نوشته‌ها

پریودنتیت و علائم بالینی آن چیست؟

پریودنتیت نوعی عفونت جدی لثه است که موجب آسیب به بافت نرم و استخوان حامی دندان می شود. این عفونت در صورت عدم درمان و پیشرفت می تواند موجب از دست رفتن دندان گردد. این عارضه شایع اما قابل پیشگیری است و معمولا نتیجه ضعف در بهداشت دهان و دندان است. مسواک زدن حداقل دو بار در روز، نخ دندان کشیدن به طور روزانه و انجام معاینات منظم دندانپزشکی تا حد زیادی می تواند شانس درمان موفقیت آمیز و گسترش آن را کاهش دهد.

پریودنتیت جز مراحل آخر طیف بیماری های لثه است که با جینجیویت آغاز می شود. در صورتی که فرد در مراحل اولیه بیماری های لثه برای درمان به موقع مراجعه کند هرگز دچار عوارض شدید بیماری های پریودنتال نخواهد شد. درمان بیماری های لثه در مراحل آخر بسیار دشوار و گاه ناممکن است و به از دست رفتن دندان و بروز آسیب جدی به استخوان فک می انجامد.

علائم:

لثه های سالم صاف و صورتی رنگ هستند و به طور کامل در اطراف دندان قرار دارند. نشانه ها و علائم پریودنتیت می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • لثه های متورم یا پف کرده
  • بثورات قرمز خال دار یا بنفش
  • لثه های حساس به لمس
  • خونریزی لثه
  • لثه های تحلیل رفته از روی دندان و دندان بلند تر
  • بروز فضاهای جدید بین دندان ها
  • چرک بین دندان ها و لثه
  • نفس بد بو
  • دندان های لق
  • جویدن دردناک
  • تغییر در محل دندان ها

انواع پریودنتیت:

این عارضه چندین نوع دارد که انواع رایج تر آن عبارتند از:

پریودنتیت مزمن:

شایع ترین نوع آن است که اکثرا بزرگسالان را تحت تأثیر قرار میدهد، گرچه کودکان نیز ممکن است مبتلا شوند. این نوع توسط تجمع پلاک ایجاد می شود و شامل تخریب آرام لثه و استخوان می گردد که ممکن است در طول زمان کمی بهبود یابد یا بدتر شود اما در صورت عدم درمان باعث از دست دادن دندان می شود.

پریودنتیت تهاجمی:

معمولا در دوران کودکی شروع می شود و فقط تعداد کمی از افراد را تحت تأثیر قرار می دهد. این عارضه در خانواده شیوع پیدا می کند و در صورت عدم درمان باعث آسیب شدید به استخوان و دندان می شود.

بیماری پریودنتال نکروزان:

که با مرگ بافت لثه، رباط دندان و استخوان حامی دندان ناشی از فقدان جریان خون (نکروز) شناخته می شود. این عارضه موجب ابتلا به عفونت های شدید می گردد. این نوع معمولا در افراد مبتلا به سیستم ایمنی سرکوب شده مانند عفونت HIV، درمان سرطان یا سایر علل نقص ایمنی و سوء تغذیه رخ می دهد.

زمان مراجعه به دندانپزشک:

برنامه توصیه شده دندانپزشک خود را برای انجام معاینات منظم دنبال کنید. چنانچه متوجه علائم پریودنتیت شدید، در اسرع وقت با دندانپزشک خود تماس بگیرید. هرچه زودتر برای درمان مراجعه کنید، شانس بهبودی و موفقیت درمان بیشتر خواهد بود.

منبع:

mayoclinic

علل ابتلا به پریودنتیت و عوارض احتمالی آن

پریودنتیت از بیماری های لثه است که با نوع خفیف تر آن به نام جینجیویت شروع می شود. این نوع بیماری نتیجه سال ها عدم توجه به بهداشت دهان و دندان است و موجب افتادن دندان ها و از بین رفتن استخوان فک می شود. در این مطلب علل ابتلا به پریودنتیت را بررسی می کنیم.

علل ابتلا به پریودنتیت:

در اغلب موارد، پریودنتیت با پلاک شروع می شود. پلاک یک فیلم چسبنده است که به طور عمده از باکتری تشکیل شده است. چنانچه درمان نشود، پلاک به صورت زیر به پریودنتیت پیشرفت می کند:

هنگامی که نشاسته ها و قندهای خوراکی موجود در غذا با باکتری های دهان در تماس قرار می گیرند، پلاک روی دهان شکل می گیرد. برای رفع پلاک باید روزی دو بار مسواک بزنید و نخ دندان بکشید، اما پلاک به سرعت دوباره شکل می گیرد.

چنانچه پلاک روی دندان های شما باقی بماند، پس از مدتی سخت می شود (تارتار). حدف تارتار بسیار سخت است و پر از باکتری است. هر چه پلاک و تارتار بیشتر روی دندان شما باقی بماند، آسب بیشتری به آن وارد می کند. متاسفانه با استفاده از مسواک زدن و نخ دندان کشیدن نمی توانید از شر تارتار خلاص شوید و برای این کار به کمک دندانپزشک نیاز دارید.

پلاک می تواند باعث ایجاد جینجیویت، خفیف ترین شکل بیماری پریودنتال، شود. جینجیویت به سوزش و التهاب بخشی از لثه در اطراف دندان گفته می شود. این عارضه را می توان با درمان حرفه ای و مراقبت از دهان و دندان در منزل معکوس کرد.

عفونت مزمن یکی از علل ابتلا به پریودنتیت است. تداوم عفونت لثه باعث شکل گیری پاکت های چرک حاوی پلاک، باکتری و مواد غذایی بین دندان و لثه می شود. پس از گذشت زمان این پاکت ها پر تر شده و مملو از باکتری می شوند. در صورت عدم درمان، این عفونت عمیق می تواند موجب از بین رفتن بافت و استخوان و از دست رفتن یک یا چند دندان گردد. همچنین التهاب مزمن می تواند بر سیستم ایمنی بدن شما تاثیر بگذارد.

عوامل خطر:

فاکتورهایی که می توانند خطر ابتلا به پریودنتیت را افزایش دهند عبارتند از:

  • جینجیویت
  • ضعف عادت های بهداشت دهان و دندان
  • سیگار کشیدن و مصرف انواع دخانیات
  • افزایش سن
  • تغییرات هورمونی، مانند موارد مرتبط با بارداری یا یائسگی
  • سوء مصرف مواد
  • چاقی
  • تغذیه نامناسب، از جمله کمبود ویتامین C
  • ژنتیک
  • بعضی از داروهایی که باعث خشکی دهان یا تغییرات لثه می شوند
  • شرایطی که سبب کاهش ایمنی بدن می شوند مانند بیماری لوسمی، HIV / AIDS و درمان سرطان
  • برخی بیماری ها مانند دیابت، آرتریت روماتوئید و بیماری کرون

عوارض جانبی:

پریودونتیت می تواند باعث از دست رفتن دندان شود. برخی تحقیقات نشان می دهد که باکتری های مسئول پریودنتیت می توانند از طریق لثه وارد جریان خون شوند و احتمالا بر قلب، ریه ها و سایر قسمت های بدن تاثیر بگذارد. به عنوان مثال، تحقیقات نشان داده اند که پریودنتیت با بیماری تنفسی، آرتریت روماتوئید، بیماری عروق کرونر یا سکته مغزی در ارتباط است. اما برای تأیید این رابطه به تحقیقات بیشتری نیاز است.

پیشگیری:

بهترین راه برای متوقف کردن علل ابتلا به پریودنتیت، پیروی از یک برنامه بهداشت دهان و دندان صحیح است که در تمام طول عمر ادامه می یابد.

حداقل به مدت دو دقیقه و دو بار در روز مسواک بزنید و یک بار نخ دندان بکشید. نخ دندان کشیدن قبل از مسواک زدن موجب سهولت در زدودن مواد غذایی از بین دندان ها می شود.

معاینات شش ماه یکبار دندان پزشکی را جدی بگیرید. هر شش تا ۱۲ ماه به دندانپزشک مراجعه کنید. چنانچه فاکتورهای ابتلا به پریودنتیت در شما بالاست، مانند خشکی دهان، مصرف داروهای خاص یا سیگار کشیدن، بیشتر از سایر افراد باید برای بررسی لثه و جرم گیری به دندانپزشک مراجعه کنید.

منبع:

mayoclinic