لیفت لثه: درمان لبخند لثه ای

بسیاری از افراد از لبخند خود احساس رضایت نمی کنند. علت این امر نمایش بیش از حد لثه در هنگام لبخند زدن است. به این عارضه لبخند لثه ای گفته می شود. بسیاری از بیمارانی که از این حالت شکایت دارند، به دنبال راهی برای درمان آن هستند. بسیاری از آنها حتی از وجود راهی برای درمان خود خبر ندارند. لیفت لثه یکی از این روش هایی است که بافت اضافه روی دندان در آن برداشته می شود تا بیمار لبخند جذاب تری داشته باشد.

این درمان ممکن است برای بیمارانی که بافت لثه نامتقارن دارند نیز استفاده شود. در این شرایط از جراحی برای کانتورینگ بافت لثه و بهبود ظاهر لبخند بیمار استفاده می شود.

روش انجام لیفت لثه:

برای انجام لیفت لثه از چاقوی جراحی یا لیزر استفاده می شود. در صورتی که از چاقو استفاده شود، موضع بیحس می شود و دندانپزشک بافت اضافه را به آرامی با استفاده از اسکالپل می برد. با وجودی که امکان استفاده از چاقو وجود دارد، اما بسیاری از بیماران و دندانپزشکان استفاده از لیزر را ترجیح می دهند. تکنولوژی استفاده از لیزر بافت نرم، محافظه کارانه تر است و درد و زخم کمتری برای بیمار به همراه دارد. دوره بهبودی بیمار کوتاه تر است و معمولا بیمار دچار خونریزی نمی شود. در صورتی که از لیزر برای این روش درمانی استفاده شود، عروق خونی هم زمان با برداشتن بافت اضافه توسط لیزر بسته می شوند. بنابراین اغلب بیماران پس از انجام این روش با استفاده از لیزر می توانند در روز بعد به روتین زندگی خود بازگردند.

لیفت لثه معمولا در همراهی با سایر روش های دندانپزشکی زیبایی انجام می شود. از آنجا که هدف از درمان، بلند تر نشان دادن تاج دندان است، پس از برداشتن بافت اضافه لثه معمولا از ونیر یا روکش کامل بر روی دندان های پیشین استفاده می شود.

انجام این روش سریع و نسبتا بدون درد است. کل روش بیش از نیم ساعت طول نمی کشد. معمولا تنها بافت اضافه دور دندان های پیشین برداشته می شود. زیرا این قسمت بیشتر از سایر دندان ها در هنگام لبخند زدن دیده می شود.

برای انجام این روش از بخیه استفاده نمی شود. بیمار می تواند چند ساعت پس از درمان به راحتی بخورد و بیاشامد. لثه ها نیز تا یک هفته پس از درمان به طور کامل بهبود می یابند. با این حال اگر این روش همراه با ونیر انجام گیرد، دوره بهبودی کمی طولانی تر خواهد بود.

در طول این مدت هر گونه درد به وسیله داروهای مسکن بدون نسخه قابل کنترل خواهد بود. برای اطمینان از سلامت لثه ها و روند خوب بهبودی، باید معاینات پس از لیفت لثه را جدی بگیرید و بهداشت دهان و دندان خود را رعایت کنید. توصیه های پس از درمان که توسط دندانپزشک ارائه می شود را انجام دهید و برای کنترل عفونت داروهای آنتی بیوتیک و دهانشویه تجویز شده را مصرف کنید.

منبع:

nationaldentalcare

اوزون درمانی در دندانپزشکی: پیشرفت های مدرن

اوزون درمانی در دندانپزشکی کاربرد و مزایای زیادی دارد که تا پیش از این شناخته نشده بود. به طور کلی، امروزه اوزون درمانی از روش های ارجح برای رفع حساسیت دندان، برطرف کردن عفونت و استریل کردن دندان برای عصب کشی است.

این روش از پیشرفت های جدید در حوزه دندانپزشکی است که با فراگیری آن می تواند تا حد زیادی به دندانپزشکان و بیماران کمک کند. در ادامه مزایا و کاربردهای این روش را در دندانپزشکی بررسی می کنیم.

مزایای اوزون درمانی در دندانپزشکی:

اوزون تنها درمانی است که می تواند به طور کامل دندان را از باکتری های عامل عفونت پاکسازی کند. در صورتی که عفونت به صورت عمیق نفوذ کرده باشد می توان دندان را به طور کامل تمیز کرد و برای پیشگیری از ابتلای مجدد آن، از روکش یا سیلانت استفاده کرد.

یکی از مزایای اوزون درمانی در دندانپزشکی این است حساسیت دندان را پس از برداشتن پوسیدگی کاهش می دهد و استریل کردن دندان امکان بازگشت عفونت حتی پس از عصب کشی را کاهش می دهد. در نتیجه موفقیت درمان تا حد زیادی بالا می رود.

از این روش پیش از قرار دادن تاج یا روکش روی دندان یا سیلانت کردن دندان استفاده می شود. از آنجا که دائما دهان در حال تولید بزاق است، بنابراین اطمینان از حذف کامل باکتری ها از محل درمان دشوار است. این روش تضمین می کند که تمام سطوح دندان و ناحیه اطراف از باکتری استریل شده است.

سایر کاربردها:

بیماری پریودنتال:

از اوزون درمانی می توان برای درمان بیماری های لثه و رفع آن استفاده کرد. بیماری های لثه در ابتدا در اثر نفوذ باکتری به وجود می آیند و برطرف کردن باکتری از زیر خط لثه دشوار است.

کاهش حساسیت:

اوزون می تواند در تقویت ساختار دندان و بازگشت کلسیم به آن نقش مهمی بازی کند. در نتیجه باعث کاهش حساسیت دندان به دماهای شدید می شود.

ایمنی:

اوزون هیچ گونه تداخلی با سایر داروها و روش های درمانی ندارد. این روش از هر جهت ایمن است و امکان ندارد که شما به اوزون حساسیت داشته باشید زیرا کسی در جهان نیست که به اکسیژن حساسیت داشته باشد!

این روش کاملا برای بیماران مطلوب است زیرا بدون درد انجام می گیرد و طول دوره درمان در مطب دندانپزشکی را تا حد زیادی کاهش می دهد. سرعت بهبودی پس از درمان بسیار سریع تر از سایر روش هاست و موفقیت درمان کاملا تضمین شده است.

منبع:

marindentalwellness

جراحی حفره ای لثه: درمان بیماری لثه

بیماری لثه آسیب زیادی به سلامت دهان و دندان شما می زند. خونریزی، بوی بد دهان، لق شدن دندان و در نهایت از دست رفتن دندان از این قبیل است. بنابراین بهتر است در مراحل اولیه از پیشرفت بیماری پیشگیری و آن را درمان کنید. گاهی برای درمان استفاده از روش جراحی توصیه می شود. اما جراحی پیوند بافت لثه دردناک و زمان بر است. خوشبختانه یکی از روش های درمانی که بدون درد است و زمان بهبودی در آن بسیار پایین است، روش جراحی حفره ای لثه است.

روش جراحی حفره ای لثه:

این روش نسبتا جدید است و در مقایسه با سایر روش ها جز درمان های حداقل تهاجمی است. از این روش برای درمان تحلیل لثه استفاده می شود. تحلیل لثه به از بین رفتن بافت لثه در امتداد خط لثه و افزایش طول تاج دندان گفته می شود. تحلیل لثه در اثر بیماری لثه (جینجیویت، پریودنتیت، و پریودنتیت پیشرفته) ایجاد می شود.

این روش تنها در مواردی قابل اجراست که بیمار دارای بافت سالم در لثه خود باشد. در این روش تنها بافت سالم موجود اصلاح و تنظیم خواهد شد. بنابراین در این روش به پیوند بافت از هیچ کجای دهان یا استفاده از بافت اهدا شده نیازی نیست. در صورتی که بیمار دارای بافت سالم در محل جراحی نباشد، امکان اجرای این روش برای او وجود ندارد. به دلیل آنکه جراحی شامل پیوند بافت از سقف و کام دهان نمی شود، بنابراین دوره بهبودی و درد و ناراحتی بیمار کمتر خواهد بود.

روش انجام جراحی:

در طول انجام تکنیک جراحی حفره ای لثه از یک ابزار جراحی برای ایجاد یک سوراخ کوچک در بافت سالم لثه استفاده می شود. از طریق این سوراخ، از ابزارهای خاصی برای شل کردن بافت لثه استفاده می شود. این ابزارها برای گسترش و حرکت دادن خط لثه استفاده می شود. در نتیجه این روش جراحی، ریشه دندان پوشش داده می شود و حساسیت دندان کاهش می یابد.

فواید:

این روش در مقایسه با سایر روش های جراحی بیماری های لثه مزایای زیادی دارد که عبارتند از:

  • بدون نیاز به گرفتن بافت اهدا شده از سقف و کام دهان
  • بدون نیاز به بخیه شدن بافت لثه
  • بدون نیاز به اسکالپل و ابزارهای تهاجمی جراحی لثه
  • حداقل ایجاد ناراحتی و درد در بیمار در اثر ایجاد زخم در دهان
  • زمان بهبودی سریع تر به دلیل آسیب کمتر به بافت های دهان
  • نتایج طبیعی در ظاهر لثه
  • نتایج با دوام درمانی در بیمار

در صورتی که دچار خونریزی و التهاب لثه هستید، برای درمان هر چه سریع تر به دندانپزشک مراجعه کنید.

منبع:

thegumdr

 

انواع بافت لثه: بافت نازک و کلفت

در حالی که مراقبت های بهداشتی و منظم دندان ها تا حد زیادی در کاهش خطر ابتلا به بیماری های لثه نقش دارند، اما باز هم سرنوشت لثه های شما به ژنتیک و ارث هم بستگی دارد. همه چیز از تراز دندان ها و شکل فک شما به ژن های شما بستگی دارد. انواع بافت لثه نیز از این امر مستثنی نیستند.

ساختار بیولوژیکی بافت لثه به ژن و وراثت وابسته است. جدا از تغییرات جزئی، انواع بافت لثه به دو دسته عمده تقسیم می شود. بافت نازک و ضخیم دو دسته عمده لثه هستند که به ضخامت واقعی بافت آن و استخوان حامی زیر آن باز می گردد.

ظاهر دندان بهترین شاخص برای تشخیص انواع بافت لثه است. افرادی که دندان های مثلثی شکل دارند، بافت لثه نازکی دارند. در حالی که فردی با دندان های مربعی شکل بافت ضخیمی دارند. افراد دارای نژاد آسیایی بافت لثه نازکی دارند در حالی که نژادهای اروپایی و آفریقایی بافت کلفت تری دارند.

نمی توان گفت که یکی از انواع بافت لثه بر دیگری برتری دارد. بافت ضخیم یا نازک هیج مزیتی بر دیگری ندارند. در واقع هر یک مستعد انواع بیماری ها و عوارض نامطلوب خاصی هستند.

بیماری های هر یک از انواع بافت لثه:

بافت های نازک تر بیشتر مستعد ابتلا به تحلیل لثه هستند. در این عارضه که بیشتر در اثر بیماری پریودنتال و سایش شدید مسواک ایجاد می شود، بافت لثه نازک تر شده و تحلیل می رود و بخش های محافظت نشده دندان در زیر خط لثه در معرض محیط دهان قرار می گیرد. این امر احتمال ابتلا به پوسیدگی دندان و افتادن دندان را بیشتر می کند.

از سوی دیگر، افرادی که دارای بافت ضخیم تری در لثه خود هستند، مستعد ابتلا به عارضه ای با نام پاکت پریودنتال هستند. با ملتهب شدن بافت لثه ضخیم در اثر تجمع پلاک و باکتری ها، بافت لثه از دندان جدا می شود و یک پاکت کوچک در بین آنها شکل می گیرد. این پاکت تجمع پلاک را بیشتر و عمیق تر می کند و شرایط بیماری را شدت می بخشد. در نهایت در صورت عدم درمان، احتمال از دست رفتن دندان وجود دارد.

برای نوع بافت لثه ای دارید کار خاصی به جز تشکر یا سرزنش اجداد خود نمی توانید انجام دهید. اما برای کاهش احتمال ابتلا به بیماری پریودنتال کارهای زیادی می توانید انجام دهید. بهترین و اولین کار، رعایت بهداشت دهان و دندان با مسواک زدن با یک مسواک نرم و نخ دندان کشیدن است.

مراجعه منظم برای معاینه دندان نیز اهمیت دارد. در این جلسات نه تنها بقایای جرم و پلاک از روی دندان برداشته می شود، بلکه بیماری های لثه در مراحل اولیه تشخیص داده شده و اقدامات درمانی اتخاذ می شود.

تشخیص زودهنگام به معنی نتیجه بهتر درمانی است.

منبع:

paulblidydentist

کمبود دندان مادرزادی یا هایپودونتیا

کمبود دندان مادرزادی یا هایپودونتیا یکی از عوارضی است که در آن چند دندان دائمی رشد نمی کنند. هایپودونتیا یکی از عوارض رایجی است که حدود ۱۶٫۲ درصد از جمعیت را تحت تاثیر قرار می دهد.

اما چرا دندان های دائمی در برخی افراد رشد نمی کنند؟ چه نوع درمانی برای این اختلال وجود دارد؟

علت کمبود دندان مادرزادی چیست؟

پیش از اینکه دندان رشد کند، گروه کوچکی از بافت به نام لامیا زیر لثه رشد می کنند. هایپودونتیا معمولا نتیجه اختلال در مراحل اولیه رشد دندان است که مانعی بر سر راه رشد این بافت به وجود می آید.

مکانیسم های دیگر و عوامل محیطی شامل تروما، عفونت و برخی داروها نیز می توانند باعث کمبود دندان مادرزادی شوند.

ژن ها نیز در این امر نقش مهمی بازی می کنند. تحقیقات این عارضه را با بیش از ۱۲۰ سندرم ژنتیکی، از جمله شکاف لب و کام، سندرم داون و دیسپلازی اکتودرمال، مرتبط دانسته اند.

چرا هایپودونتیا باید درمان شود؟

اگر برخی از دندان های دائمی فرزند شما رشد نکرد، آیا باید نگران شد؟ آیا واقعا به درمان نیاز است؟

شاید نه! گاهی دندانی که رشد نکرده است، دندان عقل است. جراحان دندان اغلب برای پیشگیری از مشکلات دندانی در آینده کشیدن دندان لق را توصیه می کنند. بنابراین عدم رشد مادرزادی آن اصلا عارضه بدی نیست.

با این حال، گاهی این دندان های پری مولار یا حتی پیشین هستند که رشد نکرده اند. این عارضه نه تنها ظاهر بیمار را تحت تاثیر قرار می دهد بلکه باعث بروز مال اکلوژن یا عدم تراز فک و دندان ها در زمان بسته بودن دهان می گردد. مشکلاتی مانند رشد استخوان، اشکال در حرف زدن، کاهش توانایی جویدن مواد غذایی و آسیب های پریودنتال می تواند نتیجه شکلی از هایپودونتیا باشد.

روش های درمانی:

درمان کمبود مادرزادی دندان از چند روش امکان پذیر است و برخی موارد جدی به درمان ارتودنسی و جراحی در ترکیب با هم نیاز دارند.

اگر چند دندان در کودک رشد نکرده است، ایمپلنت دندان پس از اتمام رشد فک گزینه ای برای جایگزینی دندان هاست. در عین حال می توانید از بریج ثابت یا دندان مصنوعی قابل جابه جایی استفاده کنید.

با این حال، پیش از جایگزینی دندان های رشد نکرده کارهای دیگری نیز باید انجام شود. ممکن است برای حرکت دادن دندان های موجود در دهان و ایجاد فضای لازم برای جایگزینی دندان به بریس ارتودنسی نیاز باشد. ممکن است جراحی اصلاحی فک یا دیگر جراحی های دهان و دندان نیز ضروری باشد.

شدت مال اکلوژن کودک، شلوغی دندان ها و تاثیر هایپودونتیا بر ظاهر صورت کودک، نوع برنامه درمان را مشخص می کند. گاهی نیز کمبود دندان مادرزادی در اثر عدم رشد آن نیست، بلکه دندان از لثه بیرون نزده است. در واقع فرد دچار نهفتگی دندان است. در برخی موارد ترکیبی از جراحی دندان و ارتودنسی می تواند راه حل موثری باشد.

برای تشخیص و درمان این عارضه در کودک خود به دندانپزشک مراجعه کنید.

منبع:

oralsurgeryofutah

ماملون دندان یا برجستگی روی دندان دائمی کودک

اگر به این مطلب رجوع کرده اید حتما متوجه دندانه های عجیبی روی دندان های پیشین فرزند خود شده اید و این مسئله موجب نگرانی شما شده است. حتما نگران شده اید که شاید دندان هایش اشکالی دارد که دچار این شکل غیر طبیعی شده اند. آیا باید به دندانپزشک مراجعه کنید؟ آیا باید درمان خاصی بر روی دندان انجام شود؟ در واقع به این برجستگی ها روی دندان دائمی کودک شما، ماملون دندان گفته می شود. در ادامه پاسخ های خود را دریافت خواهید کرد.

ماملون دندان چیست؟

ماملون دندان نوعی برجستگی روی دندان است. این برجستگی روی دندان وجود دارد زیرا دندان باید در کودکی یا اوایل نوجوانی مسیر خود را در طول لثه طی کند و از آن بیرون بزند. اما حتما از خود می پرسید چرا روی دندان های پیشین به وجود آمده است؟ برای پاسخ به این سوال باید آناتومی و نحوه شکل گیری و رشد دندان ها را بشناسید. دندان های پیشین در ابتدا به شکل چند لوب متعدد هستند. سپس به یکدیگر متصل می شوند و یک دندان یکپارچه را شکل می دهند. این اتصال چند گانه باعث می شوند که دندان های پیشین فک فوقانی دارای برجستگی های متعدد باشند.

آیا خطرناک هستند؟

نه، اصلا! این حالت بدین دلیل به وجود آمده است که ماملون دندان شما ساییده نشده است. در شرایط عادی، برجستگی های روی دندان پیشین پس از مدتی از رشد آن در اثر فرسایش، جویدن و کارکردهای روزمره دندان از بین می رود و دندان صاف می شود. اگر چنین چیزی برای شما اتفاق نیوفتاده است، نگران نباشید. با استفاده از روش های دندانپزشکی زیبایی می توانید این برجستگی ها را از بین ببرید.

آیا می توانم از آنها خلاص شوم؟

بسته به اینکه آیا تنها می خواهید از شر ماملون های دندان خلاص شوید، یا آنکه مسائل دیگری نیز در رابطه با دندان های شما وجود دارد که می خواهید به همه آنها یک جا رسیدگی شود، برنامه درمان توسط دندانپزشک تعیین می شود. خوشبختانه، چون این مسئله جز بیماری ها طبقه بندی نمی شود با یک روش دندانپزشکی زیبایی ساده می توانید دندان های زیبا و متقارنی داشته باشید.

باندینگ، ونیر و کانتورینگ دندان از روش هایی است که برای رفع برجستگی های دندان و ظاهر نامطلوب دندان استفاده می شوند. برای دریافت مشاوره تخصصی و تعیین روش پیشنهادی و هزینه با متخصصان کلینیک ما تماس بگیرید.

منبع:

wrightsmiles

مزیودنس: دندان اضافه در کودکان

مزیودنس وضعیتی است که در آن بین دو دندان پیشین فک بالا دندان اضافه ای رشد می کند. این دندان اضافه ممکن است با رشد و تراز دندان های دائمی تداخل ایجاد کند و مداخله فوری ضروی است. چرا وجود یک دندان اضافه نامطلوب است؟ دندان اضافه می تواند باعث آسیب به دندان مجاور و رشد سایر دندان ها شود. بهتر است برای پیشیگری از آسیب بیشتر این دندان کشیده شود.

مزیودنس چیست؟

تحقیقات منتشر شده توسط مجله دندانپزشکی کودکان، مزیودنس را به عنوان دندان اضافی در مرکز خط فک بالا بین دو دندان جلو تعریف می کنند. این مطالعه نشان می دهند که مردان دو برابر زنان دچار این حالت می شوند. با این حال، این وضعیت تقریبا نادر است و تقریبا ۱ درصد جمعیت را تحت تاثیر قرار می دهد.

دلیل اصلی ابتلا به این مشکل نامعلوم است. این عارضه می تواند ژنتیکی باشد یا از فعالیت بیش از حد لامینای دندان ها ناشی شود که بافتی است که در مراحل اولیه رشد دندان ها ظاهر می شود. مزیودنس می تواند حاصل تقسیم جوانه یک دندان باشد.

تشخیص و درمان:

از آنجا که مزیودنس در دوره رشد دندان های دائمی دیده می شود، برای رشد طبیعی دندان و فک، تشخیص آن ضروری است. این عارضه را می توان با رادیوگرافی تشخیص داد. معاینات روتین دندانپزشکی باید از سن یک سالگی شروع شود و هر شش ماه ادامه یابد. در سن ۵ سالگی، رادیوگرافی می تواند وجود شرایط غیر طبیعی را که با چشم قابل دیدن نیست، مشخص سازد. برای تشخیص این عارضه، به معاینات دقیق و رادیوگرافی منظم نیاز است. در صورتی که این عارضه به موقع تشخیص داده نشود، می تواند رشد دندان دائمی را با تاخیر مواجه کند و یا موجب جابه جایی آن شود.

هنگامی که این عارضه کشف شود، بهترین درمان کشیدن دندان اضافه است. طبق تحقیقات، مداخله دندانپزشک پیش از سن ۵ سالگی می تواند عوارض جراحی و ناهماهنگی دندان های دائمی را کاهش دهد، در نتیجه به درمان ارتودنسی نیازی نخواهد بود. پیش از ۵ سالگی ریشه مزیودنس کاملا شکل نگرفته است، بنابراین کشیدن دندان و بهبودی پس از آن آسان تر است. ممکن است کودک به جراح دندان ارجاع داده شود تا با استفاده از بیهوشی عمومی دندان کشیده شود.

اهمیت معاینات دندانپزشکی:

اگرچه این ناهنجاری نادر است، اما تمام عوارض دندانپزشکی بهتر است در اولین فرصت شناسایی شوند. معاینات زودهنگام از بروز مشکل در رشد دندان دائمی پیشگیری می کند. رعایت بهداشت دهان و دندان نیز ضروری است.

در صورتی که کودک شما دچار این عارضه شده است، هر چه سریع تر به دندانپزشک مراجعه کنید.

منبع:

colgate