نوشته‌ها

دندان شیری در دهان بزرگسال: روشی برای درمان

دندان های شیری که اولین ردیف دندان های انسان هستند، باید در سن خاصی از بین بروند تا دندان های دائمی در زیر آن از دهان بیرون بیایند. زمانی که رشد دندان دائمی برای یک سال از زمان مقرر به تاخیر می افتد، از آن به حفظ دندان شیری در دهان یاد می شود. بررسی روند رشد دندان دائمی در دهان فرد اهمیت زیادی دارد. وجود دندان شیری در دهان بزرگسال با عواقبی همراه است و در برخی موارد به درمان نیاز دارد.

معاینه دندان شیری در دهان بزرگسال:

زمانی که فرد دچار باقی ماندن دندان شیری در دهان می شود، لازم است که سلامت وی به دقت با معاینه و رادیوگرافی دندان ارزیابی شود. رنگ، شکل، موقعیت و شرایط دندان شیری در این ارزیابی اهمیت زیادی دارد. احتمال دارد که دندان شیری به استخوان جوش خورده باشد. از این عارضه به آنکلیوز یاد می شود. این امر مانع رشد دندان دائمی می شود و دندان در فک باقی می ماند.

دلایل زیادی برای باقی ماندن دندان شیری در دهان بزرگسال وجود دارد. مهم ترین دلیل کمبود مادرزادی دندان دائمی است. دندان دائمی ریشه دندان شیری را رو به بیرون هل می دهد. این اتفاق در ۲ تا ۶ درصد مواقع رخ می دهد. همجنین شیوع آن در زنان بیشتر از مردان است. آسیب به دهان، انسداد، عدم تراز دندان های دائمی زیر فک، ورود ضربه، تروما، عفونت و تاخیر در رشد دندان دائمی دیگر دلایل وجود دندان شیری در دهان بزرگسال است.

چرا باید این عارضه را درمان کرد؟ چرا نباید وجود دندان شیری در دهان بزرگسال را به حال خود رها کرد؟ به این دلیل که این عارضه می تواند مشکلاتی برای بیمار به وجود آورد. بیماری های پریودنتال، پوسیدگی دندان و جا به جایی دندان ها از عوارض باقی ماندن دندان شیری در دهان است.

درمان:

گزینه های درمان برای باقی ماندن دندان شیری در دهان چیست؟ نوع درمان به شرایط دندان شیری و بافت اطراف بستگی دارد. اگر تعداد دندان های باقی مانده در دهان زیاد باشد، ممکن است بیمار دچار فقدان مادرزادی دندان باشد. آنچه مهم است این است که علاوه بر دندانپزشک یک ارتودنتیست نیز باید دهان بیمار را معاینه کند.

اگر شرایط دندان شیری به لحاظ کارکرد و زیبایی شناسی قابل قبول باشد، دندان در دهان به حال خود رها می شود.

زمانی که دندان شیری کج شده باشد، بهتر است آن را بکشیم. فضای خالی باقی مانده با روش های ارتودنسی بسته خواهد شد. در برخی موارد نیز لازم است فضا با استفاده از بریج یا ایمپلنت پر شود.

منبع:

colgate

کمبود دندان مادرزادی یا هایپودونتیا

کمبود دندان مادرزادی یا هایپودونتیا یکی از عوارضی است که در آن چند دندان دائمی رشد نمی کنند. هایپودونتیا یکی از عوارض رایجی است که حدود ۱۶٫۲ درصد از جمعیت را تحت تاثیر قرار می دهد.

اما چرا دندان های دائمی در برخی افراد رشد نمی کنند؟ چه نوع درمانی برای این اختلال وجود دارد؟

علت کمبود دندان مادرزادی چیست؟

پیش از اینکه دندان رشد کند، گروه کوچکی از بافت به نام لامیا زیر لثه رشد می کنند. هایپودونتیا معمولا نتیجه اختلال در مراحل اولیه رشد دندان است که مانعی بر سر راه رشد این بافت به وجود می آید.

مکانیسم های دیگر و عوامل محیطی شامل تروما، عفونت و برخی داروها نیز می توانند باعث کمبود دندان مادرزادی شوند.

ژن ها نیز در این امر نقش مهمی بازی می کنند. تحقیقات این عارضه را با بیش از ۱۲۰ سندرم ژنتیکی، از جمله شکاف لب و کام، سندرم داون و دیسپلازی اکتودرمال، مرتبط دانسته اند.

چرا هایپودونتیا باید درمان شود؟

اگر برخی از دندان های دائمی فرزند شما رشد نکرد، آیا باید نگران شد؟ آیا واقعا به درمان نیاز است؟

شاید نه! گاهی دندانی که رشد نکرده است، دندان عقل است. جراحان دندان اغلب برای پیشگیری از مشکلات دندانی در آینده کشیدن دندان لق را توصیه می کنند. بنابراین عدم رشد مادرزادی آن اصلا عارضه بدی نیست.

با این حال، گاهی این دندان های پری مولار یا حتی پیشین هستند که رشد نکرده اند. این عارضه نه تنها ظاهر بیمار را تحت تاثیر قرار می دهد بلکه باعث بروز مال اکلوژن یا عدم تراز فک و دندان ها در زمان بسته بودن دهان می گردد. مشکلاتی مانند رشد استخوان، اشکال در حرف زدن، کاهش توانایی جویدن مواد غذایی و آسیب های پریودنتال می تواند نتیجه شکلی از هایپودونتیا باشد.

روش های درمانی:

درمان کمبود مادرزادی دندان از چند روش امکان پذیر است و برخی موارد جدی به درمان ارتودنسی و جراحی در ترکیب با هم نیاز دارند.

اگر چند دندان در کودک رشد نکرده است، ایمپلنت دندان پس از اتمام رشد فک گزینه ای برای جایگزینی دندان هاست. در عین حال می توانید از بریج ثابت یا دندان مصنوعی قابل جابه جایی استفاده کنید.

با این حال، پیش از جایگزینی دندان های رشد نکرده کارهای دیگری نیز باید انجام شود. ممکن است برای حرکت دادن دندان های موجود در دهان و ایجاد فضای لازم برای جایگزینی دندان به بریس ارتودنسی نیاز باشد. ممکن است جراحی اصلاحی فک یا دیگر جراحی های دهان و دندان نیز ضروری باشد.

شدت مال اکلوژن کودک، شلوغی دندان ها و تاثیر هایپودونتیا بر ظاهر صورت کودک، نوع برنامه درمان را مشخص می کند. گاهی نیز کمبود دندان مادرزادی در اثر عدم رشد آن نیست، بلکه دندان از لثه بیرون نزده است. در واقع فرد دچار نهفتگی دندان است. در برخی موارد ترکیبی از جراحی دندان و ارتودنسی می تواند راه حل موثری باشد.

برای تشخیص و درمان این عارضه در کودک خود به دندانپزشک مراجعه کنید.

منبع:

oralsurgeryofutah