوره های روانشناسی کودک را گذارنده است تا اولین معاینه را برای کودکان خاطره انگیز کند.

پریودنتیست:

پریودنتیست آموزش تخصصی در زمینه بیماری لثه را به دست آورده اند. این متخصص واجد شرایط درمان بیماری های لثه و بیماری های ساختارهای نزدیک لثه است. این متخصص همچنین می تواند درمان ایمپلنت دندان را انجام دهد و بیمارانی را که مبتلا به تحلیل استخوان فک هستند تحت نظر قرار دهد. هدف نهایی پریودنتیست حفظ دندان با درمان مشکلات مربوط به لثه، ریشه دندان یا استخوان است.

دندانپزشک عمومی:

دندانپزشک عمومی به مراقبت، پیشگیری از بیماری های دندان، و درمان مشکلات رایج می پردازد. عصب کشی، پر کردن دندان، و گذاشتن روکش و تاج روی دندان از درمان های رایج این متخصص است. آنها دندان مصنوعی، تاج و بریج را نیز در دهان بیمار قرار می دهند. برخی از آنها در انجام روش های دندانپزشکی زیبایی شامل سفید کردن دندان نیز مهارت دارند. دندانپزشکان عمومی می توانند با تمام گروه های سنی کار کنند.

دندانپزشک زیبایی:

متخصص دندانپزشکی زیبایی یکی از انواع متخصصان دندانپزشکی است که به کار اصلاح لبخند بیمار و بهبود ظاهر صورت او می پردازد. سفید کردن دندان، قرار دادن ایمپلنت، قرار دادن انواع روکش ها، باندینگ و قرار دادن ونیر جز روش های تخصصی این دندانپزشک است.

منبع:

livestrong

عوارض بلند بودن مواد پر کننده دندان

بسیاری از افراد پس از رسیدن به خانه متوجه بلند بودن مواد پر کننده دندان خود می شوند و نمی دانند چه باید بکنند. اگر با چنین مسئله ای رو به رو شدید، برای پیشگیری از عوارض بلند بودن مواد پر کننده دندان بهتر است هر چه سریع تر به دندانپزشک مراجعه کنید.

در صورتی که ماده پر کننده دندان شما بلند باشد، دندانپزشک می تواند به راحتی آن را کوتاه کند. صاف کردن ماده پر کننده معمولا روند سریعی است و به بی حسی نیازی ندارد. عوارض بلند بودن مواد پر کننده دندان عبارتند از:

عوارض بلند بودن مواد پر کننده دندان:

به یاد داشته باشید که بسیاری از افرادی که دچار این مشکل هستند ممکن است اغلب عوارض زیر را تجربه کنند در حالی که برخی دیگر ممکن است هیچ یک از علائم زیر را نداشته باشند.

درد در گاز زدن:

رباط ها ممکن است در اطراف دندان ملتهب شوند وباعث بروز درد در حین گاز زدن مواد غذایی شوند. این درد می تواند تنها در همان دندان حس شود یا در صورتی که باعث ناهموار شدن فک شود روی سایر دندان ها نیز تاثیر بگذارد.

درد و حساسیت:

دندان ممکن است دچار پالپیت شود. درد می تواند منجر به حساسیت به دمای سرد و گرم شود.

فرسایش بیش از حد دندان:

دندان ممکن است به سرعت دچار فرسایش شود. در صورتی که پر کننده بلند باشد، ممکن است عدم تقارن فک باعث جا به جایی دندان شود.

لق شدن دندان:

یکی از عوارض بلند بودن مواد پر کننده دندان لق شدن آن است. دندان نمی تواند فشار افزایش یافته را تحمل کند و از بین می رود.

درد عضلانی:

دیگر عوارض بلند بودن مواد پر کننده دندان بروز درد در عضلات فک است. عضلات فک، پس از سال ها عادت به حالتی از حرکت دادن فک، باید به سرعت تغییر حالت دهند. این امر باعث درد در عضلات، اشکال در حرکت دادن فک، باز کردن فک و جویدن مواد غذایی می شود.

مشکلات TMJ:

با توجه به حرکت غیرطبیعی فک بیمار ممکن است به مشکلات مربوط به مفصل فکی گیجگاهی (TMJ) مبتلا شود.

سردرد و استرس:

درد عضلانی همراه با درد TMJ می تواند موجب سردرد و افزایش استرس در زندگی شما شود.

عوارض بلند بودن مواد پر کننده دندان را نادیده نگیرید:

در صورتی که فکر می کنید ماده پر کننده دندان شما بلند است و درد دارید، بهتر است پیش از آنکه مشکلات کوچک بزرگ شوند به دندانپزشک مراجعه کنید.

برای دریافت مشاوره و معاینه با متخصصان کلینیک ما تماس بگیرید.

منبع:

oralanswers

افتادن مواد پر کننده دندان: گزینه های ممکن برای نجات دندان

نمی دانید در زمان افتادن مواد پر کننده دندان چه باید بکنید؟ این اتفاق برای بسیاری از افراد می افتد. در حال خوردن چیزی هستید و احساس می کنید شی خارجی در دهان شماست. چیزی در غذا بوده یا روکش یا مواد پر کننده دندانتان افتاده است؟ تماس با دندانپزشک اولین گام است. در مطب، دندانپزشک درمان های لازم را انجام خواهد داد.

پیشگیری از افتادن مواد پر کننده دندان:

برای شناسایی مشکلات احتمالی در مورد پر کننده توصیه می شود که هر شش ماه معاینه شوید. دندانپزشک می تواند قبل از شما متوجه حاشیه های باز شده یا فرسایش نامتقارن شود. معاینات دندانپزشکی می تواند به شما در رعایت نکات بهداشت دهان و دندان برای کنترل پلاک و باکتری که می توانند منجر به پوسیدگی دندان شوند، کمک کند. پوسیدگی در اطراف مواد پر کننده می تواند آن را به خطر بیاندازد. بدون مراقبت های روتین، ناگهان متوجه می شوید که مواد پرکننده دندان افتاده است و دندان دچار پوسیدگی شدید شده است.

همه روکش ها و مواد پر کننده دارای نقطه شکست هستند و در نهایت می افتند و به بازسازی نیاز دارند. هیچ ماده پر کننده ای تا ابد دوام نمی آورد. معاینات منظم می تواند به شما زمان بازسازی مواد پرکننده را اطلاع دهد. با این حال افتادن مواد پر کننده دندان می تواند ناگهانی باشد و موجب درد، ناراحتی و احتمالا موقعیت اورژانس در بیمار شود.

فاکتورهای زیادی باعث افتادن مواد پر کننده دندان می شوند. این امر می تواند در اثر دندان قروچه یا قفل کردن فک، نشت باکتری به حاشیه ماده پر کننده، وجود پوسیدگی یا صرفا تمام شدن عمر پر کننده دندان باشد. عامل آن هر چه که باشد، در صورت عدم درمان، افتادن مواد پر کننده دندان می تواند باعث نیاز به عصب کشی و احتمالا از دست رفتن دندان شود.

در جلسه درمانی چه خواهد گذشت:

در صورت افتادن مواد پر کننده دندان نیازی نیست بترسید. تمام کلینیک های دندانپزشکی در طول روز زمانی را به موارد اورژانس مانند افتادن مواد پر کننده یا تاج اختصاص می دهند. بنابراین شما را در همان روزی که تماس بگیرید پذیرش خواهند کرد. اگر این اتفاق در آخر هفته برای شما رخ داده است، برخی از کلینیک های دندانپزشکی شماره تماس اورژانس دارند. برخی از کلینیک ها، مانند کلینیک دندانپزشکی یوسف آباد، نیز در تمام روزهای هفته و ساعات شبانه روز آماده خدمت رسانی به بیماران هستند.

زمانی که بالاخره به مطب دندانپزشک رسیدید، سابقه دندانپزشکی و پزشکی شما به همراه داروها، علائم، و آلرژی بررسی خواهد شد. از دندان شما عکس رادیوگرافی تهیه می شود و دندانپزشک دندان و عکس را برای ارائه بهترین روش درمانی بررسی خواهد کرد. اگر دندان را بتوان بار دیگر پر کرد، دندانپزشک در مورد گزینه های محتمل برای انتخاب نوع ماده پر کننده با شما مشورت خواهد کرد. اگر ارجاع به متخصص دیگری لازم باشد، دندانپزشک شما را راهنمایی می کند. گاهی نیز تنها راه نجات دندان، عصب کشی و استفاده از روکش برای حفظ یکپارچگی دندان است. در برخی موارد نادر افتادن مواد پر کننده دندان به کشیدن آن ختم می شود.

منبع:

colgate

طعم فلز در دهان: علل ایجاد اختلال و راه های پیشگیری

طعم فلز در دهان اختلالی است که در پزشکی از آن با اصطلاح paraguusia یاد می شود. این طعم ناخوشایند ممکن است ناگهانی بروز کند یا در طول دوره ای طولانی بیمار را درگیر کند.

علل احساس طعم فلز در دهان:

بروز این طعم در دهان علل زیادی می تواند داشته باشد.

داروها:

تغییر طعم دهان از عوارض جانبی برخی داروهاست. این داروها می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • آنتی بیوتیک ها مانند کلاریترومایسین (Biaxin) یا مترونیدازول (Flagyl)
  • داروهای فشار خون مانند کاپتوپریل
  • داروهای گلوکوم مانند متزل امید (Neptazane)
  • داروهای پوکی استخوان

شیمی درمانی و پرتودرمانی:

به گفته انجمن سرطان آمریکا، برخی روش های شیمی درمانی و پرتو درمانی می توانند باعث بروز طعم فلز در دهان بیمار شوند. مطالعات نشان می دهند که مصرف برخی مکمل ها و ویتامین ها مانند ویتامین D یا زینک می تواند از این تغییر طعم در این دسته از بیماران پیشگیری کند.

مشکلات سینوس:

حس چشایی شما به شدت با حس بویایی شما در ارتباط است. زمانی که حس بویایی شما دچار اختلال می شود بر حس چشایی نیز تاثیر می گذارد. سینوس ها می توانند از علل تغییر طعم در دهان باشند. برخی از مسائل مربوط به سینوس که در این مسئله دخیل هستند عبارتند از:

  • آلرژی ها
  • سرماخوردگی معمولی
  • عفونت سینوس
  • دیگر عفونت های دستگاه تنفسی فوقانی

اختلالات سیستم عصبی مرکزی (CNS):

سیستم عصبی مرکزی شما به سایر قسمت های بدن پیام می دهد که شامل پیام های چشایی نیز می شود. یک اختلال یا وارد شدن یک آسیب مانند سکته مغزی یا فلج بل می تواند این پیام ها را مختل کند.

بارداری:

برای زنان باردار به خصوص در اوایل بارداری احساس طعم فلز در دهان را گزارش کرده اند. علت این امر کاملا مشخص نیست اما می تواند به دلیل تغییرات هورمونی به وجود آید. برخی دیگر علت این عارضه را به حساسیت بیشتر حس بویایی در دوره بارداری ارتباط می دهند.

حساسیت غذایی:

بروز طعم فلز در دهان می تواند نشانه یک حساسیت غذایی باشد. اگر این احساس را پس از مصرف ماده خاصی دارید، حتما به آن آلرژی دارید. در این شرایط به پزشک مراجعه کنید.

جراحی گوش میانی:

جراحی گوش میانی اغلب به دلیل عفونت شدید آن انجام می شود. گاهی اوقات، chorda tympani، ساختاری نزدیک به گوش داخلی که مسئولیت کنترل طعم در دو سوم انتهایی زبان را در اختیار دارد، ممکن است آسیب ببیند. این امر می تواند موجب تغییر طعم در دهان بیمار شود.

بهداشت دهان و دندان:

بهداشت ضعیف دهان و دندان می تواند باعث اختلال قوای چشایی شود. جرم گیری مرتب دندان ها و پر کردن حفره های دندان در می تواند این عارضه را درمان کند.

پیشگیری:

احساس طعم فلز در دهان زمانی از بین می رود که عامل آن درمان شده باشد. در صورتی که این عارضه مزمن شده است، با پزشک خود تماس بگیرید. پزشک معمولا ابتدا شما را به متخصص گوش و حلق و بینی ارجاع می دهد. پزشک با استفاده از آزمایشات مختلف می تواند علت را شناسایی کند و برای درمان شما اقدامات لازم را انجام دهد.

در صورتی که به وجود مسائل دندانپزشکی در دهان خود به عنوان علت این عارضه مشکوک هستید، هر چه سریع تر به دندانپزشک مراجعه کنید. رعایت بهداشت دهان و دندان، مسواک زدن دو بار در روز، نخ دندان کشیدن و استفاده از دهان شویه می تواند تا حد زیادی مشکل شما را حل کند.

منبع:

healthline