مراقبت های پس از جراحی ایمپلنت دندان:

پس از جراحی به تمام بیماران توصیه های مبنی بر اصول تغذیه و بهداشت می شود تا دوره نقاهت بهتری را طی کنند و از عفونت و سایر عوارض جراحی پیشگیری شود. بسته به گسترگی و اهمیت جراحی، رعایت این نکات اهمیت بیشتری می یابد. دهان ما دروازه سلامتی کل بدن است. هر نوع آسیب و بیماری در این ناحیه سلامت کل بدن را تحت تاثیر قرار می دهد. ایمپلنت یکی از جراحی هایی است که در دهان و فک صورت می گیرد تا جایگزین دندان از دست رفته شود. مراقبت های پس از جراحی ایمپلنت دندان در موفقیت درمان نقش مهمی دارند.

مراقبت های پس از جراحی ایمپلنت دندان:

خونریزی:

در بسیاری از موارد، بیمار دچار مقداری خونریزی خواهد بود زیرا زخم با بخیه بسته شده است. در صورتی که از بخیه جذب شدنی استفاده شده باشد، ۵ تا ۱۰ روز پس از جراحی بخیه ها می افتند. در طول ۲۴ ساعت اول پس از جراحی ایمپلنت دندان، مقداری خونریزی طبیعی است. یک تکه گاز را روی محل زخم به مدت یک ساعت محکم بین دندان های خود نگه دارید. پس از این مدت گاز را بردارید و محل را از نظر خونریزی چک کنید. اگر خونریزی به طور قابل توجهی ادامه دارد، گاز جدیدی را روی موضع قرار دهید و یک ساعت دیگر آن را بین دندان های خود فشار دهید. این کار را در صورت نیاز تکرار کنید. چنانچه در خانه گاز پانسمان ندارید، برای کنترل خونریزی می توانید از یک تی بگ استفاده کنید. مواد موجود در تی بگ می توانند به کنترل خونریزی کمک کنند. مهم ترین نکته در بین مراقبت های پس از جراحی ایمپلنت دندان به خوردن و آشامیدن در روز جراحی مربوط می شود. تا ۲۴ ساعت پس از جراحی، از جویدن، تف کردن، شستن دهان و مکیدن مایعات با استفاده از نی خودداری کنید. مکیدن با نی باعث وارد شدن فشار بر بخیه ها می شود و خونریزی را تشدید می کند. از کشیدن لب خود برای چک کردن محل جراحی خودداری کنید. محل جراحی به زودی بهبود می یابد و این گونه کارها تنها بهبودی زخم را به تاخیر می اندازد.

تورم:

بسته به نوع جراحی، ممکن است دچار تورم شوید. تورم ۲ تا ۳ روز پس از جراحی به حداکثر خود می رسد. با استفاده از چند بالش، سر خود را بالاتر از همیشه نگه دارید تا تورم کمتر شود. در چند روز اول، استفاده از کمپرس یخ مفید است.

رعایت بهداشت دهان و دندان:

بهداشت در بین مراقبت های پس از جراحی ایمپلنت دندان جایگاه بالایی دارد زیرا به کنترل عفونت کمک می کند. یک روز پس از جراحی، می توانید دهان خود را با آب ولرم و نمک بشویید. ۱ قاشق چای خوری نمک را در یک لیوان آب ولرم حل کنید. تا چند روز پس از جراحی، ۳ تا ۴ بار دهان خود را با این محلول بشویید. دندان و لثه های سمت مخالف خود را به صورت معمول مسواک بزنید و نخ دندان بکشید، اما موضع جراحی را به آرامی مسواک بزنید.

حداقل تا دو هفته پس از جراحی از نخ دندان، واترجت دندانی یا محلول هیدروژن پراکسید استفاده نکنید. اگر برای شما تجویز شده است، از محلول کلرهیگزیدین به جای آب نمک استفاده کنید.

رژیم غذایی:

نکات مراقبت های پس از جراحی ایمپلنت دندان شامل رژیم غذایی نیز می شود. روز پس از جراحی، تغذیه را با مایعات و مواد غذایی نرم و ولرم شروع کنید. بستنی، پودینگ، ماست و سوپ های نرم برای این کار مفید هستند. از مواد غذایی بسیار گرم، مواد غذایی دارای لبه های تیز مانند چیپس، و مواد غذایی سخت مانند گوشت خودداری کنید. با ناحیه جراحی چیزی نجوید. تا ۴۸ ساعت از نی برای نوشیدن مایعات استفاده نکنید. به تدریج، هر زمان که احساس راحتی کردید به رژیم غذایی نرمال خود بازگردید.

فعالیت فیزیکی:

به عنوان یکی از مراقبت های پس از جراحی ایمپلنت دندان توصیه می شود فعالیت فیزیکی را تا ۴۸ ساعت پس از جراحی محدود کنید. فعالیت زیاد باعث خونریزی و ناراحتی می شود. برای شرکت در ورزش های سنگین بهتر است با مشورت جراح خود اقدام کنید. معمولا یک تا دو هفته پس از جراحی می توانید به زندگی روتین خود بازگردید. زمانی که می خوابید سر خود را بالاتر از پاها نگه دارید.

سیگار کشیدن:

توصیه می شود که سیگار کشیدن را پس از ایمپلنت دندان به طور کلی ترک کنید. در غیر این صورت، حداقل تا ۳ روز پس از جراحی از سیگار کشیدن دوری کنید. سیگار کشیدن ریسک عفونت را افزایش می دهد و بهبودی را به تاخیر می اندازد.

بی حسی:

تا چند ساعت پس از جراحی، دهان شما بی حس است و احتمال گاز گرفتن بافت نرم وجود دارد. بنابراین، تا زمانی که کنترل خوبی بر دهان خود پیدا نکرده اید و اثر بی حسی از بین نرفته است، چیزی مصرف نکنید.

درد:

مراقبت های پس از جراحی ایمپلنت دندان شامل کنترل درد می شود. برای کنترل درد از تایلنول، ایبوپروفن، ادویل، موترین یا سایر داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی استفاده کنید. درد به تدریج از بین می رود. در صورتی که برای شما دارو تجویز شده است، دارو را طبق دستور مصرف کنید. پیش از مصرف دارو، مقداری نوشیدنی یا غذا بخورید تا دچار تهوع نشوید.

در صورتی که برای شما آنتی بیوتیک تجویز شده است، دارو را طبق برنامه و در دوز تجویز شده مصرف کنید. مصرف آنتی بیوتیک برای پیشگیری از عفونت ضروری است. در صورت مشاهده نشانه های عفونت شامل تب، التهاب و درد بیشتر از ۵ روز با جراح خود تماس بگیرید.

بهبودی زخم:

دیده شدن بافت سفید و سختی روی محل جراحی ۲ تا ۳ روز پس از جراحی ایمپلنت دندان طبیعی است. این بافت نشان می دهد که زخم در حال بهبودی است. حتی ممکن است از دهان شما بوی نامطبوعی حس شود که پس از بهبود بافت برطرف می شود و جای نگرانی نیست.

پروتز دندان:

طبق دستور پزشک، پروتز دندان مصنوعی جزئی، فلیپر، یا دندان مصنوعی کامل را در زمانی که توصیه شده است در دهان خود قرار دهید.

معاینه پس از جراحی و مراقبت های پس از جراحی ایمپلنت دندان:

یک تا دو هفته پس از جراحی، برای معاینه باید به مطب پزشک بازگردید. تا پیش از این زمان، در صورتی که هر مشکل یا سوالی دارید، با کلینیک یا جراح خود تماس بگیرید.

منبع:

azoms

مراقبت از دهان و دندان در نوجوانان:

دوره نوجوانی دوره ای است که چالش های زیادی پیش روی والدین از نظر بهداشت و سلامت فرزندشان قرار می دهد. عوامل زیادی در دوره نوجوانی باعث می شود که سلامت دهان و دندان تحت تاثیر قرار گیرد. از آنجا که پوسیدگی دندان در این دوره بیشتر است، مراقبت از دهان و دندان در نوجوانان و نظارت والدین اهمیت بیشتری پیدا می کند.

فرزند شما حالا بزرگ شده است و مسئولیت بسیاری از امور شخصی اش بر عهده خود وی است. اما گزینه های تغذیه ای نادرست و عدم رعایت بهداشت دهان و دندان، ضرورت نظارت شما بر سلامت دهان و دندان او را می طلبد.

اگر سوالی در مورد دندانپزشکی برای نوجوانان دارید یا به دنبال تعیین نوبت برای معاینه دهان و دندان فرزند خود هستید، با ما تماس بگیرید. دندانپزشک می داند که معاینه یک نوجوان چالش های خود را دارد و می تواند او را به رعایت بهداشت دهان و دندان قانع کند.

چرا مراقبت از دهان و دندان در نوجوانان اهمیت دارد؟

امروزه نوجوانان با انتخاب های زیادی رو به رو هستند که سلامت دهان و دندان آنها را تحت تاثیر قرار می دهد. برخی از آنها عبارتند از:

سوراخ کردن لب و زبان:

دوست داشته باشید یا نه، نوجوانان هر روز بیشتر به انجام جراحی های زیبایی عجیب و غریب متمایل می شوند. سوراخ کردن لب، زبان یا جاهای دیگر یکی از این موارد است. سوراخ کردن لب و زبان می تواند باعث عفونت شدید، تورم لب و زبان، از دست دادن خون و آسیب به عصب شود. به علاوه، گرفتن رادیوگرافی نیز به دلیل وجود فلز در این افراد دشوارتر می شود. آسیب به مینای دندان و تحلیل لثه از دیگر عوارض این کار است که در اثر سایش مداوم فلز به دندان یا بافت نرم دهان ایجاد می شود. در مطالب پیشین در مورد سوراخ کردن لب و زبان و عوارض آن برای دهان و دندان توضیح داده شد که توصیه می کنیم آن را مطالعه کنید.

رژیم غذایی:

مصرف شیرینی، نوشابه، نوشیدنی های اسیدی، اسنک و هر چیزی که ریسک پوسیدگی دندان را افزایش می دهد در نوجوانان بیشتر است. نظارت بر گزینه های مواد غذایی از وظایف والدین در مراقبت از دهان و دندان در نوجوانان است. اسید موجود در نوشیدنی ها حتی می تواند رنگ روی خودرو را از بین ببرد، حالا فکر کنید چه بلایی بر سر دندان های شما می آورد.

مصرف دخانیات:

با وجود تمام هشدارها، نوجوانان تحت فشارهای گروهی به مصرف دخانیات متمایل می شوند. ریسک از دست دادن دندان، بوی بد دهان، سرطان دهان و بیماری لثه در مصرف کنندگان دخانیات بالاتر است.

اختلال خوردن:

اختلال خوردن می تواند سلامت دهان و دندان و نیز عملکرد کل بدن را تحت تاثیر قرار دهد، تا جایی که می تواند موجب مرگ بیمار شود. استفراغ تعمدی در بیماری بولیمی باعث تماس دهان و دندان با اسید معده می شود و این می تواند پوسیدگی دندان را در نوجوان افزایش دهد. همچنین، می تواند باعث بوی بد دهان شود. انورکسی، به دلیل گرسنگی تعمدی، بدن و دندان ها را از دریافت مواد غذایی ضروری محروم می کند.

گارد دهان:

اگر فرزند شما در ورزشی شرکت می کند، تهیه یک گارد دهان از وظایف والدین در مراقبت از دهان و دندان در نوجوانان است. به فرزندتان اصرار کنید که در هنگام شرکت در ورزش های رزمی و خشن یا ورزش هایی که ریسک وارد شدن ضربه به صورت وجود دارد از گارد دهان استفاده کند.

کمربند ایمنی:

در کنار سایر منافع استفاده از کمربند ایمنی، این ابزار می تواند از دندان های فرزند شما در برابر تصادفات مراقبت کند. به فرزند خود بیاموزید که نبستن کمربند، چه برای راننده و چه مسافر، اصلا نشانه باحال و شجاع بودن نیست.

سفید کردن دندان:

خوشبختانه، مراقبت از دهان و دندان در نوجوانان نسبت به دهه قبل بهبود یافته است و آنها توجه بیشتری به این عضو ارزشمند در دهان خود می کنند. با این حال، گاهی دیده می شود که برای سفید شدن دندان ها، نوجوان به استفاده بیش از حد از محصولات سفید کننده دندان رو می آورد که در داروخانه ها در دسترس هستند. استفاده بیش از حد و نادرست از این محصولات می تواند به سلامت دندان ها آسیب بزند. به فرزندتان بیاموزید که بهترین راه برای مراقبت از سلامت دهان و دندان مراجعه به دندانپزشک و معاینه منظم دندان ها است.

از نظارت بر مراقبت از دهان و دندان در نوجوانان غافل نشوید:

سال های نوجوانی سال های تمرین استقلال است. هدایت امور نوجوان در این سال ها باری والدین سخت تر می شود. از یک طرف باید اجازه دهید اشتباه کند و از اشتباهاتش درس بگیرد، از طرف دیگر سلامتش اهمیت دارد.

خوشبختانه، در مورد دندان ها نیازی نیست چشم پوشی کنید. او همیشه فرزند شماست و از سلامتش نباید غافل شوید. پس هر روز و هر شب، از اینکه از فرزندتان بپرسید آیا مسواک زده است، خجالت نکشید. موارد زیادی هست که او از زیر این کار در رفته باشد.

مثال خوبی برای او باشید:

فقط حرف زدن و تذکر دادن برای مراقبت از دهان و دندان در نوجوانان کافی نیست. تنها راهی که مراقبت از دهان و دندان به عادتی نهادینه شده در فرزندتان تبدیل شود، آن است که خودتان هم این کار را انجام دهید. به عنوان یک روتین خانوادگی همه هر شب و هر صبح مسواک بزنید و نخ دندان بکشید.

سالم غذا بخورید:

هر چند فرزندتان می تواند در بیرون از خانه هر چیزی را تهیه کند و بخورد، اما مدیریت خورد و خوراک در خانه را بر عهده بگیرید و غذاهای سالم را بر سر سفره خانواده قرار دهید. به قدر کافی از سبزیجات و میوه ها در برنامه غذایی فرزندتان قرار دهید و موادی مانند شکر، نوشابه و مواد غذایی اسیدی را از رژیم غذایی خانواده حذف کنید یا آن را کاهش دهید.

به دندانپزشک مراجعه کنید:

زمان خاصی را برای معاینه دندان های خانواده تعیین کنید و به آن روز پایبند باشید. اصرار شما به معاینه منظم دندان ها باعث می شود که فرزندتان به سلامت از بحرانی ترین سال های زندگی خود عبور کند. برای مراقبت از دهان و دندان در نوجوانان همین امروز برای گرفتن نوبت معاینه دندان اقدام کنید.

منبع:

smileguide

 

کشیدن دندان به روش آتروماتیک:

امروزه به جهت رعایت بهداشت دهان و دندان، رواج خدمات دندانپزشکی و افزایش آگاهی عمومی موارد کشیدن دندان در بزرگسالی کاهش یافته است. با این حال، هنوز هم دیده می شود که برخی از بیماران به قدری دیر مراجعه می کنند یا پوسیدگی دندان به حدی عمیق است که چاره ای جز کشیدن دندان باقی نمی ماند. کشیدن دندان برای هیچ کس مطلوب نیست. درد و خونریزی در پی دارد و می تواند موجب آسیب رسیدن به استخوان فک شود. با استفاده از کشیدن دندان به روش آتروماتیک می توان احتمال آسیب به بافت استخوانی اطراف دندان را به حداقل رساند.

مشکلات رایج در کشیدن دندان:

دندان ها نقش مهمی در حفظ حالت لب، دهان و صورت دارند. آنها تکیه گاه مناسبی برای عضلات صورت به شمار می روند. کشیدن هر دندان می تواند صورت شما را با چروک و افتادگی رو به رو کند و استخوان فک دچار تحلیل شود. دندان ها وسیله جویدن غذا و حرف زدن هستند و بدون آنها زندگی سخت تر می شود. کشیدن هر دندان به معنی صرف هزینه های بالا برای جایگزینی آن است. بنابراین با یک حساب سرانگشتی می توانید ارزش دندان های درون دهانتان را تخمین بزنید.

هر چند کشیدن دندان به نظر راه حل ساده ای می آید، اما دارای عوارضی همچون خونریزی، عفونت، ابتلا به حفره خشک، آسیب به اعصاب صورت یا آسیب به استخوان فک است. در کشیدن دندان به روش آتروماتیک تلاش می شود از عوارض جدی این درمان جلوگیری شود. در ادامه با آن بیشتر آشنا می شویم.

کشیدن دندان به روش آتروماتیک چیست؟

برای بسیاری از افراد تجربه کشیدن دندان تجربه ای دردناک و پر دردسر است. تورم، کبودی، خونریزی بیش از حد، طول درمان، جای خالی آزاردهنده و درد استخوان فک از عوارض رایج است. بیماران حق دارند. گاهی کشیدن دندانی که در فک نهفته شده یا به استخوان فک جوش خورده است، کار ساده ای نیست. چنین چیزی در مورد کشیدن دندان به روش آتروماتیک صدق نمی کند. این روش برای این طراحی شده است که میزان آسیب وارده به بافت اطراف دندان به حداقل برسد و ریسک شکستن استخوان فک کاهش یابد. در روش های سنتی ممکن است برای کشیدن دندان، بافت استخوان اطراف دندان ساییده شده یا بشکند.

در کشیدن دندان به روش آتروماتیک تلاش می شود که کمترین تهاجم به فک انجام شود. این به نفع بیمار است، زیرا درد کمتری خواهد داشت و برای دندانپزشک مطلوب است، زیرا از عوارض جدی درمان جلوگیری می شود. اگر بافت استخوانی اطراف دندان سالم بماند، دندانپزشک درمان راحت تری خواهد داشت و نیازی به درمان های تکمیلی پیچده نخواهد بود. در این روش استخوان به همان شکل حفظ می شود و آسیبی نمی بیند.

کشیدن دندان به روش آتروماتیک به چه صورت انجام می شود؟

در روش های سنتی از انبرک دندانپزشکی یا فورسپس برای کشیدن دندان استفاده می شود. در این روش، دندان با انبرک گرفته می شود و به چپ و راست تکان داده می شود. تکان دادن افقی دندان باعث می شود که دندان از جای خود تکان بخورد و از فک بیرون بیاید. معمولا پس از چپ و راست کردن دندان، صدایی مانند شکستن یا ترک خوردن شنیده می شود. پس از این صدا، دندان شل می شود و از جای خود بیرون می آید.

این همان صدایی است که باید از آن ترسید. در واقع، این صدای استخوان اطراف دندان است. آسیب رسیدن به استخوان فک، موجب طولانی شدن روند بهبودی و درمان و درد زیاد در بیمار می شود.

در کشیدن دندان به روش آتروماتیک نیازی به شکستن استخوان نیست. در این روش به جای آنکه نیروی افقی به دندان وارد شود، تنها از نیروی عمودی استفاده می شود. این همان روشی از است که چوب پنبه از درب بطری بیرون کشیده می شود.

از این روش حتی برای دندان های شکسته و ترک خورده نیز می توان استفاده کرد.

با کشیدن دندان به روش آتروماتیک بیمار درد کمتری خواهد داشت، تورم و کبودی به حداقل می رسد و از آسیب به استخوان فک جلوگیری می شود.

آیا می توان از کشیدن دندان به روش آتروماتیک برای همه دندان ها استفاده کرد؟

خیر، پیش از اقدام برای کشیدن دندان باید شرایط دندان با استفاده از رادیوگرافی بررسی شود.

کشیدن دندان به روش آتروماتیک چه سودی دارد؟

به غیر از کاهش درد، خونریزی و عدم آسیب رسیدن به استخوان فک که پیش از این گفته شد، این روش برای کاشت ایمپلنت فوری بسیار مناسب است. به دلیل حفظ ساختار استخوانی فک و عوارض کمتر، دندانپزشک می تواند همان لحظه ایمپلنت را در دهان بیمار بکارد. پس از کاشت ایمپلنت، یک دندان موقت روی آن قرار می گیرد و باید مدتی صبر کرد تا ایمپلنت با استخوان فک به خوبی جوش بخورد. این فرآیند چند ماه طول می کشد.

پس از ادغام ایمپلنت با استخوان فک، روکش دائم روی آن قرار می گیرد.

انجام روش درمانی ایمپلنت معمولا چند ماه طول می کشد و فرآیند بلند مدتی است. اگر قرار باشد به روش سنتی دندان خود را بکشید، باید مدتی را به بهبودی استخوان فک و بافت اطراف آن اختصاص دهید. این می تواند درمان را به تعویق بیاندازد. به علاوه، نبود دندان در دهان و جای خالی آن برای بیمار آزاردهنده است. این در حالی است که کشیدن دندان به روش آتروماتیک طول درمان ایمپلنت را کاهش می دهد. فشاری که از همان روز کشیدن دندان روی استخوان فک اعمال می شود، مانع تحلیل و جذب آن می شود و سرعت ادغام آن با ایمپلنت را تسریع می کند. بنابراین، بیمار و دندانپزشک هر دو می توانند تجربه بهتری از درمان داشته باشند.

مسلما همه خواهان درمانی با کمترین درد و آسیب هستند. امروزه روش های سنتی همه جای خود را به روش های مدرن و بهتری داده اند که کمترین عوارض را در پی دارند. کشیدن دندان به روش آتروماتیک این امکان را فراهم کرده است. دندانپزشک می تواند با معاینه شرایط دندان و سلامت استخوان فک و دهان شما بهترین روش را برای کشیدن دندان و جایگزینی آن به شما پیشنهاد دهد. در صورتی که برای مشاوره و کشیدن دندان به کمک نیاز دارید، با کلینیک دندانپزشکی ما تماس بگیرید.

منبع:

physicsforceps

پیوند استخوان فک: همه چیز درباره آن

زمانی که فردی با سلامت خوب دندانی را به دلیل بیماری لثه، آسیب یا عفونت دیگری از دست می دهد، ایمپلنت بهترین، بادوام ترین و ایمن ترین روش برای جایگزینی دندان از دست رفته است. ایمپلنت دندان جایگزین ریشه دندان است که در فک پیچ می شود تا دندان مصنوعی یا بریج روی آن نصب شود. ایمپلنت طبیعی ترین و مشابه ترین عملکرد را به دندان طبیعی دارد. ایمپلنت می تواند به نجات دندان های مجاور نیز کمک کند، زیرا به حمایت آنها نیازی ندارد. در برخی از موارد، پیش از شروع جراحی ایمپلنت لازم است بیمار تحت جراحی پیوند استخوان فک قرار گیرد.

چرا در برخی موارد به پیوند استخوان فک نیاز است؟

پیوند استخوان فک برای بازگرداندن وضعیت استخوان فک به حالت قبل انجام می گیرد. در برخی موارد، بیماری لثه، فقدان فشار دریافت شده از دندان روی فک ناشی از جویدن، بیماری لثه، عفونت و تروما می توانند باعث تحلیل استخوان فک شود.

حفظ و بازسازی ساختار استخوان صورت به چند دلیل ضروری است. بسیاری از روش های ترمیمی دندانپزشکی مانند ایمپلنت برای رسیدن به نتایج مثبت به استخوان محکمی نیاز دارند. این در حالی است که ضعیف بودن استخوان فک مانع از قرارگیری پست تیتانیومی در فک می شوند.

استفاده از پیوند استخوان فک تنها زمانی ضروری است که واقعا برای ایمپلنت لازم باشد و هیچ راهی برای استحکام بخشی به آن نباشد.

بنابراین به طور کلی تضعیف استخوان ممکن است به دلایل زیر صورت گیرد:

  • آسیب به صورت
  • فضای خالی پس از کشیدن دندان
  • آسیب به استخوان فک پس از کشیدن دندان
  • نقص مادرزادی
  • جراحی فک برای حذف تومور

درباره پیوند استخوان فک در دندانپزشکی:

در گذشته این روش جراحی شامل برداشتن تکه ای استخوان از قسمتی از بدن بیمار یا قسمتی از فک وی و انتقال آن به نقطه تضعیف شده در فک می شد. امروزه گزینه های جایگزین شامل گرفتن استخوان از منبعی حیوانی یا مواد مصنوعی برای تقویت استخوان از دست رفته می شود. این روش باعث می شود که به باز شدن محل دیگری برای جراحی در بدن بیمار نیازی نباشد و نتیجه درمان بسیار موفقیت آمیزتر است. پس از این روش، ماه ها طول می کشد تا مواد استخوانی با استخوان فک ادغام شوند و استحکام کافی برای قراریگری ایمپلنت در دهان فراهم آید.

زمانی که پس از پیوند استخوان فک بیمار بهبود می یابد، جراحی ایمپلنت شروع می شود. ابتدا درمان با قراردهی پست تیتانیومی در فک شروع می شود و این مرحله نیز چند ماه طول می کشد تا پست تیتانیومی با استخوان فک جوش بخورد.

انواع روش های پیوند استخوان فک:

به طور کلی دو روش برای پیوند استخوان فک وجود دارد.

اولین روش به لیفت سینوس مشهور است که در آن مقدار بافت استخوان در فک بالا در نزدیکی حفره سینوس ها را بازسازی می کنند. استخوان اطراف حفره های سینوس در فک بالا تقریبا نازک هستند. در این جراحی، سینوس ها به آرامی بالاتر برده می شوند و لایه استخوان بین فک و حفره سینوسی تقویت می شود.

روش دیگر برای پیوند استخوان فک به افزایش ریج مشهور است. در این روش ارتفاع و پهنای استخوان فک افزایش می یابد. زمانی که استخوان فک دچار تحلیل شدید شده باشد، ریج استخوان توان حمایت از ایمپلنت را ندارد. در واقع برای حمایت از ایمپلنت لازم است که استخوان دارای ارتفاع و عرض کافی باشد.

آیا می توان همزمان با پیوند استخوان فک اقدام به کاشت ایمپلنت کرد؟

برای کاشت ایمپلنت در فک لازم است که استخوان کافی وجود داشته باشد. پس از مدتی استخوان اطراف ایمپلنت را می گیرد و استخوان خود را بازسازی می کند. اما در شرایطی که فک بیمار فاقد تراکم لازم برای قرارگیری ایمپلنت باشد، نمی توان همزمان با پیوند استخوان فک جراحی ایمپلنت را نیز انجام داد. این دو عمل جراحی باید به صورت جداگانه انجام شوند. معمولا ده ماه پس از پیوند استخوان فک بیمار برای جراحی ایمپلنت ارجاع داده می شود.

دوره نقاهت پس از پیوند استخوان فک:

پس از جراحی پیوند استخوان فک مقداری ناراحتی و درد طبیعی است. ایجاد تورم و کبودی نیز انتظار می رود. با این حال، درد را می توانید با داروهای مسکن تجویز شده توسط جراح کنترل کنید. درد و کبودی از ۱۰ تا ۱۴ روز پس از جراحی برطرف می شود.

پس از جراحی، می توانید بسیاری از کارهای روزمره خود را انجام دهید. اما برای بازگشت به فعالیت های سنگین و مشغله های کاری باید با جراح خود مشورت کنید. با این حال، در چند ساعت اول پس از جراحی باید استراحت کنید.

شستشوی دهان و مصرف مایعات داغ در روز جراحی ممنوع است.

برای کنترل درد و تورم از کمپرس یخ استفاده کنید.

چند روز پس از جراحی می توانید دهان خود را با ملایمت مسواک بزنیدو

تاهفت روز پس از جراحی دهان خود را با محلول آب و نمک شستشو دهید.

مصرف سیگار پس از جراحی پیوند استخوان فک ممنوع است و فرآیند بهبودی را کند می کند.

داروهای خود را تا مدت تجویز شده به طور کامل مصرف کنید.

برای کنترل خونریزی از یک گاز استریل استفاده کنید و آن را روی محل زخم بین دندان های خود فشار دهید.

در صورتی که درد، خونریزی و تورم غیر قابل کنترل است، به دندانپزشک مراجعه کنید.

منبع:

sdperio

تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان:

زندگی بدون دندان واقعا طاقت فرساست. دیگر نمی توانید مانند قبل به راحتی لبخند بزنید، نمی توانید به خوبی برخی حروف را تلفظ کنید و اعتماد به نفستان تا حد زیادی کاهش می یابد. در بین تمام مشکلاتی که گفته شد، غذا خوردن بدون وجود دندان مشکلات زیادی برای بیمار به وجود می آورد. بیمار نمی تواند هر غذایی را بخورد و معمولا مجبور است از گروه غذاهای نرم استفاده کند. تبعات تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان به همین محدود نمی شود.

غذا خوردن بدون جایگزین کردن دندان از دست رفته یا حتی بدون استفاده از دندان مصنوعی ساده به نظر می رسد و حتی فرد ممکن است با گذشت زمان به آن عادت کند. اما تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان بسیار خطرناک تر از آن چیزی است که فکر می کنید. پیش از آنکه وعده غذایی بعدی را نیز بدون دندان بخورید، بهتر است با هم تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان را مرور کنیم.

تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان:

بیماری لثه:

تلاش برای غذا خوردن با لثه می تواند باعث بروز عفونت و ابتلا به بیماری لثه شود. دندان ها برای جویدن و خرد کردن غذا طراحی شده اند و می تواند چند پوند نیرو بیشتر از لثه روی غذا وارد کنند. در واقع، نیروی وارد شده توسط یک دندان طبیعی حدود ۲۵۰ پوند است در حالی که نیروی وارد شده توسط لثه کمتر از ۱۰۰ پوند است. هر چند دنداk مصنوعی بسیار ضعیف تر از دندان طبیعی است، اما بسیار بهتر از تلاش برای خوردن مواد غذایی با لثه است. غذا خوردن با لثه دردناک است و سایش حاصل از مواد غذایی روی لثه باعث خونریزی لثه و ابتلا به بیماری لثه می شود. جویدن غذا با ایمپلنت بسیار مشابه دندان طبیعی است و بهترین راه برای جایگزینی دندان از دست رفته به شمار می رود.

مشکلات مفصل فکی گیجگاهی:

مشکلات مفصل فکی گیجگاهی بسیار جدی تر از بیماری لثه هستند زیرا غیر قابل درمان هستند و می توانند عملکرد فک را با مشکل رو به رو کنند. این عارضه به دلیل فشار بیش از حد بر روی لثه برای جویدن غذا ایجاد می شود. بدون دندان، فشاری که به لثه ها وارد می شود نابرابر است و این شانس ابتلا به TMJ را بیشتر می کند.

تحلیل استخوان:

جذب استخوان تضعیف شده زیر دندان یا تحلیل استخوان فک از دیگر تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان است. استخوان فک باید همیشه فعال باشد و فشار مناسبی از دندان یا دندان مصنوعی روی آن وارد شود تا در وضعیت مناسب باقی بماند. بدن انسان در صورتی که فشاری در ناحیه استخوان فک دریافت نکند، شروع به جذب استخوان در ناحیه فاقد دندان می کند. بدون دندان یا دندان مصنوعی، فشار به طور نامساوی توزیع می شود. کاهش فشار روی استخوان فک باعث تضعیف استخوان و جذب آن می شود. در مواردی، استخوان در برابر شکستگی آسیب پذیر می شود.

فقدان تولید بزاق کافی:

بزاق برای کل سیستم هضم اهمیت دارد زیرا به خیس شدن غذا برای حرکت بهتر به سمت پایین مسیر سیستم هاضمه کمک می کند. همچنین، بزاق حاوی آمیلاز است که به هضم نشاسته کمک می کند. غدد بزاقی با صحیح جویدن مواد غذایی فعال می شوند، کاری که بدون وجود دندان به خوبی انجام نمی گیرد.

عوارض هاضمه:

هضم به طور طبیعی در دهان شروع می شود و جویدن صحیح در دهان به طی شدن دقیق و کامل این پروسه کمک می کند. برای اینکه هضم به درستی رخ دهد، غذا باید در دهان به خوبی خرد و له شود، به قطعات ریز تبدیل شود و کاملا تجیزه شود تا سطح تماس آنها با آنزیم ها افزایش یابد. عدم اثربخشی کامل آنزیم ها روی غذا و هضم ناکامل از تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان است. مواد غذایی که به خوبی تجزیه و هضم نشده باشند، مورد استفاده بدن قرار نمی گیرند و در عوض توسط باکتری ها در روده بزرگ مورد استفاده قرار می گیرند. این امر باعث رشد و تکثیر باکتریایی در روده می شود. بنابراین، فقدان هر دندان در دهان می تواند روی کل سیستم هاضمه بدن تاثیر بگذارد.

ریسک از دست رفتن سایر دندان ها:

از دست دادن سایر دندان ها از دیگر تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان است. هر چه بیشتر غذاهای سخت را با لثه های بدون دندان بجوید، استخوان فک بیشتر تضعیف می شود و این می تواند عملکرد سایر دندان ها را نیز تحت تاثیر قرار دهد. با گذشت زمان، سایر دندان ها نیز لق می شوند و یکی پس از دیگری می افتند. به علاوه، فشار بیش از حدی که برای جویدن مواد غذایی به دندان های باقی مانده در دهان وارد می شود، عمر آنها را کم می کند و می تواند موجب فرسایش و شکستن آنها شود.

تولید ناکافی و ناصحیح آنزیم:

عدم تولید آنزیم کافی برای تجزیه مواد غذایی از دیگر تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان است. غذایی که در دهان جویده می شود با تولید بزاق به دیگر بخش های سیستم هاضمه پیغام ورود غذا را می دهد و آنزیم ها و اسیدهای ضروری برای هضم غذا تولید می شوند. در صورتی که روند جویدن غذا به نحوی مختل شود، آنزیم ها به قدر کافی تولید نمی شوند و هضم به خوبی رخ نمی دهد. عدم هضم به معنی نرسیدن ویتامین ها و پروتئین های ضروری به بدن است. این در طولانی مدت می تواند موجب سوءتغذیه بیمار و بروز مشکلات جدی برای بدن او شود.

تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان: برای سلامت خود ارزش قائل شوید

تبعات غذا خوردن بدون جایگزینی دندان چیزی بیشتر از ناتوانی در خوردن گردو و آجیل است. اگر هزینه جایگزینی دندان های از دست رفته را نپردازید، باید منتظر پرداخت هزینه های بیشتر برای سلامت کل بدنتان باشید.

نگران هزینه های جایگزینی دندان از دست رفته نباشید، زیرا گزینه های زیادی پیش روی شما قرار دارد. گزینه هایی مانند ایمپلنت، مینی ایمپلنت، دندان مصنوعی و بریج گزینه هایی هستند که می توانند زیبایی و عملکرد دندان طبیعی را تقلید کنند.

اگر تعدادی از دندان های خود را از دست داده اید، با ما تماس بگیرید. ما با توجه به شرایط دهان و دندان شما و بودجه شما بهترین گزینه را به شما پیشنهاد خواهیم داد.

منبع:

vitadentalhouston

اندودنتیست کیست و در چه مواردی باید به او مراجعه کرد؟

اندودنتیست متخصصی است که در نجات و درمان دندان ها از طریق اندوتراپی نقش دارد. واژه اندو به معنی درون و ادونت به معنی دندان است که واژه ای پزشکی از ریشه یونانی است. تمام دندانپزشکان در تشخیص و درمان عصب کشی آموزش دیده اند. با این حال، درمان برخی از دندان ها دشوار است. به همین دلیل ممکن است دندانپزشک عمومی شما را به اندودنتیست ارجاع دهد.

آیا تفاوت بارزی بین دندانپزشک عمومی و اندودنتیست وجود دارد؟

در ابتدا بهتر است کمی در مورد رشته دندانپزشکی بدانید. دانشجویان این رشته باید ۶ سال دوره عمومی را طی کنند که پس از آن می توانند اغلب درمان های دهان و دندان را انجام دهند و در صورتی که درمان از عهده آنها خارج باشد، بیمار را به متخصص مربوطه ارجاع می دهند.

پس از دوره عمومی، دندانپزشکان می توانند برای آزمون تخصص اقدام کنند و در یکی از رشته های تخصص ادامه تحصیل دهند. یکی از این رشته ها تخصص درمان ریشه است که سه سال طول می کشد. درمان مجدد دندان هایی که قبلا عصب کشی ناموفقی داشته اند ، جراحی ریشه دندان ها ، عصب کشی دندان های بیماران خاص و حساس ، درد های پیچیده در ناحیه فک و صورت که احتمال می رود منشاء دندانی داشته باشد نیز از جمله وظایف متخصص درمان ریشه می باشد .

از نظر تخصصی مرزی بین درمان توسط دندانپزشک عمومی و اندودنتیست وجود ندارد. در این زمینه، تجربه و مهارت اهمیت زیادی دارد. یک دندانپزشک عمومی نیز ممکن است بتواند درمان بسیاری از موارد تخصصی را با کیفیت بالا انجام دهد. در واقع، از آنجا که استاندارد درمانی عصب کشی یکسان است، اندودنتیست و دندانپزشک عمومی باید بتوانند کیفیت یکسانی را ارائه دهند. یک دندانپزشک عمومی به صرف نداشتن مدرک تخصصی نمی تواند کانالی را در دندان پیدا نکند یا طول دندان را کوتاه تر یا بلندتر بگیرد. بدین ترتیب، اگر یک دندانپزشک عمومی مسئولیت درمان را به عهده بگیرد و بیمار را به متخصص درمان ریشه ارجاع ندهد، باید درمان را با کیفیت ذکر شده در استاندارد درمان ارائه دهد. در این راستا مهارت کافی و تشخیص صحیح دندانپزشک عمومی و ارجاع صحیح در موارد پیچیده، سلامت بیمار را تضمین می کند.

اندودنتیست چه کارهایی انجام می دهد؟

تشخیص و درمان درد:

تشخیص درد ناشی از پوسیدگی، ترک یا شکستگی دندان گاهی دشوار است. به دلیل، وجود اعصاب گسترده در دهان، درد در دندان آسیب دیده ممکن است در دندان مجاور، سر، گردن یا گوش احساس شود. اندودنتیست متخصصی است که در تشخیص و درمان این نوع درد مهارت دارد.

درمان آسیب های تروماتیک:

آسیب به پالپ دندان می تواند در اثر وارد شدن ضربه باشد. به عنوان مثال، وارد شدن ضربه به دندان دائمی یک کودک می تواند مانع رشد کامل ریشه شود یا در برخی موارد دندان از جای خود کنده می شود. اندودنتیست کسی است که در کاشت مجدد دندان کنده شده مهارت دارد.

عصب کشی مجدد:

در برخی موارد، عصب کشی با شکست رو به رو می شود و درد و عفونت ادامه می یابد. هر چند نادر است، اما گاهی دندان ابتدا به عصب کشی پاسخ می دهد و چند ماه یا حتی سال بعد دردناک می شود. در هر یک از این موارد، درمان ریشه مجدد باید توسط اندودنتیست انجام شود.

توجه داشته باشید که برای عصب کشی مجدد باید دقت بیشتری در انتخاب متخصص بکنید، زیرا علاوه بر هزینه بیشتر، نرخ موفقیت در درمان مجدد پایین تر از درمان اول است و به دقت و مهارت بیشتری نیاز است.

عصب کشی چطور انجام می شود؟

انجام این روش برای نجات دندان است نه کشیدن دندان. دندان و ریشه های آن حذف نمی شوند بلکه تنها کانال های دندان تمیز می شوند. مقداری از بافت اعصاب و پالپ دندان نیز برداشته می شود تا از تخلیه تمامی باکتری ها اطمینان حاصل شود.

اعصاب دندان برداشته شده اند، بنابراین دیگر دردی احساس نخواهم کرد.

بسیاری از افراد بر این باورند که پس از درمان، دیگر دندان درد نخواهد داشت. با این حال دندان صرفا به غذاهای گرم و سرد حساس نخواهد بود. اما تا چند روز پس از درمان ناحیه اطراف دندان درد خواهد داشت. برای کنترل درد می توانید از داروی های مسکن استفاده کنید.

بسیاری از دندان هایی که نیاز به عصب کشی دارند دچار درد نمی شوند. اما این بدین معنی نیست که دندان شما سالم است. تنها دندانپزشک یا اندودنتیست می توانند وجود عفونت در دندان را تشخیص دهد. در صورت وجود عفونت دندان باید حتی در صورت فقدان درد درمان انجام شود. اگر در محیط دهان خود متوجه وجود جوش شدید حتما به دندانپزشک مراجعه کنید. وجود این جوش یا فیستول به معنی وجود تونلی برای تخلیه عفونت است. در حال حاضر دندان شما درد ندارد زیرا فیستول از تجمع فشار زیر دندان جلوگیری می کند. اما این عفونت باید درمان شود و احتمالا دندان شما به انجام این روش نیاز دارد. بدون درمان کانال بافت اطراف نیز آلوده خواهد شد.

درمان عصب کشی در دو جلسه انجام می شود. پس از جلسه اول باید در زمان تعیین شده برای پر کردن دندان یا قراردادن روکش روی دندان به اندودنتیست مراجعه کنید. استفاده از پرکننده یا روکش برای پیشگیری از ورود باکتری ها به داخل دندان و بروز مجدد عفونت است.

مراجعه به اندودنتیست چه مزایایی دارد؟

به غیر از مهارت و تجربه بیشتر در زمینه درمان ریشه، مراجعه به این متخصص دارای مزایای دیگری نیز هست:

استفاده از تجهیزات پیشرفته تر:

تجهیزاتی که یک اندودنتیست برای درمان استفاده می کند، بسیار بالاتر و پیشرفته تر از یک دندانپزشک عمومی است. برای مثال، بسیاری از آنها از میکروسکوپ جراحی برای دیدن داخل هر دندان استفاده می کنند و از تصویربرداری سه بعدی در کار خود بهره می گیرند.

مهارت های تشخیصی بالاتر:

تجربه بیشتر و استفاده از تجهیزات پیچیده تر، توانایی تشخیصی بالاتر نیز با خود به ارمغان می آورند.

جلسات درمانی کوتاه تر:

از آنجا که اندودنتیست تنها به درمان ریشه می پردازد، جلسات درمانی کاملا قابل تنظیم و قابل پیش بینی هستند. این در حالی است که زمان انتظار برای درمان در یک کلینیک دندانپزشکی بسیار بیشتر است مطب اندودنتیست است.

نرخ موفقیت بالاتر:

تحقیقات نشان می دهد که درمان توسط این متخصص به خصوص برای برخی از دندان ها با موفقیت بیشتری همراه است.

کنترل درد بهتر:

منطقی است که متخصصی که بیشتر روز خود با موارد مشابهی سر و کار دارد، در رفع مشکل و کنترل درد مهارت بیشتری داشته باشد.

منبع:

animated-teeth

روکش کردن دندان پس از عصب کشی:

روکش درمان عصب کشی را به خط پایان می رساند، از دندان محافظت می کند و در طولانی مدت به دوام آن کمک می کند. اما روکش کردن دندان پس از عصب کشی همیشه نیاز نیست. دندان های پیش و دندان هایی که تقریبا قوی هستند، نیازی به روکش ندارند. برای تصمیم گیری بر سر انجام آن، باید وضعیت دندان ارزیابی شود.

چرا روکش کردن دندان پس از عصب کشی توصیه می شود؟

تضعیف شدن دندان پس از عصب کشی:

عصب کشی می تواند دندان را از پوسیدگی نجات دهد، اما در عین حال موجب ضعیف شدن دیواره دندان می شود. زمانی که پالپ درون دندان عفونی می شود و دیگر زنده نیست، دندانپزشک با حذف پالپ و پر کردن دندان تلاش می کند که دندان را نجات دهد. با این حال، دندانپزشک دندان را مته می کند و سپس مینای، عاج و پالپ پوسیده و عفونی دندان را حذف می کند. به همین دلیل، دندان هایی که دچار پوسیدگی های وسیع هستند، حتی در صورتی که پر شوند، باز هم ضعیف می شوند.

از آنجا که عصب کشی پالپ زنده دندان را حذف می کند، دندان دیگر به عنوان موجود زنده عمل نمی کند. با گذشت زمان، این نقص باعث می شود که دندان استحکام خود را از دست بدهد و بشکند.

پس از عصب کشی، دندانپزشک دندان را پر می کند تا از آن در برابر باکتری ها محافظت کند و در این راه دندان را مستحکم کند. از آنجا که بسیاری از بیماران با پوسیدگی های وسیع به دندانپزشک مراجعه می کنند، روکش کردن دندان پس از عصب کشی ضروری است تا ریسک شکستن دندان کاهش یابد.

آسیب های پیشین:

شکستن دندان، ترک خوردن یا پوسیدگی وسیع از مواردی هستند که برای نجات دندان باید از عصب کشی کمک گرفت. وارد شدن این آسیب ها به دندان نیاز به روکش کردن دندان پس از عصب کشی را تشدید می کند.

نیاز به مهر و موم دندان:

اگر دندان مجددا عفونی شود، کاری برای نجات آن نمی توان انجام داد و دندان باید کشیده شود. در حالی که روکش دندان را در برابر باکتری ها محافظت می کند.

افزایش طول عمر دندان:

دندان عصب کشی شده دیگر فاقد منبع تغذیه و خونرسانی است. از این رو، پس از مدتی تضعیف می شود و نمی تواند فشار حاصل از جویدن را تحمل کند. روکش می تواند کلیت ساختار دندان را حفظ کند.

زیبا شدن لبخند:

زیباتر شدن ظاهر دندان از دیگر مزایای روکش کردن دندان پس از عصب کشی است.

روکش کردن دندان پس از عصب کشی در کدام دندان ها ضروری نیست؟

برای دندان های نیش و پیش عصب کشی بدون روکش کردن دندان احتمالا مشکلی ندارد. این بدان دلیل است که دندان های پیش کمتر از دندان های مولار و پری مولار فشار ناشی از جویدن را تحمل می کنند، زیرا برای جویدن به کار نمی روند. به طور کلی، روکش کردن دندان پس از عصب کشی زمانی ضروری است که بخش زیادی از دندان تراشیده شده و دندان استحکام خود را از دست داده باشد.

در مورد دندان های مولار و پری مولار که ریسک شکستگی در آنها کمتر است و پوسیدگی دندان وسیع نیست، یک پر کننده آمالگام می تواند کافی باشد.

چه دندان شما پس از عصب کشی روکش شده باشد یا خیر، به یاد داشته باشید که دندان شما هنوز هم در معرض خطر پوسیدگی قرار دارد. دندان های خود را روزی دو بار مسواک بزنید و نخ دندان بکشید.

چه کسی می تواند در مورد روکش کردن دندان پس از عصب کشی تصمیم بگیرد؟

دندانپزشک اصلح ترین فرد برای این تصمیم گیری است. با توجه به عمق و شدت پوسیدگی، دندانپزشک توصیه های لازم برای حفظ دندان را به شما خواهد کرد. در برخی موارد، حتی در مورد دندان های پیش نیز برای بهبود ظاهر دندان به روکش نیاز است.

روکش کردن دندان پس از عصب کشی چه زمانی باید انجام شود؟

دندانپزشک در این رابطه زمانی را برای شما مشخص خواهد کرد. معمولا توصیه می شود هر چه زودتر برای روکش کردن دندان مراجعه کنید. این بدان معنی است که روکش کردن دندان پس از عصب کشی یک اولویت است اما اورژانسی نیست. بنابراین، توصیه می شود در زمان مقتضی برای روکش کردن دندان پس از عصب کشی مراجعه کنید، زیرا پرکردگی نمی تواند در طولانی مدت از دندان شما حفاظت کند.

۲۴ ساعت پس از عصب کشی، معمولا بیمار درد دارد. اما این درد طبیعی است و با دارو قابل کنترل است.

درد ممکن است تا چند روز ادامه یابد و صورت بیمار دچار تورم باشد. عصب کشی ذاتا درمان دردناکی نیست، اما پس از درمان بیمار تا چند روز دچار درد خواهد بود.

معمولا یک تا دو هفته پس از عصب کشی باید برای روکش کردن دندان مراجعه کنید. برای نصب روکش ها دو جلسه مراجعه به دندانپزشک نیاز است. جلسه اول شامل بررسی و آماده سازی دندان می شود. ممکن است لازم باشد از دندان ها عکس اشعه ایکس بگیرید تا وجود هرگونه پوسیدگی یا آسیب به ریشه مشخص شود. سپس دندان برای جایگذاری روکش آماده می شود. در مرحله بعد، از دندان موردنظر و دندان های مجاور قالب گرفته می شود.این قالب به لابراتوار دندانپزشکی فرستاده شده و در آنجا سازندگان روکش های سرامیکی، بر اساس ابعاد قالب، روکش را می سازند. در عین حال، رنگ روکش را کاملا هماهنگ با رنگ طبیعی دندان فرد طراحی می کنند. تا زمانی که روکش دائم آماده شود، روکشی موقت روی دندان فرد قرار داده می شود.

در طول جلسه دوم، اندازه و تناسب روکش تست و به طور کامل بررسی می شود تا در هنگام جویدن تداخلی ایجاد نکرده و عملکرد مناسبی داشته باشد. زمانی که درستی همه موارد چک شد، روکش جدید به صورت دائم در محل چسبانده می شود.

معاینه منظم دندان ها شما را از وجود پوسیدگی در دندان ها باخبر می کند و می توانید پیش از پیشرفت پوسیدگی آن را درمان کنید. این کار باعث می شود که از نیاز به عصب کشی و وارد شدن آسیب به ساختار دندان پیشگیری شود. معاینه دندان های خود را جدی بگیرید و بهداشت دهان و دندان خود را رعایت کنید.

منبع:

colgate

بلعیدن بریس ارتودنسی خطرناک است؟

اگر به خاطر بلع تصادفی براکت ارتودنسی خود به این مطلب مراجعه کرده اید، بهتر است بدانید شما اولین کسی نیستید که این اتفاق برایش افتاده است. هر چند ترسناک است اما گاهی، براکت ها از بریس جدا می شوند و راه خود را به سمت معده پیدا می کند که البته در بیشتر مواقع ناخودآگاه است. بسیاری از بیماران از بلعیدن بریس ارتودنسی احساس نگرانی می کنند. آیا قرار است مریض شوید؟ آیا لازم است به پزشک مراجعه کنید؟

بهترین واکنش پس از بلعیدن بریس ارتودنسی چیست؟ پس از این اتفاق موارد زیر را به خاطر داشته باشید:

نگران نباشید، گاهی رخ می دهد:

هر چند نادر است، اما بلعیدن بریس ارتودنسی دیده شده است. این اتفاق زمانی رخ می دهد که بریس ها شل می شوند و براکت ها از جای خود درمی آیند. این حادثه در بیشتر موارد زمانی دیده می شود که بیمار تلاش می کند خود بریس های شل شده را ترمیم کند. گاهی نیز وارد شدن ضربه باعث جدا شدن براکت می شود. بلعیدن بریس ارتودنسی در زمان جویدن مواد غذایی نیز یکی از علل احتمالی است. عدم توجه به نکات تغذیه با بریس ارتودنسی موجب وارد شدن آسیب به بریس می شود.

بررسی رادیوگرافی ضروری است:

گاهی بیمار مطمئن نیست که بریس کدام مسیر را طی کرده است. آیا در مری گیر کرده، وارد نای شده یا جایی در سیستم گوارش قرار دارد؟ برای اطمینان از این موضوع و در صورت مشاهده درد در سینه و شکم از بیمار رادیوگرافی تهیه می شود. رادیوگرافی تشخیص مشکل و یافتن راه حل مربوطه را آسان می کند. گاهی رادیوگرافی نمی تواند محل دقیق بریس را مشخص کند. در این شرایط شاید لازم باشد آندوسکوپی انجام شود.

اغلب مشکلی وجود ندارد:

هیچ کس تا به حال از بلعیدن بریس ارتودنسی نمرده است. براکتی که وارد سیستم گوارش شما شده است، مانند دیگر مواد غذایی همان پروسه را از سر خواهد گذراند. از آنجا که بیشتر براکت ها از تیتانیوم یا پرسلین ساخته شده اند، به اسید معده واکنش منفی نشان نمی دهند، در واقع اصلا واکنشی نشان نمی دهند. در واقع، به جز چند واکنش هشدار آمیز نسبت به وجود یک شی خارجی سخت در معده، هیچ اتفاق دیگری رخ نمی دهد.

ممکن است موجب عوارضی در معده شما شود.:

همانطور که پیش از این گفته شد، بلعیدن بریس ارتودنسی اغلب بی خطر است. با این حال، واکنش افراد می تواند متفاوت باشد. برای مثال، اسید معده می تواند تیتانیوم یا پرسلین را تا حدی تخریب کند که آزاد شدن این می تواند می تواند با درد شکمی و عوارضی از این دست همراه باشد. برخی از بیماران دچار دل درد، تهوع و سوزش معده می شوند. این علائم ممکن است مدتی ادامه یابند و توصیه می شود در این صورت از پزشک کمک بگیرید.

ممکن است در تنفس شما اختلال ایجاد کند:

آیا تا به حال موارد غذایی در مسیر هوایی شما گیر کرده اند؟ به احتمال ۹۳ درصد هر ماده ای که به انتهای گلو برود، وارد مسیر معده می شود. اما در موارد نادر، شی وارد مسیر هوایی و ریه می شود. این حالت بسیار خطرناک است و می تواند موجب عوارض جدی برای بیمار شود. اگر این اتفاق رخ دهد، بیمار دچار مشکل در سیستم تنفس می شود. شی گیر کرده در مسیر هوایی یا ریه باعث تنفس سنگین و کند همراه با درد در قفسه سینه می شود. در این شرایط بیمار باید هر چه سریع تر به پزشک مراجعه کند. گیر کردن شی در مسیر هوایی، یک اورژانس پزشکی است و باید در اسرع وقت درمان بر روی بیمار انجام شود.

معمولا به طور طبیعی دفع می شود:

سناریوهای فوق نباید نادیده گرفته شوند، با این حال در بیشتر موارد بلعیدن بریس ارتودنسی هیچ خطری نخواهد داشت و بریس همان روند طبیعی سایر مواد غذایی را طی خواهد کرد. براکت از سیستم گوارش عبور می کند و در نهایت همراه با سایر مواد زائد از بدن خارج خواهد شد. در این شرایط فقط باید منتظر باشید تا بدنتان کار خود را انجام دهد. برای این کار، احتمالا باید بین ۲۴ تا ۴۸ ساعت صبر کنید.

شاید لازم باشد توسط پزشک معاینه شوید:

اگر نگران هستید می توانید پس از بلعیدن بریس ارتودنسی برای معاینه به پزشک مراجعه کنید. پزشک محل آن در بدن را مشخص خواهد کرد و اقدامات درمانی را بر اساس آن تجویز می کند.

پس از اطمینان از سلامت کلی خود، باید به دندانپزشک مراجعه کنید تا بریس های شما ترمیم شوند.

به ندرت ممکن است به جراحی نیاز داشته باشید:

همانطور که گفته شد، احتمالا دفعه بعد که به دستشویی بروید، براکت دفع می شود. با این حال، گاهی ممکن است گیر کند. در موارد جدی، پزشک برای خلاصی از براکت گیر کرده جراحی را پیشنهاد می دهد. جراحی به خصوص زمانی ضروری است که براکت در روده گیر کرده باشد یا وارد ریه شده باشد. از آنجا که مشکل تنفسی مرگبار است، جراحی باید هر چه سریع تر انجام شود. خوشبختانه به ندرت به جراحی نیاز می شود. اما نباید به طور کامل رد شود.

می توانید از بلعیدن بریس ارتودنسی جلوگیری کنید:

بلعیدن بریس ارتودنسی واقعا ناگوار است، پس بهتر است از آن پیشگیری کنید. از بریس های خود به خوبی مراقبت کنید و جلسات معاینه ارتودنسی را جدی بگیرید. اگر بریس های شما شل شده اند، اجازه دهید این کار را ارتودنتیست یا دندانپزشک شما انجام دهد. تا زمانی که به مطب دندانپزشک مراجعه کنید، بریس های شل شده را با استفاده از موم ارتودنسی در محل خود فیکس کنید و از دستکاری آن با دست یا زبان خودداری کنید. از دست زدن بی مورد به بریس ها خودداری کنید و از خوردن مواد غذایی سخت و ترد خودداری کنید. موقع ورزش کردن یا بازی مراقب صورت خود باشید. در مطالب پیشین، در مورد مراقبت از بریس ارتودنسی و نکات تغذیه با بریس صحبت شد که توصیه می کنیم آنها را مطالعه کنید.

با مراجعه به یک ارتودنیست مجرب می توانید به طور کامل از عدم بروز چنین حادثه ای اطمینان حاصل کنید. دندانپزشکان کلینیک ما نه تنها ماهر هستند بلکه در این زمینه تجربه بالایی نیز دارند. چنانچه در این مورد به کمک نیاز دارید، همین امروز با ما تماس بگیرید.

منبع:

vitadentalhouston

خمیردندان مخصوص دندان های حساس:

چنانچه موقع خورد غذا و نوشیدنی های سرد و گرم، ترشی یا شیرینی دچار دندان درد می شوید، ممکن است دچار حساسیت دندان باشید. حساسیت دندان درد تیز و کوتاهی دارد اما می تواند شما را از خوردن مواد غذایی محبوبتان محروم کند. همه در طول روز به دفعات از نوشیدنی های سرد و گرم استفاده می کنیم. از این رو، کنار آمدن با این درد تقریبا غیر ممکن است. یکی از راه های برطرف کردن مشکل، استفاده از خمیردندان مخصوص دندان های حساس است. استفاده از این نوع خمیردندان می تواند روشی راحت و مقرون به صرفه برای مدیریت درد ناشی از حساسیت دندان باشد.

چرا دندان ها حساس می شوند؟

درمان حساسیت دندان به عامل زمینه ساز آن بستگی دارد. در ابتدا باید دندانپزشک دندان های شما را معاینه کند، تا علت درد مشخص شود. گاهی درد به دلیل وجود پوسیدگی دندان یا بیماری لثه رخ می دهد. بیرون زدن ریشه دندان در اثر تحلیل لثه از علل حساسیت دندان است. دندان فرسوده، عاج دندان بیرون آمده، پر شدگی فرسوده دندان و در نهایت، دندان قروچه یا مسواک زدن با فشار زیاد، عوامل ایجاد حساسیت دندان هستند. استفاده بیش از حد از دهان شویه و یا حتی یک دندان ترک خورده نیز ممکن است اعصاب دندان را تحریک کنند.

برای درک عملکرد خمیردندان مخصوص دندان های حساس بهتر است کمی آناتومی دندان را مرور کنیم. دندان از دو بخش تاج و ریشه تشکیل شده است. تاج دندان با لایه ای به نام مینای دندان پوشیده شده است. همین نقش را در قسمت ریشه دندان ماده ای به نام سمنتوم بر عهده دارد. زیر مینای دندان و سمنتوم، لایه این به نام عاج قرار گرفته است که دارای کانال های میکروسکوپی متعددی است. این کانال ها تا بخش اعصاب و عروق دندان ادامه دارند. زمانی که مینای دندان یا سمنتوم ضعیف شوند، این کانال ها سرما یا گرما را به داخل دندان انتقال داده و باعث تحریک اعصاب می شوند.

خمیردندان مخصوص دندان های حساس چطور می تواند به شما کمک کند؟

برای حفظ سلامت دهان و دندان خود باید از مسواک، خمیردندان و نخ دندان کمک بگیرید. اما انتخاب نوع خمیر دندان باید با توجه به شرایط دهان و دندان شما انجام شود. مسواک زدن با خمیردندان مناسب در طولانی مدت سلامت دندان های شما را ارتقا می دهد، اما خمیردندان مخصوص دندان های حساس می تواند درد و ناراحتی را در طول دو هفته درمان کند.

خمیردندان مخصوص دندان های حساس با دارا بودن مواد تشکیل دهنده خاص می تواند ضمن تقویت لایه مینای دندان، کانال های میکروسکوپی دندان را پر کند و مانع از درد و حساسیت دندان ها شود.

خمیردندان مخصوص دندان های حساس باید چه مشخصاتی داشته باشد؟

هزینه این خمیردندان تفاوت چندانی با خمیردندان های معمولی ندارد.

هر چند برخی برندهای بازار محبوبیت بیشتری دارند، اما شما باید برندی را انتخاب کنید که با شرایط دهان و دندان شما بیشترین مطابقت را دارد. در این مورد می توانید با دندانپزشک خود مشورت کنید.

باید حاوی پتاسیم نیترات باشد. پتاسیم نیترات ماده خاصی است که در خمیردندان مخصوص دندان های حساس به کار می رود و در خمیردندان های معمولی خبری از آن نیست. این ماده مسیر سطح دندان به سمت پالپ داخلی را می بندند و از اعصاب دندان محافظت می کند. بر اساس تحقیقات این ماده می تواند با حساسیت زدایی از دندان، از درد و ناراحتی بیمار جلوگیری می کند. در برخی از خمیردندان های مخصوص دندان های حساس، برای مشاهده این تاثیر باید یک ماه بگذرد، اما در خمیردندان های حاوی پتاسیم نیترات تنها کافی است دو هفته صبر کنید.

خمیردندان مخصوص دندان های حساس باید حاوی فلوراید باشد، مینای دندان را تقویت می کند واز پیشرفت پوسیدگی دندان پیشگیری می کند. هر چند بسیاری از خمیردندان ها حاوی فلوراید هستند، دندانپزشک می تواند خمیردندانی را برای شما تجویز کند که حاوی درصد بالایی از فلوراید است.

مراقبت از دندان های حساس:

در صورتی که حساسیت دندان های شما در اثر پوسیدگی دندان است، دندانپزشک می تواند مشکل را درمان کند. در بسیاری از موارد که پوسیدگی و بیماری پیشرفته لثه عامل حساسیت دندان نیست، مسواک زدن منظم با بهترین خمیردندان برای دندان های حساس می تواند مشکل شما را درمان کند. شاید به خاطر درد و ناراحتی اولیه، مایل به مسواک زدن نباشید، اما در طولانی مدت این کار باعث بهبودی شما می شود. از مسواک سافت استفاده کنید و با ملایمت دندان های خود را مسواک بزنید. درمان های دیگری مانند اسکیلینگ یا پیوند بافت نرم لثه می تواند عارضه شما را درمان کند.

برای انتخاب خمیردندان مخصوص دندان های حساس می تواند از درد و ناراحتی خلاص شوید. در کمتر از دو هفته می توانید به رژیم غذایی سابق خود برگردید و از مواد غذایی مورد علاقه خود لذت ببرید.

چه کسانی می توانند از خمیردندان مخصوص دندان های حساس استفاده کنند؟

آمارها نشان می دهند که تقریبا درصد بسیار زیادی از افراد بالای ۱۸ سال در مقطعی از عمر خود دچار حساسیت دندان شده اند. اگر شما نیز همانند این افراد در زمان خوردن نوشیدنی های سرد و گرم دچار درد می شوید، می توانید از خمیردندان مخصوص دندان های حساس استفاده کنید. حساسیت دندان عارضه رایجی است که می تواند علل متعددی داشته باشد. برای درمان دقیق هر عارضه ای باید علت زمینه ساز آن مشخص شود. پیش از مشخص شدن علت نمی توان به درمان امیدی داشت. در برخی افراد حساسیت به دلیل بارداری است که باید تا زمان زایمان صبر کرد. حساسیت دندان به دلیل بیماری لثه باید توسط متخصص پریودنتیست درمان شود. در صورتی که لثه ها تحلیل رفته باشند، شاید جراحی پیوند لثه ضروری باشد. عصب کشی از دیگر روش های درمان حساسیت دندان است. خمیردندان می تواند تا حدی به درمان مشکل کمک کند. اما معاینه دندان ها توسط دندانپزشک ضروری است. در صورتی که دچار حساسیت دندان شده اید و نمی توانید از مواد غذایی مورد علاقه خود استفاده کنید، برای تشخیص علت زمینه ساز و درمان قطعی به دندانپزشک مراجعه کنید. اجازه ندهید استفاده از خمیردندان مخصوص دندان های حساس علت اصلی دندان درد شما را مخفی کند. با گرفتن یک نوبت معاینه می توانید از سلامت دندان های خود اطمینان حاصل کنید.

منبع:

oralb

مراقبت از دهان و دندان در بیماران دیابتی:

آمار بالای ابتلا به دیابت در بین ایرانیان لزوم آگاه سازی آنان در مورد بیماری و روش های کنترل عوارض آن را یادآور می شود. این بیماری می تواند سلامت کل بدن، به خصوص دهان و دندان را تحت تاثیر قرار دهد. هر چند این بیماری با عوارضی برای کل بدن همراه است، اما خوشبختانه با کنترل و هوشیاری می توان از این مشکلات پیشگیری کرد. در ادامه نکات مراقبت از دهان و دندان در بیماران دیابتی بررسی می شود.

دیابت توان بدن در فرآوری قند را تحت تاثیر قرار می دهد. تمام غذاهایی که می خورید به قند تبدیل می شوند و برای انرژی مورد استفاده قرار می گیرند. در دیابت نوع ۱، بدن نمی توند انسولین کافی بسازد، هورمونی که قند را به سلول هایی می برد که برای انرژی به آن نیاز دارند. در دیابت نوع دو، بدن پاسخی به انسولین ندارد. در هر دو مورد قند خون افزایش می یابد که می تواند مشکلاتی برای چشم، اعصاب، کلیه ها، قلب و دیگر قسمت های بدن به وجود آورد. یکی از این قسمت ها دهان و دندان است. تاثیر منفی این بیماری بر سلامت بیماران، لزوم مراقبت از دهان و دندان در بیماران دیابتی را افزایش می دهد.

علائم دیابت درمان نشده:

علائم هشدار دهنده دیابت، تمام قسمت های بدن را تحت تاثیر قرار می دهد. پس از آزمایش قند خون ممکن است به شما گفته شود که قند خون شما بالاست. ممکن است احساس تشنگی زیادی داشته باشید و ادرار شما زیاد باشد. کاهش وزن و خستگی از دیگر نشانه های این بیماری هستند. با افت قند خون، دیابت می تواند بر هوشیاری فرد نیز تاثیر داشته باشد.

عدم درمان دیابت می تواند مشکلات زیر را برای دهان و دندان به وجود آورد:

  • کاهش تولید بزاق که باعث خشکی دهان می شود
  • از آنجا که بزاق از دندان ها محافظت می کند، بیمار در معرض خطر پوسیدگی دندان قرار می گیرد.
  • لثه ها ملتهب می شوند و دچار خوریزی می شوند.
  • در چشیدن غذاها دچار اشکال می شوید.
  • ترمیم زخم ها با تاخیر صورت می گیرد.
  • در برابر عفونت آسیب پذیر می شوید.
  • در کودکان مبتلا به دیابت، رشد دندان ها زودتر صورت می گیرد.

مراقبت از دهان و دندان در بیماران دیابتی:

چرا بیماران دیابتی بیشتر از دیگران در معرض بیماری لثه قرار دارند؟

در دهان همه افراد باکتری های زیادی زندگی می کنند. اگر باکتری ها لثه را به عنوان خانه خود انتخاب کنند، در نهایت دچار بیماری لثه خواهید شد. این بیماری التهابی و مزمن، لثه های شما را از بین می برند و به استحکام دندان در استخوان آسیب می زند. بیماری لثه بدون درد و پیشرونده است و درمان آن در مراحل آخر بسیار دشوار است.

به خاطر احتمال ابتلا به بیماری لثه، مراقبت از دهان و دندان در بیماران دیابتی اهمیت بیشتری دارد. تفریبا ۲۲ درصد از افراد دیابتی دچار این بیماری می شوند. در واقع، به خاطر سطح بالای قند خون، این بیماران در معرض بیماری لثه قرار می گیرند. همانند همه انواع عفونت ها، بیماری لثه باعث افزایش سطح قند خون می شود. این امر کنترل بیماری دیابت را دشوارتر می کند زیرا شما در برابر عفونت آسیب پذیر هستید و مبارزه با باکتری های لثه برای بدن شما دشوارتر است.

چطور دندانپزشک می تواند به مبارزه با دیابت کمک کند؟

معاینه منظم توسط دندانپزشک اهمیت دارد. تحقیقات نشان می دهد که درمان بیماری لثه برای کنترل قند خون در این بیماران اهمیت دارد و از پیشرفت بیماری پیشگیری می کند.

جرم گیری دندان ها و رعایت بهداشت از اصول مراقبت از دهان و دندان در بیماران دیابتی است که باید توسط دندانپزشک انجام شود.

برای معاینه سلامت لثه ها می توانید از پریودنتیست، متخصص بیماری های لثه، کمک بگیرید.

مراقبت از دهان و دندان در بیماران دیابتی به چه صورت انجام می شود؟

مراقبت و پیگیری درمان دیابت در مراقبت از دهان و دندان در بیماران دیابتی اهمیت زیادی دارد. پیش از هر چیز قند خون شما باید تحت کنترل قرار گیرد. بنابراین، روند درمان خود را زیر نظر پزشک متخصص بیماری دیابت ادامه دهید. سایر موارد مراقبت از دهان و دندان در بیماران دیابتی عبارتند از:

مصرف داروها طبق تجویز پزشک:

داروهای خود را بر اساس مقدار و زمان توصیه شده مصرف کنید. تا زمانی که بیماری شما تحت کنترل نباشد، عوارض آن بر کل بدن باقی می ماند. همچنین لازم است دندانپزشک از وضعیت بیماری و لیست داروهای شما باخبر باشد.

رژیم غذایی سالم:

از مصرف قند و شیرینی خودداری کنید. تلاش کنید که مواد غذایی توصیه شده را مصرف کنید و از موادی که برای بیماری شما مضر هستند، پرهیز کنید. ورزش کردن سهم زیادی در سلامت شما دارد. در صورت امکان روزی یک ساعت پیاده روی کنید.

منع مصرف دخانیات:

مصرف دخانیات سلامت دهان و دندان شما را به خطر می اندازد. مصرف برخی داروها و ماهیت بیماری دیابت باعث خشکی دهان در این بیماران می شود. این در حالی است که مصرف سیگار نیز خشکی دهان را تشدید می کند. برای مراقبت از دهان و دندان در بیماران دیابتی لازم است که مصرف سیگار و سایر دخانیات قطع شود.

بهداشت دهان و دندان و دندان مصنوعی:

اگر از دندان مصنوعی استفاده می کنید، پروتز خود را هر روز به دقت تمیز کنید. هر چند که پروتز دندان طبیعی شما نیست، اما سلامت لثه های خود را فراموش نکنید. به علاوه، بهبودی زخم در بیماران دیابتی کندتر است. بنابراین لازم است که حداکثر مراقبت را در زمان استفاده از پروتز دندان مصنوعی از لثه های خود داشته باشید.

مسواک زدن:

روزی دو بار مسواک بزنید و نخ دندان بکشید. ترجیحا هر بار که وعده غذایی مصرف می کنید، دندان های خود را تمیز کنید. این کار به تمیز شدن پلاک از روی دندان و کاهش احتمال ابتلا به بیماری لثه کمک می کند.

معاینه دندان ها:

همه افراد باید هر شش ماه یکبار برای معاینه دندان ها به دندانپزشک مراجعه کنند. اما از آنجا که مراقبت از دهان و دندان در بیماران دیابتی باید با دقت بیشتری صورت گیرد، لازم است که این بیماران در فواصل کوتاه تری به دندانپزشک مراجعه کنند. در این مورد با دندانپزشک خود مشورت کنید. اما شاید بهتر باشد هر سه ماه یکبار برای معاینه وضعیت دندان و لثه های خود به دندانپزشک و پریودنتیست مراجعه کنید.

منبع:

mouthhealthy