نوشته‌ها

درد پس از عصب کشی: مدت زمان طبیعی

عصب کشی درمان بزرگی است، پس درد پس از آن طبیعی است. عصب کشی شامل تمیز کردن عمقی داخل کانال ها می شود. بنابراین اعصاب و بافت لثه را ملتهب می کند. اما به هر حال، درد پس از عصب کشی نباید برای همیشه باقی بماند. در واقع عصب کشی برای از بین بردن درد در دندانی است که بسیار پوسیده یا شکسته است. احساس درد خفیف تا متوسط تا چند روز پس از عصب کشی طبیعی است. ادامه هرگونه درد پس از این مدت بدین معنی است که مشکلی وجود دارد.

درد پس از عصب کشی: بهبودی اولیه

در گذشته، عصب کشی با درد زیادی همراه بوده است. به همین دلیل بسیاری از افراد از انجام این روش اجتناب می کردند. امروزه اقدامات دندانپزشکان تاثیر زیادی در میزان درد در طول درمان دارد.

پس از کاهش تاثیر بی حسی، ممکن است کمی درد و حساسیت را تجربه کنید. این نوع درد به روند تمیز کردن دندان مربوط است. برای تمیز کردن دندان، دندانپزشک شکاف کوچکی روی تاج دندان ایجاد می کند و پالپ بیمار داخل دندان را درمان می کند. هر گونه حساسیت و درد پس از عصب کشی باید تنها چند روز طول بکشد.

از آنجا که معمولا درد پس از درمان خفیف است، باید بتوانید تنها با استفاده از داروهای مسکن بدون نسخه احساس راحتی کنید. بلافاصله پس از عصب کشی، از جویدن با دندان درمان شده خودداری کنید زیرا این کار دندان را تحریک می کند.

زمان مراجعه برای دریافت کمک:

درد عصب کشی باید پس از چند روز کاهش یابد. اگر هنوز هم دچار درد و ناراحتی هستید، به دندانپزشک مراجعه کنید. برخی از افراد برای موفقیت درمان، به دو جلسه عصب کشی نیاز دارند. در موارد شدیدتر، به جلسات بیشتری برای تمیز کردن دندان نیاز دارید. عود درد نشانه ای از این امر است.

علائم شما باید با مصرف هر نوع داروی مسکنی برطرف شود. در غیر این صورت، دندانپزشک مسکن قوی تری را تجویز خواهد کرد. البته همه این داروها به صورت موقت استفاده می شوند.

زمانی که دندان به طور کامل درمان شود، روی آن با روکش پوشانده خواهد شد. روکش ممکن است از فلز، پرسلین یا طلا ساخته شود. علت استفاده از روکش پیشگیری از وارد شدن آسیب بیشتر به دندان است. گاهی قراردادن روکش نیز باعث دوره ای از درد می شود.

در صورتی که بهداشت دهان و دندان را رعایت کنید، درد نباید بیش از چند روز ادامه یابد. درد فراتر از سه روز به معنی مراجعه مجدد به دندانپزشک است.

جایگزین عصب کشی، کشیدن دندان است. در این صورت، دندان از دست رفته با بریج، دندان مصنوعی جزئی یا ایمپلنت جایگزین می شود.

منبع:

healthline

اوراورس: خلاصی از بی حسی پس از دندانپزشکی

پرسش بیمار: من نیاز به یک روکش جدید برای چند تا از دندان هایم دارم اما از بی حس بودن دهانم تا چند ساعت پس از درمان متنفرم. آیا راهی برای سرعت بخشی به بهبودی پس از بی حسی وجود دارد؟ به تازگی در مورد داروی اوراورس چیزهایی شنیده ام. در صورت امکان در مورد این دارو توضیحاتی ارائه کنید.

پاسخ:

درمان های دندانپزشکی، از جمله، پر کردن دندان، کار گذاشتن روکش و عصب کشی به بی حس کردن لب ها، گونه و زبان نیاز دارند. بی حسی می تواند تا چند ساعت پس از درمان باقی بماند. زمانی که لب و زبان بی حس باشد، حرف زدن، لبخند زدن و خوردن می تواند دشوار شود.

داروی اوراورس می تواند بازگشت به احساس طبیعی صورت پس از درمان دندانپزشکی را سرعت ببخشد. این دارو که به صورت تزریقی پس از درمان دندانپزشکی به بیمار ارائه می شود و می تواند حس لب، گونه، زبان و به طور کلی صورت را در کمتر از یک ساعت بازگرداند. بازگرداندن سریع تر حس به بافت های نرم می تواند از وارد شدن آسیب به بیمار پیشگیری کند. برای مثال ممکن است بیمار در دوره بی حسی در تلاش برای حرف زدن یا خوردن چیزی، زبان یا گونه خود را گاز بگیرد. آسیب به بافت نرم در مواردی به درمان های مکمل نیاز دارد. بنابراین پیشگیری از چنین اتفاقی به خصوص در برخی بیماران، مانند افراد مسن یا کودکان، اهمیت دارد.

در صورتی که درمان دندانپزشکی شامل جراحی اعصاب و فک باشد و موجب درد زیادی برای بیمار گردد، استفاده از داروی اوراورس برای بیمار توصیه نمی شود. در چنین شرایطی استفاده از بی حسی باعث راحتی بیمار برای مدت طولانی تری می گردد.

عملکرد:

نحوه عملکرد اوراورس به طور کامل مشخص نیست. اما گفته می شود که جریان خون به ناحیه بافت نرم در دهان را افزایش می دهد. این دارو تنها زمانی اثر می کند که داروی بی حسی اصلی شامل موادی باشد که عروق خونی بافت نرم را تنگ تر می کند. یکی از این موارد اپی نفرین است.

عوارض اوراورس:

اوراورس جز دسته داروهایی است که می توانند باعث افت فشار خون، افزایش ضربان قلب، و بی نظمی در نبض شوند. اگر چه چنین عوارضی در گزارشات نادر دیده شده اند، در صورتی که سابقه بیماری های قلبی عروقی دارید، دندانپزشک را از شرایط خود آگاه سازید.

داروی اوراورس برای کودکانی با وزن کمتر از ۱۵ کیلوگرم و زیر ۳ سال توصیه نمی شود. استفاده از این دارو با هزینه بیشتر درمانی همراه است و تحت پوشش بیمه قرار ندارد.

منبع:

mayoclinic

مزایا و معایب پالپوتومی چیست؟

پالپوتومی روشی مهم در درمان دندان های پوسیده اطفال است. این روش که معادل عصب کشی در بزرگسالان است، می تواند با نجات دندان شیری، عمر آن را در دهان افزایش دهد. اما هیچ روشی بدون خطر و عارضه نیست. با آگاهی از مزایا و معایب پالپوتومی می توانید تصمیم بهتری برای کودک خود اتخاذ کنید.

مزایا و معایب پالپوتومی:

مزیت ها:

دندان های شیری به خوبی به حذف بخش بیمار پالپ دندان پاسخ می دهند، در حالی که بخش سالم دست نخورده باقی مانده است. حفره ایجاد شده در دندان به علاوه بخشی از پالپ که توسط باکتری آلوده شده است، از دندان خارج می شوند. ماده ضد عفونی کننده در بالای پالپ باقی مانده قرار می گیرد. سپس دندان با استفاده از تاج جدید بسته می شود. این روش اجازه می دهد تا دندان به صورت زنده در دهان باقی بماند.

مزیت واضح پالپوتومی این است که عملکرد دندان حفظ می شود و فضای لازم برای رشد دندان دائمی در دهان باقی می ماند. یکی از معایب این روش این است که دندان عصب کشی شده به تاج فلزی نیاز دارد تا به قدرت و دوام مورد نظر دست یابد. این امر ظاهر کودک را تحت تاثیر قرار می دهد. در برخی موارد نیز باکتری ها به دندان حمله کرده و پالپوتومی شکست می خورد. در این موارد دندان باید کشیده شود. اما ریسک این امر بسیار کم است و نرخ موفقیت درمان معمولا بالاست.

جایگزین این روش:

با وجود بررسی مزایا و معایب پالپوتومی و تاثیر این روش در رشد دندان های دائمی، برخی والدین علاقه ای به انجام آن ندارند. گاهی نیز به دلیل شرایط خاص بدنی کودک، امکان انجام آن برای او وجود ندارد. در چنین مواردی باید به فکر درمان جایگزین بود. به دلیل شدت پوسیدگی، راهی به جز کشیدن دندان وجود ندارد. پس از کشیدن دندان، معمولا در دهان کودک از فضا نگهدار (اسپیسر) استفاده می شود تا فضای لازم برای رشد دندان دائمی دست نخورده باقی بماند. دندان های دائمی بین سنین ۱۰ تا ۱۲ سالگی رشد می کنند.

تفاوت هزینه دو روش چقدر است؟

گرچه انجام روش پالپوتومی و تاج دندان کمی هزینه بر است، اما قیمت آن با کشیدن دندان و ساخت فضا نگهدار برای کودک تقریبا یکسان است. به یاد داشته باشید که هر دو روش برای حفظ فضای مورد نیاز برای رشد دندان دائمی انجام می شوند.

نتیجه عدم درمان چیست؟

معمولا درد و عفونت بیمار ادامه می یابد و افزایش پیدا می کند. همچنین در صورت عدم درمان، خطر آسیب به دندان دائمی زیر دندان شیری وجود دارد. عفونت دندان معمولا به آبسه می انجامد و چاره ای جز کشیدن دندان باقی نمی ماند.

منبع:

smilingkidsindy

پالپکتومی چیست و چرا به کار می رود؟

داخل دهان هر فرد ماده ای به نام پالپ وجود دارد. در حالی که مینا و عاج دندان به عنوان لایه های بیرونی، سخت و مرده هستند، اما پالپ نرم، زنده و بسیار حساس است. هنگامی که لایه های بیرونی دندان آسیب ببینند، ممکن است پالپ داخل دندان هم آلوده شود. در برخی موارد، بهترین گزینه برای نجات دندان، روش شناخته شده ای به نام پالپکتومی است.

روش انجام:

ساده ترین توضیح برای این روش این است که پالپ آلوده را از دندان حذف می کنند. هدف درمان نجات دندانی است که ممکن است در غیر این صورت کشیده شود. پالپکتومی شبیه عصب کشی است، در واقع یکی از مراحل انجام آن است. دندانپزشک پس از خارج کردن پالپ آلوده داخل دندان را ضدعفونی می کند و سپس با مواد پر کننده آن را پر می کند.

کاندیدای انجام پالپکتومی:

این روش اغلب در کودکانی انجام می شود که هنوز دندان شیری در دهان خود دارند. ریشه های دندان شیری از دندان دائمی متفاوت است. به طور معمول، دندان های شیری دارای ریشه های کوتاه تری هستند که قرار است در نهایت توسط بدن جذب شوند. جذب ریشه های دندان شیری باعث می شود که دندان بیوفتد و دندان دائمی جایگزین آن شود. از آنجا که ریشه های دندان کودک باید جذب شوند، در انجام این روش از موادی استفاده می شود که قابلیت جذب دارند.

چرا دندان باید حفظ شود؟

فرضیه معمول در ذهن اکثر مردم این است که چون دندان های شیری قرار است در نهایت بیوفتند، دلیلی برای حفظ آنها وجود ندارد. به همین دلیل درک لزوم انجام این روش ها روی یک دندان شیری برای اغلب خانواده ها دشوار است.

نقش دندان های شیری چیزی بیشتر از آن است که فقط منتظر رشد دندان دائمی نشسته باشد. علاوه بر اینکه این دندان ها به حرف زدن و غذا خوردن کودک شما کمک می کنند، محل رشد دندان های دائمی را نیز حفظ می کنند. در صورتی که دندان شیری پیش ازموعد بیوفتد، در آینده کودک شما با مرتب بودن دندان های دائمی خود دچار مشکل خواهد شد.

این بدان معنا نیست که حذف و بازیابی پالپ همیشه بهترین گزینه درمان است. در برخی موارد، کشیدن دندان ضروری به نظر می رسد. همه این موارد به فاصله زمانی تا رشد دندان دائمی، میزان آسیب وارد آمده به دندان و عمق عفونت بستگی دارد.

آیا می توان از پالپکتومی پیشگیری کرد؟

در صورتی که ایده استفاده از یک روش درمانی عمده برای کودک مورد علاقه شما نیست، باید به دنبال راه هایی برای کاهش خطر ابتلا به عفونت و آسیب باشید. تشویق رعایت بهداشت دهان و دندان در بچه ها از سنین پایین و تمیز کردن دندان ها به پیشگیری از عفونت دندان کمک می کند.

چنانچه دو بار در روز به کودک خود کمک کنید که با خمیر دندان حاوی فلوراید مسواک بزند، شانس ابتلا به پوسیدگی در دندان های شیری را تا حد زیادی کاهش داده اید. در صورتی که کودک شما به مسواک زدن علاقه ندارد، مسواکی با شخصیت های مورد علاقه او برایش بخرید.

انجام معاینات منظم دندانپزشکی نیز ضروری است. هر چه دندانپزشک زودتر دندان های کودک را معاینه کند، علائم پوسیدگی در مراحل اولیه تشخیص داده می شود و نیاز به انجام روش های شدیدتر درمانی کاهش پیدا می کند.

منبع:

colgate

پالپوتومی چیست و در چه افرادی انجام می شود؟

پالپوتومی روشی است که برای نجات یک دندان عفونی شده با پالپ آلوده به کار می رود. گاهی از این روش به عصب کشی دندان شیری یاد می شود. زیرا این روش بیشتر برای کودکان و به ویژه برای دندان های مولار به کار می رود.

روش انجام پالپوتومی:

دندانپزشک برای راحتی بیمار کار را با بی حسی آغاز خواهد کرد. روش های متنوعی برای آرام سازی کودک شما وجود دارد که قبل از شروع کار با شما در میان گذاشته خواهند شد. در صورتی که کودک همکاری لازم را نداشته باشد، از بیهوشی استفاده می شود.

در طول روش انجام پالپوتومی ابتدا دندانپزشک با استفاده از رابر بند دندان را از سایر قسمت های دهان جدا خواهد کرد. سپس از ابزار ویژه ای برای تمیز کردن قسمت پوسیده دندان استفاده می کند. سایر بخش های باقی مانده دندان با استفاده از دارو استرلیزه می شود. سپس دندانپزشک از بتونه برای پر کردن دندان باقی مانده استفاده خواهد کرد. روی دندان با تاجی با اندازه مناسب پوشانده می شود و به دندان متصل می شود. در بیشتر موارد تاج از یک فولاد ضد زنگ ساخته می شود.

ششماه بعد دندانپزشک بیمار را برای معاینه مجدد فرا می خواند. پس از درمان، برخی از بیماران دچار عفونت مجدد می شوند. تاج دندان برخی دیگر از بیماران به دلیل مصرف مواد غذایی چسبنده مانند شکلات کاراملی جدا می شود.

تفاوت بین پالپوتومی و پالپکتومی چیست؟

هر دو روش در تلاش برای حفظ دندان های پوسیده شده با پالپ آلوده به کار می روند. در پالپوتومی، دندانپزشک فقط پالپ آلوده در قسمت تاج دندان را بر می دارد. در حالی که پالپ قسمت ریشه باقی می ماند. اما در پالپکتومی، دندانپزشک تمام پالپ را حذف می کند و پالپ ریشه را با مواد پر کننده جایگزین می کند.

کاندیدای این روش:

پالپوتومی تنها زمانی انجام می شود که پالپ آلوده تنها در قسمت تاج وجود داشته باشد. دندان هم باید قابل احیا باشد. در صورتی که دندان بیش از حد آسیب دیده باشد یا دیواره آن تضعیف شده باشد، دندان را باید کشید.

بهترین کاندیدا برای پالپوتومی، کودکی با سلامت کامل بدنی است. کودکانی که مبتلا به بیماری های مزمن هستند و سیستم ایمنی ضعیفی دارند مناسب این روش نیستند. بدن این بیماران به عفونت های باکتریایی حساس است. برای مثال کودکان دچار انواع لوسمی و تومور کاندیدای خوبی برای این روش نیستند.

دندان کودک خود را نجات دهید:

وجود دندان شیری در دهان کودک مجوزی برای نادیده گرفتن بهداشت دهان و دندان وی نیست. دندان های شیری پایگاهی برای رشد صحیح دندان های دائمی هستند. افتادن و پوسیدگی زودهنگام این دندان ها مهم ترین علل نامرتبی دندان ها در بزرگسالی، نیاز به ارتودنسی و اشکالات رشد فک است. در صورتی که نشانه ای از پوسیدگی در دندان های کودک خود شدید، هر چه سریع تر به دندانپزشک مراجعه کنید.

منبع:

kidzsmile

عصب کشی در بارداری: بررسی خطرات احتمالی

عصب کشی می تواند شما را از درد زیاد و از دست دادن یک دندان خلاص کند. اما عصب کشی در بارداری چطور؟ یکی از نگرانی های رایج در دوران بارداری و استفاده از درمان های دندانپزشکی، عوارض جانبی درمان و داروهای مورد استفاده در این روش است.

نگرانی های رایج در مورد عصب کشی در بارداری:

بخشی از روش درمان به انجام یک سری رادیوگرافی برای ارزیابی ساختار داخلی دندان نیاز دارد. رادیوگرافی می تواند از محل عفونت و میزان آن اطلاعات دقیق به دندانپزشک بدهد. این بخشی از درمان است که نباید جا بیوفتد. اغلب زنان تصور می کنند که رادیوگرافی برای جنین آنها خوب نیست. اما در اغلب موارد این هراس ها بی مورد است. اول از همه اشعه ایکس روی دندان متمرکز است نه شکم. دوم این که برای اطمینان خاطر زنان باردار به آنها یک جلیقه مخصوص ضد اشعه داده می شود. در واقع، این جلیقه برای مسدود کردن درصد بالایی از اشعه ایکس کافی است.

استفاده از مواد شیمیایی:

نگرانی دیگر در ارتباط با عصب کشی در بارداری مربوط به مواد بی حسی مورد استفاده در جراحی است.

بی حسی:

کلاس اول مواد شیمیایی مورد استفاده در دندانپزشکی، بی حس کننده موضعی است. زنان باردار می ترسند که ماده بیهوشی به فرزند آنها آسیب بزند. در حقیقت اکثر این مواد صرفا موضعی هستند. اما دندانپزشک می تواند به هزینه درد بیشتر در طول پروسه درمان، مقدار دوز ماده بی حسی را از این مقدار هم کمتر کند. ماده بی حسی نباید به کودک شما آسیبی بزند.

مایع شستشو:

مایع شستشو برای عمل جراحی معمولا حاوی درصد کمی از سدیم هیدروکلراید یا سفید کننده است. حتی اگر مقادیر کمی از آن را فرو ببرید، ۹۵٪ از آن محلول فقط آب است. بنابراین این مقدار هیدروکلراید سدیم بلعیده شده به هیچ وجه برای شما یا جنین خطرناک نیست.

پر کننده ها:

آخرین ماده شیمیایی مورد استفاده در این روش مواد پر کننده است. اکثر آنها بوی های عجیب و غریبی دارند. همچنین می توانند مزه بدی هم داشته باشند. با این حال، این مواد صرفا رزین هایی هستند که با لیزر درمان می شوند. این مواد به جنین آسیبی نمی زنند.

استرس:

البته استرس وارد شده به زن باردار برای جراحی دندانپزشکی می تواند برای جنین مخرب باشد. به اکثر بیماران توصیه می شود که در صورت تحمل درد جراحی را به بعد از زایمان موکول کنند.

با دندانپزشک خود در مورد مقدار زمان ممکن برای به تعویق انداختن جراحی صحبت کنید. در شرایط مناسب و تحت کنترل انجام عصب کشی در باردار بی خطر است. اما تا جایی که می توانید این جراحی را به تعویق بیاندازید.

منبع

dentalfind

گزینه های ممکن پس از عدم موفقیت عصب کشی

برخی از افراد تصور می کنند که عصب کشی آخرین کاری است که می توان برای یک دندان پوسیده انجام داد. به همین دلیل از عصب کشی هراس دارند. هر چند عصب کشی در اکثریت موارد درمان موفقی است؛ اما در برخی موارد درمان با شکست مواجه می شود. برخی از دلایل عدم موفقیت درمان عصب کشی عبارتند از عدم کشتن اعصاب، عدم تمیز کردن کامل کانال، یا عفونت مجدد ریشه دندان. خوشبختانه امروزه مواجه شدن عصب کشی با شکست به معنی تمام بودن کار دندان نیست. در این مطلب گزینه های ممکن پس از عدم موفقیت عصب کشی را با یکدیگر مرور می کنیم. با وجود تمام این روش ها، گاهی چاره ای به جز کشیدن دندان وجود ندارد.

گزینه های ممکن پس از عدم موفقیت عصب کشی:

تکرار عصب کشی:

تکرار درمان یکی از گزینه های ممکن پس از عدم موفقیت عصب کشی است. با این وجود این روش خطرات بیشتری نسبت به بار اول دارد. درمان مدت زمان بیشتری نسبت به قبل طول می کشد و ممکن است شامل جلسات بیشتری شود. تاج، پست، و مواد پر کننده باید از روی دندان برداشته شوند و پروسه عصب کشی تکرار شود. به همین دلیل در این روش ممکن است دندان آسیب ببیند.

اگر دندان آسیب نبیند، باید با دارو درمان شود. جراح ابتدا کانال ها را کاملا تمیز خواهد کرد و از حذف تمام اعصاب و بخش های باقی مانده پالپ عفونی اطمینان حاصل می کند. درمان ممکن است در یک تا چهار جلسه انجام شود. پس از عصب کشی دندان باید پر شود. هزینه تکرار عصب کشی بیشتر از مرتبه اول است.

جراحی اندودونتیک:

از دیگر گزینه های ممکن پس از عدم موفقیت عصب کشی جراحی اندودونتیک است. در این نوع جراحی، دندانپزشک از قسمت پایین دندان به ریشه دست می یابد. بنابراین تاج دندان دست نخورده باقی می ماند. جراحی شامل تمیز کردن قسمت نوک ریشه و حذف آن می شود. داخل کانال نیز تمیز می شود و سپس دندان پر می شود. این روش با بخیه و درد بیشتری همراه است.

کشیدن دندان:

چنانچه درمان های بالا امکان پذیر نباشد، یا دوباره با شکست رو به رو شوند، تنها راه رفع مشکل کشیدن دندان است. بیمار می تواند پس از ترمیم لثه و جای دندان، از روش های جایگزین دندان مانند پروتز دندان مصنوعی، بریج یا ایمپلنت استفاده کند. بهتر است برای پیشگیری از سر خوردن سایر دندان ها به فضای خالی و تحلیل لثه، عمل جایگزینی در اسرع وقت انجام شود.

منبع

dentalfind

عصب کشی چگونه انجام می شود؟

زمانی که به بیمار گفته می شود که به عصب کشی نیاز دارد، معمولا به درد فکر می کند. با این حال درد بعد از این روش درمانی به دلیل وجود عفونت در دندان است نه خود درمان. در واقع برای از بین بردن درد عصب کشی انجام می شود وگرنه خود پروسه درمان بدون درد است. استفاده از بیحسی موضعی دندان و ناحیه اطراف آن را کاملا بی حس می کند. بنابراین در حین انجام کار چیز زیادی حس نخواهید کرد.

عصب کشی چگونه انجام می شود:

انجام این روش برای نجات دندان است نه کشیدن دندان. دندان و ریشه های آن حذف نمی شوند بلکه تنها کانال های دندان تمیز می شوند. مقداری از بافت اعصاب و پالپ دندان نیز برداشته می شود تا از تخلیه تمامی باکتری ها اطمینان حاصل شود.

اعصاب دندان برداشته شده اند، بنابراین دیگر دردی احساس نخواهم کرد:

بسیاری از افراد بر این باورند که پس از درمان، دیگر دندان درد نخواهد داشت. با این حال دندان صرفا به غذاهای گرم و سرد حساس نخواهد بود. اما تا چند روز پس از درمان ناحیه اطراف دندان درد خواهد داشت. برای کنترل درد می توانید از داروی های مسکن استفاده کنید.

علت استفاده از این روش:

برخی از خود می پرسند چرا زمانی که دندان در نهایت باید کشیده شود آنها باید رنج عصب کشی را متحمل شوند. اما این تصور درست نیست. در واقع در بسیاری از موارد این روش موفق است و باعث می شوند دندان سال ها در دهان دوام بیاورد.

عدم وجود درد، عدم نیاز به عصب کشی؟

بسیاری از دندان هایی که نیاز به عصب کشی دارند دچار درد نمی شوند. اما این بدین معنی نیست که دندان شما سالم است. تنها دندانپزشک می تواند وجود عفونت در دندان را تشخیص دهد. در صورت وجود عفونت دندان باید حتی در صورت فقدان درد درمان انجام شود. اگر در محیط دهان خود متوجه وجود جوش شدید حتما به دندانپزشک مراجعه کنید. وجود این جوش یا فیستول به معنی وجود تونلی برای تخلیه عفونت است. در حال حاضر دندان شما درد ندارد زیرا فیستول از تجمع فشار زیر دندان جلوگیری می کند. اما این عفونت باید درمان شود و احتمالا دندان شما به انجام این روش نیاز دارد. بدون درمان کانال بافت اطراف نیز آلوده خواهد شد.

مراجعه پس از درمان:

درمان عصب کشی در دو جلسه انجام می شود. پس از جلسه اول باید در زمان تعیین شده برای پر کردن دندان یا قراردادن روکش روی دندان به دندانپزشک مراجعه کنید. استفاده از پرکننده یا روکش برای پیشگیری از ورود باکتری ها به داخل دندان و بروز مجدد عفونت است.

منبع

colgate

عوارض اپیسکتومی پس از درمان

اپیسکتومی به درمانی بسیار حساس برای رفع عفونت در پایه دندان و پیشگیری از عود عفونت و نیاز به عصب کشی مجدد اطلاق می شود. این درمان از این جهت حساس است که در صورت عود عفونت احتمال نیاز به کشیدن دندان بیشتر می شود. عوارض اپیسکتومی بسیار نادر است، اما به طور معمول اندودونتیست در جلسات مشاوره اولیه شما را از آنها آگاه می کند. اطلاع از خطرات جراحی ضروری است و در صورتی که جراح شما را از آنها مطلع نکرد خود در این مورد با او صحبت کنید. در غیر این صورت بهتر است فرد دیگری را برای انجام کار بیابید.

عوارض اپیسکتومی:

ثابت شده است که این روش تحت نظر یک اندودنتیست یا دندانپزشک واجد شرایط و با تجربه در اغلب موارد موفقیت آمیز است. اصلی ترین عوارض اپیسکتومی ناموفق بودن آن است. در این موارد معمولا لازم است دندان کشیده شود و راهی به جز استفاده از یک جایگزین مصنوعی باقی نمی ماند. سایر عوارض جانبی عبارتند از آسیب عصبی و عفونت های سینوسی.

آسیب عصبی:

خطر آسیب عصبی بسیار به محل دندان تحت درمان در دهان شما وابسته است. اگر دندان بیمار در فک پایین و در انتهای دهان قرار داشته باشد، خطر آسیب عصب بیشتر خواهد بود، زیرا اینجا محل اعصاب بسیار مهمی از جمله عصب مندیبولار است.

یک دندانپزشک حرفه ای باید از میزان عوارض اپیسکتومی آگاه باشد. احتمال دارد که قبل از اپیسکتومی از دندان رادیوگرافی تهیه شود. بدین ترتیب فاصله ریشه دندان تا اعصاب مهم مشخص می شود. با توجه به میزان خطر احتمالی تناسب این روش برای شما بررسی خواهد شد.

عفونت سینوسی:

همانند آسیب عصبی، خطر عفونت سینوسی نیز به محل قرارگیری دندان در دهان شما وابسته است. اگر دندان در فک فوقانی نیاز به جراحی داشته باشد، شما در معرض خطر بیشتری برای انتقال عفونت به سینوس ها پس از اپیسکتومی قرار خواهید داشت. در تلاش برای جلوگیری از این اتفاق، دندانپزشک یا اندودنتیست معمولا برای شما آنتی بیوتیک تجویز خواهد کرد. لازم به ذکر است که این داروهای تجویزی می توانند با دیگر داروهای مصرفی شما تداخل داشته باشند. بنابراین دندانپزشک را از داروهای مصرفی خود آگاه سازید.

زمان تماس با متخصص:

در صورتی که در ناحیه انجام اپیسکتومی دچار درد شدید و تورم هستید، بلافاصله با دندانپزشک تماس بگیرید. این امر می تواند نشانه ای از آسیب عصبی باشد و بنابراین مهم است که منطقه مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرد و درمان مناسب برای آن اتخاذ شود.

در برخی موارد ممکن است در اطراف دندان جراحی شده یک فیستول بدون درد ظاهر شود. فیستول ها جوش های کوچکی هستند که اغلب نسبتا خیلی سریع به حالت عادی برمی گردند. با این حال گاهی دوباره عود می کنند، که نشانه ای از وجود عفونت است. در صورت مشاهده چند باره فیستول برای پیشگیری از انتشار عفونت به دندانپزشک مراجعه کنید.

منبع

hda-online

اپیسکتومی چیست: روش انجام و دوره بهبودی

اپیسکتومی روشی در دندانپزشکی است که در آن هر بافت آلوده و عفونی در طول عصب کشی برداشته می شود. این روش از این نظر اهمیت دارد که برای جلوگیری از عفونت های آینده و به نوبه خود عصب کشی مجدد ضروری است. اگر بعد از یک عصب کشی مجددا عفونت رخ دهد، یا باید یک عصب کشی دیگر انجام شود یا به جراحی گسترده تری برای حل مشکل نیاز است.

چرا اپیسکتومی انجام می شود؟

این روش برای حذف بافت آلوده و عفونی انجام می شود که در طی یک عصب کشی پیدا می شود. با حذف این بافت، کانال ریشه می تواند به طور کامل بهبود یابد. این روش برای جلوگیری از تکرار عفونت نیز انجام می شود.

آمادگی قبلی برای درمان:

قبل از انجام اپیسکتومی برای بیمار، دندانپزشک درخواست انجام رادیوگرافی از دندان آسیب دیده و استخوان اطراف آن را می دهد. بیماران از چند روز قبل از دهان شویه ضدعفونی استفاده می کند، دوره ای از آنتی بیوتیک را دریافت خواهد کرد و برای مبارزه با التهاب داروهایی برای او تجویز می شود. سابقه پزشکی و دارویی بیمار نیز بررسی می شود.

نحوه انجام این روش:

دندانپزشک ابتدا بافت لثه را می برد و آن را از روی دندان برمی دارد تا به ریشه دندان دسترسی پیدا کنند. قسمت کوچکی از نوک ریشه و بافت آلوده حذف خواهد شد. سپس با استفاده از رنگی مخصوص شکاف ها و ترک های دندان مشخص می شود تا احتمال نیاز به کشیدن دندان بررسی شود. در آخر کانال دندان پاکسازی و بسته خواهد شد. از دندان و ناحیه اطراف آن دوباره رادیوگرافی گرفته می شود تا از موفقیت آمیز بودن روش اطمینان حاصل شود. پس از آن اندودنتیست بافت را به جای خود باز می گرداند و بخیه می زند.

ریسک های مرتبط با اپیسکتومی:

یکی از بزرگترین خطرات این روش شکست جراحی است. در صورتی که جراحی موفقیت آمیز نباشد، دندان بیمار باید کشیده شود. سایر خطرات احتمالی در این روش عبارتند از آسیب به سینوس ها، عفونت، احتقان و آسیب عصبی. اگر بیمار دچار تورم، درد یا فیستول شود، باید در اسرع وقت با دندانپزشک خود تماس بگیرد.

دوره بهبودی:

ممکن است بیمار تا چند روز دچار درد و تورم باشد. مقداری کبودی و تورم نیز طبیعی است. غذا خوردن و نوشیدن بیمار تا چند روز محدود خواهد شد. بیمار امکان مسواک زدن روی ناحیه جراحی شده را نخواهد داشت. دندانپزشک برای بیمار آنتی بیوتیک و داروهای ضروری را تجویز خواهد کرد. بیمار در دوره بهبودی نباید سیگار بکشد. اغلب بیماران طی دو هفته پس از جراحی به طور کامل بهبود می یابند.

منبع

healthguideinfo