ارتودنسی با وجود ایمپلنت دندان، روکش و ونیر:

یکی از سوالات افرادی که دارای ایمپلنت دندان هستند و دندان های درهم ریخته ای نیز دارند این است که آیا می توانند با این وجود تحت درمان ارتودنسی قرار بگیرند. پاسخ هم بله، و هم خیر است و همه چیز به شرایط شما بستگی دارد. برای بررسی احتمال انجام ارتودنسی با وجود ایمپلنت دندان، ابتدا باید نگاهی به ایمپلنت کرد و تاثیر ارتودنسی بر آن را بررسی کرد.

ارتودنسی با وجود ایمپلنت دندان، روکش و ونیز:

اگر بیمار دندانی را از دست داده باشد، آیا می تواند ارتودنسی کند؟

بیماران به دلایل متعددی ممکن است دندان های خود را از دست بدهند. عدم رعایت بهداشت دهان و دندان دلیل اصلی این امر است. وارد شدن ضربه، تصادف، پوسیدگی شدید و شکستن دندان از دیگر دلایل از دست رفتن دندان است. روش های متعددی برای جایگزینی دندان از دست رفته وجود دارد که بهترین آن ایمپلنت است.

اگر بیمار دندانی را از دست داده باشد، برای انجام ارتودنسی چند گزینه پیش رو دارد. در برخی موارد، به سادگی می توان از ارتودنسی برای بستن فاصله ایجاد شده و صاف کردن بقیه دندان ها استفاده کرد. این گزینه برای بیمارانی مناسب است که دچار درهم ریختگی شدید دندان هستند.

اگر دندان از دست رفته باید جایگزین شود، از فضا نگهدار به همراه بریس استفاده می شود تا جای دندان از دست رفته برای ترمیم های آینده حفظ شود. اگر فضا به قدر کافی نباشد، از بریس برای باز کردن فضا جهت دریافت ایمپلنت در آینده استفاده می شود. همه چیز به تشخیص دندانپزشک شما بستگی دارد.

بریس قبل از ایمپلنت دندان:

اگر همزمان به ایمپلنت و بریس نیاز داشته باشید، معمولا توصیه می شود که ابتدا تحت درمان ارتودنسی قرار بگیرید. این بدان دلیل است که زمانی که ایمپلنت در فک قرار بگیرد، نمی تواند مانند دندان طبیعی حرکت کند. ایمپلنت در فک ثابت شده است و همانند دندان طبیعی دارای لیگامنت نیست که امکان حرکت دندان و تغییر موضع آن را فراهم کند.

برای بسیاری از بیماران، از درمان ارتودنسی برای ایجاد فضای مناسب برای دندان جدید و حرکت ریشه دندان های مجاور به محل مناسب استفاده می شود.

ارتودنسی با وجود ایمپلنت دندان:

با این حال، گاهی بهتر است ایمپلنت قبل از ارتودنسی انجام شود. اگر دندان های اطراف ایمپلنت هدف درمان ارتودنسی نباشند، می توان درمان ایمپلنت را قبل از ارتودنسی انجام داد. به علاوه، اگر به ایمپلنت دندان برای ایجاد پایه محکمی برای اعمال نیرو توسط بریس نیاز باشد، می توان ایمپلنت را قبل از انجام ارتودنسی انجام داد.

با افزایش سن، دندان ها در جلوی دهان بیشتر دچار درهم ریختگی می شوند. این بدان معنی است که با گذشت زمان ممکن است محل ایمپلنت نسبت به سایر دندان ها نامناسب دیده شود. در این شرایط، ممکن است بتوان از بریس برای حرکت دادن دندان های اطراف ایمپلنت استفاده کرد.

اگر ایمپلنت از ابتدا در محل مناسب قرار نداشته باشد، پس از مرتب شدن سایر دندان ها، کج به نظر خواهد رسید. در این موارد، باید تصمیم گرفت. گاهی بیمار تصمیم می گیرد لبخندی داشته باشد که ایده آل نیست. در برخی موارد نیز بیمار ترجیح می دهد برای اصلاح لبخند خود ابتدا ایمپلنت برداشته شود، درمان ارتودنسی انجام شود. و بعد از برداشتن بریس ها، ایمپلنت در جای خود کاشته شود.

ارتودنسی با وجود ایمپلنت دندان:

ایمپلنت برای کمک به درمان ارتودنسی:

ایمپلنت ها به خاطر دوام خود، می توانند برای تسریع و بهبود تاثیر درمان ارتودنسی استفاده شوند. در این روش از ایمپلنت به عنوان پایه ای برای ابزارهای ارتودنسی استفاده می شود. در این روش، ابزار ارتودنسی روی پست ایمپلنت نصب می شود و پس از اتمام درمان با روکش دندانی با ظاهری طبیعی جایگزین می شود.

ارتودنسی با وجود روکش دندان:

از روکش دندان برای پوشش دندانی استفاده می شود که پوسیده شده است، دچار ترک یا لب پریدگی شده یا تحت درمان عصب کشی قرار گرفته است. اگر روکش دندان دارید، باز هم می توانید ارتودنسی کنید. زمانی که براکت ها روی دندان نصب می شوند، از چسب مخصوصی برای اتصال آنها به روکش دندان استفاده می شود. سایر بخش های درمان تفاوتی ندارد.

از روکش دندان برای صاف کردن دندان ها نیز می توان استفاده کرد که شرایط خاصی دارد و باید با نظر دندانپزشک انجام شود.

ارتودنسی با وجود ونیر دندان و کامپوزیت:

ونیرها لایه نازکی از پرسلین یا موادی هستندکه به سطح بیرونی دندان چسبانده می شوند تا فضای بین دندان، لب پریدگی تا تغییر رنگ دندان را پنهان کنند. اگر دندان های شما به بریس و ونیر نیاز دارند، بهتر است ابتدا ارتودنسی را انجام دهید. هر چند همیشه این طور نیست، اما چسباندن براکت به ونیر می تواند به سطح آن آسیب بزند. چسب هایی که روی دندان چسبانده می شوند می توانند نقاط زرد رنگی را روی ونیر به جا بگذارند.

اما اگر از قبل ارتودنسی و ونیر دندان را انجام داده اید، اما به دلیل عدم استفاده از ریتینر دندان های شما دوباره تغییر موضع داده اند، بهترین راه برای مرتب کردن دندان ها استفاده از اینویزیلاین است. تری الاینر به تدریج دندان را بدون ریسک آسیب زدن به ونیر حرکت می دهد و به محل مناسب می برد.

دندان ها در طول زندگی ممکن است به دلایل مختلف دچار درهم ریختگی شوند. این طور نیست که اگر دندان های شما در دوره نوجوانی و جوانی مرتب بوده اند، در دوران میانسالی و پیری هم به همین شکل بمانند. در مطالب قبل در مورد دلایل در هم ریختگی دندان ها در طول زمان صحبت شد. تغییر محل دندان ها باعث نیاز به درمان ارتودنسی می شود، این در حالی است که ممکن است بیمار از قبل تحت درمان با ایمپلنت، ونیر یا روکش قرار گرفته باشد. وجود چنین ترمیم هایی در دهان باعث تردید بیمار نسبت به اقدام برای درمان می شود. امکان انجام ارتودنسی با وجود ایمپلنت دندان، روکش و ونیر به معاینه دقیق و نظر تخصصی دندانپزشک نیاز دارد. شرایط دندان، فضای خالی در دهان، درجه در هم ریختگی دندان ها، دندان های مجاور ایمپلنت و فاکتورهای دیگر باید بررسی شوند تا امکان اجرای درمان ارزیابی شود. در صورتی که به معاینه و درمان نیاز دارید، با ما تماس بگیرید.

منبع:

orthodonticassoc

دندانپزشکی برای بیماران مبتلا به ایدز:

ایدز و هپاتیت دو غول ترسناک دنیای بیماری ها هستند که موجب نگرانی بسیاری از افراد از مراجعه به دندانپزشکی، آرایشگاه ها و حتی استخرها شده اند. از سوی دیگر، نگاه منفی جامعه و ترس از عدم پذیرش توسط درمانگر سبب شده است که بیماران زیادی بیماری خود را مخفی کنند. همین به نگرانی گروه اول بیشتر دامن زده است. در این مطلب تلاش می کنیم که ضمن رفع نگرانی افراد سالم جامعه نسبت به ابتلا به بیماری های قابل انتقال در دندانپزشکی، مرهمی نیز برای نگرانی های بیماران مبتلا به ایدز نیز باشیم و لزوم مراقبت از دهان و دندان را به آنها یادآور شویم. شرایط این بیماری سبب شده است که مراقبت های دندانپزشکی برای بیماران مبتلا به ایدز اهمیت بیشتری یابد.

ایدز چیست؟

بیماری ایدز عفونتی است که در دستگاه ایمنی ایجاد می شود و دارای سه مرحله اصلی است.

در مرحله اول بیمار به مدت کوتاهی دچار بیماری شبه آنفولانزا می شود.

در مرحله دوم، بیمار تا مدتی طولانی هیچ علامتی ندارد و بیماری در حالت نهفتگی به سر می برد. هر چه بیماری بیشتر پیشرفت می کند، تداخل در سیستم ایمنی بیشتر می شود تا حدی که بیمار دچار عفونت های فرصت طلب و تومورهای وخیم می شود.

در نهایت بیماری وارد فاز آخر یا ایدز می شود که در آن سیستم ایمنی بدن دچار آسیب جدی شده و بیماری های مهلک او را درگیر می کنند. در این مرحله بیمار به مراقبت های حرفه ای پزشکی نیاز پیدا می کند. مراقبت های دندانپزشکی برای بیماران مبتلا به ایدز یکی از آنهاست.

آیا بیمار مبتلا به ایدز در مطب های دندانپزشکی پذیرفته نمی شود؟

بر اساس دستورالعمل های ابلاغ شده توسط وزارت بهداشت، تمام پزشکان و درمانگران موظف به پذیرش تمام بیماران در هر شرایطی هستند، مگر آنکه فاقد ابزار و امکانات لازم برای درمان آنها باشند. بنابراین، اگر بیماری ابتلا به ایدز یا هپاتیت را اعلام کند، مرکز درمانی در صورت داشتن تجهیزات لازم برای ارائه خدمات درمانی مورد نظر موظف به پذیرش وی است. عدم پذیرش حتی می تواند با شکایت از سوی بیمار همراه شود. در صورتی که مرکز درمانی فاقد امکانات لازم برای درمان بیمار مبتلا به ایدز یا هپاتیت باشد، او را به مرکز درمانی مجهزتر مخصوص این بیماران ارجاع می دهد.

درمان شما در هر شرایطی باید انجام شود. اگاه سازی تیم درمان از شرایط خود، باعث می شود که درمان شما در شرایط بهتر و ایمن تری انجام شود. این به نفع شما، تیم درمان و سایر بیماران است.

آیا افراد سالم باید نگران ارائه خدمات دندانپزشکی برای بیماران مبتلا به ایدز باشند؟

انتقال این بیماری از طریق تماس با خون آلوده است. از آنجا که درمان های دندانپزشکی نیز شامل برش بافت ها و خونریزی است، بسیاری از افراد سالم دچار ترس از ابتلا به بیماری هایی نظیر هپاتیت و ایدز می شوند. با این حال، به شما اطمینان می دهیم که خطری از این نظر شما را تهدید نمی کند. تا به حال هیچ موردی از ابتلا به ایدز ناشی از دریافت خدمات دندانپزشکی گزارش نشده است.

به علاوه، برای از بین بردن ویروس ها و باکتری ها، دستورالعمل های بهداشتی سخت گیرانه ای وجود دارد. برای درمان بیماران، باید تا حد امکان از وسایل یک بار مصرف و مجزا استفاده شود. در مورد ابزارهای گران قیمتی که امکان جایگزینی آنها وجود ندارد نیز دستورالعمل های دقیقی وجود دارد. تمامی کلینیک های درمانی باید مجهز به دستگاه اتوکلاو باشند. این دستگاه برای استریل کردن وسایل به کار می رود.

ویروس HIV هر چند ویروس مهلکی است، اما به شرایط محیط بسیار حساس است. بنابراین، در دستگاه اتوکلاو به راحتی از بین می رود و تمامی ابزارها استریل می شوند. دندانپزشکان و دستیاران بیش از هر کس دیگری در طول روز با این ابزارها سر و کار دارند. پس بیش از هر کس دیگری باید نگران سلامتی خود باشند. احتمال بریدن دست با ابزارهای تیز در طول روز زیاد است. پنهانکاری بیماران نیز موجب شده است که رعایت اصول بهداشتی با شدت بیشتری انجام شود.

 

بیماری های دهان و دندان مرتبط با بیماری ایدز:

ابتلا به شرایط زیر در بیماران مبتلا به ایدز رایج است:

  • خشکی دهان
  • آفت دهان
  • قارچ دهان
  • لوکوپلاکی در گوشه دهان
  • لق شدن دندان ها
  • پریودنتیت پیشرفته
  • ضایعات دهانی
  • زخم های مقاوم به درمان

تشخیص و درمان بیماری های دهان و دندان در بیماران مبتلا به ایدز:

شرایط سیستم ایمنی بدن بیماران مبتلا به ایدز به نحوی است که فرد مستعد ابتلا به انواع بیماری ها و عفونت ها می شود. در فاز اول بیماری، ابتلا به بیماری های دهان و دندان در این بیماران بیشتر دیده می شود. تشخیص به موقع ضایعات دهانی در بیمار از وظایف مهم دندانپزشک است. حفره دهان باید در طول دوره بیماری سالم بماند. عفونت های حاد دندان و لثه باید به موقع درمان شود و روش های حفظ بهداشت دهان و دندان به بیمار آموزش داده شود.

بیمار مشکوک به ایدز:

طبق دستورالعمل های دندانپزشکی تمامی بیماران مبتلا به ایدز باید بیماری خود را به پزشک اطلاع دهند. ترس از عدم درمان، نگاه دیگران و مورد قضاوت واقع شدن باعث می شود که بسیاری از بیماران شرایط خود را به دندانپزشک اطلاع ندهند. برخی از بیماران نیز ممکن است از بیماری خود خبر نداشته باشند. وجود چند علامت در دهان بیمار می تواند نشانه ای از ابتلا به بیماری باشد. در صورت مشاهده علائم زیر، اتخاذ اقدامات احتیاطی برای پیشگیری از انتقال بیماری و ارجاع بیمار به پزشک متخصص برای آزمایشات مربوطه ضروری است:

  • ابتلا به عفونت کاندیدایی در بیمار جوان
  • لوکوپلاکی مویی در کناره زبان
  • پریودنتیت پیشرفته در بیمار جوان
  • ضایعات پوستی مخاطی مزمن

مراقبت های دندانپزشکی برای بیماران مبتلا به ایدز:

عوارض بیماری ایدز بر سلامت فرد زیاد است. به طور مشخص، دهان و دندان اولین جایی است که تحت تاثیر بیماری قرار می گیرد. بیماران باید در مورد بیماری خود با دندانپزشک مشورت کنند و برای تسکین مشکلات خود از او مشورت بگیرند.

بهترین روش کاهش عوارض بیماری ایدز بر دهان و دندان بیمار عبارتند از:

  • معاینه منظم دندان ها
  • مسواک زدن و نخ دندان کشیدن دو بار در روز
  • مصرف مداوم و منظم داروهای HIV
  • مشورت با پزشک در صورت ابتلا به عوارض دارویی همچون خشکی دهان

منبع:

ADA

قالب گیری از دندان: ساخت روکش و ابزارهای ارتودنسی

قالب گیری از دندان روشی است که برای اجرای برخی ترمیم های دندانپزشکی یا ساخت برخی ابزارهای ارتودنسی ضروری است. دشواری در تحمل قالب در دهان، نیاز به تمیز کردن دهان و صورت پس از انجام کار و طعم مواد قالب گیری باعث شده است که بسیاری از بیماران از این کار خوششان نیاید. با این حال، برای داشتن دندان های زیبا و مرتب به این روش نیاز است. بیماران زیادی به دلیل عدم آشنایی با این روش، احساس اضطراب می کنند. در ادامه سعی می کنیم شما را با جنبه های مختلف قالب گیری آشنا کنیم.

چرا از دندان قالب گیری می شود؟

درک چرایی انجام یک روش به همکاری بهتر بیمار می انجامد. به دلایل متعددی ممکن است قالب گیری از دندان ضروری باشد. برخی از علل انجام این کار عبارتند از:

·         ساخت دندان مصنوعی نیمه یا کامل

·         ساخت روکش دندان

·         ساخت بریج

·         بررسی ارتباط فک برای درمان ارتودنسی یا جراحی فک

·         ساخت گارد دهان

·         ساخت تری سفارشی جهت سفید کردن دندان ها

·         ساخت ابزارهای ارتودنسی مانند فضانگهدار

قالب گیری از دندان چطور انجام می شود؟

برای قالب گیری از دندان از تری مخصوص و آلژینات استفاده می شود. آلژینات پودری است که با آب مخلوط می شود تا به غلظت خمیر کیک برسد. این خمیر در تری ریخته می شود و در دهان بیمار قرار می گیرد. طعم خمیر آلرژینات ممکن است کمی بیمار را اذیت کند، اما در ادامه راهکاری های خلاصی از آن را به شمار آموزش می دهیم. ابتدا از فک بالا و بعد فک پایین قالب گیری می شود. تا زمانی که خمیر سفت شود، تری باید در دهان بیمار نگه داشته شود. زمانی که آلرژینات سفت شود، شکل دندان و لثه های بیمار را به خود می گیرد. این قالب تجسم منفی از شکل دندان بیمار است. در این مرحله، دندانپزشک در قالب گچ یا خمیر مخصوصی را می ریزد تا قالبی تحت عنوان کست از دندان های بیمار برای آزمایشگاه ساخته شود. آزمایشگاه معمولا ظرف مدت دو هفته ابزار مورد نظر را ساخته و برای دندانپزشک ارسال می کند تا کارهای نهایی بر روی دندان بیمار انجام شود.

مشکلات قالب گیری از دندان:

معمولا در زمان قالب گیری از فک بالا بیمار احساس می کند که آلرژینات وارد گلویش شده است. این به دلیل طعم مواد است. اما اطمینان داشته باشید که این اتفاق نمی افتد. برای قابل گیری صحیح از دندان ها تری باید به ته دهان برسد. به همین دلیل زمانی که قالب از خمیر پر شده است، این احساس برای بیمار به وجود می آید که مواد وارد گلویش می شود.

نگران نباشید، خمیر قالب گیری از دندان به سرعت سخت می شود. تنها کافی است یک دقیقه آن را در دهان خود نگه دارید.

کنترل تهوع در زمان قالب گیری از دندان:

بیشتر افراد در هنگام لمس انتهای دهان یا ورود یک جسم خارجی به انتهای گلو دچار احساس تهوع می شوند. این حالت به میزان حساسیت بیمار بستگی دارد. به خصوص اگر قسمت خاصی از نرم کام لمس شود، فرد دچار حالت رفلکس می شود. در این دسته بیماران، قالب گیری از دندان، رادیوگرافی و انجام برخی ترمیم های دندانپزشکی در دندان های خلفی دشوارتر است. بیمار دائما دچار حالت تهوع می شود و اجازه انجام کار را نمی دهد. روش های متعددی برای کنترل تهوع در دندانپزشکی وجود دارد که در مطالب پیشین به آنها پرداختیم و می توانید آنها را مطالعه کنید.

اگر دچار رفلکس دهانی شدید هستید، دستیار یا دندانپزشک را مطلع کنید.

برای کنترل تهوع در زمان قالب گیری از دندان کافی است یک دقیقه تحمل کنید. برای این کار سعی کنید حواس خود را پرت کنید. یک دقیقه به چیزی به غیر از قالب گیری فکر کنید. به کارهایی که باید انجام دهید، ساحل دریا، مسافرت هایی که پیش روی شماست، فیلمی که دیشب تماشا کردید یا هر چیز دیگری به غیر از قالب گیری.

روش دیگر در کنترل تهوع در دندانپزشکی آن است که از راه بینی نفس بکشید. سعی کنید نفس های عمیق بکشید.

در صورتی که آب دهانتان جمع شده است، آن را قورت ندهید. قورت دادن آب دهان باعث تشدید حالت تهوع در شما می شود. می توانید آب دهان خود را در یک دستمال تخلیه کنید.

در زمان قالب گیری از دندان آرام باشید. به هیچ وجه تلاش نکنید تری را از دهان خود خارج کنید. قالب گیری کاری است که باید انجام دهید و برای رسیدن به لبخندی زیبا به آن نیاز دارید. همه این کار را انجام می دهند، پس شما هم باید از پس آن برایید. اگر قالب را زودتر از موعد از دهان خود خارج کنید، قالب خراب می شود و باید دوباره این زحمت را متحمل شوید. پس تحمل یک دقیقه نگه داشتن قالب در دهان بهتر از تکرار چند باره آن است.

در برخی از افراد ناحیه حساس نرم کام جلوتر از حالت نرمال است. این باعث می شود که قالب گیری از فک بالا در آنها دشوارتر شود. آخرین راه برای کاهش حالت تهوع در این دسته بیماران، استفاده از بیحسی موضعی است. این ماده نرم کام شما را بی حس می کند و حالت تهوع را از بین می برد. بیحسی در انتهای دهان اسپری می شود و پس از چند دقیقه آماده انجام کار خواهید بود.

طعم مواد قالب گیری زیاد خوب نیست. پس از قالب گیری می توانید دهان خود را با آب بشویید تا طعم آن از بین برود. اگر طعم آن قوی است، از دندانپزشک درخواست مقداری دهانشویه حاوی فلوراید کنید. این روش به خلاصی از طعم مواد قالب گیری کمک می کند.

تکمیل درمان های ترمیم دندانپزشکی برای رسیدن به لبخندی زیبا ضروری هستند. برای رسیدن به یک لبخند زیبا گاهی باید مقداری سختی را تحمل کنید. به یاد داشته باشید که هیچ یک از ترمیم های دندانپزشکی به اندازه دندان های طبیعی شما ارزشمند و قوی نیستند. با رعایت بهداشت دهان و دندان، مراجعه منظم برای معاینه دندان ها و رعایت رژیم غذایی مناسب از بروز پوسیدگی های شدید و از دست رفتن دندان های خود پیشگیری کنید. ما برای حفظ زیبایی لبخند شما همواره در کنارتان هستیم. در صورتی که به معاینه یا ترمیم دندان های خود نیاز دارید، با ما تماس بگیرید.

منبع:

verywellhealth

سفید کردن دندان عصب کشی شده یا دندان مرده:

امروزه همه به دنبال زیباتر دیده شدن و داشتن ظاهری بهتر هستند. زیبایی لبخند یکی از گزینه هایی است که همه در مورد زیبایی صورت خود به آن فکر می کنند. اما زرد شدن دندان ها در اثر خوردن برخی مواد غذایی، عدم رعایت بهداشت دهان و دندان و ژنتیک این زیبایی را کاهش می دهد. بدتر از زرد شدن دندان ها، سیاه یا خاکستری شدن دندان پس از عصب کشی یا وارد شدن تروما به آن است. تصور کنید وقتی لبخند می زنید یکی از دندان های شما تیره تر از بقیه باشد. مسلما نگاه همه را به سوی خود جلب می کند. سفید کردن دندان عصب کشی شده کاری نیست که بتوانید با روش های خانگی یا محصولات سفید کننده دندان در داروخانه ها از پس آن برآیید زیرا دندان از داخل سیاه شده است. بنابراین، لازم است از داخل نیز سفید شود. در ادامه با علت تغییر رنگ دندان و روش سفید کردن دندان عصب کشی شده یا دندان مرده بیشتر آشنا می شویم.

لکه های روی دندان، این مزاحم ناخوشایند

لکه های روی دندان به دو دسته خارجی و داخلی تقسیم می شوند. بر همین اساس سفید کردن دندان یا بلیچینگ نیز به دو دسته سفید کردن دندان زنده یا غیر زنده تقسیم می شود. اگر لکه های روی دندان در اثر مصرف مواد غذایی، سیگار کشیدن، عدم رعایت بهداشت دهان و دندان یا دارو باشد، از روش سفید کردن دندان زنده استفاده می شود که در آن موادی بر روی دندان کشیده شده و دندان پالیش می شود.

این در حالی است که در مواردی سیاه شدن یک دندان نشانه مردن آن است. این امر به ویژه در مورد دندان هایی که سابقه آسیب دیدن، عفونت و عصب کشی داشته اند بیشتر رایج است.

چرا دندان پس از عصب کشی تغییر رنگ می دهد؟

بعد از عصب کشی تغییر رنگ دندان عادی تلقی می شود. البته تنها پس از عصب کشی نیست که رنگ دندان از درون تغییر می کند. در مواردی که دندان ضربه شدیدی دیده باشد نیز تغییر رنگ دندان به خاکستری، قهوه ای، صورتی و بنفش محتمل است.

منشا این تغییر رنگ از داخل دندان است و به خاطر عروق خونی رخ می دهد که قبلا در داخل پالپ جریان داشته است. در مورد دندان های عصب کشی شده، استفاده از ماده پر کننده برای بستن کانال ها نیز می تواند عامل تغییر رنگ دندان باشد.

برخی بیماری ها، نقایص تکامل رشد مینای دندان و مصرف برخی داروها در طول مراحل رشد نیز می تواند موجب تغییر رنگ دندان از درون شود.

از آنجا که مینای دندان لایه ای نازک و شفاف است، رنگ داخل دندان را انعکاس می دهد و دندان تیره تر به نظر می رسد.

در حقیقت، بسیاری از ما ممکن است در دندان های خلفی دچار این مشکل باشیم، با این وجود کمتر کسی به آنها اهمیت می دهد، زیرا در هنگام لبخند زدن دیده نمی شوند. اما تغییر رنگ دندان های پیش می تواند بسیار ناراحت کننده باشد. در این شرایط، ابتدا دندان باید معاینه شده، در صورت لزوم درمان عصب کشی برای بیمار انجام شود و در پایان از روش سفید کردن دندان عصب کشی شده برای اصلاح رنگ دندان استفاده شود.

سفید کردن دندان عصب کشی شده چگونه انجام می شود؟

تشخیص علت تغییر رنگ دندان، جلوگیری از پیشرفت آن و بروز مجدد آن در آینده، اولین و مهمترین گام در سفید کردن دندان عصب کشی شده است. بدین منظور از دندان رادیوگرافی تهیه می شود تا شرایط دندان بررسی شود. در صورتی که دندان از قبل عصب کشی شده باشد، وجود عفونت مجدد در آن بررسی می شود. اگر نیاز به تکرار عصب کشی باشد، ابتدا دندان عصب کشی می شود. سپس برای سفید کردن دندان عصب کشی شده اقدام می شود.

برای سفید کردن دندان عصب کشی شده یا دندان مرده از تکنیک به خصوصی باید استفاده شود. ابتدا مخلوطی از مواد بلیچینگ که معمولا شامل سدیم پربورات و هیدروژن پراکسید است به مدت کوتاهی درون فضای کانال دندان تیره شده قرار می گیرد. واکنش این ماده با هم باعث می شود که دندان از درون سفید شود. گاهی لازم است این مراحل چندین بار تکرار شوند تا دندان به رنگ دلخواه برسد. در برخی موارد دندانپزشک تلاش می کند که دندان مرده کمی روشن تر از دندان های اطراف خود شود تا پس از انجام فرآینده های تکمیلی برای ترمیم دندان، رنگ آن مجددا تیره نشود. پس از رسیدن به رنگ مطلوب، دندان بسته می شود و کار ترمیم آن انجام می گیرد.

کار سفید کردن دندان عصب کشی شده یا دندان مرده بسیار سخت است و از آنجا که لکه های ذاتی و درونی هستند، ممکن است دندان به درمان پاسخ ندهد. در صورتی که دندان همچنان تیره بماند، راهی به جز استفاده از ونیر برای پوشش دهی سطح خارجی دندان تغییر رنگ داده باقی نمی ماند. برای این کار از دندان قالب گیری می شود و از روی آن در آزمایشگاه ونیر ساخته می شود. سپس، ونیر در جلسه جداگانه ای طی دو هفته آینده بر روی دندان قرار داده می شود.

باندینگ روش دیگری برای سفید کردن دندان عصب کشی شده به شمار می رود. در این روش، مواد همرنگ دندان روی آن قرار داده می شود و با نور مخصوصی سفت می شوند. این نور باعث پیوند خوردن مواد به دندان می شود و لکه ها زیر آن پنهان می شوند.

نکاتی که در مورد سفید کردن دندان عصب کشی شده باید به آن توجه کنید:

این روش تنها در مورد دندان های غیر زنده انجام می شود. بیمار باید به خاطر داشته باشد که سفید کردن تک دندان همیشه ممکن است نتیجه مطلوب را نداشته باشد. به عبارت دیگر در این روش معلوم نیست دندان شما تا چه حد سفید می شود و ممکن است در نهایت رنگ آن باز هم کمی با دندان های مجاور متفاوت باشد. با این حال، اگر این روش به درستی انجام شود، روش بسیار موثر و مطلوبی است که عوارض کمتری نسبت به ونیر یا روکش دندان دارد. روکش کردن دندان نوعی درمان تهاجمی غیر قابل بازگشت است که در آن بخش زیادی از بافت دندان تراشیده می شود تا روکش روی آن قرار گیرد. این در حالی است که برای سفید کردن دندان عصب کشی شده آسیب چندانی به دندان وارد نمی شود و از ساختار دندان محافظت می شود.

منبع:

southviewdentistrycharlotte

دندان درد با منشا غیر دندانی:

گاهی دردی تیز و ناگهانی شما را آزار می دهد، اما هیچ گونه پوسیدگی در دندان دیده نمی شود و حتی بافت لثه نیز کاملا سالم و محکم است. مواردی وجود دارد که یافتن علت دندان درد با دشواری و سردرگمی همراه است. دندان درد با منشا غیر دندانی ماهیت پیچیده ای دارد. شما با دندانی رو به رو هستید که درد می کند، اما مشکلی در خود آن وجود ندارد. در این شرایط، دندانپزشک می تواند حداقل وجود مشکل در خود دندان را رد کند و شما را برای درمان علت زمینه ساز درد به متخصص مربوطه ارجاع دهد.

دندان درد با منشا غیر دندانی:

همیشه در گام اول احساس دندان درد باید به دندانپزشک مراجعه کنید. فارغ از علت ایجاد درد و حتی زمانی که شرح حال نشان می دهد که درد به دندان مربوط نمی شود، دندانپزشک معاینه کاملی از دندان های شما به عمل می آورد و از دندان رادیوگرافی تهیه می شود. این کار به رد وجود منشا درد در خود دندان کمک می کند.

مهم ترین مشخصه دندان درد با منشا غیر دندانی آن است که بیمار نمی تواند محل خاصی را به عنوان درد نشان دهد. معمولا در دندان درد با منشا دندان، بیمار یک دندان خاص را نشان می دهد. این در حالی است که در دندان درد با منشا غیر دندانی معمولا ناحیه بزرگ تری به عنوان محل درد مشخص می شود و نمی توان به دندان خاصی اشاره کرد. البته این نباید مانع از بررسی تمام دندان ها شود.

برخی از موارد دندان درد با منشا غیر دندانی عبارتند از:

درد به علت دردهای عضلانی صورت:

این حالت شایع ترین موردی است که در بیماران دیده می شود و با دندان درد اشتباه گرفته می شود. در این عارضه، بیمار در هنگام جویدن مواد غذایی احساس درد دارد، اما این دندان نیست که درد می کند بلکه عضلات فک با حرکت کردن دچار درد می شوند.

درد با منشا سینوس:

دندان درد با منشا غیر دندانی در هنگام ابتلا به سینوزیت و سرماخوردگی شایع است. علائم درد به آبسه دندان بسیار شبیه است، درد به صورت ضربان دار حس می شود و در ناحیه دندان های خلفی فک بالا حس می شود. در این عارضه، ابتدا شرایط دندان ها معاینه می شود و در صورتی که سلامت آنها تایید شود، درمان باید تحت نظر متخصص گوش، حلق و بینی انجام شود. علت درد به نزدیکی ریشه دندان های خلفی فک بالا به حفره های سینوسی مربوط می شود. تجمع خلط و موکوس در حفره سینوس باعث وارد شدن فشار به اعصاب دندان و تحریک آنها می شود.

سردرد:

اگر هر بار که دچار میگرن می شوید، همزمان در دندان های خود نیز احساس درد می کنید، به ندرت ممکن است درد به خود دندان مربوط باشد. دندان درد با منشا غیر دندانی در میگرن های شدید رایج است. اغلب درد ۴ تا ۷۲ ساعت طول می کشد و همراه با تهوع، تحریک پذیری نسبت به نور و صدا و دندان درد است. بیمار در فک خود احساس درد می کند و به طور کلی صورت دچار دردی مبهم و ناتوان کننده است. تشخیص علت دندان درد در این حالت دشوار است و نیاز به بررسی سوابق پزشکی دارد.

دندان درد به دلیل بیماری های قلبی عروقی:

ایسکمی قلبی و آنژین صدری رایج ترین علل دندان درد با منشا غیر دندانی هستند که در بیماران قلبی و عروقی دیده می شود. نرسیدن اکسیژن کافی به ریه ها باعث تشدید فشار در گردن، گوش، مندیبل و گلو می شود و بیمار دچار دندان درد نیز می شود.

عفونت گوش:

هر گونه عفونت در سر و صورت می تواند به دندان درد با منشا غیر دندانی ختم شود. نزدیکی گوش و حفره های بینی به ریشه های دندان باعث شده است که عفونت سینوس و گوش باعث حساسیت دندان ها نیز شود. معمولا درد بلافاصله پس از درمان عفونت از بین می رود و به مداخله درمانی خاصی نیاز نیست.

زونا:

زونا نوعی بیماری ویروسی است که اثر فعال شدن مجدد ویروس آبله مرغان در بزرگسالان بروز می کند. مهم ترین علامت این بیماری درد و سوزش در بدن است که به دلیل حمله ویروس به سیستم اعصاب نخاع رخ می دهد. معمولا درد در بدن دیده می شود، اما درد در سر و صورت و فک نیز غیر قابل انتظار نیست. دندان درد با منشا غیر دندانی در بیماری زونا نیز دیده می شود.

تومور و اختلالات عصب صورت:

وجود تومور در استخوان فک و بعضی اختلالات عصبی مانند نورالژی عصب سه قلو نیز می توانند موجب دندان درد در بیمار شوند که به بررسی پزشکی نیاز دارند.

تشخیص و افتراق بین دندان درد با منشا غیر دندانی و دندانی گاهی دشوار می شود و این می تواند به مداخلات درمانی بی نتیجه و غیر ضروری منجر شود. معمولا ابراز درد شدید و عدم یافتن علت خاص باعث انجام اندوتراپی های غیرضروری می شود که گاهی نتیجه ای هم ندارد. با این حال، در بسیاری از موارد دندانپزشک می تواند علت زمینه ساز را مشخص کند و شما را برای درمان راهنمایی کند. تفاوتی ندارد که دندان درد شما به چه دلیل شروع شده است، حتی اگر دچار میگرن، عفونت سینوسی یا عفونت گوش هستید و دندان های شما نیز درد می کند، باید به دندانپزشک معاینه کنید تا دندان های شما معاینه شوند. در بسیاری از موارد، وجود یک مشکل در خود دندان باعث می شود که همراه شدن یک بیماری ثانویه باعث تشدید شرایط دندان و بروز درد شود. در این شرایط، لازم است دندان ها معاینه شوند تا عدم وجود پوسیدگی، حساسیت دندان، تحلیل لثه و بیماری های لثه در بیمار تایید شود. فراموش نکنید که درمان به موقع می تواند ضمن کاهش هزینه های دندانپزشکی شما، طول عمر دندان را افزایش دهد.

برای پیشگیری از بروز دندان درد با منشا غیر دندانی و دندانی، هر شب مسواک بزنید و نخ دندان بکشید. استفاده از دهانشویه به پاک شدن بقایای باکتری ها در دهان و تمیز شدن بین دندان ها کمک می کند و از بیماری لثه پیشگیری می کند. معاینات شش ماه یک بار دندانپزشکی سلامت دندان های شما را تضمین می کند. اگر به معاینه دندان های خود نیاز دارید، همین امروز با ما تماس بگیرید.

منبع:

womenshealthmag

مراقبت های پس از جراحی ایمپلنت دندان:

پس از جراحی به تمام بیماران توصیه های مبنی بر اصول تغذیه و بهداشت می شود تا دوره نقاهت بهتری را طی کنند و از عفونت و سایر عوارض جراحی پیشگیری شود. بسته به گسترگی و اهمیت جراحی، رعایت این نکات اهمیت بیشتری می یابد. دهان ما دروازه سلامتی کل بدن است. هر نوع آسیب و بیماری در این ناحیه سلامت کل بدن را تحت تاثیر قرار می دهد. ایمپلنت یکی از جراحی هایی است که در دهان و فک صورت می گیرد تا جایگزین دندان از دست رفته شود. مراقبت های پس از جراحی ایمپلنت دندان در موفقیت درمان نقش مهمی دارند.

مراقبت های پس از جراحی ایمپلنت دندان:

خونریزی:

در بسیاری از موارد، بیمار دچار مقداری خونریزی خواهد بود زیرا زخم با بخیه بسته شده است. در صورتی که از بخیه جذب شدنی استفاده شده باشد، ۵ تا ۱۰ روز پس از جراحی بخیه ها می افتند. در طول ۲۴ ساعت اول پس از جراحی ایمپلنت دندان، مقداری خونریزی طبیعی است. یک تکه گاز را روی محل زخم به مدت یک ساعت محکم بین دندان های خود نگه دارید. پس از این مدت گاز را بردارید و محل را از نظر خونریزی چک کنید. اگر خونریزی به طور قابل توجهی ادامه دارد، گاز جدیدی را روی موضع قرار دهید و یک ساعت دیگر آن را بین دندان های خود فشار دهید. این کار را در صورت نیاز تکرار کنید. چنانچه در خانه گاز پانسمان ندارید، برای کنترل خونریزی می توانید از یک تی بگ استفاده کنید. مواد موجود در تی بگ می توانند به کنترل خونریزی کمک کنند. مهم ترین نکته در بین مراقبت های پس از جراحی ایمپلنت دندان به خوردن و آشامیدن در روز جراحی مربوط می شود. تا ۲۴ ساعت پس از جراحی، از جویدن، تف کردن، شستن دهان و مکیدن مایعات با استفاده از نی خودداری کنید. مکیدن با نی باعث وارد شدن فشار بر بخیه ها می شود و خونریزی را تشدید می کند. از کشیدن لب خود برای چک کردن محل جراحی خودداری کنید. محل جراحی به زودی بهبود می یابد و این گونه کارها تنها بهبودی زخم را به تاخیر می اندازد.

تورم:

بسته به نوع جراحی، ممکن است دچار تورم شوید. تورم ۲ تا ۳ روز پس از جراحی به حداکثر خود می رسد. با استفاده از چند بالش، سر خود را بالاتر از همیشه نگه دارید تا تورم کمتر شود. در چند روز اول، استفاده از کمپرس یخ مفید است.

رعایت بهداشت دهان و دندان:

بهداشت در بین مراقبت های پس از جراحی ایمپلنت دندان جایگاه بالایی دارد زیرا به کنترل عفونت کمک می کند. یک روز پس از جراحی، می توانید دهان خود را با آب ولرم و نمک بشویید. ۱ قاشق چای خوری نمک را در یک لیوان آب ولرم حل کنید. تا چند روز پس از جراحی، ۳ تا ۴ بار دهان خود را با این محلول بشویید. دندان و لثه های سمت مخالف خود را به صورت معمول مسواک بزنید و نخ دندان بکشید، اما موضع جراحی را به آرامی مسواک بزنید.

حداقل تا دو هفته پس از جراحی از نخ دندان، واترجت دندانی یا محلول هیدروژن پراکسید استفاده نکنید. اگر برای شما تجویز شده است، از محلول کلرهیگزیدین به جای آب نمک استفاده کنید.

رژیم غذایی:

نکات مراقبت های پس از جراحی ایمپلنت دندان شامل رژیم غذایی نیز می شود. روز پس از جراحی، تغذیه را با مایعات و مواد غذایی نرم و ولرم شروع کنید. بستنی، پودینگ، ماست و سوپ های نرم برای این کار مفید هستند. از مواد غذایی بسیار گرم، مواد غذایی دارای لبه های تیز مانند چیپس، و مواد غذایی سخت مانند گوشت خودداری کنید. با ناحیه جراحی چیزی نجوید. تا ۴۸ ساعت از نی برای نوشیدن مایعات استفاده نکنید. به تدریج، هر زمان که احساس راحتی کردید به رژیم غذایی نرمال خود بازگردید.

فعالیت فیزیکی:

به عنوان یکی از مراقبت های پس از جراحی ایمپلنت دندان توصیه می شود فعالیت فیزیکی را تا ۴۸ ساعت پس از جراحی محدود کنید. فعالیت زیاد باعث خونریزی و ناراحتی می شود. برای شرکت در ورزش های سنگین بهتر است با مشورت جراح خود اقدام کنید. معمولا یک تا دو هفته پس از جراحی می توانید به زندگی روتین خود بازگردید. زمانی که می خوابید سر خود را بالاتر از پاها نگه دارید.

سیگار کشیدن:

توصیه می شود که سیگار کشیدن را پس از ایمپلنت دندان به طور کلی ترک کنید. در غیر این صورت، حداقل تا ۳ روز پس از جراحی از سیگار کشیدن دوری کنید. سیگار کشیدن ریسک عفونت را افزایش می دهد و بهبودی را به تاخیر می اندازد.

بی حسی:

تا چند ساعت پس از جراحی، دهان شما بی حس است و احتمال گاز گرفتن بافت نرم وجود دارد. بنابراین، تا زمانی که کنترل خوبی بر دهان خود پیدا نکرده اید و اثر بی حسی از بین نرفته است، چیزی مصرف نکنید.

درد:

مراقبت های پس از جراحی ایمپلنت دندان شامل کنترل درد می شود. برای کنترل درد از تایلنول، ایبوپروفن، ادویل، موترین یا سایر داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی استفاده کنید. درد به تدریج از بین می رود. در صورتی که برای شما دارو تجویز شده است، دارو را طبق دستور مصرف کنید. پیش از مصرف دارو، مقداری نوشیدنی یا غذا بخورید تا دچار تهوع نشوید.

در صورتی که برای شما آنتی بیوتیک تجویز شده است، دارو را طبق برنامه و در دوز تجویز شده مصرف کنید. مصرف آنتی بیوتیک برای پیشگیری از عفونت ضروری است. در صورت مشاهده نشانه های عفونت شامل تب، التهاب و درد بیشتر از ۵ روز با جراح خود تماس بگیرید.

بهبودی زخم:

دیده شدن بافت سفید و سختی روی محل جراحی ۲ تا ۳ روز پس از جراحی ایمپلنت دندان طبیعی است. این بافت نشان می دهد که زخم در حال بهبودی است. حتی ممکن است از دهان شما بوی نامطبوعی حس شود که پس از بهبود بافت برطرف می شود و جای نگرانی نیست.

پروتز دندان:

طبق دستور پزشک، پروتز دندان مصنوعی جزئی، فلیپر، یا دندان مصنوعی کامل را در زمانی که توصیه شده است در دهان خود قرار دهید.

معاینه پس از جراحی و مراقبت های پس از جراحی ایمپلنت دندان:

یک تا دو هفته پس از جراحی، برای معاینه باید به مطب پزشک بازگردید. تا پیش از این زمان، در صورتی که هر مشکل یا سوالی دارید، با کلینیک یا جراح خود تماس بگیرید.

منبع:

azoms

مراقبت از دهان و دندان در نوجوانان:

دوره نوجوانی دوره ای است که چالش های زیادی پیش روی والدین از نظر بهداشت و سلامت فرزندشان قرار می دهد. عوامل زیادی در دوره نوجوانی باعث می شود که سلامت دهان و دندان تحت تاثیر قرار گیرد. از آنجا که پوسیدگی دندان در این دوره بیشتر است، مراقبت از دهان و دندان در نوجوانان و نظارت والدین اهمیت بیشتری پیدا می کند.

فرزند شما حالا بزرگ شده است و مسئولیت بسیاری از امور شخصی اش بر عهده خود وی است. اما گزینه های تغذیه ای نادرست و عدم رعایت بهداشت دهان و دندان، ضرورت نظارت شما بر سلامت دهان و دندان او را می طلبد.

اگر سوالی در مورد دندانپزشکی برای نوجوانان دارید یا به دنبال تعیین نوبت برای معاینه دهان و دندان فرزند خود هستید، با ما تماس بگیرید. دندانپزشک می داند که معاینه یک نوجوان چالش های خود را دارد و می تواند او را به رعایت بهداشت دهان و دندان قانع کند.

چرا مراقبت از دهان و دندان در نوجوانان اهمیت دارد؟

امروزه نوجوانان با انتخاب های زیادی رو به رو هستند که سلامت دهان و دندان آنها را تحت تاثیر قرار می دهد. برخی از آنها عبارتند از:

سوراخ کردن لب و زبان:

دوست داشته باشید یا نه، نوجوانان هر روز بیشتر به انجام جراحی های زیبایی عجیب و غریب متمایل می شوند. سوراخ کردن لب، زبان یا جاهای دیگر یکی از این موارد است. سوراخ کردن لب و زبان می تواند باعث عفونت شدید، تورم لب و زبان، از دست دادن خون و آسیب به عصب شود. به علاوه، گرفتن رادیوگرافی نیز به دلیل وجود فلز در این افراد دشوارتر می شود. آسیب به مینای دندان و تحلیل لثه از دیگر عوارض این کار است که در اثر سایش مداوم فلز به دندان یا بافت نرم دهان ایجاد می شود. در مطالب پیشین در مورد سوراخ کردن لب و زبان و عوارض آن برای دهان و دندان توضیح داده شد که توصیه می کنیم آن را مطالعه کنید.

رژیم غذایی:

مصرف شیرینی، نوشابه، نوشیدنی های اسیدی، اسنک و هر چیزی که ریسک پوسیدگی دندان را افزایش می دهد در نوجوانان بیشتر است. نظارت بر گزینه های مواد غذایی از وظایف والدین در مراقبت از دهان و دندان در نوجوانان است. اسید موجود در نوشیدنی ها حتی می تواند رنگ روی خودرو را از بین ببرد، حالا فکر کنید چه بلایی بر سر دندان های شما می آورد.

مصرف دخانیات:

با وجود تمام هشدارها، نوجوانان تحت فشارهای گروهی به مصرف دخانیات متمایل می شوند. ریسک از دست دادن دندان، بوی بد دهان، سرطان دهان و بیماری لثه در مصرف کنندگان دخانیات بالاتر است.

اختلال خوردن:

اختلال خوردن می تواند سلامت دهان و دندان و نیز عملکرد کل بدن را تحت تاثیر قرار دهد، تا جایی که می تواند موجب مرگ بیمار شود. استفراغ تعمدی در بیماری بولیمی باعث تماس دهان و دندان با اسید معده می شود و این می تواند پوسیدگی دندان را در نوجوان افزایش دهد. همچنین، می تواند باعث بوی بد دهان شود. انورکسی، به دلیل گرسنگی تعمدی، بدن و دندان ها را از دریافت مواد غذایی ضروری محروم می کند.

گارد دهان:

اگر فرزند شما در ورزشی شرکت می کند، تهیه یک گارد دهان از وظایف والدین در مراقبت از دهان و دندان در نوجوانان است. به فرزندتان اصرار کنید که در هنگام شرکت در ورزش های رزمی و خشن یا ورزش هایی که ریسک وارد شدن ضربه به صورت وجود دارد از گارد دهان استفاده کند.

کمربند ایمنی:

در کنار سایر منافع استفاده از کمربند ایمنی، این ابزار می تواند از دندان های فرزند شما در برابر تصادفات مراقبت کند. به فرزند خود بیاموزید که نبستن کمربند، چه برای راننده و چه مسافر، اصلا نشانه باحال و شجاع بودن نیست.

سفید کردن دندان:

خوشبختانه، مراقبت از دهان و دندان در نوجوانان نسبت به دهه قبل بهبود یافته است و آنها توجه بیشتری به این عضو ارزشمند در دهان خود می کنند. با این حال، گاهی دیده می شود که برای سفید شدن دندان ها، نوجوان به استفاده بیش از حد از محصولات سفید کننده دندان رو می آورد که در داروخانه ها در دسترس هستند. استفاده بیش از حد و نادرست از این محصولات می تواند به سلامت دندان ها آسیب بزند. به فرزندتان بیاموزید که بهترین راه برای مراقبت از سلامت دهان و دندان مراجعه به دندانپزشک و معاینه منظم دندان ها است.

از نظارت بر مراقبت از دهان و دندان در نوجوانان غافل نشوید:

سال های نوجوانی سال های تمرین استقلال است. هدایت امور نوجوان در این سال ها باری والدین سخت تر می شود. از یک طرف باید اجازه دهید اشتباه کند و از اشتباهاتش درس بگیرد، از طرف دیگر سلامتش اهمیت دارد.

خوشبختانه، در مورد دندان ها نیازی نیست چشم پوشی کنید. او همیشه فرزند شماست و از سلامتش نباید غافل شوید. پس هر روز و هر شب، از اینکه از فرزندتان بپرسید آیا مسواک زده است، خجالت نکشید. موارد زیادی هست که او از زیر این کار در رفته باشد.

مثال خوبی برای او باشید:

فقط حرف زدن و تذکر دادن برای مراقبت از دهان و دندان در نوجوانان کافی نیست. تنها راهی که مراقبت از دهان و دندان به عادتی نهادینه شده در فرزندتان تبدیل شود، آن است که خودتان هم این کار را انجام دهید. به عنوان یک روتین خانوادگی همه هر شب و هر صبح مسواک بزنید و نخ دندان بکشید.

سالم غذا بخورید:

هر چند فرزندتان می تواند در بیرون از خانه هر چیزی را تهیه کند و بخورد، اما مدیریت خورد و خوراک در خانه را بر عهده بگیرید و غذاهای سالم را بر سر سفره خانواده قرار دهید. به قدر کافی از سبزیجات و میوه ها در برنامه غذایی فرزندتان قرار دهید و موادی مانند شکر، نوشابه و مواد غذایی اسیدی را از رژیم غذایی خانواده حذف کنید یا آن را کاهش دهید.

به دندانپزشک مراجعه کنید:

زمان خاصی را برای معاینه دندان های خانواده تعیین کنید و به آن روز پایبند باشید. اصرار شما به معاینه منظم دندان ها باعث می شود که فرزندتان به سلامت از بحرانی ترین سال های زندگی خود عبور کند. برای مراقبت از دهان و دندان در نوجوانان همین امروز برای گرفتن نوبت معاینه دندان اقدام کنید.

منبع:

smileguide

 

کشیدن دندان به روش آتروماتیک:

امروزه به جهت رعایت بهداشت دهان و دندان، رواج خدمات دندانپزشکی و افزایش آگاهی عمومی موارد کشیدن دندان در بزرگسالی کاهش یافته است. با این حال، هنوز هم دیده می شود که برخی از بیماران به قدری دیر مراجعه می کنند یا پوسیدگی دندان به حدی عمیق است که چاره ای جز کشیدن دندان باقی نمی ماند. کشیدن دندان برای هیچ کس مطلوب نیست. درد و خونریزی در پی دارد و می تواند موجب آسیب رسیدن به استخوان فک شود. با استفاده از کشیدن دندان به روش آتروماتیک می توان احتمال آسیب به بافت استخوانی اطراف دندان را به حداقل رساند.

مشکلات رایج در کشیدن دندان:

دندان ها نقش مهمی در حفظ حالت لب، دهان و صورت دارند. آنها تکیه گاه مناسبی برای عضلات صورت به شمار می روند. کشیدن هر دندان می تواند صورت شما را با چروک و افتادگی رو به رو کند و استخوان فک دچار تحلیل شود. دندان ها وسیله جویدن غذا و حرف زدن هستند و بدون آنها زندگی سخت تر می شود. کشیدن هر دندان به معنی صرف هزینه های بالا برای جایگزینی آن است. بنابراین با یک حساب سرانگشتی می توانید ارزش دندان های درون دهانتان را تخمین بزنید.

هر چند کشیدن دندان به نظر راه حل ساده ای می آید، اما دارای عوارضی همچون خونریزی، عفونت، ابتلا به حفره خشک، آسیب به اعصاب صورت یا آسیب به استخوان فک است. در کشیدن دندان به روش آتروماتیک تلاش می شود از عوارض جدی این درمان جلوگیری شود. در ادامه با آن بیشتر آشنا می شویم.

کشیدن دندان به روش آتروماتیک چیست؟

برای بسیاری از افراد تجربه کشیدن دندان تجربه ای دردناک و پر دردسر است. تورم، کبودی، خونریزی بیش از حد، طول درمان، جای خالی آزاردهنده و درد استخوان فک از عوارض رایج است. بیماران حق دارند. گاهی کشیدن دندانی که در فک نهفته شده یا به استخوان فک جوش خورده است، کار ساده ای نیست. چنین چیزی در مورد کشیدن دندان به روش آتروماتیک صدق نمی کند. این روش برای این طراحی شده است که میزان آسیب وارده به بافت اطراف دندان به حداقل برسد و ریسک شکستن استخوان فک کاهش یابد. در روش های سنتی ممکن است برای کشیدن دندان، بافت استخوان اطراف دندان ساییده شده یا بشکند.

در کشیدن دندان به روش آتروماتیک تلاش می شود که کمترین تهاجم به فک انجام شود. این به نفع بیمار است، زیرا درد کمتری خواهد داشت و برای دندانپزشک مطلوب است، زیرا از عوارض جدی درمان جلوگیری می شود. اگر بافت استخوانی اطراف دندان سالم بماند، دندانپزشک درمان راحت تری خواهد داشت و نیازی به درمان های تکمیلی پیچده نخواهد بود. در این روش استخوان به همان شکل حفظ می شود و آسیبی نمی بیند.

کشیدن دندان به روش آتروماتیک به چه صورت انجام می شود؟

در روش های سنتی از انبرک دندانپزشکی یا فورسپس برای کشیدن دندان استفاده می شود. در این روش، دندان با انبرک گرفته می شود و به چپ و راست تکان داده می شود. تکان دادن افقی دندان باعث می شود که دندان از جای خود تکان بخورد و از فک بیرون بیاید. معمولا پس از چپ و راست کردن دندان، صدایی مانند شکستن یا ترک خوردن شنیده می شود. پس از این صدا، دندان شل می شود و از جای خود بیرون می آید.

این همان صدایی است که باید از آن ترسید. در واقع، این صدای استخوان اطراف دندان است. آسیب رسیدن به استخوان فک، موجب طولانی شدن روند بهبودی و درمان و درد زیاد در بیمار می شود.

در کشیدن دندان به روش آتروماتیک نیازی به شکستن استخوان نیست. در این روش به جای آنکه نیروی افقی به دندان وارد شود، تنها از نیروی عمودی استفاده می شود. این همان روشی از است که چوب پنبه از درب بطری بیرون کشیده می شود.

از این روش حتی برای دندان های شکسته و ترک خورده نیز می توان استفاده کرد.

با کشیدن دندان به روش آتروماتیک بیمار درد کمتری خواهد داشت، تورم و کبودی به حداقل می رسد و از آسیب به استخوان فک جلوگیری می شود.

آیا می توان از کشیدن دندان به روش آتروماتیک برای همه دندان ها استفاده کرد؟

خیر، پیش از اقدام برای کشیدن دندان باید شرایط دندان با استفاده از رادیوگرافی بررسی شود.

کشیدن دندان به روش آتروماتیک چه سودی دارد؟

به غیر از کاهش درد، خونریزی و عدم آسیب رسیدن به استخوان فک که پیش از این گفته شد، این روش برای کاشت ایمپلنت فوری بسیار مناسب است. به دلیل حفظ ساختار استخوانی فک و عوارض کمتر، دندانپزشک می تواند همان لحظه ایمپلنت را در دهان بیمار بکارد. پس از کاشت ایمپلنت، یک دندان موقت روی آن قرار می گیرد و باید مدتی صبر کرد تا ایمپلنت با استخوان فک به خوبی جوش بخورد. این فرآیند چند ماه طول می کشد.

پس از ادغام ایمپلنت با استخوان فک، روکش دائم روی آن قرار می گیرد.

انجام روش درمانی ایمپلنت معمولا چند ماه طول می کشد و فرآیند بلند مدتی است. اگر قرار باشد به روش سنتی دندان خود را بکشید، باید مدتی را به بهبودی استخوان فک و بافت اطراف آن اختصاص دهید. این می تواند درمان را به تعویق بیاندازد. به علاوه، نبود دندان در دهان و جای خالی آن برای بیمار آزاردهنده است. این در حالی است که کشیدن دندان به روش آتروماتیک طول درمان ایمپلنت را کاهش می دهد. فشاری که از همان روز کشیدن دندان روی استخوان فک اعمال می شود، مانع تحلیل و جذب آن می شود و سرعت ادغام آن با ایمپلنت را تسریع می کند. بنابراین، بیمار و دندانپزشک هر دو می توانند تجربه بهتری از درمان داشته باشند.

مسلما همه خواهان درمانی با کمترین درد و آسیب هستند. امروزه روش های سنتی همه جای خود را به روش های مدرن و بهتری داده اند که کمترین عوارض را در پی دارند. کشیدن دندان به روش آتروماتیک این امکان را فراهم کرده است. دندانپزشک می تواند با معاینه شرایط دندان و سلامت استخوان فک و دهان شما بهترین روش را برای کشیدن دندان و جایگزینی آن به شما پیشنهاد دهد. در صورتی که برای مشاوره و کشیدن دندان به کمک نیاز دارید، با کلینیک دندانپزشکی ما تماس بگیرید.

منبع:

physicsforceps

پیوند استخوان فک: همه چیز درباره آن

زمانی که فردی با سلامت خوب دندانی را به دلیل بیماری لثه، آسیب یا عفونت دیگری از دست می دهد، ایمپلنت بهترین، بادوام ترین و ایمن ترین روش برای جایگزینی دندان از دست رفته است. ایمپلنت دندان جایگزین ریشه دندان است که در فک پیچ می شود تا دندان مصنوعی یا بریج روی آن نصب شود. ایمپلنت طبیعی ترین و مشابه ترین عملکرد را به دندان طبیعی دارد. ایمپلنت می تواند به نجات دندان های مجاور نیز کمک کند، زیرا به حمایت آنها نیازی ندارد. در برخی از موارد، پیش از شروع جراحی ایمپلنت لازم است بیمار تحت جراحی پیوند استخوان فک قرار گیرد.

چرا در برخی موارد به پیوند استخوان فک نیاز است؟

پیوند استخوان فک برای بازگرداندن وضعیت استخوان فک به حالت قبل انجام می گیرد. در برخی موارد، بیماری لثه، فقدان فشار دریافت شده از دندان روی فک ناشی از جویدن، بیماری لثه، عفونت و تروما می توانند باعث تحلیل استخوان فک شود.

حفظ و بازسازی ساختار استخوان صورت به چند دلیل ضروری است. بسیاری از روش های ترمیمی دندانپزشکی مانند ایمپلنت برای رسیدن به نتایج مثبت به استخوان محکمی نیاز دارند. این در حالی است که ضعیف بودن استخوان فک مانع از قرارگیری پست تیتانیومی در فک می شوند.

استفاده از پیوند استخوان فک تنها زمانی ضروری است که واقعا برای ایمپلنت لازم باشد و هیچ راهی برای استحکام بخشی به آن نباشد.

بنابراین به طور کلی تضعیف استخوان ممکن است به دلایل زیر صورت گیرد:

  • آسیب به صورت
  • فضای خالی پس از کشیدن دندان
  • آسیب به استخوان فک پس از کشیدن دندان
  • نقص مادرزادی
  • جراحی فک برای حذف تومور

درباره پیوند استخوان فک در دندانپزشکی:

در گذشته این روش جراحی شامل برداشتن تکه ای استخوان از قسمتی از بدن بیمار یا قسمتی از فک وی و انتقال آن به نقطه تضعیف شده در فک می شد. امروزه گزینه های جایگزین شامل گرفتن استخوان از منبعی حیوانی یا مواد مصنوعی برای تقویت استخوان از دست رفته می شود. این روش باعث می شود که به باز شدن محل دیگری برای جراحی در بدن بیمار نیازی نباشد و نتیجه درمان بسیار موفقیت آمیزتر است. پس از این روش، ماه ها طول می کشد تا مواد استخوانی با استخوان فک ادغام شوند و استحکام کافی برای قراریگری ایمپلنت در دهان فراهم آید.

زمانی که پس از پیوند استخوان فک بیمار بهبود می یابد، جراحی ایمپلنت شروع می شود. ابتدا درمان با قراردهی پست تیتانیومی در فک شروع می شود و این مرحله نیز چند ماه طول می کشد تا پست تیتانیومی با استخوان فک جوش بخورد.

انواع روش های پیوند استخوان فک:

به طور کلی دو روش برای پیوند استخوان فک وجود دارد.

اولین روش به لیفت سینوس مشهور است که در آن مقدار بافت استخوان در فک بالا در نزدیکی حفره سینوس ها را بازسازی می کنند. استخوان اطراف حفره های سینوس در فک بالا تقریبا نازک هستند. در این جراحی، سینوس ها به آرامی بالاتر برده می شوند و لایه استخوان بین فک و حفره سینوسی تقویت می شود.

روش دیگر برای پیوند استخوان فک به افزایش ریج مشهور است. در این روش ارتفاع و پهنای استخوان فک افزایش می یابد. زمانی که استخوان فک دچار تحلیل شدید شده باشد، ریج استخوان توان حمایت از ایمپلنت را ندارد. در واقع برای حمایت از ایمپلنت لازم است که استخوان دارای ارتفاع و عرض کافی باشد.

آیا می توان همزمان با پیوند استخوان فک اقدام به کاشت ایمپلنت کرد؟

برای کاشت ایمپلنت در فک لازم است که استخوان کافی وجود داشته باشد. پس از مدتی استخوان اطراف ایمپلنت را می گیرد و استخوان خود را بازسازی می کند. اما در شرایطی که فک بیمار فاقد تراکم لازم برای قرارگیری ایمپلنت باشد، نمی توان همزمان با پیوند استخوان فک جراحی ایمپلنت را نیز انجام داد. این دو عمل جراحی باید به صورت جداگانه انجام شوند. معمولا ده ماه پس از پیوند استخوان فک بیمار برای جراحی ایمپلنت ارجاع داده می شود.

دوره نقاهت پس از پیوند استخوان فک:

پس از جراحی پیوند استخوان فک مقداری ناراحتی و درد طبیعی است. ایجاد تورم و کبودی نیز انتظار می رود. با این حال، درد را می توانید با داروهای مسکن تجویز شده توسط جراح کنترل کنید. درد و کبودی از ۱۰ تا ۱۴ روز پس از جراحی برطرف می شود.

پس از جراحی، می توانید بسیاری از کارهای روزمره خود را انجام دهید. اما برای بازگشت به فعالیت های سنگین و مشغله های کاری باید با جراح خود مشورت کنید. با این حال، در چند ساعت اول پس از جراحی باید استراحت کنید.

شستشوی دهان و مصرف مایعات داغ در روز جراحی ممنوع است.

برای کنترل درد و تورم از کمپرس یخ استفاده کنید.

چند روز پس از جراحی می توانید دهان خود را با ملایمت مسواک بزنیدو

تاهفت روز پس از جراحی دهان خود را با محلول آب و نمک شستشو دهید.

مصرف سیگار پس از جراحی پیوند استخوان فک ممنوع است و فرآیند بهبودی را کند می کند.

داروهای خود را تا مدت تجویز شده به طور کامل مصرف کنید.

برای کنترل خونریزی از یک گاز استریل استفاده کنید و آن را روی محل زخم بین دندان های خود فشار دهید.

در صورتی که درد، خونریزی و تورم غیر قابل کنترل است، به دندانپزشک مراجعه کنید.

منبع:

sdperio

تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان:

زندگی بدون دندان واقعا طاقت فرساست. دیگر نمی توانید مانند قبل به راحتی لبخند بزنید، نمی توانید به خوبی برخی حروف را تلفظ کنید و اعتماد به نفستان تا حد زیادی کاهش می یابد. در بین تمام مشکلاتی که گفته شد، غذا خوردن بدون وجود دندان مشکلات زیادی برای بیمار به وجود می آورد. بیمار نمی تواند هر غذایی را بخورد و معمولا مجبور است از گروه غذاهای نرم استفاده کند. تبعات تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان به همین محدود نمی شود.

غذا خوردن بدون جایگزین کردن دندان از دست رفته یا حتی بدون استفاده از دندان مصنوعی ساده به نظر می رسد و حتی فرد ممکن است با گذشت زمان به آن عادت کند. اما تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان بسیار خطرناک تر از آن چیزی است که فکر می کنید. پیش از آنکه وعده غذایی بعدی را نیز بدون دندان بخورید، بهتر است با هم تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان را مرور کنیم.

تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان:

بیماری لثه:

تلاش برای غذا خوردن با لثه می تواند باعث بروز عفونت و ابتلا به بیماری لثه شود. دندان ها برای جویدن و خرد کردن غذا طراحی شده اند و می تواند چند پوند نیرو بیشتر از لثه روی غذا وارد کنند. در واقع، نیروی وارد شده توسط یک دندان طبیعی حدود ۲۵۰ پوند است در حالی که نیروی وارد شده توسط لثه کمتر از ۱۰۰ پوند است. هر چند دنداk مصنوعی بسیار ضعیف تر از دندان طبیعی است، اما بسیار بهتر از تلاش برای خوردن مواد غذایی با لثه است. غذا خوردن با لثه دردناک است و سایش حاصل از مواد غذایی روی لثه باعث خونریزی لثه و ابتلا به بیماری لثه می شود. جویدن غذا با ایمپلنت بسیار مشابه دندان طبیعی است و بهترین راه برای جایگزینی دندان از دست رفته به شمار می رود.

مشکلات مفصل فکی گیجگاهی:

مشکلات مفصل فکی گیجگاهی بسیار جدی تر از بیماری لثه هستند زیرا غیر قابل درمان هستند و می توانند عملکرد فک را با مشکل رو به رو کنند. این عارضه به دلیل فشار بیش از حد بر روی لثه برای جویدن غذا ایجاد می شود. بدون دندان، فشاری که به لثه ها وارد می شود نابرابر است و این شانس ابتلا به TMJ را بیشتر می کند.

تحلیل استخوان:

جذب استخوان تضعیف شده زیر دندان یا تحلیل استخوان فک از دیگر تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان است. استخوان فک باید همیشه فعال باشد و فشار مناسبی از دندان یا دندان مصنوعی روی آن وارد شود تا در وضعیت مناسب باقی بماند. بدن انسان در صورتی که فشاری در ناحیه استخوان فک دریافت نکند، شروع به جذب استخوان در ناحیه فاقد دندان می کند. بدون دندان یا دندان مصنوعی، فشار به طور نامساوی توزیع می شود. کاهش فشار روی استخوان فک باعث تضعیف استخوان و جذب آن می شود. در مواردی، استخوان در برابر شکستگی آسیب پذیر می شود.

فقدان تولید بزاق کافی:

بزاق برای کل سیستم هضم اهمیت دارد زیرا به خیس شدن غذا برای حرکت بهتر به سمت پایین مسیر سیستم هاضمه کمک می کند. همچنین، بزاق حاوی آمیلاز است که به هضم نشاسته کمک می کند. غدد بزاقی با صحیح جویدن مواد غذایی فعال می شوند، کاری که بدون وجود دندان به خوبی انجام نمی گیرد.

عوارض هاضمه:

هضم به طور طبیعی در دهان شروع می شود و جویدن صحیح در دهان به طی شدن دقیق و کامل این پروسه کمک می کند. برای اینکه هضم به درستی رخ دهد، غذا باید در دهان به خوبی خرد و له شود، به قطعات ریز تبدیل شود و کاملا تجیزه شود تا سطح تماس آنها با آنزیم ها افزایش یابد. عدم اثربخشی کامل آنزیم ها روی غذا و هضم ناکامل از تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان است. مواد غذایی که به خوبی تجزیه و هضم نشده باشند، مورد استفاده بدن قرار نمی گیرند و در عوض توسط باکتری ها در روده بزرگ مورد استفاده قرار می گیرند. این امر باعث رشد و تکثیر باکتریایی در روده می شود. بنابراین، فقدان هر دندان در دهان می تواند روی کل سیستم هاضمه بدن تاثیر بگذارد.

ریسک از دست رفتن سایر دندان ها:

از دست دادن سایر دندان ها از دیگر تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان است. هر چه بیشتر غذاهای سخت را با لثه های بدون دندان بجوید، استخوان فک بیشتر تضعیف می شود و این می تواند عملکرد سایر دندان ها را نیز تحت تاثیر قرار دهد. با گذشت زمان، سایر دندان ها نیز لق می شوند و یکی پس از دیگری می افتند. به علاوه، فشار بیش از حدی که برای جویدن مواد غذایی به دندان های باقی مانده در دهان وارد می شود، عمر آنها را کم می کند و می تواند موجب فرسایش و شکستن آنها شود.

تولید ناکافی و ناصحیح آنزیم:

عدم تولید آنزیم کافی برای تجزیه مواد غذایی از دیگر تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان است. غذایی که در دهان جویده می شود با تولید بزاق به دیگر بخش های سیستم هاضمه پیغام ورود غذا را می دهد و آنزیم ها و اسیدهای ضروری برای هضم غذا تولید می شوند. در صورتی که روند جویدن غذا به نحوی مختل شود، آنزیم ها به قدر کافی تولید نمی شوند و هضم به خوبی رخ نمی دهد. عدم هضم به معنی نرسیدن ویتامین ها و پروتئین های ضروری به بدن است. این در طولانی مدت می تواند موجب سوءتغذیه بیمار و بروز مشکلات جدی برای بدن او شود.

تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان: برای سلامت خود ارزش قائل شوید

تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان چیزی بیشتر از ناتوانی در خوردن گردو و آجیل است. اگر هزینه جایگزینی دندان های از دست رفته را نپردازید، باید منتظر پرداخت هزینه های بیشتر برای سلامت کل بدنتان باشید.

نگران هزینه های جایگزینی دندان از دست رفته نباشید، زیرا گزینه های زیادی پیش روی شما قرار دارد. گزینه هایی مانند ایمپلنت، مینی ایمپلنت، دندان مصنوعی و بریج گزینه هایی هستند که می توانند زیبایی و عملکرد دندان طبیعی را تقلید کنند.

اگر تعدادی از دندان های خود را از دست داده اید، با ما تماس بگیرید. ما با توجه به شرایط دهان و دندان شما و بودجه شما بهترین گزینه را به شما پیشنهاد خواهیم داد.

منبع:

vitadentalhouston