انتخاب بین بریج یا ایمپلنت برای دندان از دست رفته

برای ارتقا سلامتی و بهداشت دهان و دندان خود، پس از افتادن یکی از دندان ها بهترین راه را برای جایگزینی آن بیابید. هنگامی که دندانی را از دست می دهید، دو گزینه پیش رو دارید: انتخاب بین بریج یا ایمپلنت. متاسفانه بسیاری از بیماران اطلاعاتی در این زمینه ندارند تا بهترین انتخاب را بر اساس نیازهای خود داشته باشند. اگر بر سر انتخاب بین بریج یا ایمپلنت مانده اید، می توانید از اطلاعات این مطلب برای تصمیم گیری بهتر استفاده کنید.

انتخاب بین بریج یا ایمپلنت: تفاوت ها

در مورد ایمپلنت دندانی، یک سیلندر کوچک تیتانیومی در محل دندان از دست رفته قرار می گیرد. این سیلندر با بافت استخوانی پیوند پیدا می کند و به عنوان یک ریشه مصنوعی برای اباتمنت و بعد دندان مصنوعی مورد استفاده قرار می گیرد.

در مورد بریج، دو تاج روی دندان های طبیعی در دو طرف فضای خالی نصب می شوند. سپس این تاج ها برای قرار گیری یک بریج مورد استفاده قرار می گیرند. فضای خالی پوشش داده می شود اما بریج به فک متصل نیست.

ایمپلنت دندان: معایب و مزایا

بزرگترین مزیت انتخاب ایمپلنت دندان این است که از سلامت فک شما پشتیبانی می کند. استخوان قوی و سالم باقی می ماند که به شدت در سلامت دهان و چهره شما تاثیر می گذارد. ایمپلنت های دندان اغلب ظاهر و عملکرد بهتری دارند و طبیعتا احساس یک دندان طبیعی را در دهان فرد ایجاد می کنند. ایمپلنت معمولا عمر طولانی تری هم دارد.

مهم ترین اشکال نصب ایمپلنت دندان این است که نیاز به عمل جراحی نسبتا جدی و چند مرحله ای دارد. این امر می تواند با عوارضی همراه باشد و موجب بروز اضطراب در بیمار شود. دوره بهبودی نیز در این روش طولانی تر است.

بریج دندان: معایب و مزایا

بسیاری از افراد بر سر دوراهی انتخاب بین بریج یا ایمپلنت ترجیح می دهند از بریج استفاده کنند. این روش قابل اعتماد، سریع و ایمن است. در بیشتر موارد نصب این روش تنها به دو جلسه با فاصله کوتاه نیاز دارد، در حالی که برای تکمیل درمان ایمپلنت به حداقل سه جلسه در فواصل طولانی نیاز است. بریج دندان هزینه کمتری نیز نسبت به ایمپلنت به همراه دارد.

مهم ترین عیب این گزینه این است که می تواند منجر به تغییر وضعیت بافت استخوانی در زیر تاج شود که موجب بی ثباتی دندان ها و در نتیجه عمر کوتاه تر بریج و دندان های مجاور می شود. بیشتر بریج ها را پس از ۷ تا ۱۰ سال باید جایگزین کرد. به دلیل فرآیند تحلیل استخوان دندان های مجاور نیز در معرض پوسیدگی قرار می گیرند.

متخصصان ما می توانند بهترین گزینه را برای دندان، لبخند، و بر اساس سلامت دراز مدت دهان و دندان و بودجه شما پیشنهاد دهند. برای انتخاب بین بریج یا ایمپلنت با متخصصان ما مشورت کنید.

منبع:

happytoothnc

ایمپلنت اندوستیل: رایج ترین تکنیک درمانی

وقتی دندانی را از دست می دهید، استخوان فک شروع به “تحلیل رفتن” یا “کوچک شدن” می کند، زیرا دیگر برای نگه داشتن دندان به کار نمی آید. این کاهش تراکم استخوانی قرارگیری ایمپلنت یا پروتز دندان مصنوعی را دشوار می سازد. ایمپلنت اندوستیل یکی از روش هایی است که می تواند روند تحلیل استخوان فک را متوقف کند.

ایمپلنت اندوستیل چطور کار می کند؟

ایمپلنت اندوستیل یک قاب فلزی تیتانیومی سفارشی است که به روش جراحی در فک بیمار قرار می گیرد. هنگامی که ایمپلنت در استخوان قرار داده می شود، استخوان مصنوعی روی آن و در اطراف ایمپلنت قرار داده می شود و سپس لثه های بیمار بخیه می شود. در ادامه پروتزهای جداشدنی یا بریج جزئی ثابت به پست ایمپلنت یا نوار بالای لثه متصل می شوند.

این ایمپلنت ها با استخوان های مصنوعی خاصی به نام Hydroxylapatite (HA) پوشیده می شوند. ۹۸٪ از استخوان طبیعی از کریستال های HA تشکیل شده است. پوشش HA بدن را به این باور می رساند که ایمپلنت استخوان طبیعی است. استخوان طبیعی شما به پوشش HA متصل می شود و یک پیوند بیوشیمیایی برای ثابت نگه داشتن ایمپلنت ایجاد می کند.

ایمپلنت اندوستیل سفارشی با استفاده از تصویربرداری و اسکن فک طراحی می شود. سپس قاب ایمپلنت بر اساس اطلاعات دریافتی ساخته می شود.

مرحله اول: ساخت ماکت

اولین گام در روش ایمپلنت ساخت ماکت دقیقی از استخوان فک بیمار است. این کار را می توان به دو صورت انجام داد.

اول می توان از فک قالب گیری کرد. پس از این جراحی اولیه بیمار می تواند تا زمان ساخت ایمپلنت از دندان مصنوعی استفاده کند.

در جایگزین دیگری برای ایجاد ماکتی از استخوان، دندانپزشک نیازی به انجام جراحی اولیه ندارد. در این روش از توموگرافی کامپیوتری (CAT SCAN) استفاده می شود. از داده های CAT SCAN برای ایجاد یک تصویر کامپیوتری سه بعدی از استخوان فک شما استفاده می شود. این اطلاعات رایانه ای به یک دستگاه فرز یا چاپگر سه بعدی داده می شود تا قالب فک ساخته شود.

مرحله دوم: قرار دادن ایمپلنت

پس از ساخت ایمپلنت اندوستیل با استفاده از یکی از این تکنیک ها، مرحله دوم قرار دادن ایمپلنت زیر لثه است. مزیت آشکار روش CAT SCAN این است که به جراحی اولیه قالب گیری استخوان نیازی نیست. تنها به یک عمل جراحی نیاز است که همان قرار دادن ایمپلنت در استخوان است.

عمل جراحی قرار دادن ایمپلنت اندوستیل در استخوان در مطب دندانپزشک تحت بی حسی موضعی با داروهای آرام بخش یا در ترکیب با “گاز خنده” انجام می شود. بیهوشی عمومی برای بیمارانی استفاده می شود که همکاری لازم را با دندانپزشک ندارند.

پس از گذشت دوره ای حدود سه ماه، برای پیوند یافتن استخوان با پایه ایمپلنت، دندانپزشک تاج دندان را روی آن نصب می کند.

تعیین تکنیک مناسب برای دریافت ایمپلنت زیر نظر دندانپزشک و با اطلاع رسانی از تمام جنبه های درمان به شما صورت می گیرد. برای دریافت مشاوره و اطلاع از گزینه های درمان با متخصصان کلینیک ما تماس بگیرید.

منبع:

smileagainsandiego

ایمپلنت ساب پریوستیل در چه مواردی به کار می رود؟

هر کدام از روش های جایگزینی دندان های از دست رفته که استفاده شوند، نتایج حاصله باید تقریبا یکسان باشد. بیمار باید احساس راحتی داشته باشد، در خوردن، آشامیدن و حرف زدن مشکلی نداشته باشد، و ظاهر وی طبیعی باشد. با این حال دستیابی به تمام این موارد در برخی افراد دشوارتر از سایرین است. یکی از روش های جایگزینی دندان های از دست رفته استفاده از روش ایمپلنت ساب پریوستیل است که در این مطلب به آن می پردازیم.

ایمپلنت ساب پریوستیل:

در صورتی که بیمار در سلامت کامل باشد و تراکم فک وی در وضعیت خوبی باشد، استفاده از پایه ایمپلنت تیتانیومی با اتصال مستقیم در فک و نصب ایمپلنت، تاج یا پروتز کامل روی آن می تواند گزینه خوب و طولانی مدتی برای فرد باشد. با این حال گاهی تراکم فک بیمار به اندازه کافی نیست.

برای مثال استفاده طولانی مدت از دندان مصنوعی می تواند به فرسایش فک منجر شود. نبود ریشه دندان در فک نیز خود یکی از مهمترین علل تحلیل استخوان فک است. در برخی موارد تراکم استخوان به حدی است که می توان از ایمپلنت های تیغه ای برای او استفاده کرد. روشی دیگر برای جبران تحلیل لثه می تواند پیوند استخوان باشد.

در برخی موارد استخوان فکی که در ظاهر به نظر سالم می آید، در رادیوگرافی و اسکن مشخص می شود که بسیار متخلخل است و به هیچ وجه قادر به نگه داشتن پین یا تیغه نیست.

اگر استخوان بیمار تا این درجه تحلیل رفته باشد، دندانپزشکی که از تکنیک های مدرن روز آگاهی داشته باشد می تواند ایمپلنت ساب پریوستیل را به بیمار توصیه کند. ایمپلنت هایی از این دست به شکل یک قاب تیتانیومی سبک وزن هستند که برای هر بیمار به صورت سفارشی ساخته می شوند. در نهایت این قاب جایگزین استخوان از دست رفته بیمار می شود و به عنوان لنگری برای نگهداشتن پروتزها به شمار می رود.

روند درمان:

به منظور ساخت این قاب، ابتدا دندانپزشک از فک قالب گیری می کند و همچنین با استفاده از فن آوری های پیشرفته مانند رادیوگرافی و اسکن ۳D اطلاعات بیشتری از شکل فک به دست می آورد. از این اطلاعات برای ساخت ایمپلنت ساب پریوستیل که برای بیمار مناسب باشد استفاده می شود.

در مرحله بعدی، لثه برش داده می شود و قاب روی استخوان قرار می گیرد. پس از آن لثه به جای خود بازگردانده می شود و بخیه می گردد. پس از اتمام دوره بهبودی پست های تیتانیومی از روی لثه به خوبی دیده می شوند. دوره بهبودی حدود سه ماه طول می کشد. در این مدت استخوان باقی مانده خود را به ایمپلنت تیتانیومی وصل می کند و آن را به طور دائم نگه می دارد.

ایمپلنت ساب پریوستیل را می توان برای پوشش یک ناحیه خاص در دهان با برای کل فک استفاده کرد. اتصال این قاب به استخوان باقی مانده پایه ای دائمی برای پروتزهایی کاملا شبیه دندان فراهم می کند.

این روش برای افرادی مناسب است که دارای تراکم ضعیف استخوانی هستند و امکان قرارگیری تحت جراحی پیوند استخوان را ندارند.

در صورتی که به استفاده از ایمپلنت تمایل دارد، برای دریافت مشاوره به کلینیک ما مراجعه کنید. با تهیه رادیوگرافی مشخص می شود که کدام تکنیک ایمپلنت برای شما مناسب است. کلینیک ما از آخرین تکنولوژی های روز و شیوه های درمانی استفاده می کند.

یک دندانپزشک ماهر همواره از ارائه بهترین گزینه به بیمار اطمینان حاصل می کند. اما گاهی تمام تکنیک های ایمپلنت برای بیمار قابل اجرا نیستند. با این وجود آخرین تکنولوژی روز و مراقبت های تخصصی این اطمینان را به بیمار می دهند که حتی استفاده از یک دندان مصنوعی نیز با راحتی برای بیمار و ظاهر طبیعی برای او همراه است.

منبع:

perfectsmile-dental

استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان

چگونه بفهمیم استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان را دارا هستیم؟

رادیوگرافی معمولی مقدار زیادی از جزئیات را نشان می دهد، اما فقط در حد دو بعدی. این چشم انداز ممکن است برای قضاوت در مورد ارتفاع استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان کافی باشد، اما برای قضاوت در مورد پهنای آن که به همان اندازه مهم است به تکنیک های تصویربرداری پیشرفته تری نیاز است.

برآورد استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان با اسکن CBCT:

در حال حاضر تکنیک های پیشرفته رادیوگرافی زیادی وجود دارد که امکان برآورد استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان را به صورت سه بعدی فراهم می کنتد. دقیق ترین و مشهورترین این روش ها CBCT (توموگرافی کامپیوتری با پرتو مخروطی شکل) است. به طور معمول تصاویر به دست آمده توسط اسکن CBCT قادر به نشان دادن تمام اطلاعات مورد نیاز در مورد استخوان از جمله کمیت و کیفیت آن خواهد بود. اما مهمتر از همه حضور ساختارهای آناتومیک را نشان می دهد که باید از آنها اجتناب شود.

در هنگام قرار دادن ایمپلنت دندان از کدام ساختارهای آناتومیک باید اجتناب شود؟

در فک بالا، به شرطی که استخوان مورد نیاز برای دریافت ایمپلنت دندان  وجود داشته باشد هیچ ناحیه خطرناکی در آنجا وجود ندارد. اگر یک یا چند دندان عقب دهان از دست رفته باشد، شکل و مکان ناحیه بالای ریشه ها اهمیت دارد. سینوس های ماگزیلاری را می توان در رادیوگرافی دید و در حین انجام ایمپلنت باید از تماس با آنها دوری شود.

در فک پایین، مهمترین ساختار آناتومیکی که باید از آن دوری شود “عصب پایین دندان” است. این عصب از منطقه پشت دندان عقل شروع می شود، از زیر دندان های عقب (مولر) می گذرد و بر روی پوست صورت جایی که قبلا دندان های وسط (دندان پرمولر) قرار داشته است ظاهر می شود. به همین دلیل است که حتی در پی تزریق بی حسی در انتهای دهان، لب های فرد بی حس می شوند. در صورتی که در حین جایگذاری ایمپلنت به این عصب آسیبی وارد شود، ممکن است بیمار دچار بی حسی موقت یا دائمی شود. این عارضه نادر اما مهم است.

به طور کلی اسکن های CBCT بهترین ابزار برای شناسایی محل اعصاب و سینوس ها هستند و امکان قرارگیری ایمپلنت با اطمینان خاطر و ایمنی بیشتر را فراهم می کنند. با این حال، این دستگاه به ندرت در یک مطب دندانپزشکی وجود دارد. بنابراین ممکن است لازم باشد برای تهیه رادیوگرافی به یک مرکز بیمارستانی مراجعه کنید. در حالی که اسکن CBCT گران تر از رادیوگرافی معمول دندانپزشکی است، اطلاعاتی که ارائه می دهد برای برنامه ریزی یک درمان پیچیده و اطلاع از ساختارهای حیاتی دهان ضروری است.

از دست رفتن استخوان:

با افتادن دندان، کم کم در اثر فقدان ریشه استخوان های اطراف شروع به تحلیل رفتن می کنند. اما خوشبختانه ایمپلنت بهترین روش برای توقف تحلیل استخوان است. با بازگشت عملکرد روزانه جویدن و حرف زدن، استخوان آن ناحیه قوی تر و متراکم تر می شود. با این حال، در مورد شرایط استخوان فک شما تنها دندانپزشک می تواند مشاوره های لازم را در اختیارتان قرار دهد.

منبع:

consideringdentalimplants

 

روش های مختلف ایمپلنت: جایگزینی دندان از دست رفته

از دست رفتن دندان حادثه تلخی است که ممکن است برای عده زیادی رخ دهد. ایمپلنت یکی از روش های جایگزینی دندان است. در این مطلب روش های مختلف ایمپلنت را بررسی می کنیم.

روش های مختلف ایمپلنت:

ایمپلنت گزینه درمانی مهمی است که به روش های مختلفی انجام می شود. انتخاب روش های مختلف ایمپلنت به شرایط بیمار بستگی دارد.

ایمپلنت یک مرحله ای:

در این روش ایمپلنت در محل دندان تازه کشیده شده یا بهبود یافته قرار می گیرد و بلافاصله بعد از قرار دادن در بالای لثه دیده می شود. مزیت این روش این است که به مرحله دوم جراحی برای کاشت ایمپلنت نیاز نیست. به طور معمول برای پشتیبانی از دندان از دست رفته، ایمپلنت تا چندین هفته یا ماه آماده نخواهد شد.

ایمپلنت دو مرحله ای:

در این روش ایمپلنت در محل دندان تازه کشیده شده یا بهبود یافته قرار می گیرد و پس از آن توسط لایه ای از لثه پوشانده می شود تا دیده نشود. این اولین مرحله درمان است. در مرحله دوم، چند هفته یا چند ماه بعد، ایمپلنت باز می شود و اجزایی به آن افزوده می شود تا برای دیده شدن در بالای لثه آماده شود.

ایمپلنت در همان روز:

این روش اغلب برای درمان فک پایین مورد استفاده قرار می گیرد و قبل از روز جراحی نیاز به برنامه ریزی دقیق دارد. چندین ایمپلنت نصب می شوند و چند ساعت بعد یک قوس کامل دندان موقت یا دائمی روی آن ثابت می شود. اگر دندان موقت مورد استفاده قرار گیرد، معمولا پس از طی دوره بهبودی، یک بریج دائمی جایگزین می شوند. همه بیماران کاندیدای مناسبی برای این روش درمانی نیستند.

ایمپلنت فوری:

در این تکنیک یک دندان کشیده می شود و ایمپلنت بلافاصله در محل کشیدن دندان قرار می گیرد. جراحی ایمپلنت بسته به شرایط استخوان و بافت نرم دهان بیمار ممکن است به صورت یک یا دو مرحله ای انجام گیرد. همه بیماران کاندیدای مناسبی برای این روش درمانی نیستند.

ایمپلنت فوری و بارگذاری اولیه:

این روش کاملا متفاوت از ایمپلنت فوری است. این روش به طور موثر یک مرحله ای است. به نحوی که در یک جلسه ایمپلنت در محل دندان کشیده شده قرار می گیرد و در همان جلسه دندان جدید روی آن قرار می گیرد. در ابتدا این دندان به مدت شش ماه از تماس مستقیم با دندان های مخالف دور نگه داشته می شود و پس از آن در نهایت بازسازی می شود. این تکنیک بیشتر در محلی از دهان بیشتر مورد استفاده قرار می گیرد که زیبایی شناسی برای آن مهم است، مانند دندان های جلو. باز هم، همه بیماران کاندیدای مناسبی برای این روش درمانی نیستند.

منبع:

consideringdentalimplants

حداقل سن برای ایمپلنت: معیارهای لازم

در حال حاضر روش های ایمپلنت دندان یکی از محبوب ترین روش های دندانپزشکی است. این روش مزایای متعددی برای کسانی دارد که یک یا چند دندان خود را از دست داده اند. اما حداقل سن برای ایمپلنت چیست و چه عوامل دیگری در امکان استفاده از این روش دخیل هستند.

عوامل متعددی وجود دارد که در تصمیم گیری در مورد نیاز و نتیجه موفقیت ایمپلنت های دندانی نقش دارند. این عوامل عبارتند از:

بنابراین، مهم است که معیارهایی را برای انجام درمان مناسب در نقطه ای مناسب انتخاب کنید تا بهترین نتایج را بدست آورید. سن عامل مهمی است که تا حد زیادی به موفقیت ایمپلنت های دندانی کمک می کند. با افزایش سن استخوان دچار تحلیل می شود که در تعیین موفقیت پیوند ایمپلنت و همچنین عملکرد آن نقش مهمی دارد.

حداقل سن برای ایمپلنت:

ایمپلنت های دندانی در کودکانی که به طور دائمی دندان های خود را از دست داده اند به پس از بلوغ موکول می شود. این زمان به دلیل نیاز به تکمیل رشد پایه استخوان فک است. تحقیقات نشان می دهد در صورتی که درمان های ایمپلنت در استخوان های در حال رشد انجام گیرند، ایمپلنت می تواند در رشد طبیعی سایر دندان ها اختلال ایجاد کند و حتی خود با شکست مواجه شود.

در بسیاری از افراد رشد فک تا ۱۸ یا ۲۰ سالگی ادامه می یابد و از این رو توصیه می شود که درمان در افراد مبتلا به بی دندانی در ابتدای ۱۸ تا ۲۰ سالگی شروع شود. حداقل سن برای ایمپلنت در برخی موارد می تواند تا ۱۶ سالگی کاهش یابد. از آنجایی که هر فرد متفاوت است، بهتر است زمان دریافت ایمپلنت را در افراد زیر ۲۰ سال به نظر پزشک بسپارید. رشد فک را می توان با انواع آزمایش ها بررسی کرد.

حداکثر سن برای ایمپلنت:

پروتزهای ایمپلنت دندان با موفقیت در بیماران مسن انجام می شود. موفقیت این عمل به وجود مقدار استخوان کافی در بیماران بالغ و مسن بستگی دارد.

برای استفاده از این روش حداکثر سن خاصی وجود ندارد. هرکسی می تواند از این روش استفاده کند، به شرطی که فرد دارای امادگی جسمانی کافی و تراکم استخوان مناسب باشد. هر بیمار سالخورده ای که نگران زیبایی لبخند خود است می تواند از این روش استفاده کند. حتی افراد ۹۰ ساله نیز بدون مشکل خاصی این مراحل را طی کرده اند. در واقع به زبان ساده تر اغلب مراجعان این روش بالای ۶۵ سال هستند.

منبع

practo

مزایای ایمپلنت دندان: روشی ماندگار در طول عمر

چیزهای زیادی در زندگی وجود دارد که به ما لذت می دهد. اما با افزایش سن، ممکن است متأسفانه بیمار و ضعیف شویم و دیگر قادر به لذت بردن از خیلی چیزها نباشیم. لذت غذا خوردن و صحیح حرف زدن یکی از مواردی است که تا پایان عمر به آن نیاز داریم. به همین دلیل امروزه استفاده از ایمپلنت بسیار محبوب شده است. در این مطلب شما را با مزایای ایمپلنت دندان آشنا می کنیم.

مزایای ایمپلنت دندان:

دهان شما را تثبیت می کند. دندانهای مجاور را سالم نگه می دارد و از تحلیل استخوان فک در درازمدت جلوگیری می کند.

فشار را از روی دندان های باقی مانده شما برمی دارد. ایمپلنت بار وارد آمده بر روی دندان ها را کاهش می دهد. این امر باعث می شود دندان های طبیعی مقاومت خود را حفظ کنند.

دندان مصنوعی به شما ظاهر غیرطبیعی می دهد. اما از مزایای ایمپلنت دندان می توان به افزایش اعتماد به نفس شما اشاره کرد. این روش ظاهر طبیعی صورت را حفظ می کند و صورت را جوانتر نشان می دهد.

لبخند شما بهبود می یابد. از بافت نرم دهان حمایت می شود و چهره شما پر می شود. ایمپلنت از سقوط گونه ها و نازک شدن لبها جلوگیری می کند.

دوباره می توانید از غذا خوردن لذت ببرید. ایمپلنت جویدن شما را بهبود می بخشد و مزه ها را بهتر حس می کنید. برخلاف دندان مصنوعی، به راحتی می توانید استیک، سیب و حتی آجیل بخورید. دیگر مواد غذایی بین دندان مصنوعی و لثه ها گیر نمی کنند.

به دلیل افزایش توانایی جویدن غذاها، هضم مواد غذایی نیز آسان تر می شود و دیگر دچار مشکلات سوهاضمه نخواهید بود.

درد نخواهید داشت. حساسیت به مواد سرد و گرم از بین می رود.

با استفاده از ایمپلنت احساس امنیت می کنید، زیرا آلیاژ تیتانیوم به کار رفته در آن بسیار با استخوان سازگار است. استخوان شما درست در نزدیکی سطح دهان رشد خواهد کرد.

به دلیل استحکام بیشتر دندان ها، در حین صحبت کردن احساس اعتماد به نفس بیشتری خواهید داشت. ایمپلنت پایه محکم تری برای صحبت کردن به شمار می رود.

کاهش زمان جراحی. اکثر جراحی ها ساده هستند و روش ها اغلب کمتر از ۹۰ دقیقه به طول می انجامند. ایمپلنت در مطب دندانپزشک قابل اجرا است و در برخی موارد می توان از ایمپلنت فوری استفاده کرد. مجموع زمان درمان معمولا کمتر از ۴ ماه طول می کشد.

رعایت بهداشت و نگهداری ایمپلنت آسان است. این روش با نرخ موفقیت ۹۸٪ در مقایسه با بریج، دوام و طول عمر بهتری دارد.

منبع

vccid

جراحی ایمپلنت: سه دلیل برای عدم نگرانی

ایمپلنت های دندانی به خاطر ظاهر طبیعی و ظرافت آنها شهرت خوبی پیدا کرده اند. بسیاری از این موارد مربوط به پست تیتانیوم است که در جراحی ایمپلنت استفاده می شود. از آنجایی که تیتانیوم رابطه خوبی با استخوان دارد، سلول های جدید رشد می کنند و در طی زمان به ایمپلنت دندانی متصل می شوند. این اتصال آنها را قوی و با دوام می کند.

البته، برای رسیدن به این نقطه باید پروسه جراحی ایمپلنت طی شود. در اینجاست که برخی افراد دچار تردید می شوند. اما این جراحی ایمپلنت روشی متداول است که باعث ناراحتی بسیار کمی می شود و در دستان یک دندان پزشک آموزش دیده میزان موفقیت بسیار بالایی دارد.

سه دلیل برای عدم نگرانی در مورد جراحی ایمپلنت:

تردید برخی از افراد در مورد استفاده از این روش بی جا است. امروزه ایمپلنت به قدری رایج و پیشرفته شده است که درصد زیادی از افراد از آن استفاده می کنند و نرخ موفقیت بسیار بالایی را از خود نشان داده است. بنابراین جدا از هزینه های درمان، موارد زیر نباید مانع شما برای مراجعه جهت درمان شود.

برنامه ریزی دقیق:

این روش دقیقا برنامه ریزی شده است. جراحی ایمپلنت یک روش نسبتا جزئی است، زیرا تمام جزئیات جراحی قبل از شروع درمان برآورد شده است. برای شرایط پیچیده، دندانپزشک از رادیوگرافی یا تصویربرداری سی تی برای برآورد محل دقیق هر ایمپلنت و ایجاد راهنمای جراحی برای استفاده در طول روش برای ایجاد برش های دقیق استفاده می کند.

درد:

جراحی ایمپلنت با بیحسی موضعی انجام می شود. ایمپلنت معمولا ساده تر از کشیدن دندان است. اگر سالم باشید و استخوان کافی در فک خود داشته باشید، نباید هیچ مشکلی در طول جراحی ایمپلنت داشته باشید. با یک بیحسی موضعی، دندانپزشک تنها محل ایمپلنت و بافت اطراف را بی حس می کند و شما چیزی از درد نخواهید فهمید. با این حال چنانچه باز هم مضطرب هستید، قبل از شروع کار دندان پزشک از یک داروی آرام بخش و یا ضد اضطراب استفاده می کند.

عوارض پس از جراحی ایمپلنت:

با توجه به راهنمای جراحی از پیش برنامه ریزی شده و تکنیک های پیشرفته لانه گزینی، ضخامت بافت آسیب دیده بسیار کم است و بافت های برش خورده معمولا با بخیه های خود جذب بخیه می شوند. در حالی که برخی از افراد برای کنترل درد ممکن است به داروهای قوی تر نیاز داشته باشند، برای اغلب افراد داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی ملایم (NSAID) مانند آسپرین یا ایبوپروفن کافی است.

انجام روش ایمپلنت نسبتا سریع و قابل پیش بینی است و میزان موفقیت آن ۹۵-۹۷٪ گزارش شده است. چند هفته پس از اتصال پایه به استخوان، تاج روی ایمپلنت قرار می گیرد و لبخند شما تکمیل می شود.

منبع

deardoctor

عوامل شکست ایمپلنت دندان: نادر اما ممکن

اگرچه نادر است، اما موفقیت اتصال ایمپلنت به استخوان فک به عوامل سلامتی زیادی بستگی دارد. ایمپلنت رایج ترین و بهترین راه برای ترمیم لبخند فردی است که یک یا چند دندان خود را از دست داده است. اما این روش گاهی با شکست روبه رو می شود. در این مطلب عوامل شکست ایمپلنت دندان را بررسی می کنیم. با پیشگیری و مراقبت می توانید موفقیت درمان را در مورد خود تضمین کنید.

درصد موفقیت:

از زمان معرفی ایمپلنت های دندانی در سی سال پیش تا به حال، این روش با تغییرات زیادی مواجه شده است. به دلیل دوام بالا، این روش به نرخ موفقیت بسیار بالایی، بیش از ۹۵%، دست یافته است. اما هنوز هم عوامل شکست ایمپلنت دندان باعث پس زدن این روش توسط بدن در چند ماه اول می شوند.

عوامل شکست ایمپلنت دندان: موارد مهم

سالها تحقیق نشان داده است که بسیاری از این شکست های نادر در درمان ایمپلنت، به پری ایمپلنتیتیس (نوعی بیماری لثه)، استرس بیش از حد بر ایمپلنت، یا برخی از عوامل سلامتی و سبک زندگی مربوط است. اگرچه از بین بردن تمام عوامل شکست ایمپلنت دندان امکان پذیر نیست، اما رسیدگی به این عوامل شانس موفقیت ایمپلنت شما را بهبود می دهد.

بهداشت عمومی شما:

آنچه در بقیه بدن شما اتفاق می افتد می تواند بر بهداشت دهان و دندان تاثیر بگذارد. عوامل زیر می توانند خطر شکست ایمپلنت را افزایش دهد

  • بعضی از داروها
  • درمان های پیشگیرانه سرطان
  • شرایطی نظیر پوکی استخوان
  • سیستم ایمنی ضعیف
  • دیابت
  • یا مصرف دخانیات.

در حالی که برخی از این شرایط را می توان اصلاح نمود (مانند ترک سیگار)، ممکن است دندان پزشک با توجه به وضعیت سلامت خاص شما گزینه های جایگزین دیگری را برای دندان از دست رفته شما در نظر بگیرد.

سلامت استخوان و دیگر مسائل دهان:

ایمپلنت به مقدار مشخصی استخوان برای تنظیم مناسب و ثبات در فک نیاز دارد. اگر در اثر تحلیل فک یا سایر بیماری های دندانی در معرض کمبود استخوان قرار گرفته باشید، برای پیشگیری از عوامل شکست ایمپلنت دندان ممکن است دندان پزشک پیوند استخوان یا استفاده از روشی به غیر از ایمپلنت را برای شما در نظر گیرد.

دندان قروچه نیز از عوامل خطرساز برای موفقیت ایمپلنت است. اگر به این مشکل دچار هستید، باید پیش از شروع درمان برای رفع آن چاره ای اندیشید. در غیر این صورت فشار وارد آمده بر ایمپلنت احتمال پس زدن آن توسط بدن را افزایش می دهد.

مراقبت و نگهداری:

نحوه مراقبت شما پس از دریافت ایمپلنت در میزان موفقیت درمان اهمیت زیادی دارد. در حالیکه ایمپلنت ها خود از خطر پوسیدگی به دور هستند، لثه های حمایت شده، استخوان ها و دندان های مجاور می توانند تحت تاثیر بیماری های لثه قرار گیرند.

برای پیشگیری از مشکل در مجاورت دندان ایمپلنت شده، باید از برنامه منظم روزانه مسواک زدن و نخ دندان کشیدن پیروی کنید. در غیر این صورت، در طول زمان با شروع بیماری های پریودنتال (در این مورد دقیقتر پری ایمپلنتیتیس خوانده می شود) خطر شکست ایمپلنت شما افزایش می یابد. پری ایمپلنتیتیس به معنی عفونت و التهاب بافت های زنده است که ایمپلنت را احاطه کرده اند.

منبع

deardoctor

حساسیت به فلزات در ایمپلنت دندانی: احتمال خطر

در دندانپزشکی نوین ایمپلنت به دندان طبیعی شبیه ترین است. به این دلیل که در ایمپلنت تنها روکش نیست که جایگذاری می شود، بلکه به لطف پایه ای فلزی که در استخوان قرار داده می شود، ریشه ها نیز جایگزین می شوند. اما در صورتی که به فلزات حساسیت داشته باشید، آیا این شانس را نخواهید داشت که ایمپلنت انجام دهید؟ احتمال حساسیت به فلزات در ایمپلنت دندانی چقدر است؟

حساسیت چیست؟

حساسیت، واکنش بیش از حد سیستم ایمنی بدن به یک ماده خارجی خاص است. این واکنش می تواند در حد یک جوش پوستی، جزئی بوده و یا در حد از کار انداختن اندام های بدن مرگ آور باشد. حساسیت می تواند نسبت به هر ماده از جمله فلزات ایجاد شود.

حساسیت به فلزات:

معمولا این حساسیت ها نسبت به فلزهای خاصی ایجاد می شوند. برای مثال، حدود ۱۷ درصد زنان و ۳ درصد مردان نسبت به نیکل حساسیت دارند، در حالیکه درصد کمتری به کبالت یا کروم حساسیت دارند. اکثر واکنش های حساسیتی به فلزات از طریق تماس سطحی با جواهرات یا دیگر وسایل فلزی مشابه ایجاد می شود که باعث بروز خارش و دیگر مشکلات پوستی می شود. در موارد شدیدتر، حساسیت به فلز می تواند منجر به پس زدن قطعات فلزی جایگزین شده در بدن شود.

حساسیت به آمالگام:

فلزات، مخصوصا آمالگام که برای پر کردن مورد استفاده قرار می گیرد، در درمان های دندانپزشکی نیز نقش مهمی بر عهده دارند. آمالگام دندانی مخلوطی از فلزاتی گران قیمت مانند طلا یا نقره با دیگر فلزات مانند مس، قلع و در مقادیر کمتر جیوه است. با اینکه استفاده از آمالگام دندانی برای دهه ها بی خطر بوده، اما در مواردی نادر التهاب یا جوش های پوستی گزارش شده است.

حساسیت به فلزات در ایمپلنت دندانی:

رایج ترین فلز مورد استفاده در ایمپلنت های دندانی تیتانیوم است. نوع صنعتی این فلز کاربرد زیادی در زمینه های پزشکی و دندانپزشکی دارد. زیرا این فلز میل ترکیبی خاصی با استخوان دارد. سلول های استخوانی بلافاصله رشد کرده و به فلز می چسبند که این کار ارتباط بین ایمپلنت و استخوان فک را تقویت می کند.

حتی اگر به فلزات خاصی حساسیت داشته باشید، احتمال اینکه این حساسیت شامل تیتانیوم شود بسیار کم است. طبق یکی از تحقیقاتی که در این زمینه انجام شده است، از ۱۵۰۰ نفری که ایمپلنت انجام دادند، کمتر از ۱ درصد دچار واکنش حساسیتی شدند. بنابراین حساسیت به فلزات در ایمپلنت دندانی بسیار نادر است و به احتمال بسیار زیاد شما می توانید از این روش استفاده کنید.

با این حال، اگر در این مورد نگران هستید، می توانید آزمایش حساسیت به فلزات در ایمپلنت دندانی را انجام دهید. در این روش حساسیت شما به تیتانیوم بررسی می شود. در نهایت پس از آزمون، به احتمال بسیار زیاد قادر خواهید بود به جمع میلیون ها مراجعی بپیوندید که با انجام ایمپلنت های دندانی به لبخندی زیبا دست پیدا کرده اند.

منبع

reshdentistry