نوشته‌ها

تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان:

زندگی بدون دندان واقعا طاقت فرساست. دیگر نمی توانید مانند قبل به راحتی لبخند بزنید، نمی توانید به خوبی برخی حروف را تلفظ کنید و اعتماد به نفستان تا حد زیادی کاهش می یابد. در بین تمام مشکلاتی که گفته شد، غذا خوردن بدون وجود دندان مشکلات زیادی برای بیمار به وجود می آورد. بیمار نمی تواند هر غذایی را بخورد و معمولا مجبور است از گروه غذاهای نرم استفاده کند. تبعات تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان به همین محدود نمی شود.

غذا خوردن بدون جایگزین کردن دندان از دست رفته یا حتی بدون استفاده از دندان مصنوعی ساده به نظر می رسد و حتی فرد ممکن است با گذشت زمان به آن عادت کند. اما تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان بسیار خطرناک تر از آن چیزی است که فکر می کنید. پیش از آنکه وعده غذایی بعدی را نیز بدون دندان بخورید، بهتر است با هم تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان را مرور کنیم.

تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان:

بیماری لثه:

تلاش برای غذا خوردن با لثه می تواند باعث بروز عفونت و ابتلا به بیماری لثه شود. دندان ها برای جویدن و خرد کردن غذا طراحی شده اند و می تواند چند پوند نیرو بیشتر از لثه روی غذا وارد کنند. در واقع، نیروی وارد شده توسط یک دندان طبیعی حدود ۲۵۰ پوند است در حالی که نیروی وارد شده توسط لثه کمتر از ۱۰۰ پوند است. هر چند دنداk مصنوعی بسیار ضعیف تر از دندان طبیعی است، اما بسیار بهتر از تلاش برای خوردن مواد غذایی با لثه است. غذا خوردن با لثه دردناک است و سایش حاصل از مواد غذایی روی لثه باعث خونریزی لثه و ابتلا به بیماری لثه می شود. جویدن غذا با ایمپلنت بسیار مشابه دندان طبیعی است و بهترین راه برای جایگزینی دندان از دست رفته به شمار می رود.

مشکلات مفصل فکی گیجگاهی:

مشکلات مفصل فکی گیجگاهی بسیار جدی تر از بیماری لثه هستند زیرا غیر قابل درمان هستند و می توانند عملکرد فک را با مشکل رو به رو کنند. این عارضه به دلیل فشار بیش از حد بر روی لثه برای جویدن غذا ایجاد می شود. بدون دندان، فشاری که به لثه ها وارد می شود نابرابر است و این شانس ابتلا به TMJ را بیشتر می کند.

تحلیل استخوان:

جذب استخوان تضعیف شده زیر دندان یا تحلیل استخوان فک از دیگر تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان است. استخوان فک باید همیشه فعال باشد و فشار مناسبی از دندان یا دندان مصنوعی روی آن وارد شود تا در وضعیت مناسب باقی بماند. بدن انسان در صورتی که فشاری در ناحیه استخوان فک دریافت نکند، شروع به جذب استخوان در ناحیه فاقد دندان می کند. بدون دندان یا دندان مصنوعی، فشار به طور نامساوی توزیع می شود. کاهش فشار روی استخوان فک باعث تضعیف استخوان و جذب آن می شود. در مواردی، استخوان در برابر شکستگی آسیب پذیر می شود.

فقدان تولید بزاق کافی:

بزاق برای کل سیستم هضم اهمیت دارد زیرا به خیس شدن غذا برای حرکت بهتر به سمت پایین مسیر سیستم هاضمه کمک می کند. همچنین، بزاق حاوی آمیلاز است که به هضم نشاسته کمک می کند. غدد بزاقی با صحیح جویدن مواد غذایی فعال می شوند، کاری که بدون وجود دندان به خوبی انجام نمی گیرد.

عوارض هاضمه:

هضم به طور طبیعی در دهان شروع می شود و جویدن صحیح در دهان به طی شدن دقیق و کامل این پروسه کمک می کند. برای اینکه هضم به درستی رخ دهد، غذا باید در دهان به خوبی خرد و له شود، به قطعات ریز تبدیل شود و کاملا تجیزه شود تا سطح تماس آنها با آنزیم ها افزایش یابد. عدم اثربخشی کامل آنزیم ها روی غذا و هضم ناکامل از تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان است. مواد غذایی که به خوبی تجزیه و هضم نشده باشند، مورد استفاده بدن قرار نمی گیرند و در عوض توسط باکتری ها در روده بزرگ مورد استفاده قرار می گیرند. این امر باعث رشد و تکثیر باکتریایی در روده می شود. بنابراین، فقدان هر دندان در دهان می تواند روی کل سیستم هاضمه بدن تاثیر بگذارد.

ریسک از دست رفتن سایر دندان ها:

از دست دادن سایر دندان ها از دیگر تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان است. هر چه بیشتر غذاهای سخت را با لثه های بدون دندان بجوید، استخوان فک بیشتر تضعیف می شود و این می تواند عملکرد سایر دندان ها را نیز تحت تاثیر قرار دهد. با گذشت زمان، سایر دندان ها نیز لق می شوند و یکی پس از دیگری می افتند. به علاوه، فشار بیش از حدی که برای جویدن مواد غذایی به دندان های باقی مانده در دهان وارد می شود، عمر آنها را کم می کند و می تواند موجب فرسایش و شکستن آنها شود.

تولید ناکافی و ناصحیح آنزیم:

عدم تولید آنزیم کافی برای تجزیه مواد غذایی از دیگر تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان است. غذایی که در دهان جویده می شود با تولید بزاق به دیگر بخش های سیستم هاضمه پیغام ورود غذا را می دهد و آنزیم ها و اسیدهای ضروری برای هضم غذا تولید می شوند. در صورتی که روند جویدن غذا به نحوی مختل شود، آنزیم ها به قدر کافی تولید نمی شوند و هضم به خوبی رخ نمی دهد. عدم هضم به معنی نرسیدن ویتامین ها و پروتئین های ضروری به بدن است. این در طولانی مدت می تواند موجب سوءتغذیه بیمار و بروز مشکلات جدی برای بدن او شود.

تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان: برای سلامت خود ارزش قائل شوید

تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان چیزی بیشتر از ناتوانی در خوردن گردو و آجیل است. اگر هزینه جایگزینی دندان های از دست رفته را نپردازید، باید منتظر پرداخت هزینه های بیشتر برای سلامت کل بدنتان باشید.

نگران هزینه های جایگزینی دندان از دست رفته نباشید، زیرا گزینه های زیادی پیش روی شما قرار دارد. گزینه هایی مانند ایمپلنت، مینی ایمپلنت، دندان مصنوعی و بریج گزینه هایی هستند که می توانند زیبایی و عملکرد دندان طبیعی را تقلید کنند.

اگر تعدادی از دندان های خود را از دست داده اید، با ما تماس بگیرید. ما با توجه به شرایط دهان و دندان شما و بودجه شما بهترین گزینه را به شما پیشنهاد خواهیم داد.

منبع:

vitadentalhouston

ایمپلنت دندان: هر چیزی که باید درباره آن بدانید

برای جایگزینی دندان از دست رفته، معمولا دندانپزشک استفاده از روش ایمپلنت دندان را توصیه می کند. در این شرایط، سوالات زیادی در ارتباط با روند انجام کار، هزینه کلی، انتظارات دوره درمان و مراقبت های پس آن برای شما پیش می آید. همیشه می توانید این سوالات را از دندانپزشک بپرسید. اما معمولا در مطب دندانپزشک نمی توانید به همه سوالات خود بیاندیشید. کلینیک دندانپزشکی یوسف آباد با گردآوری مجموعه جامعی از مطالب در ارتباط با ایمپلنت تلاش کرده است بسیاری از سوالات شما را در این ارتباط پاسخ دهد. در این مطلب، تلاش کرده ایم که به طور خلاصه اما جامع به برخی از مهم ترین سوالات شما پاسخ دهیم.

ایمپلنت دندان دقیقا چیست؟

ایمپلنت دندان یک پیچ تیتانیومی است که به قدر کافی استحکام دارد که در فک قرار گیرد و تاجی به عنوان دندان مصنوعی روی آن قرار گیرد. زمانی که پیچ و پست در فک قرار گیرند، دندانپزشک کار را با قرار دادن تاج روی آن تمام می کند. بسیاری از افراد به غلط تصور می کنند که ایمپلنت یک تکه است و جایگزین دندان می شود، اما در واقع ایمپلنت تنها جایگزین ریشه دندان می شود و از قسمت های مختفی تشکیل شده است.

چرا افراد از ایمپلنت استفاده می کنند؟

در صورتی که بیمار یک یا چند دندان خود را از دست داده باشد، استفاده از ایمپلنت توصیه می شود. از دست رفتن دندان مشکلات متعددی به وجود می آورد، از جمله اشکال در خوردن و حرف زدن و از دست رفتن تراکم استخوان فک.

زمانی که ایملپنت در دهان جای می گیرد، دیگر لازم نیست بیمار با فضای خالی در دهان خود کنار بیاید. بیمار از لبخند خود احساس رضایت می کند و می تواند بدون ترس از موقعیت خجالت آور در اجتماع شرکت کند. ایملپنت دندان به بیمار لبخند زیبا، اعتماد به نفس و توانایی غذا خوردن بدون مشکل می دهد.

آیا ممکن است بدن ایمپلنت را پس بزند؟

به ندرت ممکن است بدن یک فرد ایمپلنت دندان را پس بزند. استخوان فک به خوبی ایمپلنت را می پذیرد و موارد نادری از پس زدن ایمپلنت در اثر آلرژی به تیتانیوم دیده می شود. یکی از دیگر دلایل شکست درمان، عدم مراقبت از ایمپلنت توسط بیمار است. بدون رعایت بهداشت دهان و دندان، دندان می پوسد و می افتد. ایمپلنت دندان نیز از این امر مستثنی نیست. برای اطمینان از عملکرد ایمپلنت، رعایت بهداشت دهان و دندان و پیشگیری از بیماری لثه ضروری است.

آیا ایملپنت قابل دیدن است؟

هیچ کس، حتی خودتان، نمی توانید بگویید دندانتان ایمپلنت شده است. ایمپلنت به نحوی طراحی شده است که کاملا مشابه دندان طبیعی باشد. دندانپزشک رنگ و سایز آن را با سایر دندان ها مطابقت می دهد. تنها روش تشخیص وجود ایمپلنت در دهان یک فرد استفاده از رادیوگرافی دندان است که فلز جای گرفته در فک را مشخص می کند.

عمر ایمپلنت چقدر است؟

در صورت مراقبت صحیح، ایمپلنت تا ۴۰ سال عمر می کند. در واقع، بیماری که به طور مرتب مسواک می زند، نخ دندان می کشد و معاینات سالانه خود را جدی می گیرد، می تواند مطمئن باشد که تا آخر عمر مشکلی نخواهد داشت. با وجودی که نمی توان عمر ایمپلنت را تضمین کرد، اما دندانپزشک توصیه های لازم برای مراقبت صحیح از ایمپلنت را به شما خواهد کرد. با رعایت این توصیه ها می توان اطمینان داشت که شانس بالایی وجود دارد که ایمپلنت تا پایان عمر در دهان بیمار باقی بماند.

احتمال شکست درمان چقدر است؟

نرخ موفقیت درمان ایمپلنت دندان در حدود ۹۵ درصد است. در این زمینه تخصص و تجربه دندانپزشک اهمیت زیادی دارد. مراجعه به یک جراح ماهر و با تجربه می تواند موفقیت درمان را تا ۹۵ درصد تضمین کند.

چه زمانی باید برای دریافت ایمپلنت مراجعه کرد؟

به محض اینکه دندانی را از دست دادید، برای دریافت ایمپلنت مراجعه کنید. موفقیت درمان به تراکم استخوان فک بستگی دارد. با گذشت زمان، استخوان فک در نبود ریشه دندان تحلیل می رود و برای دریافت ایمپلنت تضعیف می شود. در این شرایط، پیش از دریافت ایمپلنت بیمار باید تحت جراحی پیوند استخوان فک قرار گیرد. برای پیشگیری از این جراحی دردناک، به محض از دست دادن دندان های خود با دندانپزشک مشورت کنید.

آیا ایمپلنت به مراقبت خاصی نیاز دارد؟

مراقبت از ایمپلنت به همان روش دندان طبیعی انجام می شود. رعایت رژیم غذایی سالم، بهداشت دهان و دندان و معاینات سالانه عمر ایمپلنت را تضمین می کنند. برای سلامت لثه ها، هر روز باید نخ دندان بکشید.

آیا جراحی ایمپلنت دندان دردناک است؟

بسیاری از بیماران می توانند با استفاده از تایلنول و ادویل درد خود را در فاصله ۲ تا ۵ روز پس از جراحی کنترل کنند. اگر بیمار تحت جراحی پیوند استخوان یا دریافت همزمان چندین ایمپلنت قرار گرفته باشد، درد پس از جراحی بیشتر خواهد بود. در این شرایط، جراح داروهای ضد درد مناسبی را برای شما تجویز خواهد کرد. در صورت پیچیده تر بودن جراحی شاید استفاده از بیحسی نیز توصیه شود. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد میزان درد پس از جراحی ایمپلنت می توانید سایر مطالب ما را مطالعه نمایید.

جراحی چقدر طول می کشد؟

قرارگیری یک ایمپلنت حدود سی دقیقه زمان می برد، اما یک جراحی پیچیده می تواند بیشتر از ۳ تا ۴ ساعت طول بکشد. پس از قرارگیری ایمپلنت در فک، بیمار باید چند ماه بعد برای مراحل بعدی درمان مراجعه کند تا در این فاصله ایمپلنت به خوبی در فک جای گیرد. سپس، مرحله قرار گیری تاج روی ایمپلنت انجام می شود.

آیا سیگار کشیدن موفقیت درمان را تحت تاثیر قرار می دهد؟

احتمال شکست درمان در کسانی که سیگار می کشند، چهار برابر افراد غیر سیگاری است. سیگار کشیدن باعث تحلیل و بیماری لثه می شود. در نتیجه ساختار حامی ایمپلنت با گذشت زمان تضعیف می شود. توصیه می شود پس از دریافت ایمپلنت، سیگار کشیدن را ترک کنید.

چه سنی برای دریافت ایمپلنت بسیار مسن است؟

پس از طی دوره بلوغ، دریافت ایمپلنت در هر سنی امکان پذیر است. در صورتی که بیمار بسیار جوان باشد، استخوان فک هنوز در حال رشد است و این امر قرارگیری ایمپلنت را تحت تاثیر قرار می دهد. به جز این گروه سنی، دریافت ایمپلنت برای تمام افراد سالم امکان پذیر است.

آیا می توانم ایمپلنت را از دهان خارج کنم؟

خیر! این روش برخلاف دندان مصنوعی متحرک نیست. همین امر از مزایای آن به شمار می رود و ثبات خوبی برای جویدن تمام مواد غذایی ایجاد می کند.

کل روند درمان چقدر طول می کشد؟

پس از معاینه اولیه، تمام مراحل حدود شش تا هشت ماه طول می کشند، مگرآنکه به یک جراحی پیچیده مانند پیوند استخوان نیاز باشد. در جلسه اول، ایمپلنت در فک قرار داده می شود. سپس ایمپلنت با بافت لثه پوشش داده می شود تا با استخوان به خوبی جوش بخورد. پس از این مرحله با یک بریج یا دندان مصنوعی موقت به خانه بازگردانده می شوید. ۳ تا ۵ ماه بعد برای قرارگیری پست روی ایمپلنت باید دوباره مراجعه کنید. پس از قرارگیری پست روی ایمپلنت، تاج روی آن سوار می شود. این مرحله ممکن است در یک جلسه انجام شود یا برای یافتن رنگ و سایز مناسب لازم باشد چندین بار مراجعه کنید. برای اطلاع از جدول زمانی دریافت ایمپلنت به سایر مطالب ما رجوع کنید.

آیا برای جراحی باید مرخصی بگیرم؟

بسیاری از بیماران روز بعد از جراحی می توانند به زندگی روتین خود بازگردند. اما همه چیز به شرایط بدنی شما و پیچیدگی جراحی بستگی دارد. برخی از بیماران ترجیح می دهند یک یا دو روز در خانه استراحت کنند تا زخم بهبود یابد.

هزینه جراحی چقدر است؟

هزینه کلی دریافت ایمپلنت دندان به تعداد پست های تیتانیومی مورد نیاز برای جایگزینی دندان های از دست رفته بستگی دارد. هزینه درمان در بیمارانی که به پیوند استخوان نیاز دارند نیز بیشتر می شود. برخی روش های درمانی مانند All-on-4 یا مینی ایمپلنت ها با هزینه کمتری همراه هستند. اما استفاده از آنها به شرایط استخوان فک بیمار بستگی دارد. برای کسب اطلاعات بیشتر از این روش های درمانی به سایر مطالب ما در این باره رجوع کنید.

آیا من کاندیدای مناسبی برای این روش درمانی هستم؟

به احتمال زیاد همین طور است. با این حال، تصمیم گیری بر سر این امر نیاز به معاینه و بررسی سبک زندگی شما دارد. وضعیت استخوان فک نیز فاکتور مهمی برای تصمیم گیری در این مورد است.

منبع:

riverrundentalspa

انتخاب بین بریج یا ایمپلنت برای دندان از دست رفته

برای ارتقا سلامتی و بهداشت دهان و دندان خود، پس از افتادن یکی از دندان ها بهترین راه را برای جایگزینی آن بیابید. هنگامی که دندانی را از دست می دهید، دو گزینه پیش رو دارید: انتخاب بین بریج یا ایمپلنت. متاسفانه بسیاری از بیماران اطلاعاتی در این زمینه ندارند تا بهترین انتخاب را بر اساس نیازهای خود داشته باشند. اگر بر سر انتخاب بین بریج یا ایمپلنت مانده اید، می توانید از اطلاعات این مطلب برای تصمیم گیری بهتر استفاده کنید.

انتخاب بین بریج یا ایمپلنت: تفاوت ها

در مورد ایمپلنت دندانی، یک سیلندر کوچک تیتانیومی در محل دندان از دست رفته قرار می گیرد. این سیلندر با بافت استخوانی پیوند پیدا می کند و به عنوان یک ریشه مصنوعی برای اباتمنت و بعد دندان مصنوعی مورد استفاده قرار می گیرد.

در مورد بریج، دو تاج روی دندان های طبیعی در دو طرف فضای خالی نصب می شوند. سپس این تاج ها برای قرار گیری یک بریج مورد استفاده قرار می گیرند. فضای خالی پوشش داده می شود اما بریج به فک متصل نیست.

ایمپلنت دندان: معایب و مزایا

بزرگترین مزیت انتخاب ایمپلنت دندان این است که از سلامت فک شما پشتیبانی می کند. استخوان قوی و سالم باقی می ماند که به شدت در سلامت دهان و چهره شما تاثیر می گذارد. ایمپلنت های دندان اغلب ظاهر و عملکرد بهتری دارند و طبیعتا احساس یک دندان طبیعی را در دهان فرد ایجاد می کنند. ایمپلنت معمولا عمر طولانی تری هم دارد.

مهم ترین اشکال نصب ایمپلنت دندان این است که نیاز به عمل جراحی نسبتا جدی و چند مرحله ای دارد. این امر می تواند با عوارضی همراه باشد و موجب بروز اضطراب در بیمار شود. دوره بهبودی نیز در این روش طولانی تر است.

بریج دندان: معایب و مزایا

بسیاری از افراد بر سر دوراهی انتخاب بین بریج یا ایمپلنت ترجیح می دهند از بریج استفاده کنند. این روش قابل اعتماد، سریع و ایمن است. در بیشتر موارد نصب این روش تنها به دو جلسه با فاصله کوتاه نیاز دارد، در حالی که برای تکمیل درمان ایمپلنت به حداقل سه جلسه در فواصل طولانی نیاز است. بریج دندان هزینه کمتری نیز نسبت به ایمپلنت به همراه دارد.

مهم ترین عیب این گزینه این است که می تواند منجر به تغییر وضعیت بافت استخوانی در زیر تاج شود که موجب بی ثباتی دندان ها و در نتیجه عمر کوتاه تر بریج و دندان های مجاور می شود. بیشتر بریج ها را پس از ۷ تا ۱۰ سال باید جایگزین کرد. به دلیل فرآیند تحلیل استخوان دندان های مجاور نیز در معرض پوسیدگی قرار می گیرند.

متخصصان ما می توانند بهترین گزینه را برای دندان، لبخند، و بر اساس سلامت دراز مدت دهان و دندان و بودجه شما پیشنهاد دهند. برای انتخاب بین بریج یا ایمپلنت با متخصصان ما مشورت کنید.

منبع:

happytoothnc

ایمپلنت اندوستیل: رایج ترین تکنیک درمانی

وقتی دندانی را از دست می دهید، استخوان فک شروع به “تحلیل رفتن” یا “کوچک شدن” می کند، زیرا دیگر برای نگه داشتن دندان به کار نمی آید. این کاهش تراکم استخوانی قرارگیری ایمپلنت یا پروتز دندان مصنوعی را دشوار می سازد. ایمپلنت اندوستیل یکی از روش هایی است که می تواند روند تحلیل استخوان فک را متوقف کند.

ایمپلنت اندوستیل چطور کار می کند؟

ایمپلنت اندوستیل یک قاب فلزی تیتانیومی سفارشی است که به روش جراحی در فک بیمار قرار می گیرد. هنگامی که ایمپلنت در استخوان قرار داده می شود، استخوان مصنوعی روی آن و در اطراف ایمپلنت قرار داده می شود و سپس لثه های بیمار بخیه می شود. در ادامه پروتزهای جداشدنی یا بریج جزئی ثابت به پست ایمپلنت یا نوار بالای لثه متصل می شوند.

این ایمپلنت ها با استخوان های مصنوعی خاصی به نام Hydroxylapatite (HA) پوشیده می شوند. ۹۸٪ از استخوان طبیعی از کریستال های HA تشکیل شده است. پوشش HA بدن را به این باور می رساند که ایمپلنت استخوان طبیعی است. استخوان طبیعی شما به پوشش HA متصل می شود و یک پیوند بیوشیمیایی برای ثابت نگه داشتن ایمپلنت ایجاد می کند.

ایمپلنت اندوستیل سفارشی با استفاده از تصویربرداری و اسکن فک طراحی می شود. سپس قاب ایمپلنت بر اساس اطلاعات دریافتی ساخته می شود.

مرحله اول: ساخت ماکت

اولین گام در روش ایمپلنت ساخت ماکت دقیقی از استخوان فک بیمار است. این کار را می توان به دو صورت انجام داد.

اول می توان از فک قالب گیری کرد. پس از این جراحی اولیه بیمار می تواند تا زمان ساخت ایمپلنت از دندان مصنوعی استفاده کند.

در جایگزین دیگری برای ایجاد ماکتی از استخوان، دندانپزشک نیازی به انجام جراحی اولیه ندارد. در این روش از توموگرافی کامپیوتری (CAT SCAN) استفاده می شود. از داده های CAT SCAN برای ایجاد یک تصویر کامپیوتری سه بعدی از استخوان فک شما استفاده می شود. این اطلاعات رایانه ای به یک دستگاه فرز یا چاپگر سه بعدی داده می شود تا قالب فک ساخته شود.

مرحله دوم: قرار دادن ایمپلنت

پس از ساخت ایمپلنت اندوستیل با استفاده از یکی از این تکنیک ها، مرحله دوم قرار دادن ایمپلنت زیر لثه است. مزیت آشکار روش CAT SCAN این است که به جراحی اولیه قالب گیری استخوان نیازی نیست. تنها به یک عمل جراحی نیاز است که همان قرار دادن ایمپلنت در استخوان است.

عمل جراحی قرار دادن ایمپلنت اندوستیل در استخوان در مطب دندانپزشک تحت بی حسی موضعی با داروهای آرام بخش یا در ترکیب با “گاز خنده” انجام می شود. بیهوشی عمومی برای بیمارانی استفاده می شود که همکاری لازم را با دندانپزشک ندارند.

پس از گذشت دوره ای حدود سه ماه، برای پیوند یافتن استخوان با پایه ایمپلنت، دندانپزشک تاج دندان را روی آن نصب می کند.

تعیین تکنیک مناسب برای دریافت ایمپلنت زیر نظر دندانپزشک و با اطلاع رسانی از تمام جنبه های درمان به شما صورت می گیرد. برای دریافت مشاوره و اطلاع از گزینه های درمان با متخصصان کلینیک ما تماس بگیرید.

منبع:

smileagainsandiego

ایمپلنت ساب پریوستیل در چه مواردی به کار می رود؟

هر کدام از روش های جایگزینی دندان های از دست رفته که استفاده شوند، نتایج حاصله باید تقریبا یکسان باشد. بیمار باید احساس راحتی داشته باشد، در خوردن، آشامیدن و حرف زدن مشکلی نداشته باشد، و ظاهر وی طبیعی باشد. با این حال دستیابی به تمام این موارد در برخی افراد دشوارتر از سایرین است. یکی از روش های جایگزینی دندان های از دست رفته استفاده از روش ایمپلنت ساب پریوستیل است که در این مطلب به آن می پردازیم.

ایمپلنت ساب پریوستیل:

در صورتی که بیمار در سلامت کامل باشد و تراکم فک وی در وضعیت خوبی باشد، استفاده از پایه ایمپلنت تیتانیومی با اتصال مستقیم در فک و نصب ایمپلنت، تاج یا پروتز کامل روی آن می تواند گزینه خوب و طولانی مدتی برای فرد باشد. با این حال گاهی تراکم فک بیمار به اندازه کافی نیست.

برای مثال استفاده طولانی مدت از دندان مصنوعی می تواند به فرسایش فک منجر شود. نبود ریشه دندان در فک نیز خود یکی از مهمترین علل تحلیل استخوان فک است. در برخی موارد تراکم استخوان به حدی است که می توان از ایمپلنت های تیغه ای برای او استفاده کرد. روشی دیگر برای جبران تحلیل لثه می تواند پیوند استخوان باشد.

در برخی موارد استخوان فکی که در ظاهر به نظر سالم می آید، در رادیوگرافی و اسکن مشخص می شود که بسیار متخلخل است و به هیچ وجه قادر به نگه داشتن پین یا تیغه نیست.

اگر استخوان بیمار تا این درجه تحلیل رفته باشد، دندانپزشکی که از تکنیک های مدرن روز آگاهی داشته باشد می تواند ایمپلنت ساب پریوستیل را به بیمار توصیه کند. ایمپلنت هایی از این دست به شکل یک قاب تیتانیومی سبک وزن هستند که برای هر بیمار به صورت سفارشی ساخته می شوند. در نهایت این قاب جایگزین استخوان از دست رفته بیمار می شود و به عنوان لنگری برای نگهداشتن پروتزها به شمار می رود.

روند درمان:

به منظور ساخت این قاب، ابتدا دندانپزشک از فک قالب گیری می کند و همچنین با استفاده از فن آوری های پیشرفته مانند رادیوگرافی و اسکن ۳D اطلاعات بیشتری از شکل فک به دست می آورد. از این اطلاعات برای ساخت ایمپلنت ساب پریوستیل که برای بیمار مناسب باشد استفاده می شود.

در مرحله بعدی، لثه برش داده می شود و قاب روی استخوان قرار می گیرد. پس از آن لثه به جای خود بازگردانده می شود و بخیه می گردد. پس از اتمام دوره بهبودی پست های تیتانیومی از روی لثه به خوبی دیده می شوند. دوره بهبودی حدود سه ماه طول می کشد. در این مدت استخوان باقی مانده خود را به ایمپلنت تیتانیومی وصل می کند و آن را به طور دائم نگه می دارد.

ایمپلنت ساب پریوستیل را می توان برای پوشش یک ناحیه خاص در دهان با برای کل فک استفاده کرد. اتصال این قاب به استخوان باقی مانده پایه ای دائمی برای پروتزهایی کاملا شبیه دندان فراهم می کند.

این روش برای افرادی مناسب است که دارای تراکم ضعیف استخوانی هستند و امکان قرارگیری تحت جراحی پیوند استخوان را ندارند.

در صورتی که به استفاده از ایمپلنت تمایل دارد، برای دریافت مشاوره به کلینیک ما مراجعه کنید. با تهیه رادیوگرافی مشخص می شود که کدام تکنیک ایمپلنت برای شما مناسب است. کلینیک ما از آخرین تکنولوژی های روز و شیوه های درمانی استفاده می کند.

یک دندانپزشک ماهر همواره از ارائه بهترین گزینه به بیمار اطمینان حاصل می کند. اما گاهی تمام تکنیک های ایمپلنت برای بیمار قابل اجرا نیستند. با این وجود آخرین تکنولوژی روز و مراقبت های تخصصی این اطمینان را به بیمار می دهند که حتی استفاده از یک دندان مصنوعی نیز با راحتی برای بیمار و ظاهر طبیعی برای او همراه است.

منبع:

perfectsmile-dental

استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان

چگونه بفهمیم استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان را دارا هستیم؟

رادیوگرافی معمولی مقدار زیادی از جزئیات را نشان می دهد، اما فقط در حد دو بعدی. این چشم انداز ممکن است برای قضاوت در مورد ارتفاع استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان کافی باشد، اما برای قضاوت در مورد پهنای آن که به همان اندازه مهم است به تکنیک های تصویربرداری پیشرفته تری نیاز است.

برآورد استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان با اسکن CBCT:

در حال حاضر تکنیک های پیشرفته رادیوگرافی زیادی وجود دارد که امکان برآورد استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان را به صورت سه بعدی فراهم می کنتد. دقیق ترین و مشهورترین این روش ها CBCT (توموگرافی کامپیوتری با پرتو مخروطی شکل) است. به طور معمول تصاویر به دست آمده توسط اسکن CBCT قادر به نشان دادن تمام اطلاعات مورد نیاز در مورد استخوان از جمله کمیت و کیفیت آن خواهد بود. اما مهمتر از همه حضور ساختارهای آناتومیک را نشان می دهد که باید از آنها اجتناب شود.

در هنگام قرار دادن ایمپلنت دندان از کدام ساختارهای آناتومیک باید اجتناب شود؟

در فک بالا، به شرطی که استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان  وجود داشته باشد هیچ ناحیه خطرناکی در آنجا وجود ندارد. اگر یک یا چند دندان عقب دهان از دست رفته باشد، شکل و مکان ناحیه بالای ریشه ها اهمیت دارد. سینوس های ماگزیلاری را می توان در رادیوگرافی دید و در حین انجام ایمپلنت باید از تماس با آنها دوری شود.

در فک پایین، مهمترین ساختار آناتومیکی که باید از آن دوری شود “عصب پایین دندان” است. این عصب از منطقه پشت دندان عقل شروع می شود، از زیر دندان های عقب (مولر) می گذرد و بر روی پوست صورت جایی که قبلا دندان های وسط (دندان پرمولر) قرار داشته است ظاهر می شود. به همین دلیل است که حتی در پی تزریق بی حسی در انتهای دهان، لب های فرد بی حس می شوند. در صورتی که در حین جایگذاری ایمپلنت به این عصب آسیبی وارد شود، ممکن است بیمار دچار بی حسی موقت یا دائمی شود. این عارضه نادر اما مهم است.

به طور کلی اسکن های CBCT بهترین ابزار برای شناسایی محل اعصاب و سینوس ها هستند و امکان قرارگیری ایمپلنت با اطمینان خاطر و ایمنی بیشتر را فراهم می کنند. با این حال، این دستگاه به ندرت در یک مطب دندانپزشکی وجود دارد. بنابراین ممکن است لازم باشد برای تهیه رادیوگرافی به یک مرکز بیمارستانی مراجعه کنید. در حالی که اسکن CBCT گران تر از رادیوگرافی معمول دندانپزشکی است، اطلاعاتی که ارائه می دهد برای برنامه ریزی یک درمان پیچیده و اطلاع از ساختارهای حیاتی دهان ضروری است.

از دست رفتن استخوان:

با افتادن دندان، کم کم در اثر فقدان ریشه استخوان های اطراف شروع به تحلیل رفتن می کنند. اما خوشبختانه ایمپلنت بهترین روش برای توقف تحلیل استخوان است. با بازگشت عملکرد روزانه جویدن و حرف زدن، استخوان آن ناحیه قوی تر و متراکم تر می شود. با این حال، در مورد شرایط استخوان فک شما تنها دندانپزشک می تواند مشاوره های لازم را در اختیارتان قرار دهد.

منبع:

consideringdentalimplants

 

روش های مختلف ایمپلنت: جایگزینی دندان از دست رفته

از دست رفتن دندان حادثه تلخی است که ممکن است برای عده زیادی رخ دهد. ایمپلنت یکی از روش های جایگزینی دندان است. در این مطلب روش های مختلف ایمپلنت را بررسی می کنیم.

روش های مختلف ایمپلنت:

ایمپلنت گزینه درمانی مهمی است که به روش های مختلفی انجام می شود. انتخاب روش های مختلف ایمپلنت به شرایط بیمار بستگی دارد.

ایمپلنت یک مرحله ای:

در این روش ایمپلنت در محل دندان تازه کشیده شده یا بهبود یافته قرار می گیرد و بلافاصله بعد از قرار دادن در بالای لثه دیده می شود. مزیت این روش این است که به مرحله دوم جراحی برای کاشت ایمپلنت نیاز نیست. به طور معمول برای پشتیبانی از دندان از دست رفته، ایمپلنت تا چندین هفته یا ماه آماده نخواهد شد.

ایمپلنت دو مرحله ای:

در این روش ایمپلنت در محل دندان تازه کشیده شده یا بهبود یافته قرار می گیرد و پس از آن توسط لایه ای از لثه پوشانده می شود تا دیده نشود. این اولین مرحله درمان است. در مرحله دوم، چند هفته یا چند ماه بعد، ایمپلنت باز می شود و اجزایی به آن افزوده می شود تا برای دیده شدن در بالای لثه آماده شود.

ایمپلنت در همان روز:

این روش اغلب برای درمان فک پایین مورد استفاده قرار می گیرد و قبل از روز جراحی نیاز به برنامه ریزی دقیق دارد. چندین ایمپلنت نصب می شوند و چند ساعت بعد یک قوس کامل دندان موقت یا دائمی روی آن ثابت می شود. اگر دندان موقت مورد استفاده قرار گیرد، معمولا پس از طی دوره بهبودی، یک بریج دائمی جایگزین می شوند. همه بیماران کاندیدای مناسبی برای این روش درمانی نیستند.

ایمپلنت فوری:

در این تکنیک یک دندان کشیده می شود و ایمپلنت بلافاصله در محل کشیدن دندان قرار می گیرد. جراحی ایمپلنت بسته به شرایط استخوان و بافت نرم دهان بیمار ممکن است به صورت یک یا دو مرحله ای انجام گیرد. همه بیماران کاندیدای مناسبی برای این روش درمانی نیستند.

ایمپلنت فوری و بارگذاری اولیه:

این روش کاملا متفاوت از ایمپلنت فوری است. این روش به طور موثر یک مرحله ای است. به نحوی که در یک جلسه ایمپلنت در محل دندان کشیده شده قرار می گیرد و در همان جلسه دندان جدید روی آن قرار می گیرد. در ابتدا این دندان به مدت شش ماه از تماس مستقیم با دندان های مخالف دور نگه داشته می شود و پس از آن در نهایت بازسازی می شود. این تکنیک بیشتر در محلی از دهان بیشتر مورد استفاده قرار می گیرد که زیبایی شناسی برای آن مهم است، مانند دندان های جلو. باز هم، همه بیماران کاندیدای مناسبی برای این روش درمانی نیستند.

منبع:

consideringdentalimplants

انواع ایمپلنت دندان: توضیحات و شرایط استفاده

فقدان هرکدام از دندان ها باعث می شود لبخند فرد دچار نقص شود. در نتیجه، انواع ایمپلنت دندان ساخته شدند تا با کاربردهای مختلف خود نیازهای افرادی که دچار فقدان دندان شده اند را برآورده کنند. فارغ از تعداد و اندازه دندان از دست رفته، ایمپلنت های دندانی یکی از موفق ترین روش های موجود برای جایگزینی دندان محسوب می شوند.

انواع ایمپلنت دندان: ایمپلنت معمولی

یکی از انواع ایمپلنت دندان ایمپلنت معمولی است که می توان در موارد زیر استفاده کرد: برای جایگزینی یک دندان با یک روکش زیبای دندان یا چندین دندان با بریج دندانی و دندان مصنوعی هایی که با ایمپلنت پشتیبانی می شوند. این ایمپلنت های دندانی حداکثر پشتیبانی را ارائه داده و روشی بسیار رایج برای جایگزینی دندان های از دست رفته هستند.

با این حال، بسیار مهم است که بیمار بافت استخوانی کافی برای پشتیبانی از ایمپلنت دندانی را داشته باشد. گاهی اوقات که بافت استخوان فرد برای انجام ایمپلنت کافی نیست، می توان از پیوند استخوان استفاده کرد تا استخوان بافت کافی برای پشتیبانی از ایمپلنت های معمولی را پیدا کند.

انواع ایمپلنت دندان: مینی ایمپلنت

برای بیمارانی که بافت استخوانی مورد نیاز برای پشتیبانی از ایمپلنت های معمولی را ندارند و یا افرادی که فواصل بسیار کوچکی دارند از مینی ایمپلنت ها استفاده می شود. مینی ایمپلنت ها روش رایج دیگری به جای ایمپلنت های معمولی هستند، به این دلیل که معمولا می توان آنها را در یک جلسه جایگذاری کرده و همچنین خیلی کمتر تهاجمی هستند.

یک مینی ایمپلنت متشکل از یک میله بسیار کوچک فلزی، حدود نصف پهنای یک ایمپلنت معمولی، است که جایی که ریشه دندان از دست رفته است جایگذاری می شود و سپس یک روکش دندان یا دندان مصنوعی روی آن قرار می گیرد. مینی ایمپلنت ها را در اغلب اوقات می توان در یک جلسه جایگذاری کرد، زیرا جایگذاری آنها آسان تر بوده و نسبت به ایمپلنت های معمولی کمتر تهاجمی هستند. مینی ایمپلنت ها به دلیل اینکه باریک هستند، برای جایگزینی دندان های کوچک در فضاهای محدود دهان بسیار ایده آل هستند. بسیاری از افرادی که به دلیل نداشتن پشتیبانی کافی استخوان و لثه نمی توان برای آنها از ایمپلنت های معمولی استفاده کرد، گزینه مناسبی برای مینی ایمپلنت ها هستند.

معمولا از مینی ایمپلنت ها بیشتر به عنوان ثابت کننده دندان مصنوعی در فک پایین استفاده می شود. مینی ایمپلنت ها اتصالاتی دارند که از طریق آنها به دندان مصنوعی که روی آنها قرار دارد متصل می شوند. در حالیکه دندان مصنوعی های مرسوم ممکن است در دهان حرکت کرده و موجب آزردگی لثه شوند، اما با افزودن پشتیبانی از طرف مینی ایمپلنت ها می توان آنها را ثابت نمود. در بعضی موارد، استفاده از مینی ایمپلنت ها توصیه نمی شود، زیرا این ایمپلنت ها مانند ایمپلنت های معمولی به استخوان فک جوش نمی خورند.

محبوبیت بیشتر:

مینی ایمپلنت ها در مقایسه با ایمپلنت های معمولی محبوب تر هستند، زیرا:

  • نیاز به زمان بهبودی کمی دارند.
  • درد کمتری دارند.
  • هزینه کمتری دارند.
  • کمتر تهاجمی هستند.

منبع

crowncouncil