انتخاب بین بریج یا ایمپلنت برای دندان از دست رفته

برای ارتقا سلامتی و بهداشت دهان و دندان خود، پس از افتادن یکی از دندان ها بهترین راه را برای جایگزینی آن بیابید. هنگامی که دندانی را از دست می دهید، دو گزینه پیش رو دارید: انتخاب بین بریج یا ایمپلنت. متاسفانه بسیاری از بیماران اطلاعاتی در این زمینه ندارند تا بهترین انتخاب را بر اساس نیازهای خود داشته باشند. اگر بر سر انتخاب بین بریج یا ایمپلنت مانده اید، می توانید از اطلاعات این مطلب برای تصمیم گیری بهتر استفاده کنید.

انتخاب بین بریج یا ایمپلنت: تفاوت ها

در مورد ایمپلنت دندانی، یک سیلندر کوچک تیتانیومی در محل دندان از دست رفته قرار می گیرد. این سیلندر با بافت استخوانی پیوند پیدا می کند و به عنوان یک ریشه مصنوعی برای اباتمنت و بعد دندان مصنوعی مورد استفاده قرار می گیرد.

در مورد بریج، دو تاج روی دندان های طبیعی در دو طرف فضای خالی نصب می شوند. سپس این تاج ها برای قرار گیری یک بریج مورد استفاده قرار می گیرند. فضای خالی پوشش داده می شود اما بریج به فک متصل نیست.

ایمپلنت دندان: معایب و مزایا

بزرگترین مزیت انتخاب ایمپلنت دندان این است که از سلامت فک شما پشتیبانی می کند. استخوان قوی و سالم باقی می ماند که به شدت در سلامت دهان و چهره شما تاثیر می گذارد. ایمپلنت های دندان اغلب ظاهر و عملکرد بهتری دارند و طبیعتا احساس یک دندان طبیعی را در دهان فرد ایجاد می کنند. ایمپلنت معمولا عمر طولانی تری هم دارد.

مهم ترین اشکال نصب ایمپلنت دندان این است که نیاز به عمل جراحی نسبتا جدی و چند مرحله ای دارد. این امر می تواند با عوارضی همراه باشد و موجب بروز اضطراب در بیمار شود. دوره بهبودی نیز در این روش طولانی تر است.

بریج دندان: معایب و مزایا

بسیاری از افراد بر سر دوراهی انتخاب بین بریج یا ایمپلنت ترجیح می دهند از بریج استفاده کنند. این روش قابل اعتماد، سریع و ایمن است. در بیشتر موارد نصب این روش تنها به دو جلسه با فاصله کوتاه نیاز دارد، در حالی که برای تکمیل درمان ایمپلنت به حداقل سه جلسه در فواصل طولانی نیاز است. بریج دندان هزینه کمتری نیز نسبت به ایمپلنت به همراه دارد.

مهم ترین عیب این گزینه این است که می تواند منجر به تغییر وضعیت بافت استخوانی در زیر تاج شود که موجب بی ثباتی دندان ها و در نتیجه عمر کوتاه تر بریج و دندان های مجاور می شود. بیشتر بریج ها را پس از ۷ تا ۱۰ سال باید جایگزین کرد. به دلیل فرآیند تحلیل استخوان دندان های مجاور نیز در معرض پوسیدگی قرار می گیرند.

متخصصان ما می توانند بهترین گزینه را برای دندان، لبخند، و بر اساس سلامت دراز مدت دهان و دندان و بودجه شما پیشنهاد دهند. برای انتخاب بین بریج یا ایمپلنت با متخصصان ما مشورت کنید.

منبع:

happytoothnc

معایب اینویزیلاین: ارتودنسی نامرئی

دندان مرتب و صاف لبخند جذابی را شکل می دهند و موجب ارتقا بهداشت دهان و دندان می شوند. اوربایت یا کراس بایت، دندان های فاصله دار یا شلوغ موجب ابتلا به بیماری های لثه، درد فک، فرسایش دندان و دیگر بیماری های پریودنتال می شوند. بریس سنتی ترین روش اصلاح فرم و محل دندان ها است. اما استفاده از روش های جایگزین مانند ارتودنسی نامرئی یا اینویزیلاین می تواند نتایج مشابهی را بدون به خطر انداختن زیبایی فرد به ارمغان آورد. اما استفاده از این گونه روش ها بدون خطر هم نیست. در این مطلب معایب اینویزیلاین را بررسی می کنیم.

معایب اینویزیلاین:

هزینه:

اینویزیلاین گران تر از بریس های فلزی سنتی است. هزینه بالا موجب شده است که این روش درمانی برای افرادی با بودجه محدود غیر قابل دسترسی باشد.

مدت انتظار:

یکی از معایب اینویزیلاین مدت انتظار در این روش درمانی است. دندانپزشک یا ارتودنتیست از دندان های شما قالبی تهیه می کند و قالب را به همراه طرح درمان و اطلاعات رادیوگرافی به آزمایشگاه می فرستد. آزمایشگاه با استفاده از کامپیوتر و طراحی سه بعدی الاینر مناسب را برای شما به صورت سفارشی می سازد. این قالب برای تایید به دندانپزشک ارسال می شود. ممکن است دندانپزشک آن را تایید کند یا برای اصلاح مجددا به آزمایشگاه پس بفرستد. دوره انتظار برای ساخت قالب چیزی حدود ۶ هفته است و این کار هر بار تکرار می شود.

گفتار:

یکی از معایب اینویزیلاین ایجاد اشکال در گفتار بیمار است. ممکن است در چند هفته اول استفاده از آن، دچار اشکال در حرف زدن شوید. پس از گذشت دوره ای از درمان به حرف زدن با اینویزیلاین عادت خواهید کرد. اما برخی بیماران هرگز با آن احساس راحتی نخواهند کرد.

ناراحتی دندان:

استفاده از مجموعه ای جدید از الاینرها می تواند بسیار ناراحت کننده باشد. ارتودنتیست ها از آن به فشار یاد می کنند، اما بسیاری از بیماران آن را کاملا دردناک ارزیابی می کنند. درد یا فشار با تغییر جهت دندان به سمت الاینر کاهش می یابد با این حال این امر به گذشت زمان نیاز دارد. برای کنترل درد بیش از حد، همیشه همراه خود داروی مسکن مانند ایبوپروفن داشته باشید. ممکن است تا زمانی که به الاینرها عادت کنید، در قرار دادن آن در محل خود یا برداشتن آن دچار مشکل باشید.

دشواری در استفاده:

استفاده از الاینرها دست و پا گیر است. هر بار برای غذا خوردن باید آنها را از دهان خود خارج کنید. این امر غذا خوردن در رستوران را به یک چالش بدل می کند. پس از هر وعده غذایی و پیش از قرار دادن الاینر در سر جای خود، باید قالب و دندان های خود را مسواک بزنید.

از سوی دیگر همیشه این امکان وجود دارد که الاینر روی زمین بیوفتد و دچار آسیب شود. به یاد داشته باشید که با هر بار خارج شدن الاینر از دهان شما، پیشرفت و حرکت دندان ها به محل صحیح متوقف می شود. بنابراین برای دستیابی به بهترین نتایج سعی کنید تا حد امکان هر چه بیشتر از الاینر خود استفاده کنید.

منبع:

livestrong

ایمپلنت اندوستیل: رایج ترین تکنیک درمانی

وقتی دندانی را از دست می دهید، استخوان فک شروع به “تحلیل رفتن” یا “کوچک شدن” می کند، زیرا دیگر برای نگه داشتن دندان به کار نمی آید. این کاهش تراکم استخوانی قرارگیری ایمپلنت یا پروتز دندان مصنوعی را دشوار می سازد. ایمپلنت اندوستیل یکی از روش هایی است که می تواند روند تحلیل استخوان فک را متوقف کند.

ایمپلنت اندوستیل چطور کار می کند؟

ایمپلنت اندوستیل یک قاب فلزی تیتانیومی سفارشی است که به روش جراحی در فک بیمار قرار می گیرد. هنگامی که ایمپلنت در استخوان قرار داده می شود، استخوان مصنوعی روی آن و در اطراف ایمپلنت قرار داده می شود و سپس لثه های بیمار بخیه می شود. در ادامه پروتزهای جداشدنی یا بریج جزئی ثابت به پست ایمپلنت یا نوار بالای لثه متصل می شوند.

این ایمپلنت ها با استخوان های مصنوعی خاصی به نام Hydroxylapatite (HA) پوشیده می شوند. ۹۸٪ از استخوان طبیعی از کریستال های HA تشکیل شده است. پوشش HA بدن را به این باور می رساند که ایمپلنت استخوان طبیعی است. استخوان طبیعی شما به پوشش HA متصل می شود و یک پیوند بیوشیمیایی برای ثابت نگه داشتن ایمپلنت ایجاد می کند.

ایمپلنت اندوستیل سفارشی با استفاده از تصویربرداری و اسکن فک طراحی می شود. سپس قاب ایمپلنت بر اساس اطلاعات دریافتی ساخته می شود.

مرحله اول: ساخت ماکت

اولین گام در روش ایمپلنت ساخت ماکت دقیقی از استخوان فک بیمار است. این کار را می توان به دو صورت انجام داد.

اول می توان از فک قالب گیری کرد. پس از این جراحی اولیه بیمار می تواند تا زمان ساخت ایمپلنت از دندان مصنوعی استفاده کند.

در جایگزین دیگری برای ایجاد ماکتی از استخوان، دندانپزشک نیازی به انجام جراحی اولیه ندارد. در این روش از توموگرافی کامپیوتری (CAT SCAN) استفاده می شود. از داده های CAT SCAN برای ایجاد یک تصویر کامپیوتری سه بعدی از استخوان فک شما استفاده می شود. این اطلاعات رایانه ای به یک دستگاه فرز یا چاپگر سه بعدی داده می شود تا قالب فک ساخته شود.

مرحله دوم: قرار دادن ایمپلنت

پس از ساخت ایمپلنت اندوستیل با استفاده از یکی از این تکنیک ها، مرحله دوم قرار دادن ایمپلنت زیر لثه است. مزیت آشکار روش CAT SCAN این است که به جراحی اولیه قالب گیری استخوان نیازی نیست. تنها به یک عمل جراحی نیاز است که همان قرار دادن ایمپلنت در استخوان است.

عمل جراحی قرار دادن ایمپلنت اندوستیل در استخوان در مطب دندانپزشک تحت بی حسی موضعی با داروهای آرام بخش یا در ترکیب با “گاز خنده” انجام می شود. بیهوشی عمومی برای بیمارانی استفاده می شود که همکاری لازم را با دندانپزشک ندارند.

پس از گذشت دوره ای حدود سه ماه، برای پیوند یافتن استخوان با پایه ایمپلنت، دندانپزشک تاج دندان را روی آن نصب می کند.

تعیین تکنیک مناسب برای دریافت ایمپلنت زیر نظر دندانپزشک و با اطلاع رسانی از تمام جنبه های درمان به شما صورت می گیرد. برای دریافت مشاوره و اطلاع از گزینه های درمان با متخصصان کلینیک ما تماس بگیرید.

منبع:

smileagainsandiego

ایمپلنت ساب پریوستیل در چه مواردی به کار می رود؟

هر کدام از روش های جایگزینی دندان های از دست رفته که استفاده شوند، نتایج حاصله باید تقریبا یکسان باشد. بیمار باید احساس راحتی داشته باشد، در خوردن، آشامیدن و حرف زدن مشکلی نداشته باشد، و ظاهر وی طبیعی باشد. با این حال دستیابی به تمام این موارد در برخی افراد دشوارتر از سایرین است. یکی از روش های جایگزینی دندان های از دست رفته استفاده از روش ایمپلنت ساب پریوستیل است که در این مطلب به آن می پردازیم.

ایمپلنت ساب پریوستیل:

در صورتی که بیمار در سلامت کامل باشد و تراکم فک وی در وضعیت خوبی باشد، استفاده از پایه ایمپلنت تیتانیومی با اتصال مستقیم در فک و نصب ایمپلنت، تاج یا پروتز کامل روی آن می تواند گزینه خوب و طولانی مدتی برای فرد باشد. با این حال گاهی تراکم فک بیمار به اندازه کافی نیست.

برای مثال استفاده طولانی مدت از دندان مصنوعی می تواند به فرسایش فک منجر شود. نبود ریشه دندان در فک نیز خود یکی از مهمترین علل تحلیل استخوان فک است. در برخی موارد تراکم استخوان به حدی است که می توان از ایمپلنت های تیغه ای برای او استفاده کرد. روشی دیگر برای جبران تحلیل لثه می تواند پیوند استخوان باشد.

در برخی موارد استخوان فکی که در ظاهر به نظر سالم می آید، در رادیوگرافی و اسکن مشخص می شود که بسیار متخلخل است و به هیچ وجه قادر به نگه داشتن پین یا تیغه نیست.

اگر استخوان بیمار تا این درجه تحلیل رفته باشد، دندانپزشکی که از تکنیک های مدرن روز آگاهی داشته باشد می تواند ایمپلنت ساب پریوستیل را به بیمار توصیه کند. ایمپلنت هایی از این دست به شکل یک قاب تیتانیومی سبک وزن هستند که برای هر بیمار به صورت سفارشی ساخته می شوند. در نهایت این قاب جایگزین استخوان از دست رفته بیمار می شود و به عنوان لنگری برای نگهداشتن پروتزها به شمار می رود.

روند درمان:

به منظور ساخت این قاب، ابتدا دندانپزشک از فک قالب گیری می کند و همچنین با استفاده از فن آوری های پیشرفته مانند رادیوگرافی و اسکن ۳D اطلاعات بیشتری از شکل فک به دست می آورد. از این اطلاعات برای ساخت ایمپلنت ساب پریوستیل که برای بیمار مناسب باشد استفاده می شود.

در مرحله بعدی، لثه برش داده می شود و قاب روی استخوان قرار می گیرد. پس از آن لثه به جای خود بازگردانده می شود و بخیه می گردد. پس از اتمام دوره بهبودی پست های تیتانیومی از روی لثه به خوبی دیده می شوند. دوره بهبودی حدود سه ماه طول می کشد. در این مدت استخوان باقی مانده خود را به ایمپلنت تیتانیومی وصل می کند و آن را به طور دائم نگه می دارد.

ایمپلنت ساب پریوستیل را می توان برای پوشش یک ناحیه خاص در دهان با برای کل فک استفاده کرد. اتصال این قاب به استخوان باقی مانده پایه ای دائمی برای پروتزهایی کاملا شبیه دندان فراهم می کند.

این روش برای افرادی مناسب است که دارای تراکم ضعیف استخوانی هستند و امکان قرارگیری تحت جراحی پیوند استخوان را ندارند.

در صورتی که به استفاده از ایمپلنت تمایل دارد، برای دریافت مشاوره به کلینیک ما مراجعه کنید. با تهیه رادیوگرافی مشخص می شود که کدام تکنیک ایمپلنت برای شما مناسب است. کلینیک ما از آخرین تکنولوژی های روز و شیوه های درمانی استفاده می کند.

یک دندانپزشک ماهر همواره از ارائه بهترین گزینه به بیمار اطمینان حاصل می کند. اما گاهی تمام تکنیک های ایمپلنت برای بیمار قابل اجرا نیستند. با این وجود آخرین تکنولوژی روز و مراقبت های تخصصی این اطمینان را به بیمار می دهند که حتی استفاده از یک دندان مصنوعی نیز با راحتی برای بیمار و ظاهر طبیعی برای او همراه است.

منبع:

perfectsmile-dental

قرقره آب نمک: کمک به بهداشت دهان و دندان

بهداشت دهان و دندان فقط در مسواک زدن دندان ها و نخ دندان کشیدن خلاصه نمی شود. حفاظت از سلامت دهان و دندان و داشتن زبان و لثه سالم نیازمند تلاشی جامع است. روش های زیادی برای مراقبت از سلامت دندان ها وجود دارند که به دریافت نوبت دندانپزشکی نیازی ندارند. یکی از این درمان های موثر در خانه که کم هزینه نیز هست، قرقره آب نمک است.

قرقره آب نمک چیست؟

قرقره آب نمک هر چیزی از جینجیویت تا تنفس بد بو را درمان می کند. اگر دچار گلودرد باشید، قرقره آب نمک می تواند درمان آرام بخشی برای مشکلات شما باشد. این محلول حتی برای بهبودی سریع تر پس از جراحی دندان نیز بسیار موثر است.

چگونه آب نمک بسازیم:

برای درست کردن محلول آب نمک، یک قاشق چای خوری نمک را به یک فنجان آب گرم اضافه کنید. دهان را ده تا دوازده ثانیه با این محلول شستشو دهید سپس تف کنید.

بعد از مسواک زدن و کشیدن نخ دندان، می توانید سه یا چهار بار در هفته از قرقره آب نمک استفاده کنید. با این حال در انجام این کار زیاده روی نکنید. سدیم بیش از حد می تواند بر مینای دندان تاثیر منفی داشته باشد.

تاثیرات مثبت آب نمک:

شستشوی نمک به طور طبیعی باعث بهبودی زخم ها می شود. محلول نمک باعث افزایش جریان خون در ناحیه آسیب دیده می شود که خود موجب بهبودی سریع تر می شود. بعد از آسیب های جزئی دندان (مانند برش های کوچک یا زخم دهان) یا حتی چیزهای مهم تر مانند عمل جراحی دهان از این روش برای تسریع بهبودی استفاده کنید.

۲۴ ساعت بعد از عمل جراحی، می توانید محلول آب نمک را سه یا چهار بار در روز بخصوص بعد از غذا استفاده کنید. اگر دهانتان حساس است و دچار سوزش شدید می شوید، از کمتر از یک قاشق چای خوری نمک برای ساخت محلول استفاده کنید.

کاهش باکتری:

هر جا باکتری ها تکثیر یابند، بیماری نیز در آنجا به وجود می آید. زمانی که از محلول آب نمک استفاده می کنید، محیط دهان قلیایی می شود که رشد و تکثیر برای باکتری ها را دشوار می سازد. به عبارت دیگر، قرقره آب نمک می تواند سطح باکتری را کاهش دهد که باعث کاهش احتمال ابتلا به بیماری می شود.

علاوه بر این، قرقره به حذف مواد غذایی گیر کرده بین دندان ها کمک می کند. در صورتی که ذرات بین دندان ها گیر کنند باعث تحریک لثه می شوند. بیماری های لثه خود باعث ملاقات بیشتر با دندانپزشک و افزایش هزینه ها می گردند.  

مبارزه با تنفس بد بو:

اگر دهانتان به دهان شویه های مبتنی بر الکل حساس هستید، قرقره آب نمک می تواند گزینه موثر و ارزانی باشد. این محلول با جینجیویت مبارزه می کند که یکی از دلایل تنفس بد بو است.

مقرون به صرفه:

نمک یکی از ارزان ترین مواد موجود در سوپرمارکت هاست که به همین دلیل استفاده از آن برای بهداشت دهان و دندان توصیه می شود. قرقره کردن آب نمک حتی یکبار در هفته نیز می تواند سلامتی دندان و لثه شما را به طور چشم گیری تغییر دهد.

منبع:

mydental.guardianlife

 

 

تاثیر بزاق بر دهان و دندان و روش کاهش عوارض آن

بزاق مایع شفافی است که توسط چندین غده در دهان ساخته می شود. بزاق بخش مهمی از یک بدن سالم است. بخش عمده ای از آن از آب ساخته شده است. اما بزاق حاوی مواد مهمی نیز هست که بدن برای هضم غذا به آن نیاز دارد و از دندان های فرد محافظت می کند. در این مطلب تاثیر بزاق بر دهان و دندان را بررسی می کنیم.

تاثیر بزاق بر دهان و دندان:

بزاق برای بدن مهم است زیرا:

  • دهان را مرطوب نگه می دارد
  • کمک به جویدن، چشیدن و بلعیدن به فرد
  • با باکتری های دهان مبارزه می کند
  • از تنفس بد بو پیشگیری می کند.
  • دارای پروتئین و مواد معدنی است
  • از مینای دندان محافظت می کند
  • جلوگیری از بروز پوسیدگی دندان و بیماری های لثه
  • نگه داشتن پروتز دندان مصنوعی

غدد بزاقی:

وقتی غذا می خورید بدن شما بزاق تولید می کند. هر چه بیشتر بجوید، بزاق بیشتری تولید می شود. مکیدن یک آبنبات نیز بزاق تولید می کند. دیگر تاثیر بزاق بر دهان و دندان کمک به طبیعی کردن pH دهان پس از مصرف غذاهای اسیدی است.

به غدد فعال در تولید بزاق، غدد بزاقی گفته می شود. این غدد در داخل گونه ها، در انتهای دهان و در نزدیکی دندان های جلو وجود دارند.

هر فرد دارای شش غده بزرگ و صدها غده کوچک تر است. بزاق از طریق لوله هایی به نام مجاری بزاقی حرکت می کند. معمولا بدن در بعد از ظهر بیشترین مقدار بزاق و شب ها کمترین مقدار را تولید می کند.

اما هر فرد با دیگری متفاوت است، بنابراین مقدار طبیعی بزاق برای هر فرد نیز متفاوت است. این امر تشخیص مشکلات بزاق را کمی مشکل می سازد.

عوارض بزاق دهان:

برخی از بیماری ها و داروها می توانند بر مقدار بزاق تولید شده تأثیر بگذارند. فقدان بزاق کافی، دهان را خشک می کند.

خشکی دهان باعث تورم و التهاب لثه، زبان و دیگر بافت های دهان می شود. در چنین محیطی باکتری ها به سرعت تکثیر می شوند. یک دهان پر از باکتری و خشک باعث تنفس بدبو می شود.

مهمترین تاثیر بزاق بر دهان و دندان جلوگیری از پوسیدگی دندان است. خشکی دهان سبب پوسیدگی سریع دندان و بیماری های لثه (پریودنتال) می شود. بزاق به پاکسازی ذرات ریز غذایی از بین دندان ها کمک می کند. این تاثیر خطر ابتلا به حفره را کاهش می دهد.

یکی از نشانه های خشکی دهان این است که طعم مواد غذایی را مانند قبل متوجه نمی شوید.

راهکارهای تولید بزاق بیشتر:

برای رفع خشکی دهان و تولید بزاق بیشتر می توانید از این روش ها استفاده کنید:

  • نوشیدن مقدار زیادی آب
  • جویدن آدامس بدون قند
  • مکیدن آب نبات بدون قند

چنانچه دچار خشکی دهان باشید، پزشک یا دندانپزشک استفاده از بزاق مصنوعی را به شما توصیه خواهد کرد.

بزاق مصنوعی بدون نسخه به فروش می رسد و دهان شما را مرطوب و راحت نگه می دارد. اما از سوی دیگر دارای پروتئین، مواد معدنی و سایر مواد طبیعی موجود در بزاق واقعی نیست که به هضم غذا کمک می کنند.

منبع:

webmd

استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان

چگونه بفهمیم استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان را دارا هستیم؟

رادیوگرافی معمولی مقدار زیادی از جزئیات را نشان می دهد، اما فقط در حد دو بعدی. این چشم انداز ممکن است برای قضاوت در مورد ارتفاع استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان کافی باشد، اما برای قضاوت در مورد پهنای آن که به همان اندازه مهم است به تکنیک های تصویربرداری پیشرفته تری نیاز است.

برآورد استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان با اسکن CBCT:

در حال حاضر تکنیک های پیشرفته رادیوگرافی زیادی وجود دارد که امکان برآورد استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان را به صورت سه بعدی فراهم می کنتد. دقیق ترین و مشهورترین این روش ها CBCT (توموگرافی کامپیوتری با پرتو مخروطی شکل) است. به طور معمول تصاویر به دست آمده توسط اسکن CBCT قادر به نشان دادن تمام اطلاعات مورد نیاز در مورد استخوان از جمله کمیت و کیفیت آن خواهد بود. اما مهمتر از همه حضور ساختارهای آناتومیک را نشان می دهد که باید از آنها اجتناب شود.

در هنگام قرار دادن ایمپلنت دندان از کدام ساختارهای آناتومیک باید اجتناب شود؟

در فک بالا، به شرطی که استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان  وجود داشته باشد هیچ ناحیه خطرناکی در آنجا وجود ندارد. اگر یک یا چند دندان عقب دهان از دست رفته باشد، شکل و مکان ناحیه بالای ریشه ها اهمیت دارد. سینوس های ماگزیلاری را می توان در رادیوگرافی دید و در حین انجام ایمپلنت باید از تماس با آنها دوری شود.

در فک پایین، مهمترین ساختار آناتومیکی که باید از آن دوری شود “عصب پایین دندان” است. این عصب از منطقه پشت دندان عقل شروع می شود، از زیر دندان های عقب (مولر) می گذرد و بر روی پوست صورت جایی که قبلا دندان های وسط (دندان پرمولر) قرار داشته است ظاهر می شود. به همین دلیل است که حتی در پی تزریق بی حسی در انتهای دهان، لب های فرد بی حس می شوند. در صورتی که در حین جایگذاری ایمپلنت به این عصب آسیبی وارد شود، ممکن است بیمار دچار بی حسی موقت یا دائمی شود. این عارضه نادر اما مهم است.

به طور کلی اسکن های CBCT بهترین ابزار برای شناسایی محل اعصاب و سینوس ها هستند و امکان قرارگیری ایمپلنت با اطمینان خاطر و ایمنی بیشتر را فراهم می کنند. با این حال، این دستگاه به ندرت در یک مطب دندانپزشکی وجود دارد. بنابراین ممکن است لازم باشد برای تهیه رادیوگرافی به یک مرکز بیمارستانی مراجعه کنید. در حالی که اسکن CBCT گران تر از رادیوگرافی معمول دندانپزشکی است، اطلاعاتی که ارائه می دهد برای برنامه ریزی یک درمان پیچیده و اطلاع از ساختارهای حیاتی دهان ضروری است.

از دست رفتن استخوان:

با افتادن دندان، کم کم در اثر فقدان ریشه استخوان های اطراف شروع به تحلیل رفتن می کنند. اما خوشبختانه ایمپلنت بهترین روش برای توقف تحلیل استخوان است. با بازگشت عملکرد روزانه جویدن و حرف زدن، استخوان آن ناحیه قوی تر و متراکم تر می شود. با این حال، در مورد شرایط استخوان فک شما تنها دندانپزشک می تواند مشاوره های لازم را در اختیارتان قرار دهد.

منبع:

consideringdentalimplants

 

روش های مختلف ایمپلنت: جایگزینی دندان از دست رفته

از دست رفتن دندان حادثه تلخی است که ممکن است برای عده زیادی رخ دهد. ایمپلنت یکی از روش های جایگزینی دندان است. در این مطلب روش های مختلف ایمپلنت را بررسی می کنیم.

روش های مختلف ایمپلنت:

ایمپلنت گزینه درمانی مهمی است که به روش های مختلفی انجام می شود. انتخاب روش های مختلف ایمپلنت به شرایط بیمار بستگی دارد.

ایمپلنت یک مرحله ای:

در این روش ایمپلنت در محل دندان تازه کشیده شده یا بهبود یافته قرار می گیرد و بلافاصله بعد از قرار دادن در بالای لثه دیده می شود. مزیت این روش این است که به مرحله دوم جراحی برای کاشت ایمپلنت نیاز نیست. به طور معمول برای پشتیبانی از دندان از دست رفته، ایمپلنت تا چندین هفته یا ماه آماده نخواهد شد.

ایمپلنت دو مرحله ای:

در این روش ایمپلنت در محل دندان تازه کشیده شده یا بهبود یافته قرار می گیرد و پس از آن توسط لایه ای از لثه پوشانده می شود تا دیده نشود. این اولین مرحله درمان است. در مرحله دوم، چند هفته یا چند ماه بعد، ایمپلنت باز می شود و اجزایی به آن افزوده می شود تا برای دیده شدن در بالای لثه آماده شود.

ایمپلنت در همان روز:

این روش اغلب برای درمان فک پایین مورد استفاده قرار می گیرد و قبل از روز جراحی نیاز به برنامه ریزی دقیق دارد. چندین ایمپلنت نصب می شوند و چند ساعت بعد یک قوس کامل دندان موقت یا دائمی روی آن ثابت می شود. اگر دندان موقت مورد استفاده قرار گیرد، معمولا پس از طی دوره بهبودی، یک بریج دائمی جایگزین می شوند. همه بیماران کاندیدای مناسبی برای این روش درمانی نیستند.

ایمپلنت فوری:

در این تکنیک یک دندان کشیده می شود و ایمپلنت بلافاصله در محل کشیدن دندان قرار می گیرد. جراحی ایمپلنت بسته به شرایط استخوان و بافت نرم دهان بیمار ممکن است به صورت یک یا دو مرحله ای انجام گیرد. همه بیماران کاندیدای مناسبی برای این روش درمانی نیستند.

ایمپلنت فوری و بارگذاری اولیه:

این روش کاملا متفاوت از ایمپلنت فوری است. این روش به طور موثر یک مرحله ای است. به نحوی که در یک جلسه ایمپلنت در محل دندان کشیده شده قرار می گیرد و در همان جلسه دندان جدید روی آن قرار می گیرد. در ابتدا این دندان به مدت شش ماه از تماس مستقیم با دندان های مخالف دور نگه داشته می شود و پس از آن در نهایت بازسازی می شود. این تکنیک بیشتر در محلی از دهان بیشتر مورد استفاده قرار می گیرد که زیبایی شناسی برای آن مهم است، مانند دندان های جلو. باز هم، همه بیماران کاندیدای مناسبی برای این روش درمانی نیستند.

منبع:

consideringdentalimplants

پریودنتیت و علائم بالینی آن چیست؟

پریودنتیت نوعی عفونت جدی لثه است که موجب آسیب به بافت نرم و استخوان حامی دندان می شود. این عفونت در صورت عدم درمان و پیشرفت می تواند موجب از دست رفتن دندان گردد. این عارضه شایع اما قابل پیشگیری است و معمولا نتیجه ضعف در بهداشت دهان و دندان است. مسواک زدن حداقل دو بار در روز، نخ دندان کشیدن به طور روزانه و انجام معاینات منظم دندانپزشکی تا حد زیادی می تواند شانس درمان موفقیت آمیز و گسترش آن را کاهش دهد.

پریودنتیت جز مراحل آخر طیف بیماری های لثه است که با جینجیویت آغاز می شود. در صورتی که فرد در مراحل اولیه بیماری های لثه برای درمان به موقع مراجعه کند هرگز دچار عوارض شدید بیماری های پریودنتال نخواهد شد. درمان بیماری های لثه در مراحل آخر بسیار دشوار و گاه ناممکن است و به از دست رفتن دندان و بروز آسیب جدی به استخوان فک می انجامد.

علائم:

لثه های سالم صاف و صورتی رنگ هستند و به طور کامل در اطراف دندان قرار دارند. نشانه ها و علائم پریودنتیت می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • لثه های متورم یا پف کرده
  • بثورات قرمز خال دار یا بنفش
  • لثه های حساس به لمس
  • خونریزی لثه
  • لثه های تحلیل رفته از روی دندان و دندان بلند تر
  • بروز فضاهای جدید بین دندان ها
  • چرک بین دندان ها و لثه
  • نفس بد بو
  • دندان های لق
  • جویدن دردناک
  • تغییر در محل دندان ها

انواع پریودنتیت:

این عارضه چندین نوع دارد که انواع رایج تر آن عبارتند از:

پریودنتیت مزمن:

شایع ترین نوع آن است که اکثرا بزرگسالان را تحت تأثیر قرار میدهد، گرچه کودکان نیز ممکن است مبتلا شوند. این نوع توسط تجمع پلاک ایجاد می شود و شامل تخریب آرام لثه و استخوان می گردد که ممکن است در طول زمان کمی بهبود یابد یا بدتر شود اما در صورت عدم درمان باعث از دست دادن دندان می شود.

پریودنتیت تهاجمی:

معمولا در دوران کودکی شروع می شود و فقط تعداد کمی از افراد را تحت تأثیر قرار می دهد. این عارضه در خانواده شیوع پیدا می کند و در صورت عدم درمان باعث آسیب شدید به استخوان و دندان می شود.

بیماری پریودنتال نکروزان:

که با مرگ بافت لثه، رباط دندان و استخوان حامی دندان ناشی از فقدان جریان خون (نکروز) شناخته می شود. این عارضه موجب ابتلا به عفونت های شدید می گردد. این نوع معمولا در افراد مبتلا به سیستم ایمنی سرکوب شده مانند عفونت HIV، درمان سرطان یا سایر علل نقص ایمنی و سوء تغذیه رخ می دهد.

زمان مراجعه به دندانپزشک:

برنامه توصیه شده دندانپزشک خود را برای انجام معاینات منظم دنبال کنید. چنانچه متوجه علائم پریودنتیت شدید، در اسرع وقت با دندانپزشک خود تماس بگیرید. هرچه زودتر برای درمان مراجعه کنید، شانس بهبودی و موفقیت درمان بیشتر خواهد بود.

منبع:

mayoclinic

علل ابتلا به پریودنتیت و عوارض احتمالی آن

پریودنتیت از بیماری های لثه است که با نوع خفیف تر آن به نام جینجیویت شروع می شود. این نوع بیماری نتیجه سال ها عدم توجه به بهداشت دهان و دندان است و موجب افتادن دندان ها و از بین رفتن استخوان فک می شود. در این مطلب علل ابتلا به پریودنتیت را بررسی می کنیم.

علل ابتلا به پریودنتیت:

در اغلب موارد، پریودنتیت با پلاک شروع می شود. پلاک یک فیلم چسبنده است که به طور عمده از باکتری تشکیل شده است. چنانچه درمان نشود، پلاک به صورت زیر به پریودنتیت پیشرفت می کند:

هنگامی که نشاسته ها و قندهای خوراکی موجود در غذا با باکتری های دهان در تماس قرار می گیرند، پلاک روی دهان شکل می گیرد. برای رفع پلاک باید روزی دو بار مسواک بزنید و نخ دندان بکشید، اما پلاک به سرعت دوباره شکل می گیرد.

چنانچه پلاک روی دندان های شما باقی بماند، پس از مدتی سخت می شود (تارتار). حدف تارتار بسیار سخت است و پر از باکتری است. هر چه پلاک و تارتار بیشتر روی دندان شما باقی بماند، آسب بیشتری به آن وارد می کند. متاسفانه با استفاده از مسواک زدن و نخ دندان کشیدن نمی توانید از شر تارتار خلاص شوید و برای این کار به کمک دندانپزشک نیاز دارید.

پلاک می تواند باعث ایجاد جینجیویت، خفیف ترین شکل بیماری پریودنتال، شود. جینجیویت به سوزش و التهاب بخشی از لثه در اطراف دندان گفته می شود. این عارضه را می توان با درمان حرفه ای و مراقبت از دهان و دندان در منزل معکوس کرد.

عفونت مزمن یکی از علل ابتلا به پریودنتیت است. تداوم عفونت لثه باعث شکل گیری پاکت های چرک حاوی پلاک، باکتری و مواد غذایی بین دندان و لثه می شود. پس از گذشت زمان این پاکت ها پر تر شده و مملو از باکتری می شوند. در صورت عدم درمان، این عفونت عمیق می تواند موجب از بین رفتن بافت و استخوان و از دست رفتن یک یا چند دندان گردد. همچنین التهاب مزمن می تواند بر سیستم ایمنی بدن شما تاثیر بگذارد.

عوامل خطر:

فاکتورهایی که می توانند خطر ابتلا به پریودنتیت را افزایش دهند عبارتند از:

  • جینجیویت
  • ضعف عادت های بهداشت دهان و دندان
  • سیگار کشیدن و مصرف انواع دخانیات
  • افزایش سن
  • تغییرات هورمونی، مانند موارد مرتبط با بارداری یا یائسگی
  • سوء مصرف مواد
  • چاقی
  • تغذیه نامناسب، از جمله کمبود ویتامین C
  • ژنتیک
  • بعضی از داروهایی که باعث خشکی دهان یا تغییرات لثه می شوند
  • شرایطی که سبب کاهش ایمنی بدن می شوند مانند بیماری لوسمی، HIV / AIDS و درمان سرطان
  • برخی بیماری ها مانند دیابت، آرتریت روماتوئید و بیماری کرون

عوارض جانبی:

پریودونتیت می تواند باعث از دست رفتن دندان شود. برخی تحقیقات نشان می دهد که باکتری های مسئول پریودنتیت می توانند از طریق لثه وارد جریان خون شوند و احتمالا بر قلب، ریه ها و سایر قسمت های بدن تاثیر بگذارد. به عنوان مثال، تحقیقات نشان داده اند که پریودنتیت با بیماری تنفسی، آرتریت روماتوئید، بیماری عروق کرونر یا سکته مغزی در ارتباط است. اما برای تأیید این رابطه به تحقیقات بیشتری نیاز است.

پیشگیری:

بهترین راه برای متوقف کردن علل ابتلا به پریودنتیت، پیروی از یک برنامه بهداشت دهان و دندان صحیح است که در تمام طول عمر ادامه می یابد.

حداقل به مدت دو دقیقه و دو بار در روز مسواک بزنید و یک بار نخ دندان بکشید. نخ دندان کشیدن قبل از مسواک زدن موجب سهولت در زدودن مواد غذایی از بین دندان ها می شود.

معاینات شش ماه یکبار دندان پزشکی را جدی بگیرید. هر شش تا ۱۲ ماه به دندانپزشک مراجعه کنید. چنانچه فاکتورهای ابتلا به پریودنتیت در شما بالاست، مانند خشکی دهان، مصرف داروهای خاص یا سیگار کشیدن، بیشتر از سایر افراد باید برای بررسی لثه و جرم گیری به دندانپزشک مراجعه کنید.

منبع:

mayoclinic