مزایای ایمپلنت کوتاه برای بیماران و دندانپزشکان:

ایمپلنت کوتاه (short implants) از ابداعات جدید در حوزه کاشت دندان است که با ساختار و طراحی منحصر به فرد خود کاربرد و زیبایی را به دهان بیماران باز می گرداند. معمولا کاشت ایمپلنت در تمام بیماران ممکن نیست. محل از دست رفتن دندان، تراکم استخوانی، سن بیمار و ارتفاع استخوان محل دریافت ایمپلنت از عواملی است که موفقیت دریافت ایمپلنت را تعیین می کنند. مزایای ایمپلنت کوتاه یکی از این مشکلات یعنی ارتفاع استخوان را رفع نموده و طیف بیماران را گسترش داده است.

ایمپلنت کوتاه:

در محیط بالینی چالش برانگیز دندانپزشکی، انعطاف پذیری ایمپلنت کوتاه کار را برای دندانپزشکان ساده تر کرده است. این ابزار امکان اجتناب از ساختارهای حیاتی دهان و فک را برای دندانپزشکان فراهم کرده است. در نتیجه دندانپزشک می تواند با اعتماد به نفس و آرامش بیشتری کار کند. از سوی دیگر اغلب بیماران به جراحی سنگین پیوند استخوان در ناحیه فک نیاز دارند.

روش های جدید کاشت ایمپلنت تمرکز خود را بر رفع این نیاز معطوف کرده اند. ایمپلنت کوتاه یکی از راه حل هایی است که نیاز به جراحی پیوند استخوان را در بیماران مرتفع کرده است. با وجود این نوع ایمپلنت، دیگر ایمپلنت های بلندتر لزوما بهتر نیستند. گاهی در شرایط بالینی خاص، این نوع ایمپلنت راه حل بهتری برای بیمار به شمار می رود.

مزایای ایمپلنت کوتاه برای دندانپزشکان:

واقعیت بالینی این است که بسیاری از بیماران کاندیدای دریافت ایمپلنت از ارتفاع محدودی در ناحیه استخوان فک برخوردار هستند. در این شرایط قرارگیری ایمپلنت های بلند با خطراتی برای سینوس ماگزیلاری و اعصاب آلوئولار فک پایین همراه است. آسیب به این اعصاب می تواند صدماتی دائمی به حواس بیمار در ناحیه صورت وارد کند.

پارگی سینوس از دیگر عوارض محتمل است که درمان آن به زمان زیاد و تکنیک های متعدد نیاز دارد. البته روش های پیوند استخوان توانسته این خطرات را تا حد زیادی مرتفع سازد. اما هنوز هم بسیاری از بیماران به دلیل زمان مورد نیاز برای انجام درمان و هزینه های مالی آن از انجام درمان خودداری می کنند. در عین حال، جراحی پیوند استخوان دارای خطرات ذاتی و عوارض مختص به خود است که بسیاری از بیماران زیر بار آن نمی روند. ایمپلنت کوتاه درمانی ساده تر، با هزینه کمتر و نتایج قابل پیش بینی تر است که می تواند دریافت ایمپلنت را در طیف زیادی از بیماران ممکن سازد.

مزایای ایمپلنت کوتاه برای بیماران:

با استفاده از ایمپلنت کوتاه، بیمارانی که فاقد ارتفاع کافی استخوان در ناحیه فک هستند می توانند از خطرات ذاتی و هزینه های جراحی پیوند استخوان دوری کنند. به علاوه با استفاده از این روش زمان بهبودی زخم به نحو قابل توجهی کاهش می یابد.

منبع:

bicon

جدول زمانی کاشت ایمپلنت: برنامه درمانی کلی

ایمپلنت دندان گزینه ای بادوام و ایمن برای جایگزینی دندان های از دست رفته است. این روش که با استفاده از جراحی انجام می گیرد کمی هزینه بر است اما در عوض لبخند زیبا و باکیفیتی به شما ارائه می دهد. اطلاع از روند درمانی و جدول زمانی کاشت ایمپلنت می تواند به بیماران در آگاهی بیشتر از نحوه انجام کار کمک کند.

جراحی ایمپلنت دندان روشی است که در آن پست های پیچ مانند در فک قرار داده می شود که به عنوان ریشه دندان عمل می کنند. در طول دوره بهبودی، پیچ های تیتانیومی به فک جوش می خورند. سپس یک دندان مصنوعی به ایمپلنت متصل می شود و کارکرد و زیبایی دهان را به آن باز می بخشد.

جدول زمانی کاشت ایمپلنت:

مدت زمان درمان ایمپلنت به دو عامل بستگی دارد: سرعت بهبودی بدن و وضعیت فک. بهترین افراد برای دریافت ایمپلنت کسانی هستند که از سلامت عمومی خوبی برخوردار هستند و تنها یک دندان را از دست داده اند. این دسته بیماران باید از تراکم کافی در استخوان فک و بافت لثه سالم برای حمایت از ایمپلنت برخوردار باشند. در صورتی که بیمار فاقد این شرایط باشد، روش های مکمل دیگری نیز در جدول زمانی کاشت ایمپلنت گنجانده می شود.

یک برنامه درمانی روتین بدین ترتیب پیش می رود:

معاینه و مشاوره:

دندانپزشک روند کاشت ایمپلنت را با بیمار به طور کامل در میان می گذارد. سپس وضعیت دندان، لثه و فک بیمار بررسی می شود. در این مرحله از رادیوگرافی و سایر تجهیزات مدرن برای تشخیص بهتر وضعیت دندان و استخوان فک استفاده می شود. سابقه پزشکی بیمار نیز گرفته می شود. سپس برنامه درمان مشخص شده و با بیمار مشورت می شود.

درمان های مکمل:

در این مرحله درمان های پیش نیاز دریافت ایمپلنت مانند سینوس لیفت یا پیوند استخوان برای بیمار انجام می شود. به طور کلی این مرحله بین ۴ تا ۶ ماه طول می کشد و دوره درمان را افزایش می دهد.

جراحی ایمپلنت:

برای کاشت ایمپلنت در فک، جراح برشی در لثه می دهد و سوراخی در استخوان فک ایجاد می کند. ایمپلنت همانند پیچ است و از تیتانیوم ساخته می شود. پذیرش این ماده توسط بدن با کمترین عوارض همراه است. زمانی که ایمپلنت در جای خود در فک قرار داده شد، بافت لثه بخیه می شود.

جوش خوردن ایمپلنت به فک:

گام بعدی انتظار برای بهبودی بدن و جوش خوردن ایمپلنت به استخوان فک است که اصطلاحا osseointegration خوانده می شود. این دوره حدود شش ماه طول می کشد اما همه چیز به سرعت بهبودی بدن بستگی دارد. اتصال ایمپلنت به فک پایه ای محکم برای پروتز ایجاد می کند.

افزودن اباتمنت:

در این جلسه درمانی، ایمپلنت باز می شود و قطعه ای پست مانند به نام اباتمنت روی آن متصل می شود. در نهایت دندان پروتز روی این قطعه سوار می شود. در این مرحله دوباره باید حدود دو تا سه هفته صبر کرد تا بافت لثه دور اباتمنت رشد کند.

در برخی موارد امکان اتصال اباتمنت در جراحی اول وجود دارد. بدین ترتیب این قطعه در کل دوره بهبودی در دهان دیده می شود. اما برخی از بیماران ترجیح می دهند اباتمنت در این دوره طولانی در دهان دیده نشود. به همین دلیل این قطعه در جراحی دوم در جای خود نصب می شود.

اتصال پروتز:

تاج یا پروتز دندان پس از بهبودی لثه ها روی اباتمنت سوار می شود. برای اطمینان از تناسب کامل پروتز با دهان، از روش های مدرن قالب گیری و تصویر برداری سه بعدی استفاده می شود. سپس قالب به آزمایشگاه فرستاده می شود و ظرف دو هفته پروتز برای بیمار ساخته می شود.

جدول زمانی کاشت ایمپلنت در هر بیمار بسته به شرایط وی و نوع ایمپلنت انتخاب شده متفاوت است. آنچه گذشت تنها روندی کلی برای عموم افراد است. برای دریافت مشاوره و درمان با کلینیک دندانپزشکی ما تماس حاصل فرمایید.

منبع:

cosmeticdentistryedmonton

امکان دریافت ایمپلنت در افراد مسن:

امروزه ایمپلنت دندان، دائمی ترین روش جایگزینی دندان، محبوب عده زیادی از بیماران در تمام رده های سنی است. نرخ بالای از دست رفتن دندان در بیماران مسن باعث شده است که بسیاری از آنها به دنبال این روش درمانی باشند. اما نگرانی هایی در مورد امکان دریافت ایمپلنت در افراد مسن مانعی برای مراجعه آنان شده است. خوشبختانه امروزه گزینه های زیادی برای دریافت ایمپلنت وجود دارد که ریسک اجرای این روش را در افراد مسن کاهش می دهد.

مزایای ایمپلنت برای افراد مسن:

جایگزینی دندان های از دست رفته از رایج ترین درمان های دندانپزشکی در افراد مسن است. به هر حال، از دست رفتن تمام دندان ها می تواند اثرات منفی زیادی بر بیمار داشته باشد. کاهش توان وی برای جویدن می تواند رژیم غذایی بیمار را محدود کند و او را دچار سوتغذیه سازد. زمانی که لبخند بیمار تحت تاثیر قرار می گیرد، برخی از بیماران منزوی شده و از تعاملات اجتماعی دوری می کنند. در نهایت، از دست رفتن یک یا چند دندان ریسک ابتلا به پوسیدگی دندان، بیماری لثه و از دست دادن سایر دندان ها را نیز افزایش می دهد. ایمپلنت دندان بیش از هر روش دیگری می تواند روش بازسازی دائمی برای ظاهر، راحتی و سلامت افراد مسن باشد.

امکان دریافت ایمپلنت در افراد مسن:

جراحی کاشت ایمپلنت در دهان با خطراتی همراه است که این خطرات برای افراد مسن بیشتر از سایر گروه های سنی نیست. پوکی استخوان، یک بیماری شایع در بیماران مسن، می تواند تراکم استخوان فک را کاهش دهد. با این حال، پیوند استخوان می تواند امکان دریافت ایمپلنت در افراد مسن را فراهم سازد. برخی بیماری ها مانند دیابت کنترل نشده اغلب در افراد مسن دیده می شوند و می توانند بر کاندیدا شدن بیمار برای این روش درمانی و امکان بهبودی زخم پس از درمان تاثیر بگذارند. بیماری لثه نیز اغلب در افراد مسن تر دیده می شود، اما می توان پیش از کاشت ایمپلنت، بیماری را درمان کرد تا ریسک ابتلا به عفونت در افراد مسن کاهش یابد.

تفاوتی ندارد در چه سنی قرار دارید، به احتمال زیاد می توانید کاندیدایی برای دریافت ایمپلنت باشید. افراد در هر سنی می توانند از دریافت ایمپلنت سود ببرند. برای بررسی گزینه های درمانی و شرایط خود با متخصصان کلینیک ما تماس بگیرید. متخصصان دندانپزشکی ما با در نظر گرفتن شرایط سنی، عوارض پزشکی در شما و شرایط دهان و دندان بهترین گزینه را به شما پیشنهاد خواهند داد.

منبع:

drmassiah

ایمپلنت زیگوماتیک: روشی برای درمان بیماران دچار تحلیل استخوان

ایمپلنت یکی از روش های جایگزینی دندان در بیماران است که محبوبیت زیادی در سال های اخیر کسب کرده است. برای جایگزینی ایمپلنت در فک، بیمار باید از تراکم استخوانی کافی برخوردار باشد. در غیر این صورت به پیوند استخوان نیاز است. ایمپلنت زیگوماتیک یکی از روش های جایگزینی دندان در بیمارانی است که دچار تحلیل استخوانی شدید در فک بالا شده اند.

گاهی به افرادی که برای دریافت ایمپلنت مراجعه می کنند گفته می شود که برای این روش درمانی کاندیدای مناسبی نیستند. ایمپلنت های عادی برای حمایت شدنبه استخوان کافی نیاز دارند. اما ایمپلنت زیگوماتیک می تواند راه حل خوبی برای این بیماران باشد.

ایمپلنت زیگوماتیک چیست و چگونه استفاده می شود:

ایمپلنت زیگوماتیک طولانی تر از ایمپلنت های معموبی است و از استخوان بزرگ و حجیم گونه برای محکم شدن در فک بهره می گیرد.

از این روش برای جایگزینی عملیات پیچیده پیوند استخوان استفاده می شود و بنابراین جراحی تنها در یک جلسه انجام خواهد شد.

بسته به تراکم استخوانی در فک، بیمار ممکن است به یک یا دو ایمپلنت زیگوماتیک به همراه ۲ تا ۴ ایمپلنت معمولی نیاز داشته باشد.

در مواردی که استخوان فک بیش از حد دچار تحلیل شده باشد، از ۴ ایمپلنت زیگوماتیک برای ایجاد حمایت کافی برای دندان ها استفاده می شود.

استفاده از دندان در روز جراحی:

پس از جراحی، در روز ایمپلنت از بریج رزینی ثابت استفاده می شود. این امر از مزیت بالایی برای بیماران برخوردار است و نیازی نیست که بیمار بین ۹ تا ۱۸ ماه برای انجام جراحی های مختلف صبر کند.

مزایای ایمپلنت زیگوماتیک:

اگرچه این نوع ایمپلنت از طول بسیار بیشتری نسبت به ایمپلنت های رایج برخوردار است، اما نوع روش درمانی از دیدگاه بیمار تفاوت خاصی ندارد. قرارگیری ایمپلنت در دهان با کمترین تهاجم انجام می شود. برای هدایت درست جراحی از تصاویر رادیوگرافی متعدد و مدل دقیقی از فک بالا استفاده می شود. از آنجا که این تجربه با بالاترین میزان راحتی برای بیمار همراه است، این روش درمانی با استفاده از بیهوشی وریدی انجام می شود.

زمانی که بیمار برای مدتی طولانی از دندان مصنوعی استفاده می کند، دچار تحلیل استخوانی شدید می شود. تحلیل استخوان فک باعث کوتاه شدن ارتفاع صورت و تغییر شکل آن می شود. ایمپلنت زیگوماتیک می تواند تحلیل ساختار صورت را اصلاح کند و ظاهر جوان تری به بیمار ببخشد.

در صورتی که دندان های خود را از دست داده اید و به دنبال روشی برای جایگزینی دندان های خود هستید، با متخصصان کلینیک دندانپزشکی ما تماس حاصل فرمایید.

منبع:

dawoodandtanner

درمان پری ایمپلنتایتیس: پیشگیری از شکست ایمپلنت

ایمپلنت روشی است که بسیاری از افراد فاقد دندان را به حفظ لبخند و زیبایی خود امیدوار کرد. اما این روش با عوارض و بیماری هایی شبیه دندان طبیعی نیز همراه است. پری ایمپلنتایتیس یک بیماری التهابی است که با عفونت باکتریایی و تحلیل استخوانی تدریجی در اطراف ایمپلنت دندان مشخص می شود. در حال حاضر مشخص نیست که آیا عفونت باعث تحلیل استخوانی می شود یا تحلیل استخوانی باعث تجمع باکتری در ناحیه مبتلا می شود. درمان پری ایمپلنتایتیس در نجات ایمپلنت دندان نقش زیادی دارد.

علائم پری ایمپلنتایتیس:

تحلیل استخوانی بدون درد است بنابراین اغلب بیماران متوجه ابتلا به این بیماری نمی شوند.

پری ایمپلنتایتیس نوع پیشرفته یک بیماری خفیف تر به نام موکوزیت پری ایمپلنت است. علائم اولیه لثه های قرمز و خونریزی است. اما به طور خلاصه علائم بیماری عبارتند از:

  • همیشه دارای علائم نیست
  • شدت درد: معمولا دردی وجود ندارد. درد خفیف است و موضع به لمس توسط مسواک کمی حساس است.
  • طعم بد در دهان در صورت ترشح چرک
  • تحرک ایمپلنت (در صورت شکست ایمپلنت)
  • لنفادنوپاتی (گره های لنفاوی متورم)

تشخیص پری ایمپلنتایتیس:

رادیوگرافی از محل نشان می دهد که استخوان های حامی ایمپلنت در حال تحلیل رفتن هستند. تشخیص بر اساس تغییر رنگ لثه، خونریزی، عمق پاکت های پری ایمپلنت، و تخلیه چرک انجام می شود.

درمان پری ایمپلنتایتیس:

درمان به نوع عارضه، موکوزیت یا پری ایمپلنتایتیس، بستگی دارد. درمان پری ایمپلنتایتیس بر اساس درمان و کنترل عفونت، سم زدایی سطح ایمپلنت و بازسازی استخوان آلوئولار انجام می شود.

بنابراین، درمان های جانبی مانند آنتی بیوتیک ها، آنتی سپتیک ها و درمان های اولتراسونیک و لیزر پیشنهاد می شود تا پیش از جراحی شانسی به گزینه های غیر جراحی داده شود. در موارد پیشرفته پری ایمپلنتایتیس، روش های پیوند استخوان در ترکیب با غشا برای درمان نقایص استخوانی پیشنهاد می گردد. به طور خلاصه، مراحل درمان می تواند شامل مراحل زیر باشد:

  • دبریدمان؛ تمیز کردن ایمپلنت
  • ضدعفونی کردن سطح ایمپلنت
  • درمان ضد عفونی
  • تکنیک جراحی
  • برداشتن ایمپلنت در صورت عدم جوابدهی سایر روش های جراحی

پیشگیری از عارضه:

بهترین درمان برای این نوع بیماری ها، پیشگیری از بروز آن است. به همین علت دندانپزشک بر رعایت بهداشت دهان و دندان و معاینات شش ماه یکبار ایمپلنت و دندان های طبیعی تاکید دارد. پس از تکمیل درمان ایمپلنت، مراقبت های بهداشتی را طبق توصیه دندانپزشک انجام دهید و به محض شک به هر نوع عفونت یا التهاب در موضع درمان به دندانپزشک خود مراجعه کنید.

منبع:

dentalcareplus

علل ابتلا به پری ایمپلنت و علائم آن

پری ایمپلنت یک بیماری عفونی است که سبب التهاب لثه و ساختار استخوان اطراف ایمپلنت دندان می شود. التهاب مزمن باعث از دست رفتن استخوان می شود که در نهایت باعث لق شدن ایمپلنت می گردد. ریسک التهاب و ابتلا به پری ایمپلنت بسیار بالاتر از دندان طبیعی است زیرا اتصالات ایمپلنت شکننده تر هستند. در صورتی که لثه های دور ایمپلنت لق شوند، باکتری های زیر لثه رشد کرده و موجب تحلیل استخوان می گردند. شناخت علل ابتلا به پری ایمپلنت می تواند به پیشگیری از آن کمک کند.

علل ابتلا به پری ایمپلنت:

از آنجا که ایمپلنت نمی تواند همانند دندان طبیعی به سادگی به لثه متصل شود، ریسک التهاب و در نهایت پری ایمپلنتایتیس بسیار بالاتر است. جدا شدن لثه از اتصالات ایمپلنت نه تنها به بافت نرم لثه بلکه استخوان زیرین آن نیز آسیب وارد می کند و یکی از مهمترین علل شکست ایمپلنت در بیماران است.

برخی از علل ابتلا به پری ایمپلنت و ریسک فاکتورهای آن عبارتند از:

  • سیگار کشیدن
  • پریودنتیت
  • حساسیت ژنتیکی
  • دیابت

علائم:

چگونه می توان پری ایمپلنت را تشخیص داد؟ اگر در دهان شما ایمپلنتی وجود دارد و یک یا چند مورد از علائم زیر را دارا هستید، بهتر است برای دریافت مشاوره و درمان هر چه سریع تر با متخصصان کلینیک دندانپزشکی ما تماس بگیرید.

  • تحلیل استخوان اطراف ایمپلنت
  • خونریزی لثه
  • قرمزی و تورم مخاط
  • شکل گیری خلط
  • درد در اطراف ایمپلنت احتمالا متحرک

پری ایمپلنتایتیس یک اختلال چند فاکتوری است و باکتری ها نقش مهمی در آن ایفا می کنند، اما به احتمال زیاد عامل اصلی این بیماری نیستند. باکتری هایی که در پاکت های پری ایمپلنت دیده می شوند در کنار ایملنت های پایدار نیز دیده می شوند. بنابراین می توان گفت مجموعه ای از عوامل در کنار عدم رعایت بهداشت دهان و دندان می تواند موجب ابتلا به این بیماری شود.

عوارض:

عدم درمان این عارضه می تواند عوافب خطرناکی به همراه داشته باشد. تحلیل استخوان یکی از این عوارض است که می تواند باعث از دست رفتن ایمپلنت شود. درمان سریع و دقیق عارضه اهمیت زیادی دارد. نرخ موفقیت درمان با مراجعه زودهنگام بهبود می یابد.

پیشگیری از پری ایمپلنت:

با استفاده از دهان شویه های مخصوص می توان از رشد و تکثیر باکتری ها در اطراف پاکت های ایمپلنت جلوگیری کرد. این دهان شویه می تواند بهبودی زخم پس از دریافت ایمپلنت را تسریع کرده و خونریزی لثه را متوقف سازد. برای دریافت مشاوره و تجویز دهان شویه و داروهای متناسب با وضعیتتان با دندانپزشک خود مشورت کنید.

منبع:

bluemcare

بیماری پری ایمپلنت: التهاب بافت نرم و سخت

بیماری پری ایمپلنت عارضه ای التهابی در اطراف ایملپنت دندان است که بافت نرم و سخت را تحت تاثیر قرار می دهد. درست همانند دندان طبیعی، باکتری ها در پایه ایمپلنت، زیر خط لثه، تجمع می یابند. با گذشت زمان، باکتری بافت لثه را ملتهب می کند و باعث عفونی شدن آن می گردد. عفونت بافت لثه به آن آسیب می زند و در صورت عدم درمان زودهنگام، موجب تخریب ساختار استخوانی زیر ایمپلنت می گردد. به همین دلیل به محض مشاهده علائم، مراجعه زودهنگام به دندانپزشک اهمیت زیادی دارد.

مراحل بیماری پری ایمپلنت:

بیماری پری ایمپلنت به دو دسته تقسیم می شود:

موکوزیت پری ایمپلنت:

به التهاب لثه تنها در اطراف بافت نرم ایمپلنت دندان، بدون هیچ نشانه ای از تحلیل استخوانی گفته می شود. به طور کلی، این عارضه پیش مرحله پری ایمپلنتایتیس است. شواهد بالینی نشان می دهند که در صورت درمان به موقع، موکوزیت پری ایمپلنت با موفقیت قابل درمان است.

پری ایمپلنتایتیس:

به التهاب لثه در بافت نرم و تخریب استخوانی حامی ایمپلنت دندان گفته می شود. معمولا درمان پری ایمپلنتایتیس تنها به روش جراحی امکان پذیر است و موفقیت درمان به عوامل زیادی بستگی دارد.

علائم:

علائم بیماری پری ایمپلنت مشابه علائم بیماری لثه است:

  • لثه های قرمز و متورم در اطراف ایمپلنت
  • خونریزی در محل ایمپلنت در هنگام مسواک زدن و نخ دندان کشیدن

فاکتورهای ابتلا به بیماری پری ایمپلنت عبارتند از:

  • سابقه ابتلا به بیماری پریودنتال
  • کنترل ضعیف پلاک و تارتار
  • سیگار کشیدن
  • دیابت

همانند یک دندان طبیعی، دندان های ایمپلنت شده نیز به معاینه توسط دندانپزشک و رعایت نکات بهداشت دهان و دندان نیاز دارند. معاینه منظم دندان های ایمپلنت شده به عنوان بخشی از ارزیابی جامع پریودنتال ضروری است. توصیه می شود بیماران دقیقا همانند دندان های طبیعی هر شش ماه یکبار برای معاینه دندان ایمپلنت شده به دندانپزشک مراجعه کنند.

مزیت استفاده از ایمپلنت دندان این است که دقیقا مشابه دندان های طبیعی عمل می کنند. معایب آن نیز این است که مستعد ابتلا به بیماری هایی دقیقا مشابه دندان طبیعی است. با رعایت بهداشت دهان و دندان می توانید از بروز بیماری های دهان و دندان در اطراف ایمپلنت پیشگیری کنید. پیشرفت بیماری می تواند عمر ایمپلنت شما را کوتاه کند و موجب وارد شدن هزینه به شما برای کاشت مجدد ایمپلنت می گردد.

در صورتی که در محل ایمپلنت خود دچار تورم، قرمزی، خونریزی و درد هستید، برای معاینه و درمان هر چه سریع تر با متخصصان کلینیک دندانپزشکی ما تماس بگیرید. مراجعه به موقع بیمار نرخ موفقیت درمان را بهبود می بخشد.

منبع:

perio

 

رشد دندان جدید با سلول های بنیادی: خداحافظی با ایمپلنت

اگر تا به حال دچار این بدشانسی شده اید که یک یا چند دندان خود را از دست داده باشید، ممکن است به ایمپلنت فکر کرده باشید. احتمالا از قیمت آن شگفت زده شده اید و از خیرش گذشته اید. اما اگر بگوییم در سال های آینده امکان رشد دندان جدید در دهان وجود دارد چطور؟ خوشبختانه این پیشرفت در حوزه دهان و دندان می تواند همه چیز را به طور کامل عوض کند. امروزه محققان بر روی رشد دندان جدید با سلول های بنیادی کار می کنند.

دندان جدیدی داشته باشید:

دکتر جرمی مائو و تیم وی از دانشگاه کلمبیا توانستند با استفاده از سلول های بنیادی دندان های جدیدی را رشد دهند. وی توضیح می دهد: دندان از دست رفته با سلول های بنیادی خود بدن فرد جایگزین می شود و دندان به خودی خود با بافت اطراف تلفیق می شود. این امر روند بازسازی دندان زا تقویت می کند و منجر به رشد دندان جدید با سلول های بنیادی می شود. این روند درمانی می تواند به معنی پایان جراحی های گران قیمت دندان برای بازسازی لبخند باشد.

رشد دندان جدید با سلول های بنیادی:

این تحقیق امیدی برای تغییرات جدید در حوزه دهان و دندان به وجود آورده است. طبق تحقیقات ایمپلنت می تواند بیمار را در معرض برخی خطرات قرار دهد:

  • تحقیقات نشان می دهند که ایمپلنت ریسک آسیب پذیری نسبت به بیماری هایی در آینده مانند بیماری قلبی، کبد، کلیه و غیره را افزایش می دهد.
  • در حال حاضر، ایمپلنت بدون هیچ گونه آزمایش سازگاری انجام می شود، که به سازگاری مواد با بافت بدن می پردازد. این آزمایش ایمنی مواد به کار رفته برای بدن را نشان می دهد.
  • احتمال بروز عفونت در حفره دندان پس از قرارگیری ایمپلنت بالاست و به مراقبت خاصی نیاز دارد.

در حال حاضر، دندانپزشکان به روش های موجود محدود هستند اما تیم های تحقیقاتی در حال کار بر روی رشد دندان جدید با سلول های بنیادی هستند تا نتایج خود را اعتبار سنجی کنند. از نتایج حاصل از این تحقیقات برای درمان هر چیزی از استخوان شکسته یا اختلالات ژنتیکی می توان استفاده کرد.

اگر چه در حال حاضر روند رشد دندان جدید حدود ۹ هفته طور می کشد که از زمان معمول در بسیاری از درمان های دندانپزشکی بیشتر است، اما مطمئنا بیشتر افراد ترجیح می دهند دندان رشد یافته از DNA خودشان باشد تا مواد خارجی که ممکن است سلامت آنها را به خطر بیاندازد.

این تحقیقات در حال حاضر در مرحله تحقیقاتی به سر می برند و بر روی انسان آزمایش نشده اند؛ اما در آینده ای نزدیک نوید تحول بزرگی را می دهند.

به یاد داشته باشید که سلامت دهان و دندان در ابتدا از بهداشت آن شروع می شود، پس از بدن خود به خوبی مراقبت کنید.

منبع:

theheartysoul

عوارض جانبی سینوس لیفت:

جایگزینی دندان همیشه آسان نیست. گاهی بیمار در فک بالا استخوان کافی ندارد که از ایمپلنت حمایت کند. در اینجاست که سینوس لیفت باید برای بیمار انجام شود. اما عوارض جانبی سینوس لیفت چیست؟

سینوس لیفت چیست؟

سینوس لیفت نوعی جراحی برای افزودن به ضخامت استخوان در فک بالا در محل دندان های مولار و پری مولار است. در این جراحی غشای سینوس باید بالا برده شود تا استخوان اضافه ای بین فک و سینوس ماگزیلاری اضافه شود. سینوس ماگزیلاری بزرگ ترین سینوس شماست که زیر چشم و بالای دندان ها واقع شده است.

عوارض جانبی سینوس لیفت:

خوشبختانه عوارض جانبی سینوس لیفت بسیار کم و نادر هستند. اما مانند هر جراحی دیگری همواره با خطراتی همراه است:

سوراخ شدن غشای سینوس حین جراحی:

این مورد از رایج ترین عوارض جانبی سینوس لیفت است. معمولا جراح قادر خواهد بود که غشای سوراخ شده را بخیه بزند تا ترمیم شود. اما اگر امکان انجام این کار وجود نداشته باشد، ممکن است جراحی متوقف شود و به غشا فرصتی برای بهبودی داده شود.

عفونت سینوسی:

مانند هر نوع جراحی دیگری، ریسک عفونت وجود دارد. با این حال، ابتلا به عفونت سینوسی به دلیل سینوس لیفت نادر است. معمولا عفونت به دلیل مواد مورد استفاده در طول جراحی رخ می دهد.

تخلیه از زخم:

این عارضه به شکل تخلیه چرک دیده می شود. معمولا موردی جدی نیست و خطر بزرگی بیمار را تهدید نمی کند. معمولا این عارضه با استفاده از آنتی بیوتیک ها قابل درمان است.

کبودی زیر چشم:

به دلیل تجمع خون پس از جراحی، ممکن است چشم دچار کبودی شود. این عارضه به دلیل آسیب به عروق خونی در طول جراحی یا عدم مراقبت صحیح از سوی بیمار پس از درمان رخ می دهد. هماتوم عموما در زنان مسن رخ می دهد و بعد از دو هفته برطرف می شود. این عارضه خطری ندارد و تنها به لحاظ زیبایی بیمار را تحت تاثیر قرار می دهد.

شکست ایمپلنت:

در موارد نادر، ایمپلنت به مواد پیوند استخوان متصل نمی شود. البته این عارضه در مورد استخوان طبیعی نیز ممکن است رخ دهد.

در صورتی که دچار هر یک از موارد زیر در بین عوارض جانبی سینوس لیفت شدید، هر چه سریع تر با جراح خود تماس بگیرید.

  • افزایش تورم و درد و عدم کاهش آن پس از دو روز
  • تب
  • حرکت مواد استخوانی پس از تخلیه بینی یا عطسه شدید
  • ادامه خونریزی پس از دو روز
  • خونریزی روشن و قرمز، با سرعت مداوم

منبع:

watertowerdentalcare

مزایای پروتز متکی بر ایمپلنت: تثبیت دندان مصنوعی

پروتز متکی بر ایمپلنت نوعی ابزار دندانپزشکی است که اساسا از ترکیب دندان مصنوعی و ایمپلنت به وجود آمده است. همان طور که نام آن نشان می دهد، این ابزار به جای آنکه به سادگی روی لثه قرار گیرد، با ایمپلنت ثابت می شود. بسیاری از بیماران از مزایای پروتز متکی بر ایمپلنت آگاه نیستند و حتی نام آن را تا به حال نشنیده اند. بنابراین، زمانی که آن را از دهان دندانپزشک می شنوند، کلی سوال دارند.

مزایای پروتز متکی بر ایمپلنت:

پروتز متکی بر ایمپلنت بسیار راحت تر است:

یکی از بزرگترین مشکلات استفاده کنندگان از دندان مصنوعی این است که برای نگاه داشتن دندان مصنوعی در دهان خود تلاش زیادی باید انجام دهند. پروتز متکی بر ایمپلنت این مشکل را با ثابت کردن پروتز حل می کند. از آنجا که دندان مصنوعی به اطراف سر نمی خورد، بنابراین بسیار راحت تر است. با استفاده از این ابزار خوردن، حرف زدن، و لبخند زدن راحت تر خواهد بود.

پروتز متکی بر ایمپلنت ارزان تر است:

یکی از مواردی که باعث کناره گیری افراد از درمان با ایمپلنت می شود، هزینه های مالی است. اگر در حال حاضر هزینه پرداخت درمان ایمپلنت را ندارید، باید بدانید که یکی از مزایای پروتز متکی بر ایمپلنت هزینه معقول آن است. این روش به همراه بسیاری از درمان های دیگر در دندانپزشکی، جز درمان های به صرفه طبقه بندی می شوند.

این نوع پروتز قابل به جابه جایی است:

اگر چه این نوع پروتز با ایمپلنت ثابت شده است اما هنوز هم برای سهولت در تمیز کردن قابل برداشتن است. در واقع برای پیشگیری از عفونت یا هر گونه عوارض دیگر، توصیه می شود که هر شب پروتز خود را بیرون بیاورید و کاملا تمیز کنید.

پروتز متکی بر ایمپلنت دو نوع مختلف دارد:

این نوع ابزار دندانپزشکی ممکن است توسط میله یا توپ نگهداری شود. در مدل میله ای، دندانپزشک یک نوار را زیر منحنی فک قرار می دهد و آن را به ۴ تا ۵ ایمپلنت متصل می کند. پروتز دندان مصنوعی در بالای این میله قرار می گیرد و با استفاده از کلیپ یا پیوست در جای خود محکم خواهد شد. در مدل توپی، ایمپلنت دارای اتصالات توپی شکل است که دندان مصنوعی مستقیما به آن متصل می شود. هر دو مدل ثبات بسیار بالایی دارد و مانند دندان طبیعی عمل می کنند.

نتیجه گیری:

آیا با دندان مصنوعی خود مشکل دارید؟ با در نظر گرفتن مزایای پروتز متکی بر ایمپلنت این روش می تواند گزینه خوبی برای شما باشد. برای بررسی گزینه های درمان با متخصصان کلینیک ما تماس بگیرید.

منبع:

riverrundentalspa