استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان

چگونه بفهمیم استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان را دارا هستیم؟

رادیوگرافی معمولی مقدار زیادی از جزئیات را نشان می دهد، اما فقط در حد دو بعدی. این چشم انداز ممکن است برای قضاوت در مورد ارتفاع استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان کافی باشد، اما برای قضاوت در مورد پهنای آن که به همان اندازه مهم است به تکنیک های تصویربرداری پیشرفته تری نیاز است.

برآورد استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان با اسکن CBCT:

در حال حاضر تکنیک های پیشرفته رادیوگرافی زیادی وجود دارد که امکان برآورد استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان را به صورت سه بعدی فراهم می کنتد. دقیق ترین و مشهورترین این روش ها CBCT (توموگرافی کامپیوتری با پرتو مخروطی شکل) است. به طور معمول تصاویر به دست آمده توسط اسکن CBCT قادر به نشان دادن تمام اطلاعات مورد نیاز در مورد استخوان از جمله کمیت و کیفیت آن خواهد بود. اما مهمتر از همه حضور ساختارهای آناتومیک را نشان می دهد که باید از آنها اجتناب شود.

در هنگام قرار دادن ایمپلنت دندان از کدام ساختارهای آناتومیک باید اجتناب شود؟

در فک بالا، به شرطی که استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان  وجود داشته باشد هیچ ناحیه خطرناکی در آنجا وجود ندارد. اگر یک یا چند دندان عقب دهان از دست رفته باشد، شکل و مکان ناحیه بالای ریشه ها اهمیت دارد. سینوس های ماگزیلاری را می توان در رادیوگرافی دید و در حین انجام ایمپلنت باید از تماس با آنها دوری شود.

در فک پایین، مهمترین ساختار آناتومیکی که باید از آن دوری شود “عصب پایین دندان” است. این عصب از منطقه پشت دندان عقل شروع می شود، از زیر دندان های عقب (مولر) می گذرد و بر روی پوست صورت جایی که قبلا دندان های وسط (دندان پرمولر) قرار داشته است ظاهر می شود. به همین دلیل است که حتی در پی تزریق بی حسی در انتهای دهان، لب های فرد بی حس می شوند. در صورتی که در حین جایگذاری ایمپلنت به این عصب آسیبی وارد شود، ممکن است بیمار دچار بی حسی موقت یا دائمی شود. این عارضه نادر اما مهم است.

به طور کلی اسکن های CBCT بهترین ابزار برای شناسایی محل اعصاب و سینوس ها هستند و امکان قرارگیری ایمپلنت با اطمینان خاطر و ایمنی بیشتر را فراهم می کنند. با این حال، این دستگاه به ندرت در یک مطب دندانپزشکی وجود دارد. بنابراین ممکن است لازم باشد برای تهیه رادیوگرافی به یک مرکز بیمارستانی مراجعه کنید. در حالی که اسکن CBCT گران تر از رادیوگرافی معمول دندانپزشکی است، اطلاعاتی که ارائه می دهد برای برنامه ریزی یک درمان پیچیده و اطلاع از ساختارهای حیاتی دهان ضروری است.

از دست رفتن استخوان:

با افتادن دندان، کم کم در اثر فقدان ریشه استخوان های اطراف شروع به تحلیل رفتن می کنند. اما خوشبختانه ایمپلنت بهترین روش برای توقف تحلیل استخوان است. با بازگشت عملکرد روزانه جویدن و حرف زدن، استخوان آن ناحیه قوی تر و متراکم تر می شود. با این حال، در مورد شرایط استخوان فک شما تنها دندانپزشک می تواند مشاوره های لازم را در اختیارتان قرار دهد.

منبع:

consideringdentalimplants

 

روش های مختلف ایمپلنت: جایگزینی دندان از دست رفته

از دست رفتن دندان حادثه تلخی است که ممکن است برای عده زیادی رخ دهد. ایمپلنت یکی از روش های جایگزینی دندان است. در این مطلب روش های مختلف ایمپلنت را بررسی می کنیم.

روش های مختلف ایمپلنت:

ایمپلنت گزینه درمانی مهمی است که به روش های مختلفی انجام می شود. انتخاب روش های مختلف ایمپلنت به شرایط بیمار بستگی دارد.

ایمپلنت یک مرحله ای:

در این روش ایمپلنت در محل دندان تازه کشیده شده یا بهبود یافته قرار می گیرد و بلافاصله بعد از قرار دادن در بالای لثه دیده می شود. مزیت این روش این است که به مرحله دوم جراحی برای کاشت ایمپلنت نیاز نیست. به طور معمول برای پشتیبانی از دندان از دست رفته، ایمپلنت تا چندین هفته یا ماه آماده نخواهد شد.

ایمپلنت دو مرحله ای:

در این روش ایمپلنت در محل دندان تازه کشیده شده یا بهبود یافته قرار می گیرد و پس از آن توسط لایه ای از لثه پوشانده می شود تا دیده نشود. این اولین مرحله درمان است. در مرحله دوم، چند هفته یا چند ماه بعد، ایمپلنت باز می شود و اجزایی به آن افزوده می شود تا برای دیده شدن در بالای لثه آماده شود.

ایمپلنت در همان روز:

این روش اغلب برای درمان فک پایین مورد استفاده قرار می گیرد و قبل از روز جراحی نیاز به برنامه ریزی دقیق دارد. چندین ایمپلنت نصب می شوند و چند ساعت بعد یک قوس کامل دندان موقت یا دائمی روی آن ثابت می شود. اگر دندان موقت مورد استفاده قرار گیرد، معمولا پس از طی دوره بهبودی، یک بریج دائمی جایگزین می شوند. همه بیماران کاندیدای مناسبی برای این روش درمانی نیستند.

ایمپلنت فوری:

در این تکنیک یک دندان کشیده می شود و ایمپلنت بلافاصله در محل کشیدن دندان قرار می گیرد. جراحی ایمپلنت بسته به شرایط استخوان و بافت نرم دهان بیمار ممکن است به صورت یک یا دو مرحله ای انجام گیرد. همه بیماران کاندیدای مناسبی برای این روش درمانی نیستند.

ایمپلنت فوری و بارگذاری اولیه:

این روش کاملا متفاوت از ایمپلنت فوری است. این روش به طور موثر یک مرحله ای است. به نحوی که در یک جلسه ایمپلنت در محل دندان کشیده شده قرار می گیرد و در همان جلسه دندان جدید روی آن قرار می گیرد. در ابتدا این دندان به مدت شش ماه از تماس مستقیم با دندان های مخالف دور نگه داشته می شود و پس از آن در نهایت بازسازی می شود. این تکنیک بیشتر در محلی از دهان بیشتر مورد استفاده قرار می گیرد که زیبایی شناسی برای آن مهم است، مانند دندان های جلو. باز هم، همه بیماران کاندیدای مناسبی برای این روش درمانی نیستند.

منبع:

consideringdentalimplants

حداقل سن برای ایمپلنت: معیارهای لازم

در حال حاضر روش های ایمپلنت دندان یکی از محبوب ترین روش های دندانپزشکی است. این روش مزایای متعددی برای کسانی دارد که یک یا چند دندان خود را از دست داده اند. اما حداقل سن برای ایمپلنت چیست و چه عوامل دیگری در امکان استفاده از این روش دخیل هستند.

عوامل متعددی وجود دارد که در تصمیم گیری در مورد نیاز و نتیجه موفقیت ایمپلنت های دندانی نقش دارند. این عوامل عبارتند از:

بنابراین، مهم است که معیارهایی را برای انجام درمان مناسب در نقطه ای مناسب انتخاب کنید تا بهترین نتایج را بدست آورید. سن عامل مهمی است که تا حد زیادی به موفقیت ایمپلنت های دندانی کمک می کند. با افزایش سن استخوان دچار تحلیل می شود که در تعیین موفقیت پیوند ایمپلنت و همچنین عملکرد آن نقش مهمی دارد.

حداقل سن برای ایمپلنت:

ایمپلنت های دندانی در کودکانی که به طور دائمی دندان های خود را از دست داده اند به پس از بلوغ موکول می شود. این زمان به دلیل نیاز به تکمیل رشد پایه استخوان فک است. تحقیقات نشان می دهد در صورتی که درمان های ایمپلنت در استخوان های در حال رشد انجام گیرند، ایمپلنت می تواند در رشد طبیعی سایر دندان ها اختلال ایجاد کند و حتی خود با شکست مواجه شود.

در بسیاری از افراد رشد فک تا ۱۸ یا ۲۰ سالگی ادامه می یابد و از این رو توصیه می شود که درمان در افراد مبتلا به بی دندانی در ابتدای ۱۸ تا ۲۰ سالگی شروع شود. حداقل سن برای ایمپلنت در برخی موارد می تواند تا ۱۶ سالگی کاهش یابد. از آنجایی که هر فرد متفاوت است، بهتر است زمان دریافت ایمپلنت را در افراد زیر ۲۰ سال به نظر پزشک بسپارید. رشد فک را می توان با انواع آزمایش ها بررسی کرد.

حداکثر سن برای ایمپلنت:

پروتزهای ایمپلنت دندان با موفقیت در بیماران مسن انجام می شود. موفقیت این عمل به وجود مقدار استخوان کافی در بیماران بالغ و مسن بستگی دارد.

برای استفاده از این روش حداکثر سن خاصی وجود ندارد. هرکسی می تواند از این روش استفاده کند، به شرطی که فرد دارای امادگی جسمانی کافی و تراکم استخوان مناسب باشد. هر بیمار سالخورده ای که نگران زیبایی لبخند خود است می تواند از این روش استفاده کند. حتی افراد ۹۰ ساله نیز بدون مشکل خاصی این مراحل را طی کرده اند. در واقع به زبان ساده تر اغلب مراجعان این روش بالای ۶۵ سال هستند.

منبع

practo

مزایای ایمپلنت دندان: روشی ماندگار در طول عمر

چیزهای زیادی در زندگی وجود دارد که به ما لذت می دهد. اما با افزایش سن، ممکن است متأسفانه بیمار و ضعیف شویم و دیگر قادر به لذت بردن از خیلی چیزها نباشیم. لذت غذا خوردن و صحیح حرف زدن یکی از مواردی است که تا پایان عمر به آن نیاز داریم. به همین دلیل امروزه استفاده از ایمپلنت بسیار محبوب شده است. در این مطلب شما را با مزایای ایمپلنت دندان آشنا می کنیم.

مزایای ایمپلنت دندان:

دهان شما را تثبیت می کند. دندانهای مجاور را سالم نگه می دارد و از تحلیل استخوان فک در درازمدت جلوگیری می کند.

فشار را از روی دندان های باقی مانده شما برمی دارد. ایمپلنت بار وارد آمده بر روی دندان ها را کاهش می دهد. این امر باعث می شود دندان های طبیعی مقاومت خود را حفظ کنند.

دندان مصنوعی به شما ظاهر غیرطبیعی می دهد. اما از مزایای ایمپلنت دندان می توان به افزایش اعتماد به نفس شما اشاره کرد. این روش ظاهر طبیعی صورت را حفظ می کند و صورت را جوانتر نشان می دهد.

لبخند شما بهبود می یابد. از بافت نرم دهان حمایت می شود و چهره شما پر می شود. ایمپلنت از سقوط گونه ها و نازک شدن لبها جلوگیری می کند.

دوباره می توانید از غذا خوردن لذت ببرید. ایمپلنت جویدن شما را بهبود می بخشد و مزه ها را بهتر حس می کنید. برخلاف دندان مصنوعی، به راحتی می توانید استیک، سیب و حتی آجیل بخورید. دیگر مواد غذایی بین دندان مصنوعی و لثه ها گیر نمی کنند.

به دلیل افزایش توانایی جویدن غذاها، هضم مواد غذایی نیز آسان تر می شود و دیگر دچار مشکلات سوهاضمه نخواهید بود.

درد نخواهید داشت. حساسیت به مواد سرد و گرم از بین می رود.

با استفاده از ایمپلنت احساس امنیت می کنید، زیرا آلیاژ تیتانیوم به کار رفته در آن بسیار با استخوان سازگار است. استخوان شما درست در نزدیکی سطح دهان رشد خواهد کرد.

به دلیل استحکام بیشتر دندان ها، در حین صحبت کردن احساس اعتماد به نفس بیشتری خواهید داشت. ایمپلنت پایه محکم تری برای صحبت کردن به شمار می رود.

کاهش زمان جراحی. اکثر جراحی ها ساده هستند و روش ها اغلب کمتر از ۹۰ دقیقه به طول می انجامند. ایمپلنت در مطب دندانپزشک قابل اجرا است و در برخی موارد می توان از ایمپلنت فوری استفاده کرد. مجموع زمان درمان معمولا کمتر از ۴ ماه طول می کشد.

رعایت بهداشت و نگهداری ایمپلنت آسان است. این روش با نرخ موفقیت ۹۸٪ در مقایسه با بریج، دوام و طول عمر بهتری دارد.

منبع

vccid

جراحی ایمپلنت: سه دلیل برای عدم نگرانی

ایمپلنت های دندانی به خاطر ظاهر طبیعی و ظرافت آنها شهرت خوبی پیدا کرده اند. بسیاری از این موارد مربوط به پست تیتانیوم است که در جراحی ایمپلنت استفاده می شود. از آنجایی که تیتانیوم رابطه خوبی با استخوان دارد، سلول های جدید رشد می کنند و در طی زمان به ایمپلنت دندانی متصل می شوند. این اتصال آنها را قوی و با دوام می کند.

البته، برای رسیدن به این نقطه باید پروسه جراحی ایمپلنت طی شود. در اینجاست که برخی افراد دچار تردید می شوند. اما این جراحی ایمپلنت روشی متداول است که باعث ناراحتی بسیار کمی می شود و در دستان یک دندان پزشک آموزش دیده میزان موفقیت بسیار بالایی دارد.

سه دلیل برای عدم نگرانی در مورد جراحی ایمپلنت:

تردید برخی از افراد در مورد استفاده از این روش بی جا است. امروزه ایمپلنت به قدری رایج و پیشرفته شده است که درصد زیادی از افراد از آن استفاده می کنند و نرخ موفقیت بسیار بالایی را از خود نشان داده است. بنابراین جدا از هزینه های درمان، موارد زیر نباید مانع شما برای مراجعه جهت درمان شود.

برنامه ریزی دقیق:

این روش دقیقا برنامه ریزی شده است. جراحی ایمپلنت یک روش نسبتا جزئی است، زیرا تمام جزئیات جراحی قبل از شروع درمان برآورد شده است. برای شرایط پیچیده، دندانپزشک از رادیوگرافی یا تصویربرداری سی تی برای برآورد محل دقیق هر ایمپلنت و ایجاد راهنمای جراحی برای استفاده در طول روش برای ایجاد برش های دقیق استفاده می کند.

درد:

جراحی ایمپلنت با بیحسی موضعی انجام می شود. ایمپلنت معمولا ساده تر از کشیدن دندان است. اگر سالم باشید و استخوان کافی در فک خود داشته باشید، نباید هیچ مشکلی در طول جراحی ایمپلنت داشته باشید. با یک بیحسی موضعی، دندانپزشک تنها محل ایمپلنت و بافت اطراف را بی حس می کند و شما چیزی از درد نخواهید فهمید. با این حال چنانچه باز هم مضطرب هستید، قبل از شروع کار دندان پزشک از یک داروی آرام بخش و یا ضد اضطراب استفاده می کند.

عوارض پس از جراحی ایمپلنت:

با توجه به راهنمای جراحی از پیش برنامه ریزی شده و تکنیک های پیشرفته لانه گزینی، ضخامت بافت آسیب دیده بسیار کم است و بافت های برش خورده معمولا با بخیه های خود جذب بخیه می شوند. در حالی که برخی از افراد برای کنترل درد ممکن است به داروهای قوی تر نیاز داشته باشند، برای اغلب افراد داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی ملایم (NSAID) مانند آسپرین یا ایبوپروفن کافی است.

انجام روش ایمپلنت نسبتا سریع و قابل پیش بینی است و میزان موفقیت آن ۹۵-۹۷٪ گزارش شده است. چند هفته پس از اتصال پایه به استخوان، تاج روی ایمپلنت قرار می گیرد و لبخند شما تکمیل می شود.

منبع

deardoctor

عوامل شکست ایمپلنت دندان: نادر اما ممکن

اگرچه نادر است، اما موفقیت اتصال ایمپلنت به استخوان فک به عوامل سلامتی زیادی بستگی دارد. ایمپلنت رایج ترین و بهترین راه برای ترمیم لبخند فردی است که یک یا چند دندان خود را از دست داده است. اما این روش گاهی با شکست روبه رو می شود. در این مطلب عوامل شکست ایمپلنت دندان را بررسی می کنیم. با پیشگیری و مراقبت می توانید موفقیت درمان را در مورد خود تضمین کنید.

درصد موفقیت:

از زمان معرفی ایمپلنت های دندانی در سی سال پیش تا به حال، این روش با تغییرات زیادی مواجه شده است. به دلیل دوام بالا، این روش به نرخ موفقیت بسیار بالایی، بیش از ۹۵%، دست یافته است. اما هنوز هم عوامل شکست ایمپلنت دندان باعث پس زدن این روش توسط بدن در چند ماه اول می شوند.

عوامل شکست ایمپلنت دندان: موارد مهم

سالها تحقیق نشان داده است که بسیاری از این شکست های نادر در درمان ایمپلنت، به پری ایمپلنتیتیس (نوعی بیماری لثه)، استرس بیش از حد بر ایمپلنت، یا برخی از عوامل سلامتی و سبک زندگی مربوط است. اگرچه از بین بردن تمام عوامل شکست ایمپلنت دندان امکان پذیر نیست، اما رسیدگی به این عوامل شانس موفقیت ایمپلنت شما را بهبود می دهد.

بهداشت عمومی شما:

آنچه در بقیه بدن شما اتفاق می افتد می تواند بر بهداشت دهان و دندان تاثیر بگذارد. عوامل زیر می توانند خطر شکست ایمپلنت را افزایش دهد

  • بعضی از داروها
  • درمان های پیشگیرانه سرطان
  • شرایطی نظیر پوکی استخوان
  • سیستم ایمنی ضعیف
  • دیابت
  • یا مصرف دخانیات.

در حالی که برخی از این شرایط را می توان اصلاح نمود (مانند ترک سیگار)، ممکن است دندان پزشک با توجه به وضعیت سلامت خاص شما گزینه های جایگزین دیگری را برای دندان از دست رفته شما در نظر بگیرد.

سلامت استخوان و دیگر مسائل دهان:

ایمپلنت به مقدار مشخصی استخوان برای تنظیم مناسب و ثبات در فک نیاز دارد. اگر در اثر تحلیل فک یا سایر بیماری های دندانی در معرض کمبود استخوان قرار گرفته باشید، برای پیشگیری از عوامل شکست ایمپلنت دندان ممکن است دندان پزشک پیوند استخوان یا استفاده از روشی به غیر از ایمپلنت را برای شما در نظر گیرد.

دندان قروچه نیز از عوامل خطرساز برای موفقیت ایمپلنت است. اگر به این مشکل دچار هستید، باید پیش از شروع درمان برای رفع آن چاره ای اندیشید. در غیر این صورت فشار وارد آمده بر ایمپلنت احتمال پس زدن آن توسط بدن را افزایش می دهد.

مراقبت و نگهداری:

نحوه مراقبت شما پس از دریافت ایمپلنت در میزان موفقیت درمان اهمیت زیادی دارد. در حالیکه ایمپلنت ها خود از خطر پوسیدگی به دور هستند، لثه های حمایت شده، استخوان ها و دندان های مجاور می توانند تحت تاثیر بیماری های لثه قرار گیرند.

برای پیشگیری از مشکل در مجاورت دندان ایمپلنت شده، باید از برنامه منظم روزانه مسواک زدن و نخ دندان کشیدن پیروی کنید. در غیر این صورت، در طول زمان با شروع بیماری های پریودنتال (در این مورد دقیقتر پری ایمپلنتیتیس خوانده می شود) خطر شکست ایمپلنت شما افزایش می یابد. پری ایمپلنتیتیس به معنی عفونت و التهاب بافت های زنده است که ایمپلنت را احاطه کرده اند.

منبع

deardoctor

حساسیت به فلزات در ایمپلنت دندانی: احتمال خطر

در دندانپزشکی نوین ایمپلنت به دندان طبیعی شبیه ترین است. به این دلیل که در ایمپلنت تنها روکش نیست که جایگذاری می شود، بلکه به لطف پایه ای فلزی که در استخوان قرار داده می شود، ریشه ها نیز جایگزین می شوند. اما در صورتی که به فلزات حساسیت داشته باشید، آیا این شانس را نخواهید داشت که ایمپلنت انجام دهید؟ احتمال حساسیت به فلزات در ایمپلنت دندانی چقدر است؟

حساسیت چیست؟

حساسیت، واکنش بیش از حد سیستم ایمنی بدن به یک ماده خارجی خاص است. این واکنش می تواند در حد یک جوش پوستی، جزئی بوده و یا در حد از کار انداختن اندام های بدن مرگ آور باشد. حساسیت می تواند نسبت به هر ماده از جمله فلزات ایجاد شود.

حساسیت به فلزات:

معمولا این حساسیت ها نسبت به فلزهای خاصی ایجاد می شوند. برای مثال، حدود ۱۷ درصد زنان و ۳ درصد مردان نسبت به نیکل حساسیت دارند، در حالیکه درصد کمتری به کبالت یا کروم حساسیت دارند. اکثر واکنش های حساسیتی به فلزات از طریق تماس سطحی با جواهرات یا دیگر وسایل فلزی مشابه ایجاد می شود که باعث بروز خارش و دیگر مشکلات پوستی می شود. در موارد شدیدتر، حساسیت به فلز می تواند منجر به پس زدن قطعات فلزی جایگزین شده در بدن شود.

حساسیت به آمالگام:

فلزات، مخصوصا آمالگام که برای پر کردن مورد استفاده قرار می گیرد، در درمان های دندانپزشکی نیز نقش مهمی بر عهده دارند. آمالگام دندانی مخلوطی از فلزاتی گران قیمت مانند طلا یا نقره با دیگر فلزات مانند مس، قلع و در مقادیر کمتر جیوه است. با اینکه استفاده از آمالگام دندانی برای دهه ها بی خطر بوده، اما در مواردی نادر التهاب یا جوش های پوستی گزارش شده است.

حساسیت به فلزات در ایمپلنت دندانی:

رایج ترین فلز مورد استفاده در ایمپلنت های دندانی تیتانیوم است. نوع صنعتی این فلز کاربرد زیادی در زمینه های پزشکی و دندانپزشکی دارد. زیرا این فلز میل ترکیبی خاصی با استخوان دارد. سلول های استخوانی بلافاصله رشد کرده و به فلز می چسبند که این کار ارتباط بین ایمپلنت و استخوان فک را تقویت می کند.

حتی اگر به فلزات خاصی حساسیت داشته باشید، احتمال اینکه این حساسیت شامل تیتانیوم شود بسیار کم است. طبق یکی از تحقیقاتی که در این زمینه انجام شده است، از ۱۵۰۰ نفری که ایمپلنت انجام دادند، کمتر از ۱ درصد دچار واکنش حساسیتی شدند. بنابراین حساسیت به فلزات در ایمپلنت دندانی بسیار نادر است و به احتمال بسیار زیاد شما می توانید از این روش استفاده کنید.

با این حال، اگر در این مورد نگران هستید، می توانید آزمایش حساسیت به فلزات در ایمپلنت دندانی را انجام دهید. در این روش حساسیت شما به تیتانیوم بررسی می شود. در نهایت پس از آزمون، به احتمال بسیار زیاد قادر خواهید بود به جمع میلیون ها مراجعی بپیوندید که با انجام ایمپلنت های دندانی به لبخندی زیبا دست پیدا کرده اند.

منبع

reshdentistry

انواع ایمپلنت دندان: توضیحات و شرایط استفاده

فقدان هرکدام از دندان ها باعث می شود لبخند فرد دچار نقص شود. در نتیجه، انواع ایمپلنت دندان ساخته شدند تا با کاربردهای مختلف خود نیازهای افرادی که دچار فقدان دندان شده اند را برآورده کنند. فارغ از تعداد و اندازه دندان از دست رفته، ایمپلنت های دندانی یکی از موفق ترین روش های موجود برای جایگزینی دندان محسوب می شوند.

انواع ایمپلنت دندان: ایمپلنت معمولی

یکی از انواع ایمپلنت دندان ایمپلنت معمولی است که می توان در موارد زیر استفاده کرد: برای جایگزینی یک دندان با یک روکش زیبای دندان یا چندین دندان با بریج دندانی و دندان مصنوعی هایی که با ایمپلنت پشتیبانی می شوند. این ایمپلنت های دندانی حداکثر پشتیبانی را ارائه داده و روشی بسیار رایج برای جایگزینی دندان های از دست رفته هستند.

با این حال، بسیار مهم است که بیمار بافت استخوانی کافی برای پشتیبانی از ایمپلنت دندانی را داشته باشد. گاهی اوقات که بافت استخوان فرد برای انجام ایمپلنت کافی نیست، می توان از پیوند استخوان استفاده کرد تا استخوان بافت کافی برای پشتیبانی از ایمپلنت های معمولی را پیدا کند.

انواع ایمپلنت دندان: مینی ایمپلنت

برای بیمارانی که بافت استخوانی مورد نیاز برای پشتیبانی از ایمپلنت های معمولی را ندارند و یا افرادی که فواصل بسیار کوچکی دارند از مینی ایمپلنت ها استفاده می شود. مینی ایمپلنت ها روش رایج دیگری به جای ایمپلنت های معمولی هستند، به این دلیل که معمولا می توان آنها را در یک جلسه جایگذاری کرده و همچنین خیلی کمتر تهاجمی هستند.

یک مینی ایمپلنت متشکل از یک میله بسیار کوچک فلزی، حدود نصف پهنای یک ایمپلنت معمولی، است که جایی که ریشه دندان از دست رفته است جایگذاری می شود و سپس یک روکش دندان یا دندان مصنوعی روی آن قرار می گیرد. مینی ایمپلنت ها را در اغلب اوقات می توان در یک جلسه جایگذاری کرد، زیرا جایگذاری آنها آسان تر بوده و نسبت به ایمپلنت های معمولی کمتر تهاجمی هستند. مینی ایمپلنت ها به دلیل اینکه باریک هستند، برای جایگزینی دندان های کوچک در فضاهای محدود دهان بسیار ایده آل هستند. بسیاری از افرادی که به دلیل نداشتن پشتیبانی کافی استخوان و لثه نمی توان برای آنها از ایمپلنت های معمولی استفاده کرد، گزینه مناسبی برای مینی ایمپلنت ها هستند.

معمولا از مینی ایمپلنت ها بیشتر به عنوان ثابت کننده دندان مصنوعی در فک پایین استفاده می شود. مینی ایمپلنت ها اتصالاتی دارند که از طریق آنها به دندان مصنوعی که روی آنها قرار دارد متصل می شوند. در حالیکه دندان مصنوعی های مرسوم ممکن است در دهان حرکت کرده و موجب آزردگی لثه شوند، اما با افزودن پشتیبانی از طرف مینی ایمپلنت ها می توان آنها را ثابت نمود. در بعضی موارد، استفاده از مینی ایمپلنت ها توصیه نمی شود، زیرا این ایمپلنت ها مانند ایمپلنت های معمولی به استخوان فک جوش نمی خورند.

محبوبیت بیشتر:

مینی ایمپلنت ها در مقایسه با ایمپلنت های معمولی محبوب تر هستند، زیرا:

  • نیاز به زمان بهبودی کمی دارند.
  • درد کمتری دارند.
  • هزینه کمتری دارند.
  • کمتر تهاجمی هستند.

منبع

crowncouncil

آیا من نیاز به ایمپلنت دندان هایم دارم؟

افراد کاندید برای ایمپلنت دندان کسانی هستند که یک یا چند دندان (یا حتی تمام دندان ها) را از دست داده یا در شرف از دست دادن هستند و اساسا از سلامت عمومی و دندانی خوبی برخوردار هستند. افرادی هم هستند که موارد پیچیده تری دارند و در اثر بیماری هایی مانند بیماری پیشرفته لثه دچار تحلیل شدید استخوان شده اند. اما متخصصان همچنان می توانند برای این بیماران لبخندی زیبا و با ظاهر مناسب ارائه کنند.

افراد کاندید برای ایمپلنت دندان: آیا سن من برای ایمپلنت بالاست؟

معمولا سن عاملی برای ارزیابی بیمار به منظور انجام یک یا چند ایمپلنت نیست. تا زمانی که از سلامت عمومی مناسبی برخوردار باشید، دلیلی وجود ندارد که نتوانید ایمپلنت انجام دهید. هر روزه افراد مختلفی از نوجوان گرفته تا افراد ۹۰ ساله با امید به داشتن دندان ها و لبخندی زیبا به کلینیک های ایمپلنت مراجعه می کنند.

اگر به شما گفته شده که به دلیل سن یا وضعیت استخوان فک جز افراد کاندید برای ایمپلنت دندان نیستید، با یکی دیگر از کلینیک های ایمپلنت مشورت کنید.

به من گفته شده فک من استخوان کافی برای انجام ایمپلنت دندانی ندارد:

وضعیت و ظرفیت استخوان فک عوامل بسیار مهمی برای انجام ایمپلنت های دندانی هستند. به این دلیل که عملکرد ایمپلنت های دندانی شبیه ریشه های دندان طبیعی است. در نتیجه ایمپلنت احتیاج به پشتیبانی کافی استخوانی دارد تا ثابت و سلامت بماند. اگر دندانپزشک شما تشخیص داده است که دچار بیماری هستید که باعث از دست رفتن سلامت استخوان فک شده یا استخوان فک شما حجم خود را از دست داده است، به یکی از کلینیک های معتبر ایمپلنت برای مشورت مراجعه کنید.

معمولا بیمارانی که بیماری پیشرفته لثه دارند و یا افرادی که از تحلیل (آتروفی) استخوان فک نیز رنج می برند درمان پذیر هستند. در اکثر موارد، این مشکلات مانعی برای انجام ایمپلنت محسوب نمی شوند. برای این افراد ممکن است دوره درمانی بیشتر طول بکشد، زیرا باید عفونت از بین برده شده و آسیب ایجاد شده ترمیم شود.

افراد کاندید برای ایمپلنت دندان: هر فرد و هر سن

به یاد داشته باشید که هر فردی در هر سنی که یک یا چند یا حتی کل دندان های خود را از دست داده است یک کاندیدای مناسب برای انجام ایمپلنت های دندانی است. با این حال، ممکن است بعضی بیماران نیاز به ملاحظات، ارزیابی و درمان بیشتر و طولانی تری نسبت به بقیه افراد داشته باشند. بنابراین با وجود امکان پذیر بودن درمان برای همه، طول درمان و روش اجرای آن می تواند متفاوت باشد.

منبع

malosmiles

عادت کردن به دندان مصنوعی: راهکار چیست؟

برای بعضی از افراد استفاده از دندان مصنوعی برای اولین بار چالش برانگیز است. دندان مصنوعی جسمی خارجی است و متأسفانه حس دندان واقعی را به فرد نمی دهد. همچنین عملکرد آن نیز مانند دندان واقعی نیست. استفاده از دندان مصنوعی حس جدیدی ایجاد می کند که سازگاری با آن زمان می برد. در ادامه چند راهکارها برای عادت کردن به دندان مصنوعی و راحتی در استفاده از آن ارائه شده است:

عادت کردن به دندان مصنوعی با زمان، صبر و اراده:

برای بعضی از بیماران، استفاده از دندان مصنوعی تجربه نسبتا آزار دهنده ای است. در ابتدای استفاده، افراد ممکن است در دهان خود حسی عجیبی داشته باشند و در لب ها و گونه های خود احساس پری کنند. با گذشت زمان، این حس ها از بین خواهند رفت و فرد احساس راحتی بیشتری خواهد کرد. زمان، صبر و قدرت اراده بهترین حامیان شما هستند.

فرد همچنین ممکن است بریده بریده صحبت کردن، حالت تهوع، بزاق بیش از حد و طعم غیرعادی را تجربه کند و یا دچار کاهش حس چشایی شود. دوباره تکرار می کنیم که با گذر زمان تمام این وضعیت ها از بین خواهند رفت. با این حال، اگر این وضعیت ادامه یافت، دندانپزشک خود را در جریان بگذارید.

یادگیری جویدن با دندان مصنوعی:

یاد گرفتن نحوه جویدن با دندان مصنوعی زمان می برد. با غذاهای نرم شروع کنید و رفته رفته غذاهای سخت را امتحان کنید. به صورت همزمان با دو طرف دهان غذاها را بجویید تا تعادل برقرار باشد. از گاز زدن غذاها با دندان های جلویی خودداری کنید، زیرا ممکن است باعث از جا درآمدن دندان مصنوعی شود.

یادگیری حرف زدن با دندان مصنوعی:

حرف زدن در روزهای اول استفاده از دندان مصنوعی چالش بزرگی برای بسیاری از افراد است. افزایش ترشح بزاق به دلیل احساس وجود جسم خارجی در دهان مشکل را دو چندان می کند. برای برطرف کردن هر چه سریع تر این مشکل بهتر است تا جایی که می توانید تمرین کنید. تمرین در آیینه و تکرار حروف و کلمات می تواند در افزایش تسلط شما در استفاده از دندان مصنوعی موثر باشد.

مشکلات دندان مصنوعی فک پایین:

سازگاری و عادت کردن به دندان مصنوعی درفک پایین سخت تر است، به این دلیل که این دندان ها روی لثه های پایینی معلق هستند، در نتیجه مکشی که دندان مصنوعی فک بالا دارد، در فک پایین ایجاد نخواهد شد. تا زمانی که مهارت کافی را به دست بیاورید، ممکن است این دندان در دهان حرکت کرده یا حتی از دهان بیرون بیاید.

زبانتان را به لبه داخلی دندان مصنوعی فک پایین تکیه دهید تا آن را در جای خود نگه دارد. تا زمانی که کنترل مناسبی روی زبان و لب ها به دست آورید، استفاده از چسب های دندان مصنوعی توصیه می شود. این چسب ها برای دندان مصنوعی فک بالا نیز مفید هستند. اگر در حال حاضر از دندان مصنوعی استفاده می کنید و به چسب ها عادت کرده اید، احتمال دارد همچنان مجبور به استفاده از چسب باشید.

پیشنهادات دیگر:

در ابتدا بهتر است در تمام ساعات حتی در شب نیز از دندان مصنوعی استفاده کنید تا سریع تر به آنها عادت کنید. بعد از اینکه به آنها عادت کردید، باید در شب آنها را درآورده و برنامه روزانه مناسبی برای نظافت آنها داشته باشید.

احساس درد در قسمت هایی از لثه هنگام اولین استفاده از دندان مصنوعی طبیعی است. اگر دچار آفت دهان شدید، دهان خود را آب نمک گرم شستشو دهید و بعد تمرینات لازم برای سازگاری با دندان مصنوعی را ادامه دهید. معمولا سازگاری با دندان مصنوعی ۶۰ روز طول می کشد.

عادت کردن به دندان مصنوعی برای شما دشوار است، مشکلات زیادی با آن دارید یا ظاهر خوبی به شما نداده است، فراموش نکنید که استفاده از ایمپلنت می تواند مشکل شما را به طور کامل برطرف کند.

منبع

affordabledentures