عصب کشی در بارداری: بررسی خطرات احتمالی

عصب کشی می تواند شما را از درد زیاد و از دست دادن یک دندان خلاص کند. اما عصب کشی در بارداری چطور؟ یکی از نگرانی های رایج در دوران بارداری و استفاده از درمان های دندانپزشکی، عوارض جانبی درمان و داروهای مورد استفاده در این روش است.

نگرانی های رایج در مورد عصب کشی در بارداری:

بخشی از روش درمان به انجام یک سری رادیوگرافی برای ارزیابی ساختار داخلی دندان نیاز دارد. رادیوگرافی می تواند از محل عفونت و میزان آن اطلاعات دقیق به دندانپزشک بدهد. این بخشی از درمان است که نباید جا بیوفتد. اغلب زنان تصور می کنند که رادیوگرافی برای جنین آنها خوب نیست. اما در اغلب موارد این هراس ها بی مورد است. اول از همه اشعه ایکس روی دندان متمرکز است نه شکم. دوم این که برای اطمینان خاطر زنان باردار به آنها یک جلیقه مخصوص ضد اشعه داده می شود. در واقع، این جلیقه برای مسدود کردن درصد بالایی از اشعه ایکس کافی است.

استفاده از مواد شیمیایی:

نگرانی دیگر در ارتباط با عصب کشی در بارداری مربوط به مواد بی حسی مورد استفاده در جراحی است.

بی حسی:

کلاس اول مواد شیمیایی مورد استفاده در دندانپزشکی، بی حس کننده موضعی است. زنان باردار می ترسند که ماده بیهوشی به فرزند آنها آسیب بزند. در حقیقت اکثر این مواد صرفا موضعی هستند. اما دندانپزشک می تواند به هزینه درد بیشتر در طول پروسه درمان، مقدار دوز ماده بی حسی را از این مقدار هم کمتر کند. ماده بی حسی نباید به کودک شما آسیبی بزند.

مایع شستشو:

مایع شستشو برای عمل جراحی معمولا حاوی درصد کمی از سدیم هیدروکلراید یا سفید کننده است. حتی اگر مقادیر کمی از آن را فرو ببرید، ۹۵٪ از آن محلول فقط آب است. بنابراین این مقدار هیدروکلراید سدیم بلعیده شده به هیچ وجه برای شما یا جنین خطرناک نیست.

پر کننده ها:

آخرین ماده شیمیایی مورد استفاده در این روش مواد پر کننده است. اکثر آنها بوی های عجیب و غریبی دارند. همچنین می توانند مزه بدی هم داشته باشند. با این حال، این مواد صرفا رزین هایی هستند که با لیزر درمان می شوند. این مواد به جنین آسیبی نمی زنند.

استرس:

البته استرس وارد شده به زن باردار برای جراحی دندانپزشکی می تواند برای جنین مخرب باشد. به اکثر بیماران توصیه می شود که در صورت تحمل درد جراحی را به بعد از زایمان موکول کنند.

با دندانپزشک خود در مورد مقدار زمان ممکن برای به تعویق انداختن جراحی صحبت کنید. در شرایط مناسب و تحت کنترل انجام عصب کشی در باردار بی خطر است. اما تا جایی که می توانید این جراحی را به تعویق بیاندازید.

منبع

dentalfind

کشیدن دندان و عوارض همراه با آن

کشیدن دندان زمانی لازم است که دندان ها دچار درهم ریختگی، بیماری لثه یا پوسیدگی بیش از حد غیر قابل درمان شده اند. در همه این موارد کشیدن دندان باعث حل مشکل یا پیشگیری از انتشار عفونت به سایر قسمت های بدن می شود.

اولین تجربه کشیدن دندان:

تقریبا تمامی افراد پروسه کشیدن دندان را با رشد دندان عقل در ۱۵ تا ۲۰ سالگی تجربه می کنند.

رشد دندان عقل می تواند با پیامدهایی مانند درد، عفونت و تورم لثه ها همراه باشد، بنابراین بیشتر دندانپزشکان توصیه می کنند که این دندان ها در اسرع وقت کشیده شوند تا از بروز عوارض جلوگیری شود. در موارد جدی که دندان کشیده نشده است سایر دندان ها دچار آسیب می شوند. بدین صورت که دندان عقل برای رشد تلاش می کند و این رشد با آسیب به سایر دندان ها، تجمع پلاک و باکتری و در برخی موارد کیست ها، تومور ها و بیماری های مختلف همراه است.

سایر شرایط:

همانند دندان های مولار آسیب دیده، در مواردی که دندان در اثر بیماری لثه لق شده است یا پوسیدگی و عفونت شدید مانع از درمان آن گشته، کشیدن دندان ضروری است.

گاهی نیز علت حذف دندان ها در هم ریختگی و نیاز به ایجاد فضا برای شروع درمان ارتودنسی است. در این روش دندانپزشک معمولا دندانی را انتخاب می کند که کمترین تاثیر را در زیبایی و توانایی جویدن مواد غذایی خواهد داشت.

استفاده از بیحسی:

در طول پروسه کشیدن دندان، بسته به شدت مشکل و تعداد دندان های آسیب دیده، از بی حسی عمومی یا موضعی استفاده می شود. در مواردی که مشکل جدی است یا تعداد دندان ها زیاد است دندانپزشک از بیهوشی عمومی استفاده خواهد کرد. پس از اتمام پروسه درمان، محل زخم بخیه زده می شود تا دوره بهبودی تسریع گردد.

مراقبت های پس از درمان:

پس از کشیدن دندان لازم است که بیمار از استعمال دخانیات دوری کند. مصرف غذاهای نرم مجاز است و فرد می تواند برای کنترل درد از مسکن استفاده کند. برای کنترل درد و تورم ناحیه زخم توصیه می شود که بیمار از محلول آب نمک استفاده کند.

عوارض کشیدن دندان:

همانند بسیاری از روش های دیگر، هنگامی که صحبت از کشیدن دندان به میان می آید عوارض خاصی با آن همراه است. یکی از آنها وضعیت دردناکی به نام حفره خشک است که بعد از کشیدن دندان در محل زخم لخته خون تشکیل می شود. کشیدن دندان ممکن است با ورود باکتری های مضر به جریان خون نیز همراه باشد که برای بیماران قلبی و کبدی می تواند بسیار خطرناک باشد. اگرچه این عوارض بسیار نادر هستند، اما هرکسی که قرار است این پروسه را از سر بگذراند بهتر است از تمامی جوانب آن آگاهی داشته باشد.

منبع

dentalfind

گزینه های ممکن پس از عدم موفقیت عصب کشی

برخی از افراد تصور می کنند که عصب کشی آخرین کاری است که می توان برای یک دندان پوسیده انجام داد. به همین دلیل از عصب کشی هراس دارند. هر چند عصب کشی در اکثریت موارد درمان موفقی است؛ اما در برخی موارد درمان با شکست مواجه می شود. برخی از دلایل عدم موفقیت درمان عصب کشی عبارتند از عدم کشتن اعصاب، عدم تمیز کردن کامل کانال، یا عفونت مجدد ریشه دندان. خوشبختانه امروزه مواجه شدن عصب کشی با شکست به معنی تمام بودن کار دندان نیست. در این مطلب گزینه های ممکن پس از عدم موفقیت عصب کشی را با یکدیگر مرور می کنیم. با وجود تمام این روش ها، گاهی چاره ای به جز کشیدن دندان وجود ندارد.

گزینه های ممکن پس از عدم موفقیت عصب کشی:

تکرار عصب کشی:

تکرار درمان یکی از گزینه های ممکن پس از عدم موفقیت عصب کشی است. با این وجود این روش خطرات بیشتری نسبت به بار اول دارد. درمان مدت زمان بیشتری نسبت به قبل طول می کشد و ممکن است شامل جلسات بیشتری شود. تاج، پست، و مواد پر کننده باید از روی دندان برداشته شوند و پروسه عصب کشی تکرار شود. به همین دلیل در این روش ممکن است دندان آسیب ببیند.

اگر دندان آسیب نبیند، باید با دارو درمان شود. جراح ابتدا کانال ها را کاملا تمیز خواهد کرد و از حذف تمام اعصاب و بخش های باقی مانده پالپ عفونی اطمینان حاصل می کند. درمان ممکن است در یک تا چهار جلسه انجام شود. پس از عصب کشی دندان باید پر شود. هزینه تکرار عصب کشی بیشتر از مرتبه اول است.

جراحی اندودونتیک:

از دیگر گزینه های ممکن پس از عدم موفقیت عصب کشی جراحی اندودونتیک است. در این نوع جراحی، دندانپزشک از قسمت پایین دندان به ریشه دست می یابد. بنابراین تاج دندان دست نخورده باقی می ماند. جراحی شامل تمیز کردن قسمت نوک ریشه و حذف آن می شود. داخل کانال نیز تمیز می شود و سپس دندان پر می شود. این روش با بخیه و درد بیشتری همراه است.

کشیدن دندان:

چنانچه درمان های بالا امکان پذیر نباشد، یا دوباره با شکست رو به رو شوند، تنها راه رفع مشکل کشیدن دندان است. بیمار می تواند پس از ترمیم لثه و جای دندان، از روش های جایگزین دندان مانند پروتز دندان مصنوعی، بریج یا ایمپلنت استفاده کند. بهتر است برای پیشگیری از سر خوردن سایر دندان ها به فضای خالی و تحلیل لثه، عمل جایگزینی در اسرع وقت انجام شود.

منبع

dentalfind

عصب کشی چگونه انجام می شود؟

زمانی که به بیمار گفته می شود که به عصب کشی نیاز دارد، معمولا به درد فکر می کند. با این حال درد بعد از این روش درمانی به دلیل وجود عفونت در دندان است نه خود درمان. در واقع برای از بین بردن درد عصب کشی انجام می شود وگرنه خود پروسه درمان بدون درد است. استفاده از بیحسی موضعی دندان و ناحیه اطراف آن را کاملا بی حس می کند. بنابراین در حین انجام کار چیز زیادی حس نخواهید کرد.

عصب کشی چگونه انجام می شود:

انجام این روش برای نجات دندان است نه کشیدن دندان. دندان و ریشه های آن حذف نمی شوند بلکه تنها کانال های دندان تمیز می شوند. مقداری از بافت اعصاب و پالپ دندان نیز برداشته می شود تا از تخلیه تمامی باکتری ها اطمینان حاصل شود.

اعصاب دندان برداشته شده اند، بنابراین دیگر دردی احساس نخواهم کرد:

بسیاری از افراد بر این باورند که پس از درمان، دیگر دندان درد نخواهد داشت. با این حال دندان صرفا به غذاهای گرم و سرد حساس نخواهد بود. اما تا چند روز پس از درمان ناحیه اطراف دندان درد خواهد داشت. برای کنترل درد می توانید از داروی های مسکن استفاده کنید.

علت استفاده از این روش:

برخی از خود می پرسند چرا زمانی که دندان در نهایت باید کشیده شود آنها باید رنج عصب کشی را متحمل شوند. اما این تصور درست نیست. در واقع در بسیاری از موارد این روش موفق است و باعث می شوند دندان سال ها در دهان دوام بیاورد.

عدم وجود درد، عدم نیاز به عصب کشی؟

بسیاری از دندان هایی که نیاز به عصب کشی دارند دچار درد نمی شوند. اما این بدین معنی نیست که دندان شما سالم است. تنها دندانپزشک می تواند وجود عفونت در دندان را تشخیص دهد. در صورت وجود عفونت دندان باید حتی در صورت فقدان درد درمان انجام شود. اگر در محیط دهان خود متوجه وجود جوش شدید حتما به دندانپزشک مراجعه کنید. وجود این جوش یا فیستول به معنی وجود تونلی برای تخلیه عفونت است. در حال حاضر دندان شما درد ندارد زیرا فیستول از تجمع فشار زیر دندان جلوگیری می کند. اما این عفونت باید درمان شود و احتمالا دندان شما به انجام این روش نیاز دارد. بدون درمان کانال بافت اطراف نیز آلوده خواهد شد.

مراجعه پس از درمان:

درمان عصب کشی در دو جلسه انجام می شود. پس از جلسه اول باید در زمان تعیین شده برای پر کردن دندان یا قراردادن روکش روی دندان به دندانپزشک مراجعه کنید. استفاده از پرکننده یا روکش برای پیشگیری از ورود باکتری ها به داخل دندان و بروز مجدد عفونت است.

منبع

colgate

کشیدن دندان در ارتودنسی

در اغلب موارد بیشتر درهم ریختگی های دندانی را با بریس یا الاینرهای شفاف درمان می کنیم. اما همه در هم ریختگی های دندانی یکسان نیستند و گاهی برای رسیدن به نتایج موفقیت آمیز به روش های بیشتری نیاز است. یکی از پروسه های اضافی که شامل همه نمی شود کشیدن دندان در ارتودنسی است. معمولا بیماران از این روش استقبال نمی کنند. تصور از دست دندان یک دندان برای هر کسی راحت نیست. با این حال گاهی در نبود فضای کافی برای کار، این روش تنها چاره اصلاح لبخند فرد است.

عدم وجود فضای کافی:

مثالی از این شرایط زمانی است دندان های در حال رشد روی سایر دندان ها قرار می گیرند و باعث شلوغی فضای دهان و رشد غیرطبیعی سایر دندان ها می شوند. این فشردگی فضای مورد نیاز برای حرکت دادن دندان ها به موقعیت بهتر را نیز دشوار می کند. به همین دلیل گاهی قبل از شروع درمان کشیدن دندان در ارتودنسی ضروری به نظر می رسد.

کلید موفقیت درمان کشیدن دندان صحیح است. بهترین کاندیدا برای کشیدن دندان در ارتودنسی دندانی است که حداقل تاثیر را بر روی ظاهر و عملکرد دارد. این دندان معمولا دندان نیش درست در لبه منطقه لبخند (دندان های قابل مشاهده در حین لبخند زدن) است.

اشکالات کشیدن دندان در ارتودنسی:

پس از انتخاب دندان و کشیدن آن، نگرانی بعدی ما حفاظت از استخوان در محل دندان کشیده شده است. استخوان های زیر دندان از فشار حاصل از جویدن نفع می برند. این فشار ساخت سلول های جدید و جایگزینی سلول های قبلی را تحریک می کند. بدون این فشار کم کم استخوان تحلیل می رود و بر موفقیت ارتودنسی در آینده تاثیر می گذارد.

برای جلوگیری از این امر دندانپزشک مراقب است که در حین کشیدن دندان به لثه و استخوان آسیب نزند. همچنین پیوندی نیز زیر سوکت خالی قرار می دهد تا رشد استخوان را تحریک کند.

سر خوردن دندان ها به فضای خالی حاصل از کشیدن دندان یکی از دیگر اشکالات این روش است. سر خوردن دندان ها به فضای خالی خود مشکل عظیمی در ارتودنسی به شمار می رود. برای جلوگیری از سر خوردن سایر دندان ها به فضای خالی می توان از یک نگهدارنده فضا استفاده کرد. این روش را می توان با بریس یا الاینر همراه کرد و به موفقیت بالای درمان امیدوار بود.

به طور کلی کشیدن دندان در ارتودنسی به برنامه ریزی دقیقی نیاز دارد که می تواند شامل چند سال باشد. اما نتیجه نهایی ارزش زمان و تلاش شما را دارد.

منبع

gillettedental

 

هدگیر ارتودنسی: سرعت بیشتر در درمان ارتودنسی

اکثر ما کاملا با ظاهر بریس های سنتی آشنا هستیم. اما گاهی اوقات دستگاه های پیچیده تری را می بینیم که کودکان یا نوجوانان استفاده کرده اند: سیم های ضخیم تری که از دهان بیرون آمده اند و بندهایی که پشت گردن یا سر محکم می شوند. به این دستگاه هدگیر ارتودنسی گرفته می شود. این دستگاه چیست و چرا گاهی فرد به آنها نیاز پیدا می کند؟

هدگیر ارتودنسی چیست؟

به طور کلی، به ابزارهای ارتودنسی که دارای قطعات خارجی متصل به سر، گردن یا چانه هستند هدگیر ارتودنسی خوانده می شوند. از این دستگاه ها برای درمان برخی عارضه های خاص در ارتودنسی استفاده می شود اما همه اینها یک چیز مشترک دارند: ممکن است برای رسیدگی به تعدادی از شرایط خاص ارتودنسی استفاده شوند، اما همه آنها یک چیز مشترک دارند: پایگاه محکمی برای حرکت دادن دندان ها به موقعیت بهتر به شمار می روند.

حرکت دندان:

ممکن است تعجب آور باشد که دندان ها با تمام ظاهر محکم خود به راحتی حرکت کنند. این امر بدین دلیل است که دندان ها به طور مستقیم به استخوان متصل نیستند بلکه واسطه ای به نام رباط آنها را به استخوان متصل کرده است. با استفاده از نیروی کنترل شده، دندان ها را می توان به آرامی در استخوان فک به حرکت درآورد. این حرکت مانند حرکت دادن یک چوب در شن و ماسه است. البته برای حرکت دادن چوب لنگری قوی مانند پاهای خود را در اختیار دارید. در ارتودنسی اغلب دندان های آسیاب با ریشه های متعدد خود پایه محکمی برای حرکت دادن دندان ها هستند. اما گاهی دندان های عقب به تنهایی برای این کار کافی نیستند.

برای مثال، اگر یک فضای بسیار بزرگ بین دندان ها بسته شود، یعنی دندان های عقب به جلو بروند و دندان های جلو به عقب کشیده شوند، این امر می تواند منجر به ناهماهنگی و اشکال در جویدن شود. در موارد دیگر، ممکن است لازم باشد دندان های جلو به جای عقب به سمت جلو کشیده شوند. در این صورت دندان های عقبی کاری نمی توانند بکنند. در این جاست که بیمار به هدگیر ارتودنسی نیاز خواهد داشت.

انواع هدگیر:

برخی از انواع هدگیر دارای بندهایی پشت سر یا گردن هستند. آنها از کل سر به عنوان یک لنگرگاه استفاده می کنند. انواع دیگر، به نام هدگیر کشش معکوس، دارای بندی است که بر روی چانه یا پیشانی قرار می گیرد؛ آنها می توانند دندان ها را به جلو بکشند. هدگیر ارتودنسی می تواند رشد ساختارهای صورت را تحت تاثیر قرار دهد. به همین دلیل معمولا در کودکان و نوجوانانی دیده می شود که رشد آنها هنوز کامل نشده است. هدگیر معمولا برای دوره کوتاهی ۱۲ ساعت در روز استفاده می شود.

هرچند که هدگیرها ظاهر جالبی ندارند، اما بسیار سریع تر از بریس های ارتودنسی قادر به حرکت دادن دندان به موقعیت مناسب خود هستند. می توانید زمان استفاده از این وسیله را به زمان هایی محدود کنید که در خانه هستید تا تداخلی با برنامه روزمره و اجتماعی شما نداشته باشد.

منبع

gillettedental

نصب بریس لینگوال: مراحل و مراقبت های ضروری

نصب بریس لینگوال به دلیل آنکه پشت دندان متصل می شود بسیار پیچیده تر از بریس های سنتی است. اما مزایای آن برای برخی از بیماران به قدری است که چشم پوشی از این روش را دشوار می سازد. چهار مرحله زیر در نصب بریس های لینگوال در هر بیمار ضروری است.

گام اول:

برای نصب بریس لینگوال دندانپزشک از یک قالب پلاستیکی برای قالب گیری دندان ها استفاده می کند.

گام دوم:

قالب گرفته شده از دندان آزمایشگاه فرستاده می شود و آزمایشگاه از قالب برای ایجاد براکت های سفارشی استفاده می کند. معمولا ساخت براکت های سفارشی یک یا دو هفته طول می کشد.

گام سوم:

در جلسه دوم با دندانپزشک، براکت ها به پشت دندان ها چسبانده می شوند. سیم نیز بین براکت ها نصب می شود تا فشار لازم برای حرکت دندان ها ایجاد شود. برنامه معاینه بریس ها و حرکت دندان ها باید طبق توصیه دندانپزشک پیشگیری شود.

گام چهارم:

معمولا پس از برداشتن بریس های لینگوال از ریتینر استفاده می شود تا از عدم بازگشت دندان ها به محل قبلی اطمینان حاصل شود.

بسته به پیچیدگی کار دندانپزشکی مورد نیاز، هر فرد ممکن است به مراحل بیشتری برای درمان خود نیاز داشته باشد. برای مثال، ممکن است برای تسهیل حرکت دندان ها، یک یا چند دندان در برخی از بیماران کشیده شود. برخی دیگر ممکن است برای تسریع حرکت دندان ها به استفاده از هدگیر مجبور شوند. پیش از شروع پروسه درمان دندانپزشک شما را از نیازها و مراحل درمان آگاه خواهد کرد.

مراقبت از دندان ها پس از نصب بریس لینگوال:

پس از نصب بریس لینگوال تبعیت از توصیه های دندانپزشک از اهمیت بالایی برخوردار است. مراقبت صحیح از بریس ها صحت و نتیجه مطلوب درمان را تضمین می کند. عدم مراقبت صحیح به معنی افزایش طول درمان و حتی در برخی موارد آسیب به دندان ها است.

از آنجا که بریس های لینگوال پشت دندان متصل می شوند، غذاها به راحتی در این مکان گیر می کنند. احتمالا دندانپزشک مراجعه منظم برای جرمگیری و استفاده از دهانشویه فلوراید را به شما توصیه خواهد کرد. همچنین می توانید تکنیک های مناسب برای تمیز کردن براکت ها را نیز از دندانپزشک خود اموزش ببینید. احتمالا پس از مدتی متوجه می شوید که مصرف کدام غذاها سخت و کدام غذاها راحت تر است.  احتمالا مسواک زدن دندان پس از هر بار مصرف مواد غذایی نیز به شما در در حل مشکل می تواند کمک کند.

منبع

hda-online

بریس لینگوال: رفع مشکل دیده شدن بریس ارتودنسی

هر چه درمان های دندانپزشکی پیچیده تر، در دسترس تر و متنوع تر می شوند، اگاهی مراجع از تنوع روش های و گزینه ها اهمیت بیشتری می یابد. بریس لینگوال یکی از آن پیشرفت هایی است که نیاز بسیاری از بیماران بالغ را برطرف کرده است. مشکل بسیاری از بزرگسالان دیده شدن بریس های فلزی از بیرون و کاهش اعتماد به نفس آنان بود. اما در حال حاضر این مشکل حل شده است. در این مطلب شما را با بریس لینگوال و سوالات رایج در مورد آن آشنا می کنیم.

بریس لینگوال چیست؟

این نوع بریس دقیقا مشابه سایر بریس های سنتی عمل می کند. تنها تفاوت آن این است که بریس های لینگوال پشت دندان قرار می گیرند. بنابراین براکت ها و سیم ها به طور موثری پنهان می شوند.

مزیت بریس های لینگوال:

مهمترین مزیت بریس های لینگوال پنهان بودن آنها است. این بدان معنی است که افراد می توانند بدون خجالت از دریافت درمان ارتودنسی از مزایای آن بهره مند شوند. بسیاری از بزرگسالان از دیده شدن بریس و براکت روی دندان خود راضی نیستند و به دلایل زیبایی شناختی از درمان طفره می روند. با استفاده از این روش افراد می توانند زندگی عادی خود را از سر بگیرند و بدون کاهش اعتماد به نفس در ملاقات های کاری و شرایط اجتماعی حاضر شوند.

شاید بهترین مراجعان برای بریس های لینگوال افراد مشهور باشند که می توانند بدون تغییر در چهره و لبخند خود در انظار عمومی ظاهر شوند.

معایب این روش:

تنها نکته قابل توجهی که در مقایسه با سایر روش های درمانی ارتودنسی در بریس های لینگوال مشاهده می شود اذیت شدن بیمار در برخی موارد است. از آنجا که بریس های لینگوال به پشت دندان متصل می شوند برخی از بیماران به زمان بیشتری برای عادت کردن به آن نیاز دارند. در طی این مدت تمیز کردن دندان، جویدن، بلعیدن و صحبت کردن می تواند دشوار باشد.

از آنجا که جسم جدیدی وارد دهان شده است، ممکن است برخی افراد به صورت ناخودآگاه بریس ها را دائما با زبان خود لمس کنند. بنابراین زخم شدن زبان در تماس مداوم با براکت از دیگر معایب این روش است. بهتر است در چند روز اول سعی کنید با زبان به بریس ها فشار وارد نکنید.

از دیگر مشکلاتی که این روش دارد اشکال در نواختن آلات موسیقی دهانی و ورزش کردن است. بنابراین در صورتی که در هر یک از این حوزه ها فعالیت دارید بهتر است دندانپزشک خود را از این امر آگاه کنید. ممکن است لازم باشد شما از روش دیگر یا نوع دیگری از بریس های لینگوال بهره ببرید.

منبع

hda-online

عوارض اپیسکتومی پس از درمان

اپیسکتومی به درمانی بسیار حساس برای رفع عفونت در پایه دندان و پیشگیری از عود عفونت و نیاز به عصب کشی مجدد اطلاق می شود. این درمان از این جهت حساس است که در صورت عود عفونت احتمال نیاز به کشیدن دندان بیشتر می شود. عوارض اپیسکتومی بسیار نادر است، اما به طور معمول اندودونتیست در جلسات مشاوره اولیه شما را از آنها آگاه می کند. اطلاع از خطرات جراحی ضروری است و در صورتی که جراح شما را از آنها مطلع نکرد خود در این مورد با او صحبت کنید. در غیر این صورت بهتر است فرد دیگری را برای انجام کار بیابید.

عوارض اپیسکتومی:

ثابت شده است که این روش تحت نظر یک اندودنتیست یا دندانپزشک واجد شرایط و با تجربه در اغلب موارد موفقیت آمیز است. اصلی ترین عوارض اپیسکتومی ناموفق بودن آن است. در این موارد معمولا لازم است دندان کشیده شود و راهی به جز استفاده از یک جایگزین مصنوعی باقی نمی ماند. سایر عوارض جانبی عبارتند از آسیب عصبی و عفونت های سینوسی.

آسیب عصبی:

خطر آسیب عصبی بسیار به محل دندان تحت درمان در دهان شما وابسته است. اگر دندان بیمار در فک پایین و در انتهای دهان قرار داشته باشد، خطر آسیب عصب بیشتر خواهد بود، زیرا اینجا محل اعصاب بسیار مهمی از جمله عصب مندیبولار است.

یک دندانپزشک حرفه ای باید از میزان عوارض اپیسکتومی آگاه باشد. احتمال دارد که قبل از اپیسکتومی از دندان رادیوگرافی تهیه شود. بدین ترتیب فاصله ریشه دندان تا اعصاب مهم مشخص می شود. با توجه به میزان خطر احتمالی تناسب این روش برای شما بررسی خواهد شد.

عفونت سینوسی:

همانند آسیب عصبی، خطر عفونت سینوسی نیز به محل قرارگیری دندان در دهان شما وابسته است. اگر دندان در فک فوقانی نیاز به جراحی داشته باشد، شما در معرض خطر بیشتری برای انتقال عفونت به سینوس ها پس از اپیسکتومی قرار خواهید داشت. در تلاش برای جلوگیری از این اتفاق، دندانپزشک یا اندودنتیست معمولا برای شما آنتی بیوتیک تجویز خواهد کرد. لازم به ذکر است که این داروهای تجویزی می توانند با دیگر داروهای مصرفی شما تداخل داشته باشند. بنابراین دندانپزشک را از داروهای مصرفی خود آگاه سازید.

زمان تماس با متخصص:

در صورتی که در ناحیه انجام اپیسکتومی دچار درد شدید و تورم هستید، بلافاصله با دندانپزشک تماس بگیرید. این امر می تواند نشانه ای از آسیب عصبی باشد و بنابراین مهم است که منطقه مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرد و درمان مناسب برای آن اتخاذ شود.

در برخی موارد ممکن است در اطراف دندان جراحی شده یک فیستول بدون درد ظاهر شود. فیستول ها جوش های کوچکی هستند که اغلب نسبتا خیلی سریع به حالت عادی برمی گردند. با این حال گاهی دوباره عود می کنند، که نشانه ای از وجود عفونت است. در صورت مشاهده چند باره فیستول برای پیشگیری از انتشار عفونت به دندانپزشک مراجعه کنید.

منبع

hda-online

اپیسکتومی چیست: روش انجام و دوره بهبودی

اپیسکتومی روشی در دندانپزشکی است که در آن هر بافت آلوده و عفونی در طول عصب کشی برداشته می شود. این روش از این نظر اهمیت دارد که برای جلوگیری از عفونت های آینده و به نوبه خود عصب کشی مجدد ضروری است. اگر بعد از یک عصب کشی مجددا عفونت رخ دهد، یا باید یک عصب کشی دیگر انجام شود یا به جراحی گسترده تری برای حل مشکل نیاز است.

چرا اپیسکتومی انجام می شود؟

این روش برای حذف بافت آلوده و عفونی انجام می شود که در طی یک عصب کشی پیدا می شود. با حذف این بافت، کانال ریشه می تواند به طور کامل بهبود یابد. این روش برای جلوگیری از تکرار عفونت نیز انجام می شود.

آمادگی قبلی برای درمان:

قبل از انجام اپیسکتومی برای بیمار، دندانپزشک درخواست انجام رادیوگرافی از دندان آسیب دیده و استخوان اطراف آن را می دهد. بیماران از چند روز قبل از دهان شویه ضدعفونی استفاده می کند، دوره ای از آنتی بیوتیک را دریافت خواهد کرد و برای مبارزه با التهاب داروهایی برای او تجویز می شود. سابقه پزشکی و دارویی بیمار نیز بررسی می شود.

نحوه انجام این روش:

دندانپزشک ابتدا بافت لثه را می برد و آن را از روی دندان برمی دارد تا به ریشه دندان دسترسی پیدا کنند. قسمت کوچکی از نوک ریشه و بافت آلوده حذف خواهد شد. سپس با استفاده از رنگی مخصوص شکاف ها و ترک های دندان مشخص می شود تا احتمال نیاز به کشیدن دندان بررسی شود. در آخر کانال دندان پاکسازی و بسته خواهد شد. از دندان و ناحیه اطراف آن دوباره رادیوگرافی گرفته می شود تا از موفقیت آمیز بودن روش اطمینان حاصل شود. پس از آن اندودنتیست بافت را به جای خود باز می گرداند و بخیه می زند.

ریسک های مرتبط با اپیسکتومی:

یکی از بزرگترین خطرات این روش شکست جراحی است. در صورتی که جراحی موفقیت آمیز نباشد، دندان بیمار باید کشیده شود. سایر خطرات احتمالی در این روش عبارتند از آسیب به سینوس ها، عفونت، احتقان و آسیب عصبی. اگر بیمار دچار تورم، درد یا فیستول شود، باید در اسرع وقت با دندانپزشک خود تماس بگیرد.

دوره بهبودی:

ممکن است بیمار تا چند روز دچار درد و تورم باشد. مقداری کبودی و تورم نیز طبیعی است. غذا خوردن و نوشیدن بیمار تا چند روز محدود خواهد شد. بیمار امکان مسواک زدن روی ناحیه جراحی شده را نخواهد داشت. دندانپزشک برای بیمار آنتی بیوتیک و داروهای ضروری را تجویز خواهد کرد. بیمار در دوره بهبودی نباید سیگار بکشد. اغلب بیماران طی دو هفته پس از جراحی به طور کامل بهبود می یابند.

منبع

healthguideinfo