اندودنتیست کیست و در چه مواردی باید به او مراجعه کرد؟

اندودنتیست متخصصی است که در نجات و درمان دندان ها از طریق اندوتراپی نقش دارد. واژه اندو به معنی درون و ادونت به معنی دندان است که واژه ای پزشکی از ریشه یونانی است. تمام دندانپزشکان در تشخیص و درمان عصب کشی آموزش دیده اند. با این حال، درمان برخی از دندان ها دشوار است. به همین دلیل ممکن است دندانپزشک عمومی شما را به اندودنتیست ارجاع دهد.

آیا تفاوت بارزی بین دندانپزشک عمومی و اندودنتیست وجود دارد؟

در ابتدا بهتر است کمی در مورد رشته دندانپزشکی بدانید. دانشجویان این رشته باید ۶ سال دوره عمومی را طی کنند که پس از آن می توانند اغلب درمان های دهان و دندان را انجام دهند و در صورتی که درمان از عهده آنها خارج باشد، بیمار را به متخصص مربوطه ارجاع می دهند.

پس از دوره عمومی، دندانپزشکان می توانند برای آزمون تخصص اقدام کنند و در یکی از رشته های تخصص ادامه تحصیل دهند. یکی از این رشته ها تخصص درمان ریشه است که سه سال طول می کشد. درمان مجدد دندان هایی که قبلا عصب کشی ناموفقی داشته اند ، جراحی ریشه دندان ها ، عصب کشی دندان های بیماران خاص و حساس ، درد های پیچیده در ناحیه فک و صورت که احتمال می رود منشاء دندانی داشته باشد نیز از جمله وظایف متخصص درمان ریشه می باشد .

از نظر تخصصی مرزی بین درمان توسط دندانپزشک عمومی و اندودنتیست وجود ندارد. در این زمینه، تجربه و مهارت اهمیت زیادی دارد. یک دندانپزشک عمومی نیز ممکن است بتواند درمان بسیاری از موارد تخصصی را با کیفیت بالا انجام دهد. در واقع، از آنجا که استاندارد درمانی عصب کشی یکسان است، اندودنتیست و دندانپزشک عمومی باید بتوانند کیفیت یکسانی را ارائه دهند. یک دندانپزشک عمومی به صرف نداشتن مدرک تخصصی نمی تواند کانالی را در دندان پیدا نکند یا طول دندان را کوتاه تر یا بلندتر بگیرد. بدین ترتیب، اگر یک دندانپزشک عمومی مسئولیت درمان را به عهده بگیرد و بیمار را به متخصص درمان ریشه ارجاع ندهد، باید درمان را با کیفیت ذکر شده در استاندارد درمان ارائه دهد. در این راستا مهارت کافی و تشخیص صحیح دندانپزشک عمومی و ارجاع صحیح در موارد پیچیده، سلامت بیمار را تضمین می کند.

اندودنتیست چه کارهایی انجام می دهد؟

تشخیص و درمان درد:

تشخیص درد ناشی از پوسیدگی، ترک یا شکستگی دندان گاهی دشوار است. به دلیل، وجود اعصاب گسترده در دهان، درد در دندان آسیب دیده ممکن است در دندان مجاور، سر، گردن یا گوش احساس شود. اندودنتیست متخصصی است که در تشخیص و درمان این نوع درد مهارت دارد.

درمان آسیب های تروماتیک:

آسیب به پالپ دندان می تواند در اثر وارد شدن ضربه باشد. به عنوان مثال، وارد شدن ضربه به دندان دائمی یک کودک می تواند مانع رشد کامل ریشه شود یا در برخی موارد دندان از جای خود کنده می شود. اندودنتیست کسی است که در کاشت مجدد دندان کنده شده مهارت دارد.

عصب کشی مجدد:

در برخی موارد، عصب کشی با شکست رو به رو می شود و درد و عفونت ادامه می یابد. هر چند نادر است، اما گاهی دندان ابتدا به عصب کشی پاسخ می دهد و چند ماه یا حتی سال بعد دردناک می شود. در هر یک از این موارد، درمان ریشه مجدد باید توسط اندودنتیست انجام شود.

توجه داشته باشید که برای عصب کشی مجدد باید دقت بیشتری در انتخاب متخصص بکنید، زیرا علاوه بر هزینه بیشتر، نرخ موفقیت در درمان مجدد پایین تر از درمان اول است و به دقت و مهارت بیشتری نیاز است.

عصب کشی چطور انجام می شود؟

انجام این روش برای نجات دندان است نه کشیدن دندان. دندان و ریشه های آن حذف نمی شوند بلکه تنها کانال های دندان تمیز می شوند. مقداری از بافت اعصاب و پالپ دندان نیز برداشته می شود تا از تخلیه تمامی باکتری ها اطمینان حاصل شود.

اعصاب دندان برداشته شده اند، بنابراین دیگر دردی احساس نخواهم کرد.

بسیاری از افراد بر این باورند که پس از درمان، دیگر دندان درد نخواهد داشت. با این حال دندان صرفا به غذاهای گرم و سرد حساس نخواهد بود. اما تا چند روز پس از درمان ناحیه اطراف دندان درد خواهد داشت. برای کنترل درد می توانید از داروی های مسکن استفاده کنید.

بسیاری از دندان هایی که نیاز به عصب کشی دارند دچار درد نمی شوند. اما این بدین معنی نیست که دندان شما سالم است. تنها دندانپزشک یا اندودنتیست می توانند وجود عفونت در دندان را تشخیص دهد. در صورت وجود عفونت دندان باید حتی در صورت فقدان درد درمان انجام شود. اگر در محیط دهان خود متوجه وجود جوش شدید حتما به دندانپزشک مراجعه کنید. وجود این جوش یا فیستول به معنی وجود تونلی برای تخلیه عفونت است. در حال حاضر دندان شما درد ندارد زیرا فیستول از تجمع فشار زیر دندان جلوگیری می کند. اما این عفونت باید درمان شود و احتمالا دندان شما به انجام این روش نیاز دارد. بدون درمان کانال بافت اطراف نیز آلوده خواهد شد.

درمان عصب کشی در دو جلسه انجام می شود. پس از جلسه اول باید در زمان تعیین شده برای پر کردن دندان یا قراردادن روکش روی دندان به اندودنتیست مراجعه کنید. استفاده از پرکننده یا روکش برای پیشگیری از ورود باکتری ها به داخل دندان و بروز مجدد عفونت است.

مراجعه به اندودنتیست چه مزایایی دارد؟

به غیر از مهارت و تجربه بیشتر در زمینه درمان ریشه، مراجعه به این متخصص دارای مزایای دیگری نیز هست:

استفاده از تجهیزات پیشرفته تر:

تجهیزاتی که یک اندودنتیست برای درمان استفاده می کند، بسیار بالاتر و پیشرفته تر از یک دندانپزشک عمومی است. برای مثال، بسیاری از آنها از میکروسکوپ جراحی برای دیدن داخل هر دندان استفاده می کنند و از تصویربرداری سه بعدی در کار خود بهره می گیرند.

مهارت های تشخیصی بالاتر:

تجربه بیشتر و استفاده از تجهیزات پیچیده تر، توانایی تشخیصی بالاتر نیز با خود به ارمغان می آورند.

جلسات درمانی کوتاه تر:

از آنجا که اندودنتیست تنها به درمان ریشه می پردازد، جلسات درمانی کاملا قابل تنظیم و قابل پیش بینی هستند. این در حالی است که زمان انتظار برای درمان در یک کلینیک دندانپزشکی بسیار بیشتر است مطب اندودنتیست است.

نرخ موفقیت بالاتر:

تحقیقات نشان می دهد که درمان توسط این متخصص به خصوص برای برخی از دندان ها با موفقیت بیشتری همراه است.

کنترل درد بهتر:

منطقی است که متخصصی که بیشتر روز خود با موارد مشابهی سر و کار دارد، در رفع مشکل و کنترل درد مهارت بیشتری داشته باشد.

منبع:

animated-teeth

روکش کردن دندان پس از عصب کشی:

روکش درمان عصب کشی را به خط پایان می رساند، از دندان محافظت می کند و در طولانی مدت به دوام آن کمک می کند. اما روکش کردن دندان پس از عصب کشی همیشه نیاز نیست. دندان های پیش و دندان هایی که تقریبا قوی هستند، نیازی به روکش ندارند. برای تصمیم گیری بر سر انجام آن، باید وضعیت دندان ارزیابی شود.

چرا روکش کردن دندان پس از عصب کشی توصیه می شود؟

تضعیف شدن دندان پس از عصب کشی:

عصب کشی می تواند دندان را از پوسیدگی نجات دهد، اما در عین حال موجب ضعیف شدن دیواره دندان می شود. زمانی که پالپ درون دندان عفونی می شود و دیگر زنده نیست، دندانپزشک با حذف پالپ و پر کردن دندان تلاش می کند که دندان را نجات دهد. با این حال، دندانپزشک دندان را مته می کند و سپس مینای، عاج و پالپ پوسیده و عفونی دندان را حذف می کند. به همین دلیل، دندان هایی که دچار پوسیدگی های وسیع هستند، حتی در صورتی که پر شوند، باز هم ضعیف می شوند.

از آنجا که عصب کشی پالپ زنده دندان را حذف می کند، دندان دیگر به عنوان موجود زنده عمل نمی کند. با گذشت زمان، این نقص باعث می شود که دندان استحکام خود را از دست بدهد و بشکند.

پس از عصب کشی، دندانپزشک دندان را پر می کند تا از آن در برابر باکتری ها محافظت کند و در این راه دندان را مستحکم کند. از آنجا که بسیاری از بیماران با پوسیدگی های وسیع به دندانپزشک مراجعه می کنند، روکش کردن دندان پس از عصب کشی ضروری است تا ریسک شکستن دندان کاهش یابد.

آسیب های پیشین:

شکستن دندان، ترک خوردن یا پوسیدگی وسیع از مواردی هستند که برای نجات دندان باید از عصب کشی کمک گرفت. وارد شدن این آسیب ها به دندان نیاز به روکش کردن دندان پس از عصب کشی را تشدید می کند.

نیاز به مهر و موم دندان:

اگر دندان مجددا عفونی شود، کاری برای نجات آن نمی توان انجام داد و دندان باید کشیده شود. در حالی که روکش دندان را در برابر باکتری ها محافظت می کند.

افزایش طول عمر دندان:

دندان عصب کشی شده دیگر فاقد منبع تغذیه و خونرسانی است. از این رو، پس از مدتی تضعیف می شود و نمی تواند فشار حاصل از جویدن را تحمل کند. روکش می تواند کلیت ساختار دندان را حفظ کند.

زیبا شدن لبخند:

زیباتر شدن ظاهر دندان از دیگر مزایای روکش کردن دندان پس از عصب کشی است.

روکش کردن دندان پس از عصب کشی در کدام دندان ها ضروری نیست؟

برای دندان های نیش و پیش عصب کشی بدون روکش کردن دندان احتمالا مشکلی ندارد. این بدان دلیل است که دندان های پیش کمتر از دندان های مولار و پری مولار فشار ناشی از جویدن را تحمل می کنند، زیرا برای جویدن به کار نمی روند. به طور کلی، روکش کردن دندان پس از عصب کشی زمانی ضروری است که بخش زیادی از دندان تراشیده شده و دندان استحکام خود را از دست داده باشد.

در مورد دندان های مولار و پری مولار که ریسک شکستگی در آنها کمتر است و پوسیدگی دندان وسیع نیست، یک پر کننده آمالگام می تواند کافی باشد.

چه دندان شما پس از عصب کشی روکش شده باشد یا خیر، به یاد داشته باشید که دندان شما هنوز هم در معرض خطر پوسیدگی قرار دارد. دندان های خود را روزی دو بار مسواک بزنید و نخ دندان بکشید.

چه کسی می تواند در مورد روکش کردن دندان پس از عصب کشی تصمیم بگیرد؟

دندانپزشک اصلح ترین فرد برای این تصمیم گیری است. با توجه به عمق و شدت پوسیدگی، دندانپزشک توصیه های لازم برای حفظ دندان را به شما خواهد کرد. در برخی موارد، حتی در مورد دندان های پیش نیز برای بهبود ظاهر دندان به روکش نیاز است.

روکش کردن دندان پس از عصب کشی چه زمانی باید انجام شود؟

دندانپزشک در این رابطه زمانی را برای شما مشخص خواهد کرد. معمولا توصیه می شود هر چه زودتر برای روکش کردن دندان مراجعه کنید. این بدان معنی است که روکش کردن دندان پس از عصب کشی یک اولویت است اما اورژانسی نیست. بنابراین، توصیه می شود در زمان مقتضی برای روکش کردن دندان پس از عصب کشی مراجعه کنید، زیرا پرکردگی نمی تواند در طولانی مدت از دندان شما حفاظت کند.

۲۴ ساعت پس از عصب کشی، معمولا بیمار درد دارد. اما این درد طبیعی است و با دارو قابل کنترل است.

درد ممکن است تا چند روز ادامه یابد و صورت بیمار دچار تورم باشد. عصب کشی ذاتا درمان دردناکی نیست، اما پس از درمان بیمار تا چند روز دچار درد خواهد بود.

معمولا یک تا دو هفته پس از عصب کشی باید برای روکش کردن دندان مراجعه کنید. برای نصب روکش ها دو جلسه مراجعه به دندانپزشک نیاز است. جلسه اول شامل بررسی و آماده سازی دندان می شود. ممکن است لازم باشد از دندان ها عکس اشعه ایکس بگیرید تا وجود هرگونه پوسیدگی یا آسیب به ریشه مشخص شود. سپس دندان برای جایگذاری روکش آماده می شود. در مرحله بعد، از دندان موردنظر و دندان های مجاور قالب گرفته می شود.این قالب به لابراتوار دندانپزشکی فرستاده شده و در آنجا سازندگان روکش های سرامیکی، بر اساس ابعاد قالب، روکش را می سازند. در عین حال، رنگ روکش را کاملا هماهنگ با رنگ طبیعی دندان فرد طراحی می کنند. تا زمانی که روکش دائم آماده شود، روکشی موقت روی دندان فرد قرار داده می شود.

در طول جلسه دوم، اندازه و تناسب روکش تست و به طور کامل بررسی می شود تا در هنگام جویدن تداخلی ایجاد نکرده و عملکرد مناسبی داشته باشد. زمانی که درستی همه موارد چک شد، روکش جدید به صورت دائم در محل چسبانده می شود.

معاینه منظم دندان ها شما را از وجود پوسیدگی در دندان ها باخبر می کند و می توانید پیش از پیشرفت پوسیدگی آن را درمان کنید. این کار باعث می شود که از نیاز به عصب کشی و وارد شدن آسیب به ساختار دندان پیشگیری شود. معاینه دندان های خود را جدی بگیرید و بهداشت دهان و دندان خود را رعایت کنید.

منبع:

colgate

بلعیدن بریس ارتودنسی خطرناک است؟

اگر به خاطر بلع تصادفی براکت ارتودنسی خود به این مطلب مراجعه کرده اید، بهتر است بدانید شما اولین کسی نیستید که این اتفاق برایش افتاده است. هر چند ترسناک است اما گاهی، براکت ها از بریس جدا می شوند و راه خود را به سمت معده پیدا می کند که البته در بیشتر مواقع ناخودآگاه است. بسیاری از بیماران از بلعیدن بریس ارتودنسی احساس نگرانی می کنند. آیا قرار است مریض شوید؟ آیا لازم است به پزشک مراجعه کنید؟

بهترین واکنش پس از بلعیدن بریس ارتودنسی چیست؟ پس از این اتفاق موارد زیر را به خاطر داشته باشید:

نگران نباشید، گاهی رخ می دهد:

هر چند نادر است، اما بلعیدن بریس ارتودنسی دیده شده است. این اتفاق زمانی رخ می دهد که بریس ها شل می شوند و براکت ها از جای خود درمی آیند. این حادثه در بیشتر موارد زمانی دیده می شود که بیمار تلاش می کند خود بریس های شل شده را ترمیم کند. گاهی نیز وارد شدن ضربه باعث جدا شدن براکت می شود. بلعیدن بریس ارتودنسی در زمان جویدن مواد غذایی نیز یکی از علل احتمالی است. عدم توجه به نکات تغذیه با بریس ارتودنسی موجب وارد شدن آسیب به بریس می شود.

بررسی رادیوگرافی ضروری است:

گاهی بیمار مطمئن نیست که بریس کدام مسیر را طی کرده است. آیا در مری گیر کرده، وارد نای شده یا جایی در سیستم گوارش قرار دارد؟ برای اطمینان از این موضوع و در صورت مشاهده درد در سینه و شکم از بیمار رادیوگرافی تهیه می شود. رادیوگرافی تشخیص مشکل و یافتن راه حل مربوطه را آسان می کند. گاهی رادیوگرافی نمی تواند محل دقیق بریس را مشخص کند. در این شرایط شاید لازم باشد آندوسکوپی انجام شود.

اغلب مشکلی وجود ندارد:

هیچ کس تا به حال از بلعیدن بریس ارتودنسی نمرده است. براکتی که وارد سیستم گوارش شما شده است، مانند دیگر مواد غذایی همان پروسه را از سر خواهد گذراند. از آنجا که بیشتر براکت ها از تیتانیوم یا پرسلین ساخته شده اند، به اسید معده واکنش منفی نشان نمی دهند، در واقع اصلا واکنشی نشان نمی دهند. در واقع، به جز چند واکنش هشدار آمیز نسبت به وجود یک شی خارجی سخت در معده، هیچ اتفاق دیگری رخ نمی دهد.

ممکن است موجب عوارضی در معده شما شود.:

همانطور که پیش از این گفته شد، بلعیدن بریس ارتودنسی اغلب بی خطر است. با این حال، واکنش افراد می تواند متفاوت باشد. برای مثال، اسید معده می تواند تیتانیوم یا پرسلین را تا حدی تخریب کند که آزاد شدن این می تواند می تواند با درد شکمی و عوارضی از این دست همراه باشد. برخی از بیماران دچار دل درد، تهوع و سوزش معده می شوند. این علائم ممکن است مدتی ادامه یابند و توصیه می شود در این صورت از پزشک کمک بگیرید.

ممکن است در تنفس شما اختلال ایجاد کند:

آیا تا به حال موارد غذایی در مسیر هوایی شما گیر کرده اند؟ به احتمال ۹۳ درصد هر ماده ای که به انتهای گلو برود، وارد مسیر معده می شود. اما در موارد نادر، شی وارد مسیر هوایی و ریه می شود. این حالت بسیار خطرناک است و می تواند موجب عوارض جدی برای بیمار شود. اگر این اتفاق رخ دهد، بیمار دچار مشکل در سیستم تنفس می شود. شی گیر کرده در مسیر هوایی یا ریه باعث تنفس سنگین و کند همراه با درد در قفسه سینه می شود. در این شرایط بیمار باید هر چه سریع تر به پزشک مراجعه کند. گیر کردن شی در مسیر هوایی، یک اورژانس پزشکی است و باید در اسرع وقت درمان بر روی بیمار انجام شود.

معمولا به طور طبیعی دفع می شود:

سناریوهای فوق نباید نادیده گرفته شوند، با این حال در بیشتر موارد بلعیدن بریس ارتودنسی هیچ خطری نخواهد داشت و بریس همان روند طبیعی سایر مواد غذایی را طی خواهد کرد. براکت از سیستم گوارش عبور می کند و در نهایت همراه با سایر مواد زائد از بدن خارج خواهد شد. در این شرایط فقط باید منتظر باشید تا بدنتان کار خود را انجام دهد. برای این کار، احتمالا باید بین ۲۴ تا ۴۸ ساعت صبر کنید.

شاید لازم باشد توسط پزشک معاینه شوید:

اگر نگران هستید می توانید پس از بلعیدن بریس ارتودنسی برای معاینه به پزشک مراجعه کنید. پزشک محل آن در بدن را مشخص خواهد کرد و اقدامات درمانی را بر اساس آن تجویز می کند.

پس از اطمینان از سلامت کلی خود، باید به دندانپزشک مراجعه کنید تا بریس های شما ترمیم شوند.

به ندرت ممکن است به جراحی نیاز داشته باشید:

همانطور که گفته شد، احتمالا دفعه بعد که به دستشویی بروید، براکت دفع می شود. با این حال، گاهی ممکن است گیر کند. در موارد جدی، پزشک برای خلاصی از براکت گیر کرده جراحی را پیشنهاد می دهد. جراحی به خصوص زمانی ضروری است که براکت در روده گیر کرده باشد یا وارد ریه شده باشد. از آنجا که مشکل تنفسی مرگبار است، جراحی باید هر چه سریع تر انجام شود. خوشبختانه به ندرت به جراحی نیاز می شود. اما نباید به طور کامل رد شود.

می توانید از بلعیدن بریس ارتودنسی جلوگیری کنید:

بلعیدن بریس ارتودنسی واقعا ناگوار است، پس بهتر است از آن پیشگیری کنید. از بریس های خود به خوبی مراقبت کنید و جلسات معاینه ارتودنسی را جدی بگیرید. اگر بریس های شما شل شده اند، اجازه دهید این کار را ارتودنتیست یا دندانپزشک شما انجام دهد. تا زمانی که به مطب دندانپزشک مراجعه کنید، بریس های شل شده را با استفاده از موم ارتودنسی در محل خود فیکس کنید و از دستکاری آن با دست یا زبان خودداری کنید. از دست زدن بی مورد به بریس ها خودداری کنید و از خوردن مواد غذایی سخت و ترد خودداری کنید. موقع ورزش کردن یا بازی مراقب صورت خود باشید. در مطالب پیشین، در مورد مراقبت از بریس ارتودنسی و نکات تغذیه با بریس صحبت شد که توصیه می کنیم آنها را مطالعه کنید.

با مراجعه به یک ارتودنیست مجرب می توانید به طور کامل از عدم بروز چنین حادثه ای اطمینان حاصل کنید. دندانپزشکان کلینیک ما نه تنها ماهر هستند بلکه در این زمینه تجربه بالایی نیز دارند. چنانچه در این مورد به کمک نیاز دارید، همین امروز با ما تماس بگیرید.

منبع:

vitadentalhouston

خمیردندان مخصوص دندان های حساس:

چنانچه موقع خورد غذا و نوشیدنی های سرد و گرم، ترشی یا شیرینی دچار دندان درد می شوید، ممکن است دچار حساسیت دندان باشید. حساسیت دندان درد تیز و کوتاهی دارد اما می تواند شما را از خوردن مواد غذایی محبوبتان محروم کند. همه در طول روز به دفعات از نوشیدنی های سرد و گرم استفاده می کنیم. از این رو، کنار آمدن با این درد تقریبا غیر ممکن است. یکی از راه های برطرف کردن مشکل، استفاده از خمیردندان مخصوص دندان های حساس است. استفاده از این نوع خمیردندان می تواند روشی راحت و مقرون به صرفه برای مدیریت درد ناشی از حساسیت دندان باشد.

چرا دندان ها حساس می شوند؟

درمان حساسیت دندان به عامل زمینه ساز آن بستگی دارد. در ابتدا باید دندانپزشک دندان های شما را معاینه کند، تا علت درد مشخص شود. گاهی درد به دلیل وجود پوسیدگی دندان یا بیماری لثه رخ می دهد. بیرون زدن ریشه دندان در اثر تحلیل لثه از علل حساسیت دندان است. دندان فرسوده، عاج دندان بیرون آمده، پر شدگی فرسوده دندان و در نهایت، دندان قروچه یا مسواک زدن با فشار زیاد، عوامل ایجاد حساسیت دندان هستند. استفاده بیش از حد از دهان شویه و یا حتی یک دندان ترک خورده نیز ممکن است اعصاب دندان را تحریک کنند.

برای درک عملکرد خمیردندان مخصوص دندان های حساس بهتر است کمی آناتومی دندان را مرور کنیم. دندان از دو بخش تاج و ریشه تشکیل شده است. تاج دندان با لایه ای به نام مینای دندان پوشیده شده است. همین نقش را در قسمت ریشه دندان ماده ای به نام سمنتوم بر عهده دارد. زیر مینای دندان و سمنتوم، لایه این به نام عاج قرار گرفته است که دارای کانال های میکروسکوپی متعددی است. این کانال ها تا بخش اعصاب و عروق دندان ادامه دارند. زمانی که مینای دندان یا سمنتوم ضعیف شوند، این کانال ها سرما یا گرما را به داخل دندان انتقال داده و باعث تحریک اعصاب می شوند.

خمیردندان مخصوص دندان های حساس چطور می تواند به شما کمک کند؟

برای حفظ سلامت دهان و دندان خود باید از مسواک، خمیردندان و نخ دندان کمک بگیرید. اما انتخاب نوع خمیر دندان باید با توجه به شرایط دهان و دندان شما انجام شود. مسواک زدن با خمیردندان مناسب در طولانی مدت سلامت دندان های شما را ارتقا می دهد، اما خمیردندان مخصوص دندان های حساس می تواند درد و ناراحتی را در طول دو هفته درمان کند.

خمیردندان مخصوص دندان های حساس با دارا بودن مواد تشکیل دهنده خاص می تواند ضمن تقویت لایه مینای دندان، کانال های میکروسکوپی دندان را پر کند و مانع از درد و حساسیت دندان ها شود.

خمیردندان مخصوص دندان های حساس باید چه مشخصاتی داشته باشد؟

هزینه این خمیردندان تفاوت چندانی با خمیردندان های معمولی ندارد.

هر چند برخی برندهای بازار محبوبیت بیشتری دارند، اما شما باید برندی را انتخاب کنید که با شرایط دهان و دندان شما بیشترین مطابقت را دارد. در این مورد می توانید با دندانپزشک خود مشورت کنید.

باید حاوی پتاسیم نیترات باشد. پتاسیم نیترات ماده خاصی است که در خمیردندان مخصوص دندان های حساس به کار می رود و در خمیردندان های معمولی خبری از آن نیست. این ماده مسیر سطح دندان به سمت پالپ داخلی را می بندند و از اعصاب دندان محافظت می کند. بر اساس تحقیقات این ماده می تواند با حساسیت زدایی از دندان، از درد و ناراحتی بیمار جلوگیری می کند. در برخی از خمیردندان های مخصوص دندان های حساس، برای مشاهده این تاثیر باید یک ماه بگذرد، اما در خمیردندان های حاوی پتاسیم نیترات تنها کافی است دو هفته صبر کنید.

خمیردندان مخصوص دندان های حساس باید حاوی فلوراید باشد، مینای دندان را تقویت می کند واز پیشرفت پوسیدگی دندان پیشگیری می کند. هر چند بسیاری از خمیردندان ها حاوی فلوراید هستند، دندانپزشک می تواند خمیردندانی را برای شما تجویز کند که حاوی درصد بالایی از فلوراید است.

مراقبت از دندان های حساس:

در صورتی که حساسیت دندان های شما در اثر پوسیدگی دندان است، دندانپزشک می تواند مشکل را درمان کند. در بسیاری از موارد که پوسیدگی و بیماری پیشرفته لثه عامل حساسیت دندان نیست، مسواک زدن منظم با بهترین خمیردندان برای دندان های حساس می تواند مشکل شما را درمان کند. شاید به خاطر درد و ناراحتی اولیه، مایل به مسواک زدن نباشید، اما در طولانی مدت این کار باعث بهبودی شما می شود. از مسواک سافت استفاده کنید و با ملایمت دندان های خود را مسواک بزنید. درمان های دیگری مانند اسکیلینگ یا پیوند بافت نرم لثه می تواند عارضه شما را درمان کند.

برای انتخاب خمیردندان مخصوص دندان های حساس می تواند از درد و ناراحتی خلاص شوید. در کمتر از دو هفته می توانید به رژیم غذایی سابق خود برگردید و از مواد غذایی مورد علاقه خود لذت ببرید.

چه کسانی می توانند از خمیردندان مخصوص دندان های حساس استفاده کنند؟

آمارها نشان می دهند که تقریبا درصد بسیار زیادی از افراد بالای ۱۸ سال در مقطعی از عمر خود دچار حساسیت دندان شده اند. اگر شما نیز همانند این افراد در زمان خوردن نوشیدنی های سرد و گرم دچار درد می شوید، می توانید از خمیردندان مخصوص دندان های حساس استفاده کنید. حساسیت دندان عارضه رایجی است که می تواند علل متعددی داشته باشد. برای درمان دقیق هر عارضه ای باید علت زمینه ساز آن مشخص شود. پیش از مشخص شدن علت نمی توان به درمان امیدی داشت. در برخی افراد حساسیت به دلیل بارداری است که باید تا زمان زایمان صبر کرد. حساسیت دندان به دلیل بیماری لثه باید توسط متخصص پریودنتیست درمان شود. در صورتی که لثه ها تحلیل رفته باشند، شاید جراحی پیوند لثه ضروری باشد. عصب کشی از دیگر روش های درمان حساسیت دندان است. خمیردندان می تواند تا حدی به درمان مشکل کمک کند. اما معاینه دندان ها توسط دندانپزشک ضروری است. در صورتی که دچار حساسیت دندان شده اید و نمی توانید از مواد غذایی مورد علاقه خود استفاده کنید، برای تشخیص علت زمینه ساز و درمان قطعی به دندانپزشک مراجعه کنید. اجازه ندهید استفاده از خمیردندان مخصوص دندان های حساس علت اصلی دندان درد شما را مخفی کند. با گرفتن یک نوبت معاینه می توانید از سلامت دندان های خود اطمینان حاصل کنید.

منبع:

oralb

مراقبت از دهان و دندان در بیماران دیابتی:

آمار بالای ابتلا به دیابت در بین ایرانیان لزوم آگاه سازی آنان در مورد بیماری و روش های کنترل عوارض آن را یادآور می شود. این بیماری می تواند سلامت کل بدن، به خصوص دهان و دندان را تحت تاثیر قرار دهد. هر چند این بیماری با عوارضی برای کل بدن همراه است، اما خوشبختانه با کنترل و هوشیاری می توان از این مشکلات پیشگیری کرد. در ادامه نکات مراقبت از دهان و دندان در بیماران دیابتی بررسی می شود.

دیابت توان بدن در فرآوری قند را تحت تاثیر قرار می دهد. تمام غذاهایی که می خورید به قند تبدیل می شوند و برای انرژی مورد استفاده قرار می گیرند. در دیابت نوع ۱، بدن نمی توند انسولین کافی بسازد، هورمونی که قند را به سلول هایی می برد که برای انرژی به آن نیاز دارند. در دیابت نوع دو، بدن پاسخی به انسولین ندارد. در هر دو مورد قند خون افزایش می یابد که می تواند مشکلاتی برای چشم، اعصاب، کلیه ها، قلب و دیگر قسمت های بدن به وجود آورد. یکی از این قسمت ها دهان و دندان است. تاثیر منفی این بیماری بر سلامت بیماران، لزوم مراقبت از دهان و دندان در بیماران دیابتی را افزایش می دهد.

علائم دیابت درمان نشده:

علائم هشدار دهنده دیابت، تمام قسمت های بدن را تحت تاثیر قرار می دهد. پس از آزمایش قند خون ممکن است به شما گفته شود که قند خون شما بالاست. ممکن است احساس تشنگی زیادی داشته باشید و ادرار شما زیاد باشد. کاهش وزن و خستگی از دیگر نشانه های این بیماری هستند. با افت قند خون، دیابت می تواند بر هوشیاری فرد نیز تاثیر داشته باشد.

عدم درمان دیابت می تواند مشکلات زیر را برای دهان و دندان به وجود آورد:

  • کاهش تولید بزاق که باعث خشکی دهان می شود
  • از آنجا که بزاق از دندان ها محافظت می کند، بیمار در معرض خطر پوسیدگی دندان قرار می گیرد.
  • لثه ها ملتهب می شوند و دچار خوریزی می شوند.
  • در چشیدن غذاها دچار اشکال می شوید.
  • ترمیم زخم ها با تاخیر صورت می گیرد.
  • در برابر عفونت آسیب پذیر می شوید.
  • در کودکان مبتلا به دیابت، رشد دندان ها زودتر صورت می گیرد.

مراقبت از دهان و دندان در بیماران دیابتی:

چرا بیماران دیابتی بیشتر از دیگران در معرض بیماری لثه قرار دارند؟

در دهان همه افراد باکتری های زیادی زندگی می کنند. اگر باکتری ها لثه را به عنوان خانه خود انتخاب کنند، در نهایت دچار بیماری لثه خواهید شد. این بیماری التهابی و مزمن، لثه های شما را از بین می برند و به استحکام دندان در استخوان آسیب می زند. بیماری لثه بدون درد و پیشرونده است و درمان آن در مراحل آخر بسیار دشوار است.

به خاطر احتمال ابتلا به بیماری لثه، مراقبت از دهان و دندان در بیماران دیابتی اهمیت بیشتری دارد. تفریبا ۲۲ درصد از افراد دیابتی دچار این بیماری می شوند. در واقع، به خاطر سطح بالای قند خون، این بیماران در معرض بیماری لثه قرار می گیرند. همانند همه انواع عفونت ها، بیماری لثه باعث افزایش سطح قند خون می شود. این امر کنترل بیماری دیابت را دشوارتر می کند زیرا شما در برابر عفونت آسیب پذیر هستید و مبارزه با باکتری های لثه برای بدن شما دشوارتر است.

چطور دندانپزشک می تواند به مبارزه با دیابت کمک کند؟

معاینه منظم توسط دندانپزشک اهمیت دارد. تحقیقات نشان می دهد که درمان بیماری لثه برای کنترل قند خون در این بیماران اهمیت دارد و از پیشرفت بیماری پیشگیری می کند.

جرم گیری دندان ها و رعایت بهداشت از اصول مراقبت از دهان و دندان در بیماران دیابتی است که باید توسط دندانپزشک انجام شود.

برای معاینه سلامت لثه ها می توانید از پریودنتیست، متخصص بیماری های لثه، کمک بگیرید.

مراقبت از دهان و دندان در بیماران دیابتی به چه صورت انجام می شود؟

مراقبت و پیگیری درمان دیابت در مراقبت از دهان و دندان در بیماران دیابتی اهمیت زیادی دارد. پیش از هر چیز قند خون شما باید تحت کنترل قرار گیرد. بنابراین، روند درمان خود را زیر نظر پزشک متخصص بیماری دیابت ادامه دهید. سایر موارد مراقبت از دهان و دندان در بیماران دیابتی عبارتند از:

مصرف داروها طبق تجویز پزشک:

داروهای خود را بر اساس مقدار و زمان توصیه شده مصرف کنید. تا زمانی که بیماری شما تحت کنترل نباشد، عوارض آن بر کل بدن باقی می ماند. همچنین لازم است دندانپزشک از وضعیت بیماری و لیست داروهای شما باخبر باشد.

رژیم غذایی سالم:

از مصرف قند و شیرینی خودداری کنید. تلاش کنید که مواد غذایی توصیه شده را مصرف کنید و از موادی که برای بیماری شما مضر هستند، پرهیز کنید. ورزش کردن سهم زیادی در سلامت شما دارد. در صورت امکان روزی یک ساعت پیاده روی کنید.

منع مصرف دخانیات:

مصرف دخانیات سلامت دهان و دندان شما را به خطر می اندازد. مصرف برخی داروها و ماهیت بیماری دیابت باعث خشکی دهان در این بیماران می شود. این در حالی است که مصرف سیگار نیز خشکی دهان را تشدید می کند. برای مراقبت از دهان و دندان در بیماران دیابتی لازم است که مصرف سیگار و سایر دخانیات قطع شود.

بهداشت دهان و دندان و دندان مصنوعی:

اگر از دندان مصنوعی استفاده می کنید، پروتز خود را هر روز به دقت تمیز کنید. هر چند که پروتز دندان طبیعی شما نیست، اما سلامت لثه های خود را فراموش نکنید. به علاوه، بهبودی زخم در بیماران دیابتی کندتر است. بنابراین لازم است که حداکثر مراقبت را در زمان استفاده از پروتز دندان مصنوعی از لثه های خود داشته باشید.

مسواک زدن:

روزی دو بار مسواک بزنید و نخ دندان بکشید. ترجیحا هر بار که وعده غذایی مصرف می کنید، دندان های خود را تمیز کنید. این کار به تمیز شدن پلاک از روی دندان و کاهش احتمال ابتلا به بیماری لثه کمک می کند.

معاینه دندان ها:

همه افراد باید هر شش ماه یکبار برای معاینه دندان ها به دندانپزشک مراجعه کنند. اما از آنجا که مراقبت از دهان و دندان در بیماران دیابتی باید با دقت بیشتری صورت گیرد، لازم است که این بیماران در فواصل کوتاه تری به دندانپزشک مراجعه کنند. در این مورد با دندانپزشک خود مشورت کنید. اما شاید بهتر باشد هر سه ماه یکبار برای معاینه وضعیت دندان و لثه های خود به دندانپزشک و پریودنتیست مراجعه کنید.

منبع:

mouthhealthy

چرا تحلیل ریشه دندان رخ می دهد؟

تحلیل ریشه دندان یک فرایند پاتولوژیک است که باعث کوتاه شدن طول ریشه دندان می شود. این عارضه نادر اما جدی می تواند بیمار را با مشکل جدی رو به رو کند و زیبایی لبخند او را تحت تاثیر قرار دهد. این عارضه معمولا در اثر فشار به ریشه دندان، بروز تروما یا شکست درمان ارتودنسی رخ می دهد. در ادامه به این مشکل با جزئیات بیشتر می پردازیم.

در همین ابتدا باید بگوییم هر چقدر که تحلیل ریشه دندان شیری عادی تلقی می شود بروز آن برای دندان های دائمی نادر تلقی می شود. بنابراین، اگر تحت درمان ارتودنسی قرار دارید و درباره از بین رفتن ریشه دندان در اثر آن چیزی شنیده اید، بهتر است آرامش خود را از دست ندهید.

تحلیل طبیعی ریشه دندان یا استخوان فک چیست و چرا رخ می دهد؟

هر جند نام آن کمی ترسناک است، اما جز روند طبیعی بدن به شمار می رود. در واقع، بدن ما به نحوی طراحی شده است که استخوان را از جایی که بدان نیاز نیست جذب کرده و در جایی خرج کند که به تراکم بیشتر نیاز دارد. یکی از مشهورترین موارد جذب استخوان زمانی دیده می شود که دندان دائمی می افتد و استخوان زیر آن به دلیل نبود فشار (عدم استفاده) توسط بدن جذب می شود. تحلیل ریشه دندان در کودکی نیز جز روند طبیعی بدن به شمار می رود. دندان های شیری ریشه کوتاه تری دارند و با رشد دندان های دائمی ریشه آنها به تدریج تحلیل می رود. این باعث می شود که دندان شیری لق شود و دندان دائمی به راحتی در دهان ظاهر شود. در واقع، این روند باعث می شود که کودک شما بدون درد و خونریزی دندان خود را از دست بدهد و دندان های جدیدی در دهانش ظاهر شود. این نوع تحلیل ریشه دندان در حدود سن ۵ تا ۱۲ سالگی دیده می شود. اما تحلیل ریشه دندان در مورد دندان های دائمی می تواند مشکل آفرین باشد.

اما تحلیل ریشه دندان همیشه همین قدر طبیعی نیست. سایر انواع تحلیل دندان عبارتند از تحلیل داخلی و خارجی:

در تحلیل داخلی دندان، قسمت سمنتوم و دنتین دندان در اثر بروز تروما یا عفونت در کانال ها جذب شده و دندان از داخل تحلیل می رود. جذب شدن قسمت های داخلی دندان موجب می شود که دندان از داخل تضعیف شود. در نتیجه ممکن است تحمل فشار جویدن را نداشته باشد و بشکند یا به سرعت دچار پوسیدگی شود. این نوع پوسیدگی دندان با استفاده از رادیوگرافی قابل تشخیص است.

تحلیل خارجی دندان زمانی رخ می دهد که در اثر فشار یک دندان نهفته به ریشه دندان مجاور، فشار نامناسب بریس های ارتودنسی و تروما ریشه دندان دچار آسیب شده و اصطلاحا جذب شود. با وجود آنکه این فرایند عموما بدون علایم و نشانه است در صورت عدم تشخیص به موقع می تواند موجب لق شدن، حرکت دندان ها و در نهایت از دست رفتن آنها شود.

علل تحلیل ریشه دندان چیست؟

یکی از علل از بین رفتن ریشه دندان دائمی استفاده از درمان های ارتودنسی است. در برخی از موارد، ارتودنسی می تواند موجب تحلیل خفیف ریشه دندان شود. زمانی که بریس ها روی دندان شما قرار می گیرند، به دندان ها فشار می آید تا به موقعیت بهتر در فک حرکت کنند. در ارتودنسی تحلیل ریشه دندان نوعی تحلیل پاتولوژیک به شمار می رود که به علت از بین رفتن نواحی مشخصی از ریشه دندان بر اثر اعمال نیرو رخ می دهد و عموما به عنوان یکی از جوانب منفی درمان ارتودنسی محسوب می شود. زمانی که یک دندان حرکت می کند الیاف پریودنتال در سمت وارد شدن نیرو نکروزه می شوند. در ادامه استئوکلاست ها شروع به جذب و تخریب استخوان در ناحیه آلوئولار مجاور می کنند تا فضا برای حرکت دندان ها فراهم شود و درنهایت استئوبلاست ها نیز که نوعی دیگر از سلولهای استخوانی اند جای خالی دندان را مجددا با استخوان پر می کنند. اگر نیروی وارد شده توسط بریس های ارتودنسی مناسب باشد، تعادل این روند فیزیولوژیک استخوان و دندان مجاور حفظ خواهد شد. اما زمانی که نیرو از آستانه تحمل دندان فراتر رود، تحلیل ریشه آغاز می شود. عوامل متعددی در تحلیل ریشه دندان در درمان ارتودنسی موثرند از جمله طول دوره درمان، جهت اعمال نیرو، جهت حرکت دندان و میزان جا به جایی آنها، مداوم یا منقطع وارد شدن نیرو، نوع بریس مورد استفاده و تکنیک درمانی. در صورتی که در پی شروع درمان ارتودنسی، متوجه لق بودن یا حرکت دندان ها در لثه شدید، هر چه سریع تر به ارتودنتیست خود مراجعه کنید.

به غیر از درمان های ارتودنسی، تحلیل ریشه دندان در بیماران مبتلا به آسم، آلرژی، ناهنجاری های شدید دهان و دندان و مصرف کنندگان الکل بیشتر دیده می شود.

آیا تحلیل ریشه دندان علامتی دارد؟

متاسفانه بزرگترین مشکلی که در این ارتباط وجود دارد، عدم وجود نشانه و علامت در این عارضه است. علائم تحلیل دندان در بزرگسالان مانند دوره کودکی است. در دوره کودکی کسی برای افتادن دندان های شیری دچار درد نمی شود، چراکه روند جذب ریشه دندان به آرامی صورت می گیرد. در نهایت، دندانی که ریشه اش تحلیل رفته لق می شود و از جای خود بیرون می آید. در واقع، از آنجا که این عارضه با علامت و درد چندانی همراه نیست، عارضه ای جدی به شمار می رود که باید با معاینه دقیق در طول درمان ارتودنسی بررسی شود.

درمان:

از آنجا که علت تحلیل ریشه دندان به طور مشخص پیدا نشده است، بهترین راه پیشگیری است. به یاد داشته باشید که یکی از علل تحلیل ریشه دندان تروما و عفونت است. بهداشت دهان و دندان خود را رعایت کنید و روزی دو بار مسواک بزنید و نخ دندان بکشید. در موقع انجام ورزش های رزمی یا تیمی از گارد دهان استفاده کنید تا از دندان های شما محافظت کند.

تشخیص زود هنگام مشکل اهمیت زیادی در حل آن دارد. اگر این امر در اوایل بروز مشکل تشخیص داده شود، می توان بریس های ارتودنسی را برداشت و دندان را با استفاده از عصب کشی نجات داد. در این شرایط، دندانپزشک باید دندان را عصب کشی کرده و دندان را پر کند. اگر تحلیل ریشه دندان شدید باشد، راهی به جز کشیدن آن باقی نمی ماند. برای تشخیص زودهنگام معمولا به رادیوگرافی نیاز است. بدین منظور توصیه می کنیم حتما معاینات خود را پیگیری کنید. اگر مشکل تا مراحل آخر مشخص نشود، معمولا دندان تحلیل رفته از دست خواهد رفت. در واقع، ریشه دندان به حدی آسیب می بیند که قابل درمان یا حفظ نیست.

در صورتی که دندان خود را در اثر تحلیل ریشه دندان از دست دادید، نگران نباشید روش های زیادی برای جایگزینی دندان وجود دارد که می توان به بریج دندان و ایمپلنت اشاره کرد.

منبع:

colgate

ارتودنسی فانکشنال: ارتوپدی و ارتودنسی

ارتودنسی فانکشنال یکی از روش های درمانی موثر برای مال اکلوژن های دسته دو است. در این نوع مال اکلوژن، عدم رشد صحیح فک یا محل نادرست آن موجب بروز ناهنجاری در دندان ها و ترتیب آنها می شود. بیرون زدگی بیش از حد فک بالا یا پایین یا عقب بودن آنها از جمله این مشکلات است که باید با روش هایی به غیر از بریس نیز درمان شوند. در بزرگسالان این نوع اصلاحات به جراحی نیاز دارد. اما استفاده از ارتودنسی فانکشنال در سن پایین می تواند از نیاز به جراحی در سنین بالاتر پیشگیری کند.

ارتودنسی فانکشنال چیست؟

در حالی که کارکرد بریس های سنتی تنها صاف کردن دندان های در هم ریخته است، هدف از ارتودنسی فانکشنال صاف کردن دندان ها همراه با تغییر محل و سایز فک بالا و پایین است. این روش شامل بهبود راه تنفسی و سایز کام بیمار می شود و صاف کردن دندان ها هدف ثانویه درمان به شمار می رود. پیش از شروع درمان سنتی ارتودنسی، استخوان اسکلت سر و صورت، استخوان فک بیمار و مفصل مندیبولار، ارتباط مفصل مندیبولار با پشت و گردن و مجرای تنفسی و سینوس های بیمار بررسی می شوند. در این روش ارتودنسی ظاهر فرد تغییرات عمده ای را تجربه می کند و در این راه از ارتودنسی و ارتوپدی به صورت همزمان استفاده می شود.

مزایای ارتودنسی فانکشنال چیست؟

  • اقزایش سایز فک و تناسب آن با سایز و تعداد دندان ها
  • بازتر شدن مسیر هوایی بیمار
  • حل مشکلات آپنه خواب و سینوس ها

چرا فک برخی از بیماران دچار مال اکلوژن های دسته دو می شود؟

اگر دندان های مرتب و منظمی دارید که با سایز فک شما تناسب دارند، جز افراد خوش شانسی هستید که طبیعت به آنها لطف داشته است. همه افراد دندان های زیبا و لبخند بی نقصی ندارند. عوامل زیادی می توانند موجب در هم ریختگی دندان ها شوند. ژنتیک، مکیدن انگشت یا پستانک، تنفس از راه دهان، رانش زبان و عدم تناسب سایز فک با دندان ها در اثر وراثت می توانند بر رشد فک تاثیر بگذارند و موجب به هم ریختگی دندان ها شوند.

ارتودنسی متداول دندان ها را مرتب می کند، اما نمی تواند اشکالات فک را اصلاح کند. به خصوص در مواردی که بیمار تا بزرگسالی برای اصلاح لبخند خود مراجعه نکرده باشد، ارتودنسی با بریس نمی تواند راهگشای مشکلات فک باشد. در بسیاری از این بیماران تنها جراحی فک می تواند شکل فک را تغییر دهد.

اما ارتودنسی فانکشنال روشی است که در ۷ سالگی و حتی زودتر شروع شده و رشد فک را کنترل می کند. ارتودنسی متداول در بیشتر اوقات در بزرگسالان و نوجوانانی انجام می شود که دندان های دائمی آنها کاملا رشد کرده و رشد فک تکمیل شده است. در حالی که ارتودنسی فانکشنال از ۷ سالگی قابل اجراست.

چرا ارتودنسی سنتی نمی تواند مشکل برخی از بیماران را حل کند؟

در صورتی که بیمار در سنین بالا مراجعه کرده باشد و علاوه بر در هم ریختگی دندان، دچار کمبود فضا در فک خود نیز باشد، معمولا لازم است که تعدادی از دندان های دائمی کشیده شوند تا فضای کافی برای حرکت دندان ها در دهان ایجاد شود. حاصل این روش درمانی ایجاد نیمرخی صاف در بیمار است که در هنگام لبخند زدن تعداد کمی از دندان های بیمار نمایش داده می شود. عقب کشیدن دندان ها بدون اصلاح شکل فک می تواند موجب بروز اختلال مفصل گیجگاهی-فکی و سردرد در بیمار می شود.

در حالی است که ارتودنسی فانکشنال در حدود ۷ سالگی و زمانی انجام می شود که بیمار هنوز در سنین رشد است. در نتیجه زمان کافی برای گسترش کام و ایجاد فضای لازم برای دندان های نامرتب وجود دارد.

ارتودنسی فانکشنال یک درمان دو جانبه و جامع است که تمرکز اولیه آن ارتوپدی است. این روش درمانی به بهبود شکل مسیر هوایی و فک بیمار توجه دارد. در واقع، هدف ارتودنسی متداول که صاف کردن دندان هاست، تمرکز ثانویه ارتودنسی فانکشنال به شمار می رود. پیش از شروع هر نوع درمان ارتدونسی متداول، ارتودنسی فانکشنال به جنبه های ارتوپدی در سلامت بیمار توجه می کند. پس از اصلاح جنبه های ارتوپدی در بیمار، سپس درمان های رایج در ارتودنسی متداول شروع می شوند. در نتیجه این روند درمانی از نیاز به جراحی های پیچیده فک در سنین بالاتر پیشگیری می شود.

ارتودنسی فانکشنال چطور انجام می شود؟

تمامی کودکان در سن ۷ سالگی باید توسط ارتودنتیست معاینه شوند. این معاینه به شناسایی احتمال بروز ناهنجاری در آینده کمک می کند. در این جلسه از روش هایی مانند معاینه بالینی، رادیوگرافی دندان، اسکن فک و صورت و اسکن های کامپیوتری برای ارزیابی روند رشد فک و دندان های دائمی بیمار استفاده می شود.

پس از تشخیص ناهنجاری، درمان در دو مرحله شروع می شود:

مرحله اول:

از ابزارهای خاص بر روی استخوان فک بالا و پایین استفاده می شود تا فضای فک افزایش یابد و فک به محل صحیح تغییر مکان دهد. طول درمان معمولا حدود ۹ تا ۱۸ ماه است اما گاهی ممکن است بیشتر شود. در این مرحله بسته به نوع ناهنجاری از ابزارهای مختلفی استفاده می شود.

مرحله دوم:

پس از اصلاح رشد و شکل فک و تکمیل رشد فک و دندان های دائمی، از بریس های سنتی برای صاف کردن دندان ها استفاده می شود. به طور معمول درمان ۹ تا ۱۸ ماه طول می کشد، اما گاهی می تواند چند سال ادامه یابد.

بیمار باید در طول دوره درمان ماهی یک مرتبه برای معاینه وضعیت فک و روند حرکت آن به ارتودنتیست مراجعه کند. در بسیاری از موارد بیمار باید طول درمان خود را با ورود به فاز دو تکمیل کند. اما هدف اولیه از ارتودنسی فانکشنال ایجاد فضای کافی در فک برای رشد صحیح دندان های دائمی در فک بالا و پایین است. اگر به فاز دو نیاز باشد، طول دوره درمان و هزینه های آن کمتر از ارتودنسی متداول است.

ابزارهای فاز یک باید در روز و شب و در تمام ساعات به جز موقع مسواک زدن و غذا خوردن روی دهان قرار گیرند. در طول ورزش ابزار ارتودنسی باید از دهان خارج شود. تنظیم ابزار باید هر چند هفته یک بار به دست ارتودنتیست یا والدین انجام شود.

منبع:

palmerdmd

پستانک ارتودنسی: آیا برای دندان مضر است؟

پستانک یکی از مهم ترین اقلامی است که در سیسمونی نوزادان خریداری می شود. خانواده ها به دنبال رنگ و طرح های شاد و زیبا هستند و به جنس و مواد به کار رفته در ساخت پستانک توجه می کنند. اما برای خرید این کالا، علاوه بر مواد به کار رفته در آن باید به شکل طراحی نیز دقت کرد. همان طور که مواد به کار رفته در پستانک می تواند سلامت بدن نوزاد شما را تحت تاثیر قرار دهد، شکل طراحی آن نیز می تواند بر رشد فک و دهان کودک تاثیر گذار باشد. یکی از انواع این محصول، پستانک ارتودنسی است که با هدف پیشگیری از بروز ناهنجاری های دهان و فک طراحی شده است.

آیا برای ساکت کردن نوزاد باید از پستانک استفاده کرد؟

والدین زیادی برای آرام کردن فرزند خود به پستانک پناه می برند. این وسیله با برطرف کردن نیاز به مکیدن کودک را آرام می کند. اما از سویی نگرانی برای ترک عادت آن در دو سالگی و مقاومت کودک و از سوی دیگر ترس از عوارض آن برای دهان و دندان سبب شده است که در سال های اخیر والدین در مورد استفاده از آن تردید داشته باشند.

بهتر است در این ارتباط ابتدا مزایای استفاده از پستانک ارتودنسی را بررسی کنیم. علاوه بر مزایایی مانند آرام شدن کودک و رفع نیاز به شیردهی بی موقع برای ساکت کردن کودک، استفاده از پستانک ریسک پوسیدگی دندان در کودکان را کاهش می دهد. شاید برایتان جالب باشد که بدانید پوسیدگی دندان شیری در سنین دو تا سه سال در کودکان بسیار رایج است تا جایی که حتی در مواردی بیش از ۱۰ دندان کودک دچار پوسیدگی شده است. این به دلیل شیردهی در موقع خواب است که موجب ایجاد پلاک و باکتری روی دندان شیری نوزاد می شود. به خواب رفتن کودک با پستانک ارتودنسی سبب می شود که بزاق دهان ترشح شده و دهان شستشو شود. به علاوه، از شیردهی غیر ضروری جلوگیری می شود و دندان های کودک سالم می مانند.

سایر مزایای استفاده از پستانک ارتودنسی چیست؟

  • پیشگیری از خطر سندرم مرگ ناگهانی نوزاد
  • تسکین و پیشگیری از ریفلاکس و کولیک دوره نوزادی
  • رفع گوش درد در هنگام پرواز هوایی

عوارض استفاده طولانی مدت از پستانک چیست؟

اما عوارض استفاده از پستانک ارتودنسی چطور؟ آیا هیچ عارضه ای ندارد؟ بهتر است ابتدا شکل طراحی آن را با هم بررسی کنیم.

شکل این پستانک در بالا گرد و در قسمت پایین که بر روی زبان قرار می گیرد صاف است. این نوع طراحی برای حفاظت از شکل کام و فک انجام شده است و شباهت زیادی به نوک سینه مادر دارد. نوع طراحی پستانک ارتودنسی باعث می شود که فشار حاصل از مکیدن آن از روی لثه و دندان های در حال رشد نوزاد برداشته شود.

این نوع طراحی سبب می شود که از مشکلاتی که در اثر مکیدن پستانک های معمولی ایجاد می شود، پیشگیری شود. برخی از این مشکلات عبارتند از، کراس بایت، اپن بایت و اوربایت. در مطالب پیشین در مورد این نوع ناهنجاری های فک و روش های درمان آن به طور مفصل توضیح داده شد. توصیه می کنیم به این مطالب رجوع کنید.

به طور کلی زیر دو سال هیچ تاثیر منفی بر دهان و دندان نوزاد ندارد. با این حال، استفاده از هر نوع پستانکی حتی پستانک ارتودنسی بیش از ۴ سالگی می تواند باعث ابتلا به ناهنجاری های فک و دهان شود. این نوع ناهنجاری های دهان و دندان بر جویدن، حرف زدن و ظاهر بیمار تاثیر منفی می گذارد و اغلب به درمان های ارتودنسی نیاز دارند.

دندان پستانکی نوعی ناهنجاری فک است که در کودکانی مشاهده می شود که بیش از ۴ سال از پستانک استفاده کرده اند. در این ناهنجاری، دندان های پیش کودک به سمت جلو کشیده می شوند. در اغلب موارد این عارضه پس از رشد دندان های دائمی کودک برطرف می شود، اما در برخی موارد، ناهنجاری حتی پس از رشد دندان های دائمی نیز ادامه می یابد. از این رو، ترک عادت مکیدن پستانک و معاینه توسط ارتودنتیست در هفت سالگی ضروری است.

به جز ناهنجاری های فک و دندان، استفاده طولانی مدت از پستانک می تواند مشکلات عدیده ای در گفتار کودک ایجاد کند. مکیدن طولانی مدت پستانک با جلو کشیدن زبان باعث اختلال در گفتار و طرز تلفظ برخی حروف می شود. پستانک با جلو کشیدن دندان های جلو و تغییر قوس دندانی باعث آسیب به فرم دندان نوزاد می شود. در موارد شدید رشد کج دندان ها فاصله دندان ها را نیز تغییر می دهد و در رشد دندان های دائمی نیز مشکل ایجاد می کند. جدا از آسیب به فرم دندان نوزاد، احتمال ابتلا به عفونت گوش میانی و انتقال باکتری ها به دهان نوزاد در کودکانی بیشتر است که از پستانک استفاده می کنند.

پستانک ارتودنسی دو مدل مختلف دارد، سیلیکونی و لاتکسی. هر یک از این مدل ها مزایای خود را دارند، و انتخاب آن به علاقه فرزندتان بستگی دارد. سیلیکون محکم است، بو نمی گیرد و به راحتی تمیز می شود. با این حال، سیلیکون در دهان کودک چندان راحت نیست. لاتکس در دهان کودک نرم است و شاید کودک بوی آن را دوست داشته باشد. اما به راحتی تمیز نمی شود و زودتر از مدل های سیلیکونی در اثر جویدن خراب می شود.

هر چند ادعا می شود که پستانک ارتودنسی از بروز مشکلات ارتودنسی در آینده پیشگیری می کند، اما باز هم به عنوان متخصص در این حوزه به شما توصیه می کنیم برای پیشگیری از بروز آسیب به دهان و دندان نوزاد خود استفاده از پستانک از هر نوعی را محدود کنید و استفاده از آن را پس از دو سالگی قطع کنید.

مکیدن پستانک ارتودنسی از چه سنی باید قطع شود؟

در موارد نادری دیده می شود که کودک خود مصرف پستانک را کنار می گذارد. اگر این طور است شما یکی از خوش شانس ترین مادران روی زمین هستید. با این حال به یاد داشته باشید که بهتر است از ابتدا روش دیگری را برای آرام کردن فرزند خود استفاده کنید. غلغلک دادن، سرگرم کردن، دادن اسباب بازی، آواز خواندن و تکان دادن نوزاد بهتر از آنست که دو سال بعد برای گرفتن پستانک از فرزندتان دچار مشکل شوید.

روش هر مادر برای گرفتن پستانک ارتودنسی از فرزندش متفاوت است. برای این کار باید فرزندتان را بشناسید. بهترین کار این است که طی یک مراسم در روزی که او آمادگی دارد، از پستانک خداحافظی کنید. شاید چند روز اول فرزندتان مقاومت، بی قراری و گریه کند، اما به تدریج به روش های دیگری برای سرگرم کردن خود پناه می برد. از هر روشی که برای آرام کردن فرزند خود استفاده می کنید، به یاد داشته باشید که نهایتا ۳ سال فرصت دارید.

منبع:

bundoo

جراحی فک: همه چیز درباره آن

جراحی فک ناهنجاری های استخوان های فک را اصلاح می کند و وضعیت کار و عملکرد فک ها و دندان ها را بهبود می بخشد. این جراحی می تواند ظاهر بیمار را نیز بهبود ببخشد. با این حال، این روش درمانی شاید مانند سایر اعمال جراحی نباشد. این روش درمانی دارای پیچیدگی ها و دوره درمان طولانی مدت است که در ادامه با آن آشنا می شویم.

جراحی فک در شرایطی یک گزینه اصلاحی به شمار می رود که مشکلات فک با ارتودنسی قابل حل نباشند. در بیشتر موارد، پیش از جراحی و در طول دوره نقاهت پس از جراحی از بریس نیز روی دندان ها استفاده می شود. ارتودنتیست شما به همراه جراح فک و دهان کار می کند تا طرح درمان مشخص شود.

جراحی فک زمانی اجرا می شود که رشد بیمار متوقف شده باشد که معمولا در مردان ۱۷ تا ۲۱ سالگی و در زنان ۱۴ تا ۱۶ سالگی است.

چرا انجام می شود؟

جراحی فک در موارد زیر مفید است:

  • وضعیت فک و جویدن را برای بیمار ساده تر می کند.
  • اشکال در بلع یا حرف زدن را رفع می کند.
  • فرسایش بیش از حد دندان ها را کاهش می دهد.
  • مشکلاتی مانند اپن بایت را برطرف می کند.
  • عدم تقارن در صورت، مانند چانه کوچک، آندر بایت، اوربایت و کراس بایت را برطرف می کند.
  • قابلیت بسته شدن کامل لب ها را بهبود می بخشد.
  • درد ناشی از ناهنجاری فک (TMJ) را برطرف می کند.
  • مشکلات و نواقص مادرزادی صورت را برطرف می کند.
  • آپنه خواب را درمان می کند.

ریسک جراحی فک چقدر است؟

جراحی فک که معمولا توسط جراح دهان، فک و صورت و اغلب با همکاری ارتودنتیست انجام می شود، دارای خطرات زیر است:

  • از دست دادن خون
  • عفونت
  • آسیب عصبی
  • شکستگی فک
  • بازگشت فک به موقعیت اصلی
  • مشکلات ناشی از جوش و درد مفصل فک
  • نیاز به جراحی بیشتر
  • نیاز به درمان کانال ریشه در دندان های انتخابی
  • از دست دادن بخشی از فک

پس از جراحی، ممکن است موارد زیر تجربه کنید:

  • درد و تورم
  • اشکال در غذا خوردن که می تواند با مکمل های غذایی یا مشورت با متخصص تغذیه حل شود
  • نیاز به زمان برای رسیدن به نتایج مورد انتظار ظاهر جدید صورت

آماده سازی برای جراحی فک به چه صورت است؟

در اکثر موارد، ارتودنتیست برای ۱۲ تا ۱۸ ماه قبل از عمل جراحی روی دندان های شما بریس قرار می دهد تا دندان ها برای جراحی در محل مناسب قرار داشته باشند.

جراح دهان، فک و صورت و متخصص ارتودنسی با هم کار می کنند تا برنامه درمان شما را مشخص کنند. رادیوگرافی دندان، تصاویر و مدل های دندان شما بخشی از برنامه ریزی برای جراحی فک است.

از سی تی اسکن سه بعدی، برنامه ریزی درمان کامپیوتری و سایر روش های تشخیصی برای کمک به حرکت دندان ها و کاهش زمان استفاده از بریس بهره گرفته می شود. گاهی اوقات این تلاش ها به طور کامل نیاز به عمل جراحی فک را از بین می برد.

در طول دوره جراحی فک چه انتظاری می رود؟

قبل از جراحی:

جراحی فک توسط جراح دهان، فک و صورت انجام می شود. جراحی معمولا تحت بیهوشی عمومی انجام می شود. جراحی در بیمارستان انجام می شود و نیاز به بستری دو تا چهار روزه دارد.

در طول جراحی:

معمولا جراحی در داخل دهان انجام می شود، بنابراین هیچ زخمی در چانه، فک و یا در اطراف دهان دیده نخواهد شد. با این حال، گاهی اوقات ممکن است به برش های کوچکی خارج از دهان نیاز باشد.

جراح شما استخون فک را برش می دهد و آن را به موقعیت صحیح منتقل می کند. هنگامی که فک در جای درست قرار گیرد، از پیچ ها، سیم ها و نوارهای لاستیکی برای محافظت از استخوان ها در موقعیت جدید خود استفاده می شود. این پیچ ها، که کوچکتر از براکت هستند، با گذشت زمان در ساختار استخوان فک ادغام می شوند.

در برخی موارد، ممکن است به پیوند استخوان نیاز باشد. برای این کار جراح از لگن، پا یا ران بیمار استفاده می کند.

جراحی فک بالا:

این جراحی برای موارد زیر انجام می شود:

  • فک بیرون زدن یا بسیار عقب رفته
  • کراس بایت
  • نمایش بخش بسیار کم یا زیاد دندان ها
  • اپن بایت
  • رشد کم در میانه صورت

فک پایین:

جراحی فک پایین در موارد زیر انجام می شود:

  • فک بیرون زده
  • فک عقب رفته

جراحی چانه:

از این روش درمانی برای اصلاح چانه کوچک که همراه با عقب رفتگی فک همراه است استفاده می شود. اغلب، جراح فک را تغییر موضع می دهد و در طول همان جراحی به چانه شکل جدید می دهد.

پس از جراحی فک چه توصیه هایی می شود؟

پس از انجام جراحی، توصیه های زیر به شما می شود. برای داشتن دوره نقاهت خوب و بودن عارضه، از دستورالعمل پزشک خود پیروی کنید.

  • مواد غذایی مجاز و غیر مجاز
  • نکات رعایت بهداشت دهان و دندان
  • ممنوعیت مصرف دخانیات
  • پرهیز از انجام فعالیت بدنی سنگین
  • داروهای کنترل درد
  • زمان بازگشت به زندگی عادی، محل کار، مدرسه و تفریح که معمولا سه هفته است

بهبودی اولیه معمولا شش هفته پس از جراحی فک رخ می دهد، اما تکمیل دوره بهبودی به ۱۲ هفته زمان نیاز دارد. پس از بهبودی اولیه، ارتودنتیست کار اصلاح وضعیت دندان ها را با بریس تکمیل خواهد کرد. کل روند درمان، شامل جراحی و ارتودنسی ممکن است چند سال طول بکشد. زمانی که دوره درمان کامل شود، برای حفظ نتایج باید از ریتینر استفاده شود.

نتایج:

درمان ناهنجاری های فک می تواند نتایج زیر را حاصل کند:

  • تعادل بهتر در صورت
  • بهبود عملکرد دندان ها
  • منافع سلامتی شامل بهبود وضعیت خواب، نفس کشیدن، جویدن و بلعیدن
  • بهبود در وضعیت تلفظ حروف و حرف زدن

منافع ثانویه این روش درمانی عبارتند از:

  • بهبود ظاهر
  • بهبود اعتماد به نفس بیمار

شروع درمان در سال های اول بلوغ و جوانی موجب تسریع و تسهیل روند درمان می شود و نتایج درمانی معمولا بهتر هستند. با این حال، هیچ وقت برای رسیدن به ظاهر زیبا و سلامتی دیر نیست. در هر سنی می توانید با کمک دندانپزشک به صورت و لبخند زیبا و سالم دست پیدا کنید. چنانچه در این رابطه به مشورت نیاز دارید، با متخصصان کلینیک دندانپزشکی ما تماس حاصل فرمایید.

منبع:

mayoclinic

درپوش مسواک: آیا ضروری است؟

برای بسیاری از ما مسواک یک وسیله عادی و روزمره است که پس از استفاده آن را با عجله در جامسواکی می گذاریم و می رویم. اما با آن همه میکروبی که در محیط وجود دارد، آیا استفاده از درپوش مسواک لازم است؟

درپوش مسواک به چه کار می آید؟

همه ما مسواک را در بسته بندی خود همراه با درپوش های کوچکی دیده ایم که با هدف محافظت از مسواک در برابر تجمع باکتری و ویروس ساخته شده اند. کمپانی های ساخت مسواک مدعی آن هستند که قرار دادن درپوش مسواک روی آن باعث می شود که از انتقال باکتری های محیط به بدن پیشگیری شود.

بدن ما هر روز با ویروس و باکتری های زیادی تماس پیدا می کند. روی موبایل، دستگیره درها، خودکار، میز و هر چیزی که به آن دست می زنیم پر از باکتری است. دهان ما نیز یکی از مکان های ایده آل زندگی و تکثیر باکتری هاست. در طول روز صدها و هزاران باکتری خوب و بد در دهان ما رشد می کنند. آیا مواجهه با تمام آنها خطرناک است؟

اگر قرار بود مواجهه با هر نوع باکتری ما را با مشکل مواجه کند، احتمالا نسل بشر هرگز از آدم و حوا فراتر نمی رفت. اما هر باکتری بد نیست. در دهان شما باکتری های خوب و بد زندگی می کنند. با هر بار مسواک زدن باکتری های بد را از دهان خود خارج می کنید تا از سلامت دندان های خود مراقبت کنید. این باکتری ها هر روز به مسواک شما هم منتقل می شوند. هدف از کاربرد درپوش مسواک محافظت از آن در برابر باکتری های محیط است.

بسیاری از افراد برای نگهداری از مسواک خود اشتباهات زیادی را انجام می دهند. یکی از این اشتباهات قرار دادن مسواک در محیط دستشویی است. دستشویی یکی از آلوده ترین نقاط خانه است. جدا از اینکه آیا درپوش مسواک ابزار مفیدی است یا خیر، هرگز مسواک خود را در دستشویی قرار ندهید.

مسواک را باید به صورت سر بالا در ظرفی خارج از دستشویی قرار دهید تا در معرض هوای آزاد خشک شود.

آیا درپوش مسواک مفید است؟

به طور خلاصه و واضح باید گفت قرار دادن درپوش مسواک روی آن پس از تمیز کردن دندان ها بدترین کاری است که می توانید برای بهداشت دهان و دندان خود انجام دهید. شک نکنید که با این کار خود را در معرض انواع بیماری های عفونی و قارچی قرار می دهید. قارچ ها و باکتری ها عاشق محیط مرطوب و بسته هستند. مسواکی که از دهان شما خارج شده است، خود پر از باکتری است و مرطوب است. بنابراین بین برس های آن محل خوبی برای رشد و تکثیر قارچ و باکتری هاست. درپوش مسواک نه تنها کمکی به حفظ مسواک از رشد باکتری و قارچ نمی کند، بلکه خود عاملی برای رشد آنهاست.

آیا مسواک را باید از باکتری ها دور نگهداشت؟

همان طور که گفته شد دهان شما پر از باکتری است و بدن می تواند در برابر آنها از خود محافظت کند. با این وجود نباید مسواک را در مکان های آلوده رها کرد. قرار دادن مسواک روی سطح، قرار دادن آن در دستشویی، گذاشتن آن در کابینت بسته به صورت خیس یا به اشتراک گذاری آن با دیگران خطرناک ترین کاری است که می توانید انجام دهید. در مطالب پیشین، در مورد روش نگهداری و حفظ بهداشت مسواک توضیح داده شد. توصیه می کنیم برای کسب اطلاعات بیشتر آن را مطالعه کنید.

با وجود مطالب فوق، برخی از افراد لازم است از باکتری ها و ویروس ها دوری کنند. افرادی که دچار بیماری های سیستمی بدن، دیابت، سرطان و بیماری های قلبی عروقی است، باید بیشتر از دیگران مراقب سلامت خود باشند. مواجهه با باکتری های رایج می تواند شرایط این بیماران را تشدید کند.

از این رو تمیز کردن مسواک برای این افراد مهم تر از سایرین است. برای تمیز ماندن مسواک لازم نیست از درپوش مسواک استفاده کنید. کافی است از محلول دهانشویه یا هیدروژن پراکسید برای ضدعفونی مسواک خود استفاده کنید. محلول را در یک لیوان بریزید و مسواک را به مدت دو تا سه دقیقه در آن قرار دهید. سپس، اجازه دهید مسواک در معرض هوای آزاد خشک شود.

افرادی که در معرض بیماری های عفونی قرار دارند و از سیستم ایمنی ضعیفی برخوردار هستند، باید مسواک خود را زودتر از موعد سه تا چهار ماه یک بار عوض کنند و از دهانشویه آنتی باکتریال برای تمیز کردن مسواک خود استفاده کنند. پیش از خرید دستگاه های ضد عفونی کننده مسواک برچسب استاندارد آن را بررسی کنید. در مطالب پیشین در مورد این نوع دستگاه ها توضیح داده شد که توصیه می کنیم آن را مطالعه کنید.

توصیه هایی برای مراقبت از بهداشت مسواک:

در ادامه توصیه هایی برای مراقبت از سلامت مسواک ارائه شده است. ممکن است بسیاری از این موارد را انجام بدهید، اما بهتر است روتین بهداشت دهان و دندان خود را یک بار دیگر مرور کنید.

مسواک خود را با هیچ کس دیگری به اشتراک نگذارید. به اشتراک گذاشتن مسواک و لوازم شخصی ریسک ابتلا به عفونت و بیماری را افزایش می دهد. به خصوص اگر یکی از اعضای خانواده شما دچار سیستم ایمنی ضعیف باشد، این کار می تواند سلامت او را در معرض خطر قرار دهد.

پس از هر بار استفاده، مسواک خود را با آب تمیز کنید تا بقایای مواد غذایی و خمیردندان از بین آن خارج شود.

مسواک خود را بدون درپوش مسواک به صورت سر بالا در جایی قرار دهید که در معرض هوا خشک شود.

مسواک افراد خانواده را جدا از یکدیگر و بدون تماس با هم در معرض هوای آزاد قرار دهید.

مسواک خود را هر سه تا چهار ماه یک بار یا زودتر از آن (در صورت خراب شدن برس ها یا ابتلا به بیماری) عوض کنید. مسواک کودکان باید زودتر از این تعویض شود.

برای تمیز کردن و ضدعفونی کردن مسواک، می توانید هر چند شب یک بار آن را در دهانشویه آنتی باکتریال یا هیدروژن پراکسید قرار دهید. برای این کار مقداری از محلول را در یک لیوان بریزید و سری مسواک را برای یک تا دو دقیقه در آن بگذارید. مسواک را به خوبی بشویید و اجازه دهید در معرض هوای آزاد خشک شود.

منبع:

ada