کاشت نگین روی دندان: سوالات رایج

نگین های مورد استفاده بر روی دندان در انواع و اشکال مختلف ارائه می شوند. مهم ترین مواد تشکیل دهنده این نگین ها کریستال های شیشه ای، طلای زرد یا سفید ۱۸، ۲۲ یا ۲۴ عیار است که به طور خاص برای استفاده دندان ساخته شده است. امروزه کاشت نگین روی دندان از محبوبیت زیادی بین جوانان برخوردار شده است که در ادامه شما را با جزئیات آن آشنا می کنیم.

در بین انواع نگین ها معمولا نگین های کریستالی از همه ارزان تر هستند. این نگین ها دارای یک پوشش مخصوص در پشت هستند و برش آنها به نحوی است که نور را منعکس می کنند. در حال حاضر برای کاشت نگین روی دندان همانند قبل از روش های حفاری و مته استفاده نمی شود. بلکه نگین با استفاده از مواد کامپوزیتی روی دندان متصل می شود.

عمر کاشت نگین روی دندان:

از انجایی که در کاشت از حفاری استفاده نمی شود، این روش قابل بازگشت است. بنابراین هر زمان که بیمار بخواهد می تواند نگین را توسط دندانپزشک از روی دندان خود بردارد. به طور معمول عمر نگین روی دندان چیزی بین ۶ ماه تا یک سال است.

آیا وجود نگین روی دندان حس می شود؟

به طور معمول ضخامت این نگین ها کمتر از یک میلیمتر و قطر آن بین دو تا سه میلی متر است. در ابتدا حضور چیزی روی دندان احساس متفاوتی به شما خواهد داد. اما بعد از چند روز به نگین عادت می کنید و دیگر حضور آن را حس نخواهید کرد.

آیا کاشت نگین روی دندان به آن آسیب می زند؟

خیر! کاشت نگین در صورتی که با استفاده از حفاری همراه نباشد، همانند یک بریس ارتودنسی عمل خواهد کرد. بنابراین کل پروسه نصب و حذف آن را می توان با درمان ارتودنسی مقایسه نمود. زمانی که نگین برداشته می شود، دندان برای حذف سایر بقایای مواد چسبنده پولیش می شود.

آیا نگین مانع از مسواک زدن می شود؟

خیر! حضور این سنگ ها اختلالی در روند بهداشت دهان و دندان نخواهد داشت. با این حال، بهتر است تا ۲۴ ساعت پس از نصب نگین از مسواک برقی روی آن استفاده نشود.

اگر نگین افتاد و آن را خوردیم چطور؟

نگین های کریستالی یا طلایی بسیار کوچک هستند و هیچ لبه تیزی ندارند. اساسا آسیبی به شما نمی زنند و همانند سایر مواد زائد به روش طبیعی از بدن شما دفع می شوند.

آیا می توانم دندان های خود را جرم گیری کنم؟

بله، می توانید و باید دندان های خود را به طور مرتب توسط دندانپزشک جرم گیری کنید. کاشت نگین روی دندان اختلالی با جرم گیری ندارد. ناحیه زیر نگین با مواد پرکننده مهر و موم شده است و عاری از باکتری است. نواحی اطراف و بالای آن را نیز می توان با مقداری دقت کاملا تمیز نمود.

منبع

decodent

تاثیر سوراخ کردن لب در بهداشت دهان و دندان

در سال های اخیر، سوراخ کردن زبان و لب به ویژه در میان جوانان بیشتر و بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. اگر تصمیم به انجام این کار گرفته اید بهتر است ابتدا کمی با تاثیر سوراخ کردن لب در بهداشت دهان و دندان آشنا شوید. سپس می توانید دوباره به تصمیم خود فکر کنید.

تاثیر سوراخ کردن لب در بهداشت دهان و دندان:

سوراخ کردن لب، زبان، یا هر جای دیگری از دهان شما به معنی حضور مادام العمر چیزی خارجی در دهان شماست. وجود این شی فلزی موجب بروز مشکلات بهداشتی زیادی می شود که در ادامه به آنها اشاره می کنیم.

بوی بد دهان:

مهمترین تاثیر سوراخ کردن لب در بهداشت دهان و دندان بوی بد دهان است. استفاده از فلز روی زبان یا لب می تواند محل جدیدی را برای تجمع باکتری ها ایجاد کند. مسواک کردن اطراف این فلز دشوار خواهد بود. بنابراین اگر به طور مرتب نتوانید محل را به طور کامل تمیز کنید، پس از مدتی دهان شما بد بو خواهد شد.

بیرون ریختن تف:

سوراخ کردن دهان تولید بزاق را افزایش می دهد. بزاق می تواند به مبارزه با ایجاد پوسیدگی کمک کند، اما احتمالا بیرون پاشیدن تف در حین حرف زدن را نیز افزایش می دهد.

عفونت، درد و تورم:

حتی اگر شما زبان و لب خود را در محیطی کاملا استریل سوراخ کرده باشید، احتمالا ابتلا به عفونت پس از سوراخ کردن بسیار بالاست. دهان شما محل مرطوبی است که آن را به مکان فوق العاده ای برای باکتری ها تبدیل می کند. در نتیجه به راحتی ممکن است دچار عفونت شوید. محل را از نظر وجود تورم بررسی کنید، زیرا ممکن است زبان به قدری تورم کند که راه هوایی را ببندد. درصورتی که در محل سوراخ کردن دچار خارش و سوزش هستید، سریعا به پزشک مراجعه کنید.

اشکال در معاینات دندانپزشکی:

از آنجا که استفاده از این روش به معنی کاشت فلز در دهان است، ممکن است رادیوگرافی با اختلال همراه شود. در صورتی که در دهان خود فلز دارید، این موضوع را به دندانپزشک اطلاع دهید تا تغییرات لازم را انجام دهد.

دندان ترک خورده:

اکثر افرادی که دارای سوراخ لب و یا زبان هستند، دچار وسوسه بازی با آن می شوند. این امر می تواند شانس ترک خوردن دندان را افزایش دهد. فلز روی زبان یا لب شما می تواند به کارهای انجام گرفته روی دندان مانند پرشدگی ها، بریس، بریج و تاج نیز آسیب وارد کند.

فرسایش مینای دندان:

مالش دائمی فلز به مینای دندان باعث می شود که در طول زمان مینا تخریب شده و دندان در معرض خطر حساسیت و پوسیدگی قرار گیرد. در عین حال، هر چند رایج نیست اما فلز روی زبان ممکن است باعث ایجاد فاصله بین دو دندان جلو شود.

تحلیل لثه:

دیگر تاثیر سوراخ کردن لب در بهداشت دهان و دندان تحلیل لثه است. حدود ۳۵ درصد از افرادی که به مدت ۴ سال یا بیشتر دارای سوراخ روی زبان بوده اند دچار تحلیل لثه می شوند. حرکت فلز و تماس آن با لثه باعث تحلیل رفتن آن و قرارگیری ریشه در معرض محیط دهان می گردد. سوراخ کردن زبان باعث تحلیل لثه های پشت دندان جلو و سوراخ کردن لب باعث تحلیل لثه جلو دندان ها می شود.

بیماری های پریودنتال:

تحلیل لثه ای که درمان نشود و در واقع پیشرفت کند، می تواند به بیماری های پریودنتال ختم شود. درمان این نوع بیماری ها دشوارتر است و اغلب با از دست رفتن دندان همراه است.

آسیب عصبی:

گاهی اوقات سوراخ کردن زبان می تواند باعث بی حسی آن شود. در اغلب موارد بی حسی موقتی است اما گاهی می تواند دائمی شود. از بین رفتن جوانه های چشایی در بخشی از زبان نیز باعث می شود طعم و مزه مواد خوراکی را کمتر حس کنید.

منبع

silveradofamilydental

لومینیرز چیست و تفاوت آن با سایر روش ها چیست؟

لومینیرز گزینه ای محبوب بین انواع روکش های موجود در بازار است. این روش به حداقل آماده سازی نیاز دارد یا اصلا نیازی به آماده سازی ندارد. به همین دلیل در صورت امکان استفاده از این روش، برای دندانپزشک و بیمار جذاب است. این تکنیک برای افرادی قابل استفاده است که دارای فاصله بسیار کمی بین دندان ها است یا دچار تنها مقدار ناچیزی انحراف در دندان ها است.

تفاوت لومینیرز با ونیر:

وینرهای سنتی ضخیم هستند. به همین دلیل برای استفاده از آنها باید مقداری از ساختار دندان تراشیده شود. این امر می تواند تجربه ای دردناک برای بسیاری از بیماران باشد. اما لومینیرز از این جهت منحصر به فرد است که ضخامت آن بسیار کم (حدود ۰٫۲ میلی متر) است و در عین حال بسیار شفاف است. به همین دلیل ظاهر طبیعی مینای دندان را تداعی می کند. برای استفاده از لومینیرز نیازی به ساییدن لایه بیرونی دندان نیست. پس از تکمیل روش، فرد دچار حساسیت دندان یا ناراحتی نمی شود. به طوری که بلافاصله پس از درمان فرد احساس طبیعی بودن دارد. پس از استفاده از لومینیرز فرد می تواند هر چیزی که بخواهد بخورد و بنوشد.

مزایای لومینیرز:

  • روشی بدون درد
  • عدم بروز حساسیت
  • سفید شدن دندان با دوام بالا
  • روندی سریع و آسان

روش نصب:

لومینیرز را می توان در دو جلسه نصب کرد. در اولین جلسه یک قالب سفارشی از دندان های بیمار گرفته می شود. سپس با مشورت شما و دندانپزشک سایه ای مناسب دندان های شما انتخاب می شود. در جلسه دوم، تناسب و سایه روکش بررسی می شود و به سادگی روی دندان های شما نصب می شود تا لبخندی زیبا و سفید داشته باشید.

استفاده از این روش می تواند برای مشکلات زیر امکان پذیر باشد:

  • دندان های شکسته و یا ترک خورده
  • دندان های دچار لک
  • دندان های فاصله دار
  • در هم ریختگی جزئی دندان
  • تغییر دندان به دلیل پوسیدگی
  • دندان های کوچک
  • لبخند هالیوودی
  • جایگزین بریس

جایگزین های لومینیرز:

لومینیرز تنها روکش موجود در بازار نیست. با این حال به شدت محبوب هستند و برای بیشتر مشکلات جزئی دندان به کار می روند. این روش به دلیل سرعت ایجاد تغییر در دهان و دندان و عوارض کم مورد علاقه بیماران است. اما این روش مناسب تمام شرایط دندان نیست. برای دندان های به شدت در هم ریخته حتما باید از ارتودنسی یا ونیرهای مخصوص استفاده کرد. در صورت امکان، برای افراد حساس به ظاهر دهان می توان از بریس های شفاف ارتودنسی استفاده کرد.

به عنوان جایگزین این روش برای سفید کردن دندان، می توان از روش های لیزر یا کیت های سفید کننده خانگی استفاده کرد.

برای دندان های فاصله دار یا ترک خورده نیز می توان به جای این روش از باندینگ استفاده کرد. این روش ها هزینه ای نسبتا پایین دارند و سرعت انجام کار بالاست. با این حال برای انتخاب بین گزینه های درمان دندانپزشک شما را معاینه خواهد کرد و بهترین روش را به شما پیشنهاد خواهد داد.

منبع

acedentalresource

انواع لیزرهای دندانپزشکی: تنوع گزینه های درمان

استفاده از لیزر در انواع روش های درمانی دندانپزشکی رایج تر از قبل شده است. انواع لیزرهای دندانپزشکی به دو دسته تقسیم می شوند. اداره غذا و داروی آمریکا (FDA) لیزرهای بافت سخت و نرم را برای استفاده در درمان دندان های افراد بالغ و کودکان تأیید کرده است. از آنجایی که لیزرهای دندانی دارای ویژگی جذب منحصر به فردی هستند، از هر یک از آنها برای انجام روش های دندانپزشکی خاصی استفاده می شود.

انواع لیزرهای دندانپزشکی:

لیزرهای بافت سخت:

لیزرهای بافت سخت دارای طول موجی هستند که توسط هیدروکسی آپاتیت (کلسیم فسفات موجود در استخوان و دندان) و آب به راحتی جذب می شوند و به همین دلیل برای برش ساختار دندان موثر هستند.

استفاده اولیه از لیزر بافت سخت بریدن استخوان و دندان با دقت بسیار زیاد است. لیزرهای بافت سخت اغلب در آماده سازی یا شکل دادن به دندان ها برای باندینگ، حذف مقادیر کوچک ساختار دندان و تعمیر مقداری از فرسودگی پرشدگی دندان استفاده می شوند.

لیزرهای نرم بافت:

در بین انواع لیزرهای دندانپزشکی لیزر بافت نرم دارای طول موجی است که به راحتی توسط آب و هموگلوبین جذب می شود و در نتیجه آن را برای مدیریت بافت نرم موثرتر می کند. از این ابزار به عنوان بخشی از درمان پریودنتال و برای کشتن باکتری ها و فعال سازی دوباره رشد بافت ها استفاده می شود. لیزر دی اکسید کربن آسیب به بافت اطراف را کاهش می دهد و بافت را سریع تر از روش فیبر نوری حذف می کند.

لیزرهای بافت نرم همزمان با انعقاد رگ های خونی و انتهای عصب عمل می کنند. به همین دلیل است که بسیاری از افراد بعد از استفاده از لیزر تقریبا هیچ دردی حس نمی کنند. همچنین در لیزرهای بافت نرم بهبودی بافت ها سریع تر انجام می شود. به همین دلیل است که استفاده از این روش هر روز در دندانپزشکی زیبایی رواج بیشتری می یابد.

علاوه بر لیزرهایی که برای برش دهی و شکل دادن به بافت های سخت و نرم مورد استفاده قرار می گیرند، سایر انواع لیزرهای دندانپزشکی به طور خاص برای مشاهده داخل دندان و سلول ها با استفاده از توموگرافی کوئری نوری، یک روش تصویربرداری غیر تهاجمی، طراحی شده اند.

طبق تحقیقات استفاده از انواع لیزرهای دندانپزشکی با عوارض خاصی در بیماران همراه نیست و برای تمام گروه های سنی مجاز شمرده می شود. این شیوه درمانی با کاهش مدت زمان بهبودی، خونریزی و درد بیمار دارای مزیت های بسیاری بر دیگر روش های درمانی است. به همین دلیل افزایش آگاهی بیماران از تنوع گزینه های درمان می تواند به ایجاد تجربه بهتر از دندانپزشکی برای آنان کمک کند.

منبع

yourdentistryguide

کاربری لیزرهای بافت سخت و نرم در دندانپزشکی

لیزرهای دندانپزشکی بر اساس طول موج به دو نوع بافت سخت و نرم تقسیم می شوند. از هر یک از این دو نوع ابزار در حوزه خاصی از دندانپزشکی استفاده می شود. در ادامه شما را با کاربری لیزرهای بافت سخت و نرم در دندانپزشکی آشنا می کنیم.

کاربری لیزرهای بافت سخت و نرم در دندانپزشکی:

کاربری لیزر بافت سخت:

آشکارساز حفره:

از این نوع لیزر برای شناسایی زودهنگام حفره ها استفاده می شود. شناسایی دقیق و زودهنگام حفره به ترمیم به موقع و پیشگیری از وارد آمدن هزینه اضافه کمک زیادی می کند.

پر کردن دندان ها/آماده سازی دندان:

لیزرهای دندانی بافت سخت می توانند نیاز به تزریق بیحسی موضعی و مته دندان پزشکی سنتی را از بین ببرند. لیزرهای مورد استفاده در پر کردن دندان قادر به کشتن باکتری های واقع در حفره هستند که به طور بالقوه منجر به بهبود ترمیم دندان می شود. با این حال، لیزرهای دندانی برای جایگزینی پرکننده های آمالگام یا تاج مناسب نیستند.

حساسیت دندان:

از لیزرهای دندانپزشکی می توان برای بستن tubules (واقع در ریشه دندان) استفاده کرد که مسئول حساسیت دندان به مواد گرم و سرد است.

کاربری لیزر بافت نرم:

افزایش طول تاج:

از کاربری لیزرهای بافت سخت و نرم در دندانپزشکی می توان به شکل دهی به بافت لثه (لیزر بافت نرم) و استخوان (لیزر بافت سخت) اشاره کرد. از این روش های ترمیمی برای ایجاد پایه بهتر برای سایر روش های درمانی بهره گیری می شود.

لبخند لثه ای:

لیزرهای دندانی میتوانند بافت لثه را تغییر دهند تا ساختار بیشتری از دندان به نمایش گذاشته شود و ظاهر لبخند بهبود یابد.

اتصال عضلانی (Frenula):

از لیزرهای بافت نرم برای فرنکتومی استفاده می شود. این روش درمانی برای کودکانی ایده آل است که دچار اتصال بیش از حد زبان به کف دهان هستند و تغذیه و صحبت کردن آنها دشوار است. این مشکل به دلیل حرکات محدود زبان ایجاد می شود.

ضایعات بافت نرم (Epulis):

از لیزرهای دندانپزشکی می توان برای برداشتن بدون درد ضایعات بافت نرم استفاده کرد که اغلب به دلیل استفاده از پروتزهای نامناسب ایجاد می شوند.

دیگر موارد کاربری لیزرهای بافت سخت و نرم در دندانپزشکی:

مشاهده تومورهای دندان و لثه:

توموگرافی نوری روشی ایمن برای مشاهده دندان ها و لثه ها در زمان واقعی است.

تومورهای خوش خیم:

ممکن است از لیزرهای دندانپزشکی برای حذف بدون درد تومورهای خوش خیم از لثه، سقف دهان، دو طرف گونه ها و لب ها استفاده شود.

زخم های سرد:

لیزرهای دندانپزشکی باعث کاهش درد ناشی از زخم های سرد و به حداقل رساندن زمان بهبودی میشوند.

بازسازی عصب:

از Photobiomodulation  می توان برای بازسازی عضلات آسیب دیده، رگ های خونی و زخم ها استفاده کرد.

آپنه خواب:

در مواردی که آپنه خواب ناشی از رشد بیش از حد بافتی در ناحیه گلو باشد (که بعضی اوقات با افزایش سن رخ می دهد)، می توان از یووالوپلاستی مبتنی بر لیزر برای تغییر شکل گلو و رفع مشکلات تنفس مرتبط با آپنه خواب استفاده کرد.

سفید کردن دندان ها:

لیزرهای دندانی می توان برای برای سرعت بخشیدن به فرآیند سفید کردن دندان ها استفاده شود. نتیجه بخشی این روش بسیار سریع تر از سایر روش های زیبایی است.

کاربری لیزرهای بافت سخت و نرم در دندانپزشکی به همین موارد محدود نمی شود. هر روز استفاده از این ابزارها در حوزه های متعدد گسترش می یابد و آینده درخشانی پیش روی این روش درمانی دیده می شود.

منبع

yourdentistryguide

حداقل سن برای ایمپلنت: معیارهای لازم

در حال حاضر روش های ایمپلنت دندان یکی از محبوب ترین روش های دندانپزشکی است. این روش مزایای متعددی برای کسانی دارد که یک یا چند دندان خود را از دست داده اند. اما حداقل سن برای ایمپلنت چیست و چه عوامل دیگری در امکان استفاده از این روش دخیل هستند.

عوامل متعددی وجود دارد که در تصمیم گیری در مورد نیاز و نتیجه موفقیت ایمپلنت های دندانی نقش دارند. این عوامل عبارتند از:

بنابراین، مهم است که معیارهایی را برای انجام درمان مناسب در نقطه ای مناسب انتخاب کنید تا بهترین نتایج را بدست آورید. سن عامل مهمی است که تا حد زیادی به موفقیت ایمپلنت های دندانی کمک می کند. با افزایش سن استخوان دچار تحلیل می شود که در تعیین موفقیت پیوند ایمپلنت و همچنین عملکرد آن نقش مهمی دارد.

حداقل سن برای ایمپلنت:

ایمپلنت های دندانی در کودکانی که به طور دائمی دندان های خود را از دست داده اند به پس از بلوغ موکول می شود. این زمان به دلیل نیاز به تکمیل رشد پایه استخوان فک است. تحقیقات نشان می دهد در صورتی که درمان های ایمپلنت در استخوان های در حال رشد انجام گیرند، ایمپلنت می تواند در رشد طبیعی سایر دندان ها اختلال ایجاد کند و حتی خود با شکست مواجه شود.

در بسیاری از افراد رشد فک تا ۱۸ یا ۲۰ سالگی ادامه می یابد و از این رو توصیه می شود که درمان در افراد مبتلا به بی دندانی در ابتدای ۱۸ تا ۲۰ سالگی شروع شود. حداقل سن برای ایمپلنت در برخی موارد می تواند تا ۱۶ سالگی کاهش یابد. از آنجایی که هر فرد متفاوت است، بهتر است زمان دریافت ایمپلنت را در افراد زیر ۲۰ سال به نظر پزشک بسپارید. رشد فک را می توان با انواع آزمایش ها بررسی کرد.

حداکثر سن برای ایمپلنت:

پروتزهای ایمپلنت دندان با موفقیت در بیماران مسن انجام می شود. موفقیت این عمل به وجود مقدار استخوان کافی در بیماران بالغ و مسن بستگی دارد.

برای استفاده از این روش حداکثر سن خاصی وجود ندارد. هرکسی می تواند از این روش استفاده کند، به شرطی که فرد دارای امادگی جسمانی کافی و تراکم استخوان مناسب باشد. هر بیمار سالخورده ای که نگران زیبایی لبخند خود است می تواند از این روش استفاده کند. حتی افراد ۹۰ ساله نیز بدون مشکل خاصی این مراحل را طی کرده اند. در واقع به زبان ساده تر اغلب مراجعان این روش بالای ۶۵ سال هستند.

منبع

practo

سپراتور چیست و کاربرد آن در ارتودنسی چیست؟

ارتودنتیست ها از اقلام مختلفی برای حرکت دندان استفاده می کند. بسیاری از افراد در مورد سپراتور یا جداکننده شنیده اند اما نمی دانند این وسیله چیست یا به چه کار می آید. از این وسیله پیش از شروع درمان ارتودنسی برای ایجاد فضای کافی بین دندان های خلفی استفاده می شود.

بند ارتودنسی نوعی قدیمی از بریس است که معمولا دور دندان های مولر خلفی قرار می گیرد. این بندها از فولاد ضدزنگ ساخته شده اند و پایه محکمی برای بریس ها فراهم می کنند. از این بند می تواند دور هر دندانی استفاده کرد اما در دندان های جلو زیبا نیست.

براکت در مقابل بند ارتودنسی:

بندهای ارتودنسی نسبت به براکت های متصل شده به دندان های خلفی نیروهای جویدن را بهتر تحمل می کنند. برخی ارتودنتیست ها در ابتدای درمان از براکت های متصل به دندان استفاده می کنند. اگر بیمار چند بار براکت را از محل خود خارج کند، در این صورت ارتودنتیست به بندهای ارتودنسی متوسل می شود. این روش دوام بیشتری دارد و شانس شل شدن آن کم است. از سوی دیگر، برخی از ارتودنتیست ها از همان ابتدای درمان از بندهای ارتودنسی استفاده می کنند.

معایب بند ارتودنسی:

دلیل برخی ارتودنتیست ها برای استفاده از براکت متصل به دندان به جای بند ارتودنسی امکان بررسی وجود حفره در دندان است. با وجود بند ارتودنسی امکان بررسی دندان از نظر وجود پوسیدگی تا زمان برداشتن آن وجود ندارد. این امر یکی از معایب بندهای ارتودنسی است.

چرا از سپراتور استفاده می شود؟

برای قرار گرفتن بند ارتودنسی بین دندان، باید از سپراتور جهت ایجاد فضای کافی بین دندان استفاده کرد. در غیر این صورت جایگذاری بند با درد و فشار زیادی همراه خواهد بود و در برخی موارد ناممکن است. سپراتور یک هفته قبل از شروع درمان با بند ارتودنسی جایگذاری می شود.

انواع سپراتور:

سپراتورها دو نوع هستند: لاستیکی و فلزی. استفاده از سپراتور لاستیکی رایج تر است. ارتودنتیست با استفاده از نخ دندان و مقداری فشار این لاستیک را بین دندان جا می دهد. هنگامی که لاستیک به شکل اصلی خود بازگردد، دندان ها را از هم جدا می کند و فضای کافی را برای مراحل بعدی ایجاد می کند.

از سپراتور فلزی زمانی استفاده می شود که امکان استفاده از نوع لاستیکی وجود ندارد. زمانی که فاصله بین دندان ها بسیار کم است و نوار لاستیکی به هیچ وجه بین دندان قرار نمی گیرد، راهی به جز استفاده از نوع فلزی آن نیست.

ملاحظات پس از درمان:

پس از قرارگیری سپراتور، بیمار نمی تواند محل را نخ دندان بکشد یا از مواد غذایی چسبناک استفاده کند. بهتر است تا زمان ملاقات بعدی این نوار را به حال خود رها کنید. چنانچه سپراتور به خودی خود از بین دندان خارج شد، به معنی ایجاد شدن فضای کافی بین دندان ها است. زمانی که سپراتور به صورت خود به خود افتاد با ارتودنتیست خود برای مراحل بعد تماس حاصل فرمایید. شاید وی تشخیص دهد که نیاز به جایگذاری مجدد این نوار لاستیکی باشد. زمانی که این نوار بین دندان های شما قرار دارد، حس کردن آن در چند روز اول و وجود مقداری درد و ناراحتی طبیعی است. این درد با مسکن ها قابل رفع است.

پس از ایجاد فضای کافی بین دندان ها، ارتودنتیست می تواند درمان ارتودنسی را با جایگذاری بند آغاز کند.

منبع

askanorthodontist

ریتینر: مرحله آخر در درمان ارتودنسی

هنگامی که بریس ها برداشته می شوند و دندان ها و فک هم تراز شده اند، بیمار به طور معمول به مرحله استفاده از ریتینر وارد می شود. مرحله نگهداری در ارتودنسی به عنوان دوره ای زمانی تعریف می شود که بریس ها برداشته شده اند و دندان ها هنوز نسبتا ناپایدار اند.

علت لزوم استفاده از ریتینر:

در طول درمان با بریس، پیوستگی فیبر رباط از ریشه های دندان ها به استخوان اطراف دندان ها دچار کشیدگی و جابه جایی شده است. کشش حاصل از این فیبرها باعث می شود که دندان های مجددا در موقعیت قبلی خود قرار گیرند. با گذشت زمان، فیبرها دوباره سازماندهی می شوند و دندان ها پایدار می شوند. در طول این زمان برای سازماندهی مجدد رباط ها، از ریتینر دائمی و قابل جابجایی استفاده می شود تا موقعیت دندان ها به ثبات برسد.

توصیه های عمومی:

توصیه های مربوط به دوره نگهداری و استفاده از ریتینرها به میزان قابل توجهی بسته به هر ارتودنتیست متفاوت است. اما توصیه های زیر کلی است.

ریسک حرکت دندان:

اکثر ارتودنتیست ها یک هفته پس از برداشتن بریس به بیمار خود ریتینر می دهند. این زمان فرصتی است به آزمایشگاه برای ساخت ابزار مورد نیاز. حرکت دندان معمولا در این دوره زمانی ناچیز است. اگر مقداری دندان دچار حرکت شود، این ابزار آن را به موقعیت صحیح خود باز می گرداند. صرف یک دوره زمانی بیش از یک هفته خطر حرکت دندان به موقعیت نادرست را افزایش می دهد. مقدار حرکت از بیمار به بیمار متفاوت است و همچنین به موقعیت اصلی دندان ها بستگی دارد. اگر دندان ها به طور قابل ملاحظه ای حرکت کنند، ممکن است ریتینر دیگر روی دندان قرار نگیرد. بنابراین مهم است که در طول این دوره زمانی یک هفته ای با ارتودنتیست خود قرار ملاقات داشته باشید.

هنگامی که بریس ها برداشته می شوند، فرد احساس می کند که دندان هایش حس جدیدی دارند. سپس آزمایشگاه برای هر بیمار به صورت سفارشی ریتینر را می سازد. وقتی این ابزار ساخته می شود، ممکن است ارتودنتیست مقداری پلاستیک یا سیم ها را تغییر دهند تا از جایگیری مناسب آن روی دندان مطمئن شود. این ابزار صرفا برای حفظ موقعیت دندان ها ساخته شده است و ابزاری منفعل است. در ابتدای استفاده از این ابزار، ممکن است بیمار مقداری احساس تنگی و درد داشته باشد. این درد اغلب به دلیل مقدار کمی حرکت دندان ها پس از برداشتن بریس است.

زمان مورد نیاز برای استفاده:

استفاده تمام وقت از این ابزار توسط بیمار توصیه می شود. معمولا پس از برداشتن بریس باید به مدت ۶ ماه از این ابزار استفاده کرد. مدت زمان مورد استفاده به میزان حرکت دندان بستگی دارد. این زمان ممکن است در برخی بیماران کمتر یا بیشتر باشد. به هر حال، معمولا پس از ۶ تا ۹ ماه، بیمار می تواند فقط شب ها از ریتینر استفاده کند. در این زمان نیز باید به توصیه های ارتودنتیست عمل کرد.

منبع

bracesguide

عمر باندینگ دندان: روش های افزایش دوام

باندینگ روشی در دندانپزشکی زیبایی است که در آن دندانپزشک بر روی دندان های جلو از کامپوزیت رزین استفاده می کند. از این ماده ممکن است برای پر کردن حفره یا به عنوان بخشی از یک روشی زیبایی استفاده شود. از این ماده اغلب در مواردی استفاده می شود که شکاف بزرگی بین دندان های وجود دارد یا دندان ترک خورده، شکسته است یا لکه دار شده است. از آنجایی که رزین پلاستیکی هم رنگ دندان است به خوبی با رنگ ترکیب می شود. به همین دلیل کسی متوجه استفاده از این روش روی دندان های شما نمی شود مگر اینکه خود شما به او اطلاع دهید. در کنار مزایایی که این روش دارد، سوالی که اغلب برای بیماران پیش می آید، عمر باندینگ دندان است.

از مزایای این روش می توان به سرعت استفاده از آن اشاره کرد. اعمال این ماده تنها به ۳۰ تا ۶۰ دقیقه کار بر روی دندان نیاز دارد. بنابراین جز روش های بسیار سریع در دندان پزشکی است. از سوی دیگر نیازی به استفاده از بی حسی در این روش نیست. هر چند که در صورت تمایل بیمار ممکن است محل مقداری بی حس شود.

عمر باندینگ دندان:

همانند سایر روش های دندانپزشکی، رفتار شما پاسخ به این سوال را مشخص می کند. اکثر افراد گزارش کرده اند که توانسته اند باندینگ خود را پیش از تکرار تا ۱۰ سال در دهان خود نگه دارند. از آنجا که کامپوزیت باندینگ به اندازه مینای طبیعی دندان قوی نیست، عدم وارد آمدن فشار زیاد بر روی آن مانند فشار حاصل از دندان قروچه اهمیت زیادی در عمر باندینگ دندان دارد. چنانچه به دندان قروچه در خواب مبتلا هستید، برای سفارش نایت گارد به دندانپزشک مراجعه کنید. این گارد دهان با وجود قیمت پایینی که دارد، از آسیب به دندان های شما و روکش های آن جلوگیری می کند.

برای افزایش طول عمر باندینگ دندان باید از برخی عادات دیگر نیز اجتناب کنید. این موارد عبارتند از جویدن یخ و سر خودکار، خوردن ناخن ها و استفاده از دندان هایتان برای باز کردن بسته بندی مواد غذایی. علاوه بر این، رزین کامپوزیتی به اندازه ونیرهای پرسلین در برابر رنگ مقاوم نیستند. به همین دلیل برای افزایش طول عمر این ماده مهم است که از عاداتی مانند سیگار کشیدن، نوشیدن مقدار زیادی قهوه یا شراب و خوردن غذاهای تیره رنگ اجتناب کنید.

دو بار در روز دندان های خود را مسواک بزنید و معاینات منظم دندانپزشکی خود را دنبال کنید تا در صورت بروز مشکل برای باندینگ در مراحل اولیه ترمیم شود.

منبع

oakbrooksmiles

مضرات پستانک برای دندان های کودک

میل به مکیدن طبیعی است. به هر حال نوزادان بدین روش تغذیه می کنند. اکثر نوزادان پس از حدود شش ماه دست از این کار می کشند اما برخی به این عادت خود ادامه می دهند. زمانی که عادت به مکیدن ادامه یابد، پستانک می تواند بر رشد دندان ها تاثیر نامطلوبی بگذارد. در این مطلب به مضرات پستانک برای دندان های کودک می پردازیم.

به طور کلی پستانک مشکلی برای دندان های کودک ایجاد نمی کند. اما اگر عادت مکیدن کودک شما بعد از ۲ تا ۴ سالگی ادامه یابد، ممکن است شاهد تاثیرات نامطلوب آن بر دندان های شیری ک/ودک باشید. خبر خوب این است که حتی با وجود رشد ناصحیح دندان ها، ممکن است این اشکال با افتادن دندان های شیری و رشد دندان های دائمی خود به خود اصلاح شود.

اکثر متخصصان دندانپزشکی معتقدند که یک پستانک برای کودک بهتر از انگشت شست وی است. دلیل این امر سادگی ترک پستانک نسبت به انگشت است.

برای اطمینان از عدم ابتلا به مضرات پستانک برای دندان های کودک بهتر است زمان مکیدن را در کودک محدود کنید و حتی آن را بعد از سال اول قطع کنید.

مضرات پستانک ها برای دندان های کودک:

در ادامه برخی مضرات مکیدن طولانی مدت پستانک یا انگشت شست توسط کودک آمده است:

  • حرکت دندان های بالا به سمت خارج و دندان های پایین به سمت داخل
  • نامتقارن شدن فک بالا و پایین کودک
  • باریک شدن سقف دهان کودک

پستانک ارتودنسی:

برای کاهش هرگونه آسیب احتمالی به دندانهای کودک، استفاده از یک پستانک ارتودنسی را در نظر بگیرید. تحقیقات نشان می دهد که این نوع پستانک مشکلات کمتری نسبت به نوع سنتی آن دارد.

با نوک پستان گرد و حالت تخت در زیر آن، این پستانک از شکل رشد فک و دندان کودک تبعیت می کند. این پستانک مانند سینه مادر در دهان صدف می شود و یک عمل مکش طبیعی را ایجاد می کند. این پستانک فشار کمتری بر لثه و دندان وارد می کند.

روش های ترک پستانک:

اگر احساس می کنید وقت ترک عادت مکیدن پستانک است می توانید از راه های زیر کمک بگیرید:

  • زمانی که کودک از پستانک استفاده نمی کند وی را تشویق کنید.
  • به او احساس امنیت دهید تا به دنبال عادات خود نباشد.
  • چنانچه کودک شما به قدر کافی بزرگ شده است، از یک دندانپزشک برای توضیح مضرات پستانک برای دندان های کودک کمک بگیرید.
  • برای نشان دادن پیشرفت کودک از نمودار برچسب و جایزه استفاده کنید.
  • از سایر اعضای خانواده بخواهید شما را حمایت کنند.

منبع

turnerlim