پروتز ثابت متکی بر ایمپلنت: به صرفه و مطمئن

پروتز ثابت متکی بر ایمپلنت همان طور که از نام آن پیداست به ایمپلنت متصل و توسط آن حمایت می شود. یک دندان مصنوعی معمولی روی لثه قرار می گیرد. اگر از عملکرد پروتز فعلی خود ناراحت هستید می توانید از این روش درمانی استفاده کنید.

پروتز ثابت متکی بر ایمپلنت دارای اتصالات خاصی است که به ایمپلنت متصل می شوند. این اتصالات باعث سهولت در خوردن و حرف زدن می شوند. در نتیجه دندان مصنوعی شما به راحتی از دهان بیرون نخواهد آمد. این نوع پروتز می تواند برای فک بالا و پایین ساخته شود. بنابراین پروتز حداقل بخش کام شما را در بر خواهد گرفت. این امر باعث می شود که توانایی شما در چشیدن و لذت بردن از مواد غذایی به نحو چشم گیری افزایش یابد.

استفاده از این نوع پروتز به حداقل دو ایمپلنت نیاز دارد. بیمار می تواند پروتز را هر شب از دهان خود بیرون بیاورد تا آن را به خوبی تمیز کند و شب ها نیز به راحتی استراحت کند. البته اگر گزینه های دائمی را ترجیح می دهید، می توانید بر روی ایمپلنت خود از تاج و بریج استفاده کنید.

انواع پروتز ثابت متکی بر ایمپلنت:

پروتز ثابت متکی بر ایمپلنت دو نوع مختلف دارد که عبارتند از مدل های توپی و نواری. در هر دو مورد پروتز شبیه پروتزهای معمولی آکریلیک است. سپس دندان های پرسلین روی این پایه نصب می شوند.

پروتز نواری:

یک نوار فلزی که به بافت لثه شما جوش خورده است به ایمپلنت قرار داده شده در فک متصل می شود. دندان مصنوعی با استفاده از کلیپ یا سایر انواع اتصالات به این نوار متصل می شود. در واقع دندان مصنوعی روی آن قرار می گیرد و با کلیپ در جای خود محکم می شود.

پروتزهای توپی:

روی سر هر ایمپلنتی که در فک قرار گرفته است یک اتصال توپی قرار دارد که بیرون از لثه و استخوان فک دیده می شود. این توپ در سوکت خود در پروتز قرار می گیرد و پروتز را در جای خود محکم می کند.

پیش از انجام این روش دندانپزشک از دهان و فک شما رادیوگرافی تهیه می کند تا تراکم استخوان فک و وضعیت آن را بررسی کند. در صورتی که وضعیت استخوان فک شما برای تحمل ایمپلنت خوب باشد، مراحل جراحی و ساخت پروتز برای شما انجام خواهد شد. برای اطلاع از گزینه های درمان و دریافت مشاوره با متخصصان کلینیک دندانپزشکی ما تماس حاصل کنید.

منبع:

parrysoundsmiles

مراقبت های پس از سینوس لیفت: موفقیت درمان

هدف از انجام این روش افزایش ارتفاع استخوان فک بالا در قسمت دندان های مولار و پری مولار است. این روش در افرادی که فاقد تراکم کافی استخوان فک هستند یا سینوس های آنها بیش از حد بزرگ است، پیش از انجام ایمپلنت انجام می شود. مراقبت های پس از سینوس لیفت در موفقیت درمان نقش مهمی دارد.

مراقبت های پس از سینوس لیفت:

فعالیت ها:

تا ۴ هفته بینی خود را با شدت تخلیه نکنید. برای تمیز کردن مسیر هوایی خود از اسپری مرطوب کننده بینی استفاده کنید. عطسه کردن با شدت زیاد نیز در این دوره ممنوع است. در صورتی که نیاز به عطسه دارید با دهان باز این کار را انجام دهید تا فشار کمتری به فک و مسیر هوایی بیاید. تا چند هفته تف نکنید و از نی برای نوشیدن استفاده نکنید. تا بهبودی کامل از پرواز با هواپیما و شنا در زیر آن به دلیل افزایش فشار سینوسی خودداری کنید. برای کاهش فشار در سینوس ها می توانید از داروهای ضداحتقان کمک بگیرید.

مراقبت های پس از سینوس لیفت عبارتست از پرهیز از نواختن آلات موسیقی بادی، باد کردن بادکنک و هر کاری که فشار در مسیر هوایی را افزایش می دهد.

آنتی بیوتیک:

برای پیشگیری از عفونت برای شما آنتی بیوتیک تجویز می شود. تمام داروهای خود را به صورت مرتب و کامل مصرف کنید.

بهداشت دهان و دندان:

تا ۲۴ ساعت پس از درمان، از تف کردن یا شستن دهان خودداری کنید. این کار لخته خون تشکیل شده بر روی زخم را از بین می برد و باعث شدت یافتن خونریزی می شود. پس از ۲۴ ساعت، به عنوان یکی از مراقبت های پس از سینوس لیفت می توانید دهان خود را با آب گرم و نمک بشویید.

از دهان شویه های تجاری استفاده نکنید. برای این کار از دهان شویه آنتی باکتریال تجویز شده توسط دندانپزشک بهره بگیرید. تا ۴۸ ساعت پس از درمان، محل جراحی را مسواک نکنید. در زمان مسواک زدن این کار را با ملایمت انجام دهید.

سیگار کشیدن:

تا دو هفته پس از جراحی از سیگار کشیدن خودداری کنید. سیگار کشیدن بهبودی زخم را به تاخیر می اندازد.

پروتز دندان مصنوعی یا گارد دهان:

تا زمان مراجعه بعدی برای معاینه محل جراحی، از استفاده از دندان مصنوعی به هر شکل یا گارد دهان خودداری کنید.

ارجاع اورژانسی:

در صورتی که هر یک از علائم فوق را تجربه کردید، هر چه سریع تر با دندانپزشک خود تماس بگیرید:

  • در صورت احساس جریان غیر طبیعی مایع یا آب بین بینی و دهان
  • تخلیه مواد پیوند استخوان هر چند به صورت کم از مسیر بینی
  • احتقان سینوس و مسیر هوایی
  • ادامه افزایش تورم گونه، دهان و زیر چشم پس از گذشت دو روز از جراحی
  • خونریزی شفاف و مداوم از بینی پس از گذشت دو روز از جراحی
  • ادامه درد با وجود دریافت مسکن

منبع:

lowrydental

جراحی سینوس لیفت: افزایش تراکم فک

ایمپلنت یکی از روش های محبوب جایگزینی دندان های از دست رفته است. اما امکان انجام این روش در همه افراد وجود ندارد. یکی از دلایل شکست جراحی در برخی بیماران، فقدان استخوان کافی در ناحیه انتهایی دهان است. در این صورت تنها راه استفاده از ایمپلنت، روشی به نام جراحی سینوس لیفت است که با هدف افزایش ضخامت استخوان فک بالا انجام می شود.

جراحی سینوس لیفت چگونه انجام می شود؟

تکنیک خاصی که دندانپزشک برای انجام جراحی به کار می گیرد در هر فرد متفاوت است. اما به صورت روتین جراحی به شکل زیر انجام می شود:

جراح در قسمت گونه در جایی که قرار است ایمپلنت قرار گیرد برشی در بافت لثه می دهد. پس از ایجاد برش، جراح بافت لثه را برمی گردارند و به سطح استخوان در زیر آن دسترسی می یابد.

استخوان به نحوی برش داده می شود که به شکل یک در متحرک تبدیل شود. سپس این بخش متحرک استخوان به آرامی به سمت بالا و درون حفره سینوسی فشار داده می شود.

این حرکت در استخوان باعث می شود که غشا سینوسی همراه با آن حرکت کرده و به محل جدید و بالاتری منتقل شود.

سپس فضای خالی زیر آن با مواد پیوند استخوان پر می شود تا استخوان جدید برای قرارگیری ایمپلنت در این ناحیه به وجود آید.

پس از منتقل شدن مواد پیوند استخوان به محل مورد نظر، فلپ بافت لثه به جای خود بازگردانده شده و زخم بسته می شود.

در برخی بیماران، پس از انجام جراحی سینوس لیفت در همان جلسه امکان قرار دادن ایمپلنت نیز وجود دارد. با این حال در بیشتر موارد دندانپزشک زمانی بین چهار تا نه ماه را برای بهبودی بافت استخوان و لثه پیش از قرارگیری ایمپلنت در نظر می گیرد. این دوره زمانی بسته به نوع مواد پیوند استخوان مورد استفاده در هر فرد متفاوت است.

مواد پیوند مورد استفاده:

برای انجام جراحی سینوس لیفت از مواد پیوند استخوان متفاوتی استفاده می شود. این روش ها عبارتند از:

در برخی موارد از استخوان خود بیمار استفاده می شود. این استخوان از محل دیگری در دهان یا یکی از استخوان های بدن مانند استخوان تیبیا یا لگن گرفته می شود.

در برخی موارد از استخوان یک جسد انسانی یا گونه ای دیگر (به عنوان مثال گاو) استفاده می شود که در این صورت باید از بانک پیوند بافت خریداری شود.

جایگزین دیگری برای انجام جراحی سینوس لیفت استفاده از مواد پیوند مصنوعی مانند هیدروکسی آپاتیت است.

انتخاب نوع روش جراحی و مواد پیوند به شرایط شما و تشخیص دندانپزشک و جراح بستگی دارد.

منبع:

animated-teeth

سینوس لیفت: تراکم استخوان فک برای ایمپلنت

سینوس لیفت روشی برای پیوند استخوان است که زمانی به کار می رود که بیمار در فک بالا دارای استخوان مورد نیاز برای قرارگیری ایمپلنت به جای دندان های مولار نباشد. در اثر فقدان استخوان کافی در فک، قرارگیری ایمپلنت ناممکن می شود.

این روش پیش از جراحی ایمپلنت، در برخی از بیمارانی انجام می شود که فاقد تراکم کافی در استخوان فک هستند و به آن زمان کافی برای بهبودی استخوان داده می شود. اما در برخی بیماران هر دو روش به صورت همزمان انجام می شود.

با وجودی که این روش غیر معمول نیست، اما همه افراد به این روش نیاز نخواهند داشت.

دلایل فقدان تراکم استخوان فک:

دلایل متعددی برای فقدان تراکم کافی استخوان در فک بالا ممکن است وجود داشته باشد:

تراکم استخوان فک ممکن است به دلیل سابقه جراحی مانند سابقه کشیدن دندان یا تاثیر بیماری پریودنتال از بین رفته باشد. در برخی موارد بیمار دچار دندان نهفته می شود. جراحی و کشیدن این نوع دندان می تواند دشوار باشد. گاهی در اثر ترومای وارد شده استخوان تحلیل می رود. بیماری پریودنتال از بافت لثه شروع می شود و در صورت عدم درمان به استخوان پیشروی می کند.

دیگر دلیل نیاز به انجام سینوس لیفت می تواند سایز و شکل سینوس ماگزیلاری باشد. در برخی افراد اندازه این سینوس نسبت به اندازه فک بالا نسبتا بزرگ تر است. در نتیجه بیمار دارای ضخامت کافی در استخوان فک خود نیست. این امر قرارگیری ایمپلنت در فک را با شکست رو به رو می کند.

دیگر دلیل کاهش تراکم استخوان فک، نبود طولانی مدت ریشه دندان در فک است. در صورتی که دندان های فک بالای شما مدتها پیش افتاده باشند، احتمالا در حال حاضر حجم زیادی از استخوان فک شما توسط بدن جذب شده است.

روش سینوس لیفت چگونه انجام می شود؟

در این روش بخشی از سینوس ماگزیلاری به عقب رانده شده و فضای کف آن با مواد پیوند استخوان پر می شود. سپس بیمار بین چهار تا نه ماه باید در انتظار بماند تا مواد با استخوان طبیعی فک پیوند خورده و استحکام کافی برای قرارگیری ایمپلنت را پیدا کنند. زمانی که مواد پیوند با استخوان طبیعی متصل شوند، استخوان دارای ضخامت کافی برای نگه داشتن ایمپلنت خواهد بود.

برای تعیین احتمال نیاز به انجام این روش در بیمار از رادیوگرافی و اسکن مخصوص استفاده می شود. در صورتی که دندانپزشک تشخیص دهد که شما برای دریافت ایمپلنت آماده نیستید، برای انجام سینوس لیفت شما را به جراح دهان و فک یا پریودنتیست ارجاع خواهد داد.

منبع:

animated-teeth

درمان هایپوپلازی مینای دندان یا دندان گچی

مینا سخت ترین ماده در بدن انسان است و بنابراین برای سلامت دندان ها حیاتی است. با این حال همه مینای دندان محکمی ندارند و برخی حتی دندان هایی بدون مینا دارند. بدون وجود مینا برای محافظت از بخش های داخلی دندان، نمی توانید فشار طبیعی جویدن و گاز زدن را تحمل کنید. درمان هایپوپلازی مینای دندان به روش های متعددی انجام می شود که در ادامه بررسی می شود.

هایپوپلازی مینای دندان:

دندان ها ممکن است در اثر مسائل ژنتیکی یا به علت قرارگیری در معرض برخی مواد بدون مینا رشد کنند. هر دو دندان شیری و دائمی ممکن است با مینای ضعیف، بدشکل، یا کلا فقدان مینا رشد کنند. یکی از این عارضه ها هایپوپلازی مینای دندان است که به معنی رشد ناقص مینای دندان است. این عارضه باعث می شود مینای دندان نازک و ناقص باشد که گاهی به شکل چاله یا حتی سوراخ در دندان دیده می شود. در موارد پیشرفته که فرد فاقد مینای دندان است، عاج حساس در معرض محیط دندان قرار می گیرد.

درمان هایپوپلازی مینای دندان:

دندانی که مینا نداشته باشد به شدت مستعد آسیب، پوسیدگی و تروما است. هر چند مینای دندان را نمی توان جایگزین کرد، درمان هایپوپلازی مینای دندان می تواند به نحوی انجام شود که دندان به شرایط عادی خود بازگردد. نوع درمان به شدت از دست رفتن مینا، محل و نوع دندان و سن بیمار بستگی دارد. برای مثال، بیماران بالغ با دندان های دائمی به درمان های دائمی نیاز دارند در حالی که درمان برای دندان شیری کمتر تهاجمی است.

برخی از روش های درمان هایپوپلازی مینای دندان عبارتند از:

سیلانت می تواند در موارد خفیف هایپوپلازی مینای دندان مفید باشد. باندینگ نیز یکی از روش های نسبتا محافظه کارانه است که از رزین هم رنگ دندان برای پوشش نقاط تغییر رنگ یافته یا ضعیف استفاده می شود. با این حال، استفاده از هر دو روش برای درمان هایپوپلازی مینای دندان به مقدار مشخصی از مینای طبیعی یا نزدیک به طبیعی دارد تا مواد به خوبی به آن بچسبد. در بسیاری از موارد لازم است که دندان با تاج یا روکش پوشانده شود تا حفاظت کامل برای آن ایجاد شود. البته در موارد پیچیده تر، دندان باید کشیده و جایگزین شود.

رایج ترین روش های جایگزینی دندان، ایمپلنت های دندانی و بریج است. ایمپلنت می تواند کل دندان، شامل ریشه را در فک جایگزین کند. از سوی دیگر، بریج به دو دندان کناری محکم نیاز دارد تا پروتز را به وسیله تاج محکم در جای خود نگه دارند. از آنجا که هایپوپلازی به طور مشخص تمام دندان را تضعیف می کند، بریج همیشه نمی تواند یک راه حل عملی باشد.

چنانچه شما یا فرزندتان دچار این عارضه هستید، شما و دندانپزشک باید در همکاری با یکدیگر برای یافتن بهترین روش درمان تصمیم گیری کنید. برای حمایت از دندان و مینای آن باید از خمیردندان های مخصوص نیز استفاده کنید.

منبع:

colgate

مینی ایمپلنت چیست و چه زمانی به کار می رود؟

به طور سنتی، از دست دادن دندان به معنی استفاده از پروتزهای دندان مصنوعی ناراحت کننده یا ایمپلنت های گران قیمت است. اما روش جدیدتری هم برای جایگزینی دندان های از دست رفته وجود دارد که راحت تر و مقرون به صرفه تر است. مینی ایمپلنت ها نصف اندازه ایمپلنت های معمولی هستند. به همین دلیل استفاده از آنان ارزان تر و راحت تر است.

مینی ایمپلنت: گزینه ای مقرون به صرفه تر

در گذشته، اگر تعدادی از دندان های خود را از دست می دادید تنها چند گزینه در اختیار شما بود. دندان مصنوعی یکی از ارزان ترین روش هاست اما با چالش های متعددی همراه است. ایمپلنت دندان گزینه بهتری است که در استخوان فک قرار می گیرد و چالش های دندان مصنوعی را ندارد، اما بسیار گران تر است.

ایمپلنت های دندان نیاز به جراحی ندارند و سریع تر هستند. به همین دلیل هزینه آنها تقریبا نصف هزینه ایمپلنت های سنتی است. حتی اگر در حال حاضر از دندان مصنوعی استفاده می کنید، می توانید از همان بر روی مینی ایمپلنت استفاده کنید تا بیشتر در هزینه های خود صرفه جویی کنید.

به حداقل رساندن تهاجم

دندان های مصنوعی با چالش های زیادی همراه هستند. آنها را باید هر روز در دهان خود قرار دهید و هر شب از دهان خارج کنید و آنها را تمیز کنید. در طول روز می توانید از چسب مخصوص در زیر آنها استفاده کنید تا ثبات بیشتری به همراه بیاورند. با این وجود پس از مدتی ممکن است دندان مصنوعی تغییر شکل بدهد و راحتی قبل را برای بیمار فراهم نکند. از سوی دیگر برخی بیماران شکایت می کنند که با استفاده از دندان مصنوعی قادر به خوردن غذاهای سخت و ترد نیستند.

در مقابل، ایمپلنت ها به طور دائم به استخوان متصل می شوند. اما استفاده از آنها مستلزم یک روش پیچیده و چندین جلسه درمانی است که ماه ها طول می کشد. استخوان و لثه بیمار نیازبه بازسازی دارند بنابراین جز درمان های درازمدت به شمار می رود.

مینی ایمپلنت ها چیزی در این میان هستند. این روش دائمی است اما اندازه دائمی آنها این امکان را فراهم می کند که با ایجاد حفره ای کوچک و استفاده از روشی مانند پانچ کردن در لثه و استخوان قرار گیرند. ناراحتی و دوره بهبودی بیمار جزئی است و نتایج آن درست به خوبی ایمپلنت های سنتی است.

به جای صرف وقت خود برای طی شدن دوره نقاهت در مراحل مختلف کاشت ایمپلنت یا کنار آمدن با ناراحتی های دندان مصنوعی، می توانید از روش راحتی استفاده کنید که در مدت زمان کوتاهی جایگزین دندان از دست رفته شما می شود. تقریبا بلافاصله پس از درمان می توانید روال طبیعی بهداشت دهان و دندان خود را از سر بگیرید. از مسواکی با برس نرم برای تمیز کردن دندان های خود استفاده کنید.

برای انتخاب روش های درمانی و تناسب آنها با شرایط خود با دندانپزشک مشورت کنید. به طور کلی این روش برای تمامی بیماران قابل اجراست و حتی در ایجاد ثبات بیشتر در روش هایی مانند بریج و دندان مصنوعی نیز به کار می رود. برای دریافت اطلاعات بیشتر با متخصصان کلینیک ما تماس بگیرید.

منبع:

colgate

ایمپلنت به روش All on 4: روش یک روزه

اگر تمام دندان های خود را از دست داده اید، احتمالا به دنبال بهترین راه با به صرفه ترین هزینه هستید. ایمپلنت به روش All on 4 نسبت به روش های دیگر کمترین هزینه را برای شما در بر دارد زیرا به کمترین تعداد ایمپلنت در هر فک نیاز دارد. به علاوه بر خلاف دیگر روش ها، در صورتی که دچار تحلیل استخوان فک شده باشید، به جراحی پیوند استخوان نیز نیازی نخواهید داشت.

ایمپلنت به روش All on 4 چیست؟

این روش تنها به ۴ ایمپلنت در هر قوس فک نیاز دارد که کمتر از سایر روش هاست. ویژگی های این روش عبارتند از:

کمترین تعداد ایمپلنت در هر فک:

در حالی که روش های سنتی به ۸ تا ۱۰ ایمپلنت در هر فک نیاز دارند، ایمپلنت به روش All on 4 تنها به ۴ پایه در هر فک نیاز دارد.

ایمپلنت زاویه دار برای دندان های عقب:

برای ایجاد قدرت و استحکام کافی، ایمپلنت های عقب به جای قرارگیری عمودی، در زاویه ۳۰-۴۵ درجه قرار می گیرند. این به این معنی است که حتی بیمارانی که تراکم استخوانی کافی برای دریافت ایمپلنت ندارند، می توانند بدون نیاز به جراحی پیوند استخوان و صرف زمان طولانی برای دوره درمان، از این روش استفاده کنند.

امکان کاشت در یک روز:

این ویژگی آخر باعث اطلاق نام های “دندان در یک روز” و “لبخند در یک روز” به این روش شده است. کاشت دندان در این روش کلا به یک جلسه درمان نیاز دارد. این امر پیشرفت بزرگی نسبت به روش های سنتی است که در هر مرحله از درمان به ۶ ماه زمان برای بهبودی بیمار نیاز داشتند.

مزایای ایمپلنت به روش All on 4:

این روش دارای مزایای متعددی نسبت به روش های سنتی جایگزینی دندان است که عبارتند از:

  • دوره درمان و بهبودی کوتاه
  • کاشت ایمپلنت در همان روز کشیدن دندان
  • ساختار راحت و پایدار برای حمایت از تاج و بریج
  • ثابت در محل؛ بدون نیاز به برداشتن پروتز برای تمیز کردن
  • از دهان بیرون نمی افتد
  • مناسب برای بیماران دچار تحلیل استخوان فک
  • ارزان تر از تکنیک های سنتی که از ۸-۱۰ ایمپلنت استفاده می کنند

معایب:

البته، این نوع ایمپلنت معایبی هم دارند که عبارتند از:

  • نتایج آن ممکن است به خوبی ایمپلنت های سنتی نباشد
  • بعضی از افراد عنوان کرده اند که با تف کردن مشکل دارند و در حین صحبت صدای هیس می شوند.
  • یک راه حل کاملا سفارشی نیست
  • شکست تنها یک ایمپلنت کل فک را با مشکل مواجه می کند.

برای صحبت در مورد بهترین روش جایگزینی دندان برای خود و بررسی امکان استفاده از این روش با متخصصان ما مشورت کنید.

منبع:

dentaly

انتخاب بین بریج یا ایمپلنت برای دندان از دست رفته

برای ارتقا سلامتی و بهداشت دهان و دندان خود، پس از افتادن یکی از دندان ها بهترین راه را برای جایگزینی آن بیابید. هنگامی که دندانی را از دست می دهید، دو گزینه پیش رو دارید: انتخاب بین بریج یا ایمپلنت. متاسفانه بسیاری از بیماران اطلاعاتی در این زمینه ندارند تا بهترین انتخاب را بر اساس نیازهای خود داشته باشند. اگر بر سر انتخاب بین بریج یا ایمپلنت مانده اید، می توانید از اطلاعات این مطلب برای تصمیم گیری بهتر استفاده کنید.

انتخاب بین بریج یا ایمپلنت: تفاوت ها

در مورد ایمپلنت دندانی، یک سیلندر کوچک تیتانیومی در محل دندان از دست رفته قرار می گیرد. این سیلندر با بافت استخوانی پیوند پیدا می کند و به عنوان یک ریشه مصنوعی برای اباتمنت و بعد دندان مصنوعی مورد استفاده قرار می گیرد.

در مورد بریج، دو تاج روی دندان های طبیعی در دو طرف فضای خالی نصب می شوند. سپس این تاج ها برای قرار گیری یک بریج مورد استفاده قرار می گیرند. فضای خالی پوشش داده می شود اما بریج به فک متصل نیست.

ایمپلنت دندان: معایب و مزایا

بزرگترین مزیت انتخاب ایمپلنت دندان این است که از سلامت فک شما پشتیبانی می کند. استخوان قوی و سالم باقی می ماند که به شدت در سلامت دهان و چهره شما تاثیر می گذارد. ایمپلنت های دندان اغلب ظاهر و عملکرد بهتری دارند و طبیعتا احساس یک دندان طبیعی را در دهان فرد ایجاد می کنند. ایمپلنت معمولا عمر طولانی تری هم دارد.

مهم ترین اشکال نصب ایمپلنت دندان این است که نیاز به عمل جراحی نسبتا جدی و چند مرحله ای دارد. این امر می تواند با عوارضی همراه باشد و موجب بروز اضطراب در بیمار شود. دوره بهبودی نیز در این روش طولانی تر است.

بریج دندان: معایب و مزایا

بسیاری از افراد بر سر دوراهی انتخاب بین بریج یا ایمپلنت ترجیح می دهند از بریج استفاده کنند. این روش قابل اعتماد، سریع و ایمن است. در بیشتر موارد نصب این روش تنها به دو جلسه با فاصله کوتاه نیاز دارد، در حالی که برای تکمیل درمان ایمپلنت به حداقل سه جلسه در فواصل طولانی نیاز است. بریج دندان هزینه کمتری نیز نسبت به ایمپلنت به همراه دارد.

مهم ترین عیب این گزینه این است که می تواند منجر به تغییر وضعیت بافت استخوانی در زیر تاج شود که موجب بی ثباتی دندان ها و در نتیجه عمر کوتاه تر بریج و دندان های مجاور می شود. بیشتر بریج ها را پس از ۷ تا ۱۰ سال باید جایگزین کرد. به دلیل فرآیند تحلیل استخوان دندان های مجاور نیز در معرض پوسیدگی قرار می گیرند.

متخصصان ما می توانند بهترین گزینه را برای دندان، لبخند، و بر اساس سلامت دراز مدت دهان و دندان و بودجه شما پیشنهاد دهند. برای انتخاب بین بریج یا ایمپلنت با متخصصان ما مشورت کنید.

منبع:

happytoothnc

ایمپلنت اندوستیل: رایج ترین تکنیک درمانی

وقتی دندانی را از دست می دهید، استخوان فک شروع به “تحلیل رفتن” یا “کوچک شدن” می کند، زیرا دیگر برای نگه داشتن دندان به کار نمی آید. این کاهش تراکم استخوانی قرارگیری ایمپلنت یا پروتز دندان مصنوعی را دشوار می سازد. ایمپلنت اندوستیل یکی از روش هایی است که می تواند روند تحلیل استخوان فک را متوقف کند.

ایمپلنت اندوستیل چطور کار می کند؟

ایمپلنت اندوستیل یک قاب فلزی تیتانیومی سفارشی است که به روش جراحی در فک بیمار قرار می گیرد. هنگامی که ایمپلنت در استخوان قرار داده می شود، استخوان مصنوعی روی آن و در اطراف ایمپلنت قرار داده می شود و سپس لثه های بیمار بخیه می شود. در ادامه پروتزهای جداشدنی یا بریج جزئی ثابت به پست ایمپلنت یا نوار بالای لثه متصل می شوند.

این ایمپلنت ها با استخوان های مصنوعی خاصی به نام Hydroxylapatite (HA) پوشیده می شوند. ۹۸٪ از استخوان طبیعی از کریستال های HA تشکیل شده است. پوشش HA بدن را به این باور می رساند که ایمپلنت استخوان طبیعی است. استخوان طبیعی شما به پوشش HA متصل می شود و یک پیوند بیوشیمیایی برای ثابت نگه داشتن ایمپلنت ایجاد می کند.

ایمپلنت اندوستیل سفارشی با استفاده از تصویربرداری و اسکن فک طراحی می شود. سپس قاب ایمپلنت بر اساس اطلاعات دریافتی ساخته می شود.

مرحله اول: ساخت ماکت

اولین گام در روش ایمپلنت ساخت ماکت دقیقی از استخوان فک بیمار است. این کار را می توان به دو صورت انجام داد.

اول می توان از فک قالب گیری کرد. پس از این جراحی اولیه بیمار می تواند تا زمان ساخت ایمپلنت از دندان مصنوعی استفاده کند.

در جایگزین دیگری برای ایجاد ماکتی از استخوان، دندانپزشک نیازی به انجام جراحی اولیه ندارد. در این روش از توموگرافی کامپیوتری (CAT SCAN) استفاده می شود. از داده های CAT SCAN برای ایجاد یک تصویر کامپیوتری سه بعدی از استخوان فک شما استفاده می شود. این اطلاعات رایانه ای به یک دستگاه فرز یا چاپگر سه بعدی داده می شود تا قالب فک ساخته شود.

مرحله دوم: قرار دادن ایمپلنت

پس از ساخت ایمپلنت اندوستیل با استفاده از یکی از این تکنیک ها، مرحله دوم قرار دادن ایمپلنت زیر لثه است. مزیت آشکار روش CAT SCAN این است که به جراحی اولیه قالب گیری استخوان نیازی نیست. تنها به یک عمل جراحی نیاز است که همان قرار دادن ایمپلنت در استخوان است.

عمل جراحی قرار دادن ایمپلنت اندوستیل در استخوان در مطب دندانپزشک تحت بی حسی موضعی با داروهای آرام بخش یا در ترکیب با “گاز خنده” انجام می شود. بیهوشی عمومی برای بیمارانی استفاده می شود که همکاری لازم را با دندانپزشک ندارند.

پس از گذشت دوره ای حدود سه ماه، برای پیوند یافتن استخوان با پایه ایمپلنت، دندانپزشک تاج دندان را روی آن نصب می کند.

تعیین تکنیک مناسب برای دریافت ایمپلنت زیر نظر دندانپزشک و با اطلاع رسانی از تمام جنبه های درمان به شما صورت می گیرد. برای دریافت مشاوره و اطلاع از گزینه های درمان با متخصصان کلینیک ما تماس بگیرید.

منبع:

smileagainsandiego

ایمپلنت ساب پریوستیل در چه مواردی به کار می رود؟

هر کدام از روش های جایگزینی دندان های از دست رفته که استفاده شوند، نتایج حاصله باید تقریبا یکسان باشد. بیمار باید احساس راحتی داشته باشد، در خوردن، آشامیدن و حرف زدن مشکلی نداشته باشد، و ظاهر وی طبیعی باشد. با این حال دستیابی به تمام این موارد در برخی افراد دشوارتر از سایرین است. یکی از روش های جایگزینی دندان های از دست رفته استفاده از روش ایمپلنت ساب پریوستیل است که در این مطلب به آن می پردازیم.

ایمپلنت ساب پریوستیل:

در صورتی که بیمار در سلامت کامل باشد و تراکم فک وی در وضعیت خوبی باشد، استفاده از پایه ایمپلنت تیتانیومی با اتصال مستقیم در فک و نصب ایمپلنت، تاج یا پروتز کامل روی آن می تواند گزینه خوب و طولانی مدتی برای فرد باشد. با این حال گاهی تراکم فک بیمار به اندازه کافی نیست.

برای مثال استفاده طولانی مدت از دندان مصنوعی می تواند به فرسایش فک منجر شود. نبود ریشه دندان در فک نیز خود یکی از مهمترین علل تحلیل استخوان فک است. در برخی موارد تراکم استخوان به حدی است که می توان از ایمپلنت های تیغه ای برای او استفاده کرد. روشی دیگر برای جبران تحلیل لثه می تواند پیوند استخوان باشد.

در برخی موارد استخوان فکی که در ظاهر به نظر سالم می آید، در رادیوگرافی و اسکن مشخص می شود که بسیار متخلخل است و به هیچ وجه قادر به نگه داشتن پین یا تیغه نیست.

اگر استخوان بیمار تا این درجه تحلیل رفته باشد، دندانپزشکی که از تکنیک های مدرن روز آگاهی داشته باشد می تواند ایمپلنت ساب پریوستیل را به بیمار توصیه کند. ایمپلنت هایی از این دست به شکل یک قاب تیتانیومی سبک وزن هستند که برای هر بیمار به صورت سفارشی ساخته می شوند. در نهایت این قاب جایگزین استخوان از دست رفته بیمار می شود و به عنوان لنگری برای نگهداشتن پروتزها به شمار می رود.

روند درمان:

به منظور ساخت این قاب، ابتدا دندانپزشک از فک قالب گیری می کند و همچنین با استفاده از فن آوری های پیشرفته مانند رادیوگرافی و اسکن ۳D اطلاعات بیشتری از شکل فک به دست می آورد. از این اطلاعات برای ساخت ایمپلنت ساب پریوستیل که برای بیمار مناسب باشد استفاده می شود.

در مرحله بعدی، لثه برش داده می شود و قاب روی استخوان قرار می گیرد. پس از آن لثه به جای خود بازگردانده می شود و بخیه می گردد. پس از اتمام دوره بهبودی پست های تیتانیومی از روی لثه به خوبی دیده می شوند. دوره بهبودی حدود سه ماه طول می کشد. در این مدت استخوان باقی مانده خود را به ایمپلنت تیتانیومی وصل می کند و آن را به طور دائم نگه می دارد.

ایمپلنت ساب پریوستیل را می توان برای پوشش یک ناحیه خاص در دهان با برای کل فک استفاده کرد. اتصال این قاب به استخوان باقی مانده پایه ای دائمی برای پروتزهایی کاملا شبیه دندان فراهم می کند.

این روش برای افرادی مناسب است که دارای تراکم ضعیف استخوانی هستند و امکان قرارگیری تحت جراحی پیوند استخوان را ندارند.

در صورتی که به استفاده از ایمپلنت تمایل دارد، برای دریافت مشاوره به کلینیک ما مراجعه کنید. با تهیه رادیوگرافی مشخص می شود که کدام تکنیک ایمپلنت برای شما مناسب است. کلینیک ما از آخرین تکنولوژی های روز و شیوه های درمانی استفاده می کند.

یک دندانپزشک ماهر همواره از ارائه بهترین گزینه به بیمار اطمینان حاصل می کند. اما گاهی تمام تکنیک های ایمپلنت برای بیمار قابل اجرا نیستند. با این وجود آخرین تکنولوژی روز و مراقبت های تخصصی این اطمینان را به بیمار می دهند که حتی استفاده از یک دندان مصنوعی نیز با راحتی برای بیمار و ظاهر طبیعی برای او همراه است.

منبع:

perfectsmile-dental