نوشته‌ها

مینی ایمپلنت در ارتودنسی:

پیشرفت های حوزه دندانپزشکی هر روز بیشتر از دیروز می شود. این پیشرفت ها موجب تسریع روند درمان، کاهش درد و ناراحتی بیمار، عوارض درمان و هزینه های آن شده است. یکی از پیشرفت های حوزه دندانپزشکی استفاده از مینی ایمپلنت در ارتودنسی است. حتما نام مینی ایمپلنت را به عنوان یکی از روش های جایگزینی دندان از دست رفته دیده اید. اما در این روش از مینی ایمپلنت به عنوان لنگر موقت یا تکیه گاه ثابت استفاده می شود.

مینی ایمپلنت در این روش به چه کار می آید؟

از مینی ایمپلنت در حوزه ایملپنت برای جایگزینی دندان از دست رفته در بیمارانی استفاده می شود که از تراکم استخوانی خوبی برخوردارند. اما در ارتودنسی از آن به عنوان لنگر موقتی استفاده می شود. مینی ایمپلنت یک پیچ تیتانیومی کوچک است که به صورت موقت در استخوان فک کاشته می شود تا دندان ها را به سمت مورد نظر بکشد یا آن ها را در جای خود ثابت نگه دارند. پس از اتمام دوره ارتودنسی، این لنگر از استخوان خارج می شود.

نهفته بودن یا نیمه نهفته بودن دندان یکی از عوارضی است که در برخی از بیماران دیده می شود. بیرون کشیدن این دندان کار ساده ای نیست. مینی ایمپلنت در ارتودنسی می تواند این گونه دندان ها را به بیرون هدایت کند.

حرکت دندان چطور صورت می گیرد؟

برای درک نیاز به لنگر یا انکوریج باید ابتدا روش حرکت دندان آشنا شوید. زمانی که دندان با استفاده از نیروی ملایم و مداوم رو به جلو رانده می شود، استخوان فک در جهت رانده شدن نیرو تحلیل رفته و جذب بدن می شود و در ناحیه پشت دندان فضای خالی استخوان باقی می ماند. در این فضای خالی دوباره استخوان تولید می شود و فضا پر می شود. این روند در هماهنگی کامل و به کندی صورت می گیرد و باعث تکمیل روند درمان ارتودنسی می شود.

برای حرکت کردن دندان در جهت مورد نظر باید از جایگاه محکم و سفت تری به عنوان لنگر استفاده شود تا دندان ها نسبت به آن حرکت کنند. در ارتودنسی بیشتر از دندان های عقب به عنوان نقطه تگیه گاه استفاده می شود و دندان ها نسبت به آنها مرتب می شوند.

گاهی اوقات در ارتودنسی به حرکت متفاوتی نیاز است و جهت اعمال نیرو متفاوت است. اگر جهت وارد شدن نیرو به نحوی باشد که امکان استفاده از دندان های خلفی به عنوان لنگر وجود نداشته باشد، از ابزارهای دیگری برای این کار استفاده می شود. در گذشته از ابزاری تحت عنوان هدگیر به عنوان لنگر موقتی استفاده می شد. در مطالب قبل در مورد هدگیر به طور کامل توضیح داده شد. برای کسب اطلاعات بیشتر در این مورد می توانید به این مطالب رجوع کنید. به طور خلاصه، هدگیر ابزار دست و پا گیری است و ظاهر بیمار را ناخوشایند می کند. هیچ بیماری نیست که از بسته شدن این ابزار روی سرش استقبال کند. هدگیر از جمجمه به عنوان لنگر استفاده می کند. برخی از انواع هدگیر دارای بندهایی پشت سر یا گردن هستند. آنها از کل سر به عنوان یک لنگرگاه استفاده می کنند. انواع دیگر، به نام هدگیر کشش معکوس، دارای بندی است که بر روی چانه یا پیشانی قرار می گیرد؛ آنها می توانند دندان ها را به جلو بکشند. هدگیر ارتودنسی می تواند رشد ساختارهای صورت را تحت تاثیر قرار دهد. به همین دلیل معمولا در کودکان و نوجوانانی دیده می شود که رشد آنها هنوز کامل نشده است. هدگیر معمولا برای دوره کوتاهی ۱۲ ساعت در روز استفاده می شود.

تمامی موارد فوق باعث شده است که هدگیر برای بسیاری از بیماران مطلوب نباشد. نوجوانان از مسخره شدن توسط دوستان خود معذب می شوند و در درمان بزرگسالان نیز کاربرد ندارد. اما پیشرفت های دندانپزشکی باعث شده است که مینی ایمپلنت در ارتودنسی جای خود را باز کند.

چرا مینی ایمپلنت در ارتودنسی بر هدگیر ارجحیت دارد؟

استفاده از دندان های خلفی برای حرکت دادن دندان های پیش قابل اطمینان نیست. در برخی موارد دندان های خلفی فاقد ثبات کافی برای عملکرد به عنوان لنگر هستند و خود ممکن است حرکت کنند. در برخی موارد نیز باید دندان های پیش به سمت عقب کشیده شوند، اما دندان های خلفی باید در جای خود ثابت بمانند.

در این مورد از مینی ایمپلنت در ارتودنسی به عنوان نقطه ثابت کمک گرفته می شود. از این لنگر برای اعمال نیرو در جهت مخالف سیستم براکت استفاده می شود. گاهی اوقات این نیرو با استفاده از هدگیر قابل اعمال است، اما در بسیاری از بیماران این طور نیست. به علاوه، بسیاری از بیماران به استفاده از هدگیر علاقه ای ندارند. در این بیماران، استفاده از مینی ایمپلنت راه حل بسیار مناسبی است.

استفاده از مینی ایمپلنت در ارتودنسی دوره درمان را کوتاه تر می کند و ضمن برطرف شدن نیاز به هدگیر، دیگر نیازی به باند کشی نیز نیست. این روش درمانی نیاز به انجام بسیاری از جراحی های فک را نیز برطرف می کند.

با توجه به گفته های فوق، مینی ایمپلنت می تواند درمان های بسیار پیچیده را ساده کند و درمان های غیر ممکن را ممکن می سازد.

مینی ایمپلنت در ارتودنسی چطور در جای خود قرار می گیرد؟

مینی ایمپلنت در این روش مشابه ایمپلنت در استخوان کاشته می شود. اما برخلاف روند معمول، نیازی به صبر کردن برای یکپارچه سازی استخوانی نیست و از همان روز می توان درمان را برای مرتب کردن دندان ها شروع کرد. مینی ایمپلنت در ارتودنسی با استفاده از نیروهای مکانیکی در جای خود ثابت می شود.

آیا این روش درمانی درد دارد؟

شاید با دیدن تصاویر مربوط به این روش درمانی احساس ترس کنید. اما خوشبختانه کاشت و بیرون کشیدن مینی ایمپلنت با کمترین تهاجم و درد صورت می گیرد. ابتدا دندانپزشک موضع را بیحس می کند. سپس، مینی ایمپلنت را در محل مورد نظر قرار می دهد. تمام آن چیزی که حس خواهید کرد فشار اندکی است که ناشی از جای گیری ایمپلنت است. کل این روش چند دقیقه بیشتر طول نمی کشد. اگر پس از برطرف شدن اثر بیحسی دچار درد هستید، از مسکن های بدون نسخه می توانید برای کنترل درد کمک بگیرید.

منبع:

dentalcompare

 

پیوند استخوان فک: همه چیز درباره آن

زمانی که فردی با سلامت خوب دندانی را به دلیل بیماری لثه، آسیب یا عفونت دیگری از دست می دهد، ایمپلنت بهترین، بادوام ترین و ایمن ترین روش برای جایگزینی دندان از دست رفته است. ایمپلنت دندان جایگزین ریشه دندان است که در فک پیچ می شود تا دندان مصنوعی یا بریج روی آن نصب شود. ایمپلنت طبیعی ترین و مشابه ترین عملکرد را به دندان طبیعی دارد. ایمپلنت می تواند به نجات دندان های مجاور نیز کمک کند، زیرا به حمایت آنها نیازی ندارد. در برخی از موارد، پیش از شروع جراحی ایمپلنت لازم است بیمار تحت جراحی پیوند استخوان فک قرار گیرد.

چرا در برخی موارد به پیوند استخوان فک نیاز است؟

پیوند استخوان فک برای بازگرداندن وضعیت استخوان فک به حالت قبل انجام می گیرد. در برخی موارد، بیماری لثه، فقدان فشار دریافت شده از دندان روی فک ناشی از جویدن، بیماری لثه، عفونت و تروما می توانند باعث تحلیل استخوان فک شود.

حفظ و بازسازی ساختار استخوان صورت به چند دلیل ضروری است. بسیاری از روش های ترمیمی دندانپزشکی مانند ایمپلنت برای رسیدن به نتایج مثبت به استخوان محکمی نیاز دارند. این در حالی است که ضعیف بودن استخوان فک مانع از قرارگیری پست تیتانیومی در فک می شوند.

استفاده از پیوند استخوان فک تنها زمانی ضروری است که واقعا برای ایمپلنت لازم باشد و هیچ راهی برای استحکام بخشی به آن نباشد.

بنابراین به طور کلی تضعیف استخوان ممکن است به دلایل زیر صورت گیرد:

  • آسیب به صورت
  • فضای خالی پس از کشیدن دندان
  • آسیب به استخوان فک پس از کشیدن دندان
  • نقص مادرزادی
  • جراحی فک برای حذف تومور

درباره پیوند استخوان فک در دندانپزشکی:

در گذشته این روش جراحی شامل برداشتن تکه ای استخوان از قسمتی از بدن بیمار یا قسمتی از فک وی و انتقال آن به نقطه تضعیف شده در فک می شد. امروزه گزینه های جایگزین شامل گرفتن استخوان از منبعی حیوانی یا مواد مصنوعی برای تقویت استخوان از دست رفته می شود. این روش باعث می شود که به باز شدن محل دیگری برای جراحی در بدن بیمار نیازی نباشد و نتیجه درمان بسیار موفقیت آمیزتر است. پس از این روش، ماه ها طول می کشد تا مواد استخوانی با استخوان فک ادغام شوند و استحکام کافی برای قراریگری ایمپلنت در دهان فراهم آید.

زمانی که پس از پیوند استخوان فک بیمار بهبود می یابد، جراحی ایمپلنت شروع می شود. ابتدا درمان با قراردهی پست تیتانیومی در فک شروع می شود و این مرحله نیز چند ماه طول می کشد تا پست تیتانیومی با استخوان فک جوش بخورد.

انواع روش های پیوند استخوان فک:

به طور کلی دو روش برای پیوند استخوان فک وجود دارد.

اولین روش به لیفت سینوس مشهور است که در آن مقدار بافت استخوان در فک بالا در نزدیکی حفره سینوس ها را بازسازی می کنند. استخوان اطراف حفره های سینوس در فک بالا تقریبا نازک هستند. در این جراحی، سینوس ها به آرامی بالاتر برده می شوند و لایه استخوان بین فک و حفره سینوسی تقویت می شود.

روش دیگر برای پیوند استخوان فک به افزایش ریج مشهور است. در این روش ارتفاع و پهنای استخوان فک افزایش می یابد. زمانی که استخوان فک دچار تحلیل شدید شده باشد، ریج استخوان توان حمایت از ایمپلنت را ندارد. در واقع برای حمایت از ایمپلنت لازم است که استخوان دارای ارتفاع و عرض کافی باشد.

آیا می توان همزمان با پیوند استخوان فک اقدام به کاشت ایمپلنت کرد؟

برای کاشت ایمپلنت در فک لازم است که استخوان کافی وجود داشته باشد. پس از مدتی استخوان اطراف ایمپلنت را می گیرد و استخوان خود را بازسازی می کند. اما در شرایطی که فک بیمار فاقد تراکم لازم برای قرارگیری ایمپلنت باشد، نمی توان همزمان با پیوند استخوان فک جراحی ایمپلنت را نیز انجام داد. این دو عمل جراحی باید به صورت جداگانه انجام شوند. معمولا ده ماه پس از پیوند استخوان فک بیمار برای جراحی ایمپلنت ارجاع داده می شود.

دوره نقاهت پس از پیوند استخوان فک:

پس از جراحی پیوند استخوان فک مقداری ناراحتی و درد طبیعی است. ایجاد تورم و کبودی نیز انتظار می رود. با این حال، درد را می توانید با داروهای مسکن تجویز شده توسط جراح کنترل کنید. درد و کبودی از ۱۰ تا ۱۴ روز پس از جراحی برطرف می شود.

پس از جراحی، می توانید بسیاری از کارهای روزمره خود را انجام دهید. اما برای بازگشت به فعالیت های سنگین و مشغله های کاری باید با جراح خود مشورت کنید. با این حال، در چند ساعت اول پس از جراحی باید استراحت کنید.

شستشوی دهان و مصرف مایعات داغ در روز جراحی ممنوع است.

برای کنترل درد و تورم از کمپرس یخ استفاده کنید.

چند روز پس از جراحی می توانید دهان خود را با ملایمت مسواک بزنیدو

تاهفت روز پس از جراحی دهان خود را با محلول آب و نمک شستشو دهید.

مصرف سیگار پس از جراحی پیوند استخوان فک ممنوع است و فرآیند بهبودی را کند می کند.

داروهای خود را تا مدت تجویز شده به طور کامل مصرف کنید.

برای کنترل خونریزی از یک گاز استریل استفاده کنید و آن را روی محل زخم بین دندان های خود فشار دهید.

در صورتی که درد، خونریزی و تورم غیر قابل کنترل است، به دندانپزشک مراجعه کنید.

منبع:

sdperio

نشانه های شکست ایمپلنت:

دریافت ایمپلنت دندان معمولا روند قابل پیش بینی و موفقیت آمیزی است. اما همانند دیگر روش های درمانی دندانپزشکی، ممکن است همیشه جواب ندهد. پس زدن ایمپلنت موقعیت نادری است، اما اگر این اتفاق برای شما رخ داد جای نگرانی نیست. با شناخت نشانه های شکست ایمپلنت می توانید تا حدی زیادی به رفع مشکل کمک کنید.

آناتومی ایمپلنت:

بیشتر ایمپلنت ها از سه بخش تشکیل شده اند: یک بدنه تیتانیومی که در استخوان قرار داده می شود، اتصالی به نام اباتمنت و یک تاج که روی اباتمنت قرار می گیرد. اگر یکی از این قسمت ها بشکند یا لق شود، هر سه بخش دچار مشکل خواهد شد.

ایمپلنت ها از فلز ساخته شده اند، اما این روند بیولوژیکی است که به آنها امکان کارکرد صحیح را می دهد. در روندی تحت عنوان ادغام استخوانی یا (osseointegration)، بدن شما دور ایملپنت سلول های استخوانی زنده می سازد و آن را در استخوان فک محکم می کند. با گذشت زمان، استخوان سالم دور ایمپلنت را می گیرد. در صورتی که osseointegration آن طور که باید رخ ندهد، ایمپلنت با مشکل مواجه می شود.

نشانه های شکست ایمپلنت:

زمانی که استخوان فک به خوبی دور ایمپلنت را نگیرد، اولین نشانه های شکست ایمپلنت حرکت کردن آن است. در ابتدا حرکت ایمپلنت ممکن است جزئی باشد و تنها دندانپزشک متوجه آن شود، اما زمانی که ایمپلنت پس زده شود، بیمار حرکت کردن آن را به خوبی در زمان حرف زدن یا جویدن حس می کند. ایمپلنتی که پس زده شده است، به طور کاملا واضح حرکت می کند.

زمانی که ایمپلنت به خوبی در فک قرار گرفته است، احساس آن مانند دندان طبیعی خودتان است. در حقیقت، ایمپلنت به نحوی عمل می کند که متوجه حضور آن نخواهید شد. احساس وجود جسم خارجی در دهان از نشانه های شکست ایمپلنت است. این از ساده ترین نشانه هاست که هر کسی می تواند آن را شناسایی کند. حرکت ایمپلنت در دهان نه تنها درمان را با شکست مواجه می کند، بلکه می تواند آسیب جدی به فک، لثه ها و ظاهر لبخند شما وارد کند. از این رو، مراجعه سریع به دندانپزشک ضروری است.

دیگر نشانه های شکست ایمپلنت عبارتند از درد، تورم یا عفونت اما همیشه این طور نیست. در صورتی که دندانپزشک متوجه لق بودن ایمپلنت شود، برای بررسی رشد و تراکم استخوانی درخواست رادیوگرافی داده می شود. رادیوگرافی یک ایمپلنت پس زده شده به طور واضح فقدان استخوان در اطراف بخش فلزی ایمپلنت را نشان می دهد.

درد و ناراحتی:

در طول روند بهبودی، درد امری طبیعی است. اما تمایز قایل شدن بین دردی که طبیعی است با دردی که از نشانه های شکست ایمپلنت اهمیت دارد. درد تا چند روز پس از جراحی ایمپلنت طبیعی است و بخشی از روند بهبودی به شمار می رود. اما دردی که مدتها پس از جراحی، بدون بروز هیچ حادثه ای، حس می شود، از نشانه های شکست ایمپلنت به شمار می رود. هر چه سریع تر به دندانپزشک مراجعه کنید. حتی اگر چیز خاصی نباشد، از قدیم گفته اند کار از محکم کاری عیب نمی کند. هر چه زودتر به مشکل رسیدگی شود، درمان ساده تر خواهد شد.

التهاب لثه:

در حالی که پس از جراحی ایمپلنت مقداری تورم در لثه ها طبیعی است، تداوم و ادامه التهاب از نشانه های شکست ایمپلنت و محل نگرانی است. زمانی که لثه قرمز و ملتهب می شود، مطمئنا نشانه ای از عفونت است. عدم درمان عفونت باعث انتشار آن به سایر نواحی دهان و انتشار ان در خون می شود که جان بیمار را تهدید می کند. در صورتی که متوجه نشانه های التهاب شده اید، هر چه سریع تر در مراحل اولیه به دندانپزشک مراجعه کنید. زمانی که عفونت پیشروی کند، درمان آن بسیار دشوارتر می شود و درد شدیدی در بیمار ایجاد می کند. در این شرایط، دندانپزشک برای شما دوره ای از آنتی بیوتیک را تجویز خواهد کرد و باید سه بار در روز از دهان شویه آنتی باکتریال استفاده کنید. به طور طبیعی، شرایط هر بیمار متفاوت خواهد بود، اما نشانه های شکست ایمپلنت نباید نادیده گرفته شوند.

 اشکال در جویدن:

در صورتی که در هنگام جویدن مواد غذایی احساس درد و ناراحتی دارید، این نیز می تواند از نشانه های شکست ایمپلنت به شمار رود. همان طور که پیش از این گفته شد، ایمپلنت سالم نباید در هیچ زمانی و هیچ حالتی احساس عجیبی داشته باشد. ظاهر، عملکرد و احساس ایمپلنت باید همانند دندان طبیعی باشد. درست همان طور که درد در هنگام جویدن نشانه پوسیدگی دندان طبیعی است، درد در هنگام جویدن مواد غذایی با ایمپلنت نیز نشانه خوبی نیست. در صورتی که مشکل ادامه یافت، باید هر چه سریع تر با دندانپزشک صحبت کنید تا مشکل پیچیده تر نشده است.

پس زدن ایمپلنت چرا رخ می دهد؟

همان قدر که شناخت نشانه های شکست ایمپلنت در مراجعه سریع برای درمان اهمیت دارد، دانستن چرایی آن نیز در پیشگیری از وقوع آن اهمیت دارد. بدن برخی از افراد به اجسام خارجی بسیار حساس است و به آن واکنش نشان می دهد. این حالت موجب می شود که پیش از بهبودی استخوان، بدن ایمپلنت را پس بزند.

در عده دیگری از بیماران عواملی مانند بی توجهی به توصیه های دندانپزشک در مراقبت های خانگی، رعایت بهداشت دهان و دندان یا بروز حادثه ای برای دهان و دندان از عوامل پس زدن ایمپلنت به شمار می رود. عدم تراز فک نیز از جمله عللی است که موجب شکست درمان می شود. سیگار کشیدن، ابتلا به بیماری های سیستمیک، بیماری پیشرفته لثه و بی تجربگی دندانپزشک از دیگر علل پس زدن ایمپلنت در مراحل پس از بهبودی استخوان محسوب می شود.

نشانه های شکست ایمپلنت: درمان

در صورتی که متوجه وجود نشانه های شکست ایمپلنت شده اید، هر چه سریع تر به دندانپزشک مراجعه کنید. در این شرایط ایمپلنت پس زده شده برداشته می شود و دندانپزشک شرایط استخوان را بررسی خواهد کرد. در صورت لزوم برای بیمار از روش پیوند استخوان استفاده می شود. این روش باعث می شود که ایمپلنت استحکام بیشتری در فک پیدا کند. بهبودی در این روش چند ماه بیشتر طول می شود. برای پیشگیری از پس زدن ایمپلنت، لازم است بیمار مصرف دخانیات را ترک کند و بهداشت دهان و دندان خود را جدی بگیرد.

منبع:

colgate

تاثیر ایمپلنت در MRI: اشکال در تصاویر؟

از افرادی که برای MRI ارجاع داده می شوند، خواسته می شود که تمام اشیای فلزی را از خود دور کنند. اما در کسانی که دندان های خود را ایمپلنت کرده اند یا از ترمیم های فلزی در دندان های خود استفاده کرده اند، این کار امکان پذیر نیست. تاثیر ایمپلنت در MRI چیست؟

برای اینکه یک ماده با یک میدان مغناطیسی تداخل ایجاد کند، ماده باید دارای یک ویژگی به نام فرومغناطیس باشد. تیتانیوم دارای این ویژگی نیست، بنابراین نباید با میدان مغناطیسی تداخل ایجاد کند. مواد متداول فرومغناطیس شامل آهن، نیکل، کبالت و آلیاژهای این فلزات (از جمله فولاد ضد زنگ) هستند که بسیاری از آنها در مواد مورد استفاده در دندانپزشکی یافت می شوند. این فلزات میدان مغناطیسی محلی ایجاد شده توسط سیستم تصویربرداری MR در این ناحیه را مختل خواهند کرد و ممکن است باعث تاری تصویر شوند.

این مسئله از دیدگاه دندانپزشکی چطور تفسیر می شود؟

اگر آلیاژ تیتانیوم در ایمپلنت حاوی یک ماده فرومغناطیسی باشد یا اگر آلیاژ بخشی از ترمیم نهایی کرونال (یعنی تاج یا پل) باشد، بسته به مقدار مواد فرومغناطیسی (یعنی تعداد ایمپلنت ها و توزیع آنها در فک) و نوع توالی تصویربرداری که در تصویر MR مورد استفاده قرار می گیرد، تصویر در منطقه مورد نظر تا حدی دچار تاری و عدم شفافیت می شود.

بنابراین، تاثیر ایمپلنت در MRI به محل تصویر برداری بستگی دارد. اگر محل مورد نظر پا باشد و بیمار در دهان خود چند ایمپلنت داشته باشد، احتمالا این امر اشکالی ایجاد نمی کند. اما اگر محل تصویربرداری مغز باشد، تاثیر ایمپلنت در MRI بیشتر می شود و تصاویر تا حد زیادی دچار اشکال می شوند.

تاثیر ایمپلنت در MRI در چه بیمارانی مشکل ساز است؟

برخی از بیماران علاوه بر ابتلا به مشکلات دهان و دندان به سایر بیماری های جسمی نیز مبتلا هستند. از اینرو، به دفعات بیشتری برای استفاده از روش های تشخیصی مانند MRI نیاز دارند. معمولا از MRI در بیماران مبتلا به تومورهای مغزی، بیماری های سر و گردن، آسیب های نخاعی، بررسی چشم، گوش و سایر اعضای سر و بیماری های مغز و اعصاب استفاده می شود. بنابراین بهتر است در این دسته بیماران از سایر روش های ترمیمی، برای مثال پروتزهای دندانی متحرک، استفاده شود. با وجودی که آلیاژ تیتانیوم برای MRI اشکالی ایجاد نمی کند، بهتر است دندانپزشک را از بیماری های خود مطلع سازید تا در مورد سایر بخش های ایمپلنت و ترمیم های دندانپزشکی تصمیمات بهتری برای شما اتخاذ شود. در عین حال، در زمان مراجعه به مرکز تصویربرداری MRI، مسئول مربوطه را از وجود ایمپلنت و ترمیم های دندانپزشکی در دهان خود مطلع سازید. در صورتی که از بریج، اوردنچر متحرک یا سایر انواع پروتزهای متحرک استفاده می کنید، آنها را از دهان خود خارج کنید.

منبع:

oasisdiscussions

درمان سوراخ شدن سینوس در دندانپزشکی:

ریشه دندان مولار فک بالا همیشه در نزدیکی سینوس ماگزیلاری قرار دارد. از آنجا که هر کس با دیگری متفاوت است، گاهی دیده می شود که ریشه دندان درون سینوس قرار گرفته است. نزدیکی سینوس یا اتصال آن به دندان می تواند باعث سوراخ شدن غشای آن در زمان کشیدن دندان یا جراحی فک شود. درمان سوراخ شدن سینوس در دندانپزشکی برای حفظ سلامت بیمار و پیشگیری از عفونت ضرورت دارد.

همواره دیواره نازکی از استخوان بین ریشه دندان و سینوس قرار دارد. اما گاهی دیواره بسیار نازک است. در اغلب موارد جراحی فک و کشیدن دندان، مشکلی به وجود نمی آورد و دندان به راحتی بیرون می آید. اما در برخی موارد، تکه ای از استخوان از فک جدا می شود و همراه با دندان خارج می شود. این امر باعث ایجاد ارتباط سینوس-دهان می گردد. در این حالت بیمار نمی تواند چیزی با نی بنوشد. زیرا هوا از سوراخ بینی و سپس سوراخ سینوس وارد فضای دهان می شود.

درمان سوراخ شدن سینوس در دندانپزشکی:

درمان سوراخ شدن سینوس به میزان آسیب وارده بستگی دارد. به طور کلی درمان به دو صورت انجام می گیرد. در روش اول نیازی به مداخله مستقیم نیست و به سینوس اجازه داده می شود که به صورت خود به خود بهبود یابد. در این شرایط مراحل زیر انجام می گیرد. در صورت سوراخ شدن سینوس، برای پیشگیری از عفونت آنتی بیوتیک تجویز خواهد شد. برای تمیز شدن سینوس ها در دوره بهبودی نیز از داروهای ضداحتقان استفاده می شود. پس از کشیدن دندان، از بیمار خواسته می شود که مانند معمول روی یک پانسمان گاز بزند تا لخته تشکیل شود. در صورتی که چیزی لخته را از محل زخم جدا نکند، همین امر می تواند بهبودی را تسریع کند و سوراخ را ببندد.

با این حال، برای درمان سوراخ شدن سینوس در دندانپزشکی لازم است بیمار حداقل تا یک هفته از کشیدن سیگار، باد کردن بادکنک یا هر کاری که به فوت کردن نیاز دارد، عطسه و سرفه شدید خودداری کند. در صورتی که بیمار به عطسه کردن نیاز دارد، این کار باید با دهان باز صورت گیرد تا فشار به جای سینوس ها از طریق دهان تخلیه شود.

در برخی شرایط آسیب وارده به خودی خود بهبود نمی یابد. درمان یک سوراخ بزرگ به مداخله پزشکی نیاز دارد. در این شرایط یک جراحی برای گرفتن فلپی از بافت دهان انجام می شود تا سوراخ به صورت دائمی بسته شود.

منبع:

grantsimsdds

عوامل افزایش درد پس از جراحی ایمپلنت:

اگرچه نرخ موفقیت درمان در جراحی ایمپلنت بسیار بالا و چیزی در حدود ۹۵ درصد است، بروز عوارض نامحتمل نیست. عوارض درمان ممکن است در اثر اشتباهات پزشکی در طول جراحی یا عدم رعایت توصیه های جراح پس از درمان رخ دهد. عوامل افزایش درد پس از جراحی ایمپلنت می توانند نشانه ای از این عوارض باشند.

عوامل افزایش درد پس از جراحی ایمپلنت:

درد همواره نشانه ای از وجود عارضه درمانی است. مشکلاتی که می توانند باعث درد پس از جراحی شوند عبارتند از:

عفونت اطراف ایمپلنت (پری ایمپلنتایتیس):

این عارضه جز رایج ترین عوامل افزایش درد پس از جراحی ایمپلنت است که می تواند باعث شکست درمان شود. علل احتمالی این عارضه عبارتند از ضدعفونی نادرست در طول جراحی یا عدم رعایت بهداشت دهان و دندان پس از جراحی.

قرار دهی نادرست پست ایمپلنت:

جای نامناسب، زاویه، ارتفاع و هر چیز نادرستی در این ارتباط می تواند به افزایش فشار روی ایمپلنت و درد بیمار منجر شود.

بار نامناسب:

متراکم سازی بیش از حد در طول محکم کردن پیچ می تواند باعث افزایش فشار و التهاب استخوان فک شود.

موقعیت ناصحیح:

نزدیکی بیش از حد ایمپلنت به دندان طبیعی باعث درد می شود.

آسیب به اعصاب:

در طول پروسه مته کاری در حفره ایمپلنت ممکن است سهوا به اعصاب فک آسیب وارد شود که این کار باعث ایجاد درد مزمن در ناحیه می گردد.

فشار روی اعصاب:

ایمپلنتی که بیش از حد به اعصاب نزدیک باشد با اعمال فشار روی آنها در طول جویدن موجب ایجاد درد در بیمار می شود.

پس زدن ایمپلنت یا شکستن آن:

در برخی موارد به دلیل فعالیت بیش از حد سیستم ایمنی بدن بیمار یا علل پزشکی دیگر، ممکن است بدن ایمپلنت را پس بزد و درمان با شکست مواجه شود.

برای پیشگیری از شکست درمان، عفونت باید با استفاده از آنتی بیوتیک درمان شود. آسیب به اعصاب نیز از مهم ترین عوارض درمان است که می تواند به درد مزمن و شدید و بی حسی چانه، گونه یا لب ها بیانجامد.

با وجودی که داروهای ضد درد می توانند موقتا درد را در بیمار از بین ببرند، در بیشتر موارد برای رفع دائمی درد باید ایمپلنت از دهان خارج شود. زمانی که علت اصلی بروز درد رفع شود، درمان مجددا می تواند از سر گرفته شود.

درد شدید پس از جراحی، به خصوصی دردی که بیش از ده روز ادامه یافته است، می تواند هشداری از وجود عارضه ای مهم همانند شکست ایمپلنت، عفونت استخوان و تحلیل استخوان فک باشد.

منبع:

tooth-pain-relief

میزان درد پس از جراحی ایمپلنت:

ایملپنت از روش های جایگزینی دندان است که هر روز رواج بیشتری می یابد و بیشتر از قبل روی بیماران انجام می شود. یکی از مشکلاتی که بیماران را از انجام جراحی منع می کند، میزان درد پس از جراحی ایمپلنت است. در ادامه در مورد درد پس از جراحی صحبت می کنیم.

میزان درد پس از جراحی ایمپلنت:

جراحی ایمپلنت همانند هر نوع جراحی دیگر درد دارد. عموما به دلیل استفاده از بیحسی و بیهوشی در طول انجام جراحی بیمار چیزی حس نخواهد کرد. پس از بازگشتن به خانه و بر طرف شدن اثر بی حسی، بیمار کم کم درد را حس خواهد کرد. معمولا میزان درد پس از جراحی ایمپلنت خفیف است، اما به میزان گستردگی و پیچیدگی جراحی بستگی دارد.

در یک جراحی ایمپلنت که تنها یک ایمپلنت در استخوان فکی محکم و سالم قرار داده شده است، شاید بیمار اصلا دردی حس نکند. حتی اگر درد هم داشته باشد، بیشتر از ۲ تا ۳ روز طول نخواهد کشید.

اما در شرایطی که بیمار به چندین ایمپلنت نیاز داشته باشد و به جراحی پیوند استخوان نیاز باشد، انتظار می رود که میزان درد پس از جراحی ایمپلنت بیشتر باشد. در این حالت درد به مدت چند روز یا چند هفته طول می کشد. در عین حال، بیمار ممکن است تا چند روز دچار تورم صورت و کبودی باشد.

پیش از ترک مطب، معمولا دندانپزشک استفاده از داروهای مسکن قوی را برای کنترل درد تجویز خواهد کرد. در عین حال، برای کنترل درد و کاهش کبودی و تورم می توانید از کمپرس یخ استفاده کنید.

در صورتی که جراحی توسط یک جراح ماهر انجام شده باشد، میزان درد پس از جراحی ایمپلنت معمولا کم است و به ندرت به داروهای قوی برای کنترل درد نیاز است.

همانطور که گفته شد درد باید ظرف مدت یک هفته تا ده روز از بین برود و کبودی و تورم صورت بیمار کاهش یابد. ادامه درد پس از جراحی بیش از مدت گفته شد می تواند نشانه از بروز عوارض جراحی یا عفونت باشد. در این شرایط بیمار باید هر چه سریع تر به دندانپزشک مراجعه کرده تا موضع دریافت ایمپلنت معاینه شود.

ایمپلنت از روش های جایگزینی دندان است که بیشترین شباهت را با دندان طبیعی دارد و نرخ موفقیتی در حدود ۹۰ تا ۹۵ درصد دارد. میزان درد و عوارض جراحی در این روش ناچیز است و کاملا قابل کنترل است. در صورتی که به دنبال جایگزینی دندان های از دست رفته خود هستید، برای مشاوره و درمان با کلینیک دندانپزشکی ما تماس حاصل فرمایید.

منبع:

tooth-pain-relief

تیره شدن لثه در اطراف ایمپلنت:

پس از دریافت ایمپلنت، بیماران به دنبال نشان دادن لبخند زیبای خود هستند. اما گاهی تیره شدن لثه در اطراف ایمپلنت مانع تکمیل شادی بیمار می شود. تیره شدن لثه پس از جراحی نادر نیست و علل زیر می توانند عاملی بر بروز این مشکل باشند.

دلیل تیره شدن لثه در اطراف ایمپلنت:

ابتلا به بیماری را بررسی کنید:

در بیشتر موارد، تیره شدن لثه در اطراف ایمپلنت به دلیل رنگ پست تیتانیومی است که برای اتصال روکش به آن استفاده می شود. این پست ها معمولا خاکستری تیره هستند و در صورت نازک بودن لثه دیده می شوند.

در صورتی که پست ایمپلنت در عمق لثه قرار نداشته باشد، احتمال بروز این مسئله وجود دارد. عدم کاشت صحیح ایمپلنت می تواند باعث بروز مشکلات جدی تری در آینده شود. بنابراین بهتر است برای بررسی مشکل به دندانپزشک خود مراجعه کنید.

اما گاهی تیره شدن لثه در اطراف ایمپلنت به دلیل ابتلا به بیماری رخ می دهد. به خصوص اگر بیمار دچار بیماری پریودنتال نکروزی شده باشد، عفونت باعث سیاه شدن بافت لثه می شود. به عبارت دیگر، فعالیت باکتری ها بافت لثه را می کشد و در نتیجه لثه سیاه یا خاکستری می شود. در صورت عدم درمان، بیماری می تواند باعث از دست رفتن کامل بافت لثه، استخوان و در نهایت ایمپلنت شود.

علائم ابتلا به بیماری پریودنتال نکروزی عبارتند از:

  • شروع سریع درد
  • بوی بد دهان
  • التهاب شدید لثه
  • تیره شدن لثه در ادامه پیشرفت بیماری
  • تب
  • خستگی
  • از دست رفتن دندان یا ایمپلنت

در صورتی که دارای علائم فوق هستید، برای بررسی و درمان به دندانپزشک مراجعه کنید.

نازکی بافت لثه:

در صورتی که لثه های شما سالم هستند، شاید مشکل به دلیل دیده شدن پست تیتانیومی از طریق لثه باشد. در این حالت، بیمار باید تحت عمل پیوند بافت لثه قرار گیرد. در این جراحی، دندانپزشک بافتی را از قسمت دیگری از دهان (معمولا کام) می گیرد و به لثه پیوند می زند. روش های دیگری نیز برای پیوند لثه و تحریک رشد آن وجود دارد که در صورت صلاح دید می توان از آن استفاده کرد.

از هر روشی که برای انجام این کار استفاده شود، لثه به قدری ضخیم خواهد شد که تغییر رنگ حاصل شده در اثر کاشت ایمپلنت دیده نخواهد شد.

درمان های سفید کردن لثه:

رنگ لثه توسط ملانوسیت ها تولید می شود که مسئول تولید ملانین در پوست نیز هستند. گاهی با وارد شدن تروما به لثه، بدن با تولید بیش از حد ملانین پاسخ می دهد. این امر باعث تغییر رنگ حتی در لثه های سالم می شود. یکی از روش های اصلاح این مشکل استفاده از درمان های سفید کننده لثه است که معمولا توسط لیزر انجام می گیرد.

برای کسب اطلاعات بیشتر و یافتن راه حلی برای رفع مشکل تیره شدن لثه در اطراف ایمپلنت با کلینیک دندانپزشکی ما تماس حاصل فرمایید.

منبع:

ariamodel

شکستن مداوم پیچ ایمپلنت: راه حل مشکل

سوال: این دومین بار است که پیچ ایمپلنت دندان من دقیقا در همان دندان می شکند. سال گذشته دندان خود را ایمپلنت کردم و دچار این مشکل شدم. در مورد طبیعی بودن این مشکل سوال نکردم، زیرا می دانستم که این مشکل اصلا رایج نیست. اما دندانپزشکم به نحوی از من سوال می کرد که انگار من مقصر این اتفاق هستم. چرا من باید با وجود پرداخت هزینه های بالای این روش درمانی، ایمپلنت خود را بشکنم؟ دلیل شکستن مداوم پیچ ایمپلنت چیست؟

پاسخ:

زمانی که پیچ ایمپلنت دائما می شکند، می تواند نشانه ای وجود فشار زیاد روی آن باشد. شاید فشار حاصل از جویدن زیاد بوده و پیچ شکسته است.

از سوی دیگر، سایز و کیفیت خود پیچ نیز عامل مهمی در شکستن مداوم پیچ ایمپلنت است. در صورتی که ایمپلنت نسبت به فشار حاصل از جویدن در آن نقطه از فک بیش از حد کوچک باشد، نمی تواند در برابر فشار مقاومت کند و می شکند. در عین حال، جایگذاری نادرست ایمپلنت و تاج آن در فک نیز می تواند عامل مهمی در وارد شدن فشار بیش از حد به پیچ باشد.

گاهی ممکن است از ایمپلنتی با کیفیت مناسب در جراحی استفاده نشده باشد. برند و شرکتی که ایمپلنت متعلق به آن است، نقش مهمی در نتیجه درمان دارد. انتخاب یک برند بی کیفیت، برای صرفه جویی در هزینه ها یا کسب سود بیشتر، می تواند به شکست درمان و وارد شدن هزینه های بیشتر بیانجامد.

راه حل شکستن مداوم پیچ ایمپلنت:

برای حل این مشکل، می توان دائما پیچ را جایگزین کرد، اما مسلما بهتر است که ابتدا دلیل شکستن مداوم پیچ ایمپلنت مشخص شود. ابتدا دندانپزشک باید ایمپلنت، فک، و روکش را معاینه و ارزیابی کند. طرز قرارگیری ایمپلنت در فک نیز باید ارزیابی شود. در عین حال، بهتر است در این رابطه از نظر تخصصی دندانپزشک دیگری نیز استفاده شود. بهتر است متخصص دیگری نیز شرایط شما را از نزدیک ارزیابی کند و راه حلی برای این مشکل ارائه دهد.

ما درک می کنیم که هزینه های دریافت ایمپلنت زیاد است و بیمار مایل است که زیبایی لبخند خود را پس از طی مراحل مختلف درمان حفظ کند. برخی از دندانپزشکان سیاست های به خصوصی برای وارانتی درمان خود دارند. در این مورد از دندانپزشک خود سوال کنید. شاید ترتیباتی اتخاذ شود که پس از دو بار شکست درمان، از وارد شدن هزینه های بیشتر به شما برای رفع مشکل خودداری شود.

منبع:

rotadental

ایمپلنت کوتاه: انواع روش های جایگزینی دندان

ایمپلنت سال هاست که جای خود را در بین روش های متعدد جایگزینی دندان باز کرده است. این روش توانسته با تقلید حالت دندان طبیعی در دهان بالاترین کیفیت درمانی را به بیمار ارائه دهد. پیشرفت در انواع ایمپلنت و تکنیک های جراحی باعث شده است که هر روزه عده بیشتری از بیماران کاندیدای دریافت ایمپلنت شوند. ایمپلنت کوتاه یکی از آن انواعی است که توانسته با طراحی ویژه خود نیاز دسته خاصی از بیماران را برطرف کند.

اثربخشی و قابلیت اطمینان طراحی یک ایمپلنت برای انتقال زیست سازگار نیروهای اکلوزالی بر پروتز به استخوان اطراف آن یک چالش مهم مهندسی است. این چالش را نمی توان تنها با یک ویژگی طراحی مانند سطح برآورده کرد، بلکه نیاز به ادغام مناسب تمام ویژگی های طراحی دارد. این امر به دلیل طول کوتاه و تاج بلند در مورد ایمپلنت کوتاه صدق می کند. کل طرح ایمپلنت کوتاه، اثربخشی هر یک از ویژگی های آن را در سطح و طول ایمپلنت به حداکثر می رساند.

ایمپلنت کوتاه:

ایمپلنت کوتاه نمونه ای از یک طراحی هندسی مدرن است که با موفقیت نیروهای اکلوزال را به پروتز و سپس به استخوان اطرافش انتقال می دهد.

علاوه بر این، ویژگی های یکپارچه این نوع ایمپلنت نه تنها ماهیت جمودی آن را با انتقال موفقیت آمیز نیروهای اکلوزالی به سویه های درون استخوان جبران می کند، بلکه زیبایی و کاربرد بالا را به بافت دهان باز می گردارند. مهمتر از همه، از این روش و طراحی منحصربه فرد آن می توان در بیمارانی استفاده کرد که ارتفاع استخوان فک در آنها به حد کافی نیست. تا پیش از این برای قرارگیری ایمپلنت در این دسته بیماران و در محل های خاص در دهان، باید جراحی پیوند استخوان انجام می گرفت. اما در حال حاضر با معرفی این روش، می توان از هزینه و عوارض خطرناک جراحی پیوند استخوان در این بیماران پیشگیری کرد. در نتیجه هزینه کلی دریافت ایمپلنت نیز به طرز چشم گیری کاهش می یابد.

با استفاده از ایمپلنت کوتاه:

از آسیب به ساختارهای حیاتی دهان و فک پرهیز می گردد.

نیاز به روش های پیوند استخوان در فک به حداقل می رسد.

امکان دریافت ایمپلنت در عده بیشتری از بیماران فراهم می شود.

پذیرش این روش در بیماران افزایش می یابد.

راه حل بالینی ثابت شده ای به بیمار معرفی شده است.

در صورتی که دندان های خود را از دست داده اید و به دنبال روشی برای جایگزینی دندان های خود هستید، برای مشاوره و درمان با متخصصان کلینیک دندانپزشکی ما تماس حاصل فرمایید.

منبع:

bicon