بریس لینگوال: رفع مشکل دیده شدن بریس ارتودنسی

هر چه درمان های دندانپزشکی پیچیده تر، در دسترس تر و متنوع تر می شوند، اگاهی مراجع از تنوع روش های و گزینه ها اهمیت بیشتری می یابد. بریس لینگوال یکی از آن پیشرفت هایی است که نیاز بسیاری از بیماران بالغ را برطرف کرده است. مشکل بسیاری از بزرگسالان دیده شدن بریس های فلزی از بیرون و کاهش اعتماد به نفس آنان بود. اما در حال حاضر این مشکل حل شده است. در این مطلب شما را با بریس لینگوال و سوالات رایج در مورد آن آشنا می کنیم.

بریس لینگوال چیست؟

این نوع بریس دقیقا مشابه سایر بریس های سنتی عمل می کند. تنها تفاوت آن این است که بریس های لینگوال پشت دندان قرار می گیرند. بنابراین براکت ها و سیم ها به طور موثری پنهان می شوند.

مزیت بریس های لینگوال:

مهمترین مزیت بریس های لینگوال پنهان بودن آنها است. این بدان معنی است که افراد می توانند بدون خجالت از دریافت درمان ارتودنسی از مزایای آن بهره مند شوند. بسیاری از بزرگسالان از دیده شدن بریس و براکت روی دندان خود راضی نیستند و به دلایل زیبایی شناختی از درمان طفره می روند. با استفاده از این روش افراد می توانند زندگی عادی خود را از سر بگیرند و بدون کاهش اعتماد به نفس در ملاقات های کاری و شرایط اجتماعی حاضر شوند.

شاید بهترین مراجعان برای بریس های لینگوال افراد مشهور باشند که می توانند بدون تغییر در چهره و لبخند خود در انظار عمومی ظاهر شوند.

معایب این روش:

تنها نکته قابل توجهی که در مقایسه با سایر روش های درمانی ارتودنسی در بریس های لینگوال مشاهده می شود اذیت شدن بیمار در برخی موارد است. از آنجا که بریس های لینگوال به پشت دندان متصل می شوند برخی از بیماران به زمان بیشتری برای عادت کردن به آن نیاز دارند. در طی این مدت تمیز کردن دندان، جویدن، بلعیدن و صحبت کردن می تواند دشوار باشد.

از آنجا که جسم جدیدی وارد دهان شده است، ممکن است برخی افراد به صورت ناخودآگاه بریس ها را دائما با زبان خود لمس کنند. بنابراین زخم شدن زبان در تماس مداوم با براکت از دیگر معایب این روش است. بهتر است در چند روز اول سعی کنید با زبان به بریس ها فشار وارد نکنید.

از دیگر مشکلاتی که این روش دارد اشکال در نواختن آلات موسیقی دهانی و ورزش کردن است. بنابراین در صورتی که در هر یک از این حوزه ها فعالیت دارید بهتر است دندانپزشک خود را از این امر آگاه کنید. ممکن است لازم باشد شما از روش دیگر یا نوع دیگری از بریس های لینگوال بهره ببرید.

منبع

hda-online

عوارض اپیسکتومی پس از درمان

اپیسکتومی به درمانی بسیار حساس برای رفع عفونت در پایه دندان و پیشگیری از عود عفونت و نیاز به عصب کشی مجدد اطلاق می شود. این درمان از این جهت حساس است که در صورت عود عفونت احتمال نیاز به کشیدن دندان بیشتر می شود. عوارض اپیسکتومی بسیار نادر است، اما به طور معمول اندودونتیست در جلسات مشاوره اولیه شما را از آنها آگاه می کند. اطلاع از خطرات جراحی ضروری است و در صورتی که جراح شما را از آنها مطلع نکرد خود در این مورد با او صحبت کنید. در غیر این صورت بهتر است فرد دیگری را برای انجام کار بیابید.

عوارض اپیسکتومی:

ثابت شده است که این روش تحت نظر یک اندودنتیست یا دندانپزشک واجد شرایط و با تجربه در اغلب موارد موفقیت آمیز است. اصلی ترین عوارض اپیسکتومی ناموفق بودن آن است. در این موارد معمولا لازم است دندان کشیده شود و راهی به جز استفاده از یک جایگزین مصنوعی باقی نمی ماند. سایر عوارض جانبی عبارتند از آسیب عصبی و عفونت های سینوسی.

آسیب عصبی:

خطر آسیب عصبی بسیار به محل دندان تحت درمان در دهان شما وابسته است. اگر دندان بیمار در فک پایین و در انتهای دهان قرار داشته باشد، خطر آسیب عصب بیشتر خواهد بود، زیرا اینجا محل اعصاب بسیار مهمی از جمله عصب مندیبولار است.

یک دندانپزشک حرفه ای باید از میزان عوارض اپیسکتومی آگاه باشد. احتمال دارد که قبل از اپیسکتومی از دندان رادیوگرافی تهیه شود. بدین ترتیب فاصله ریشه دندان تا اعصاب مهم مشخص می شود. با توجه به میزان خطر احتمالی تناسب این روش برای شما بررسی خواهد شد.

عفونت سینوسی:

همانند آسیب عصبی، خطر عفونت سینوسی نیز به محل قرارگیری دندان در دهان شما وابسته است. اگر دندان در فک فوقانی نیاز به جراحی داشته باشد، شما در معرض خطر بیشتری برای انتقال عفونت به سینوس ها پس از اپیسکتومی قرار خواهید داشت. در تلاش برای جلوگیری از این اتفاق، دندانپزشک یا اندودنتیست معمولا برای شما آنتی بیوتیک تجویز خواهد کرد. لازم به ذکر است که این داروهای تجویزی می توانند با دیگر داروهای مصرفی شما تداخل داشته باشند. بنابراین دندانپزشک را از داروهای مصرفی خود آگاه سازید.

زمان تماس با متخصص:

در صورتی که در ناحیه انجام اپیسکتومی دچار درد شدید و تورم هستید، بلافاصله با دندانپزشک تماس بگیرید. این امر می تواند نشانه ای از آسیب عصبی باشد و بنابراین مهم است که منطقه مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرد و درمان مناسب برای آن اتخاذ شود.

در برخی موارد ممکن است در اطراف دندان جراحی شده یک فیستول بدون درد ظاهر شود. فیستول ها جوش های کوچکی هستند که اغلب نسبتا خیلی سریع به حالت عادی برمی گردند. با این حال گاهی دوباره عود می کنند، که نشانه ای از وجود عفونت است. در صورت مشاهده چند باره فیستول برای پیشگیری از انتشار عفونت به دندانپزشک مراجعه کنید.

منبع

hda-online

اپیسکتومی چیست: روش انجام و دوره بهبودی

اپیسکتومی روشی در دندانپزشکی است که در آن هر بافت آلوده و عفونی در طول عصب کشی برداشته می شود. این روش از این نظر اهمیت دارد که برای جلوگیری از عفونت های آینده و به نوبه خود عصب کشی مجدد ضروری است. اگر بعد از یک عصب کشی مجددا عفونت رخ دهد، یا باید یک عصب کشی دیگر انجام شود یا به جراحی گسترده تری برای حل مشکل نیاز است.

چرا اپیسکتومی انجام می شود؟

این روش برای حذف بافت آلوده و عفونی انجام می شود که در طی یک عصب کشی پیدا می شود. با حذف این بافت، کانال ریشه می تواند به طور کامل بهبود یابد. این روش برای جلوگیری از تکرار عفونت نیز انجام می شود.

آمادگی قبلی برای درمان:

قبل از انجام اپیسکتومی برای بیمار، دندانپزشک درخواست انجام رادیوگرافی از دندان آسیب دیده و استخوان اطراف آن را می دهد. بیماران از چند روز قبل از دهان شویه ضدعفونی استفاده می کند، دوره ای از آنتی بیوتیک را دریافت خواهد کرد و برای مبارزه با التهاب داروهایی برای او تجویز می شود. سابقه پزشکی و دارویی بیمار نیز بررسی می شود.

نحوه انجام این روش:

دندانپزشک ابتدا بافت لثه را می برد و آن را از روی دندان برمی دارد تا به ریشه دندان دسترسی پیدا کنند. قسمت کوچکی از نوک ریشه و بافت آلوده حذف خواهد شد. سپس با استفاده از رنگی مخصوص شکاف ها و ترک های دندان مشخص می شود تا احتمال نیاز به کشیدن دندان بررسی شود. در آخر کانال دندان پاکسازی و بسته خواهد شد. از دندان و ناحیه اطراف آن دوباره رادیوگرافی گرفته می شود تا از موفقیت آمیز بودن روش اطمینان حاصل شود. پس از آن اندودنتیست بافت را به جای خود باز می گرداند و بخیه می زند.

ریسک های مرتبط با اپیسکتومی:

یکی از بزرگترین خطرات این روش شکست جراحی است. در صورتی که جراحی موفقیت آمیز نباشد، دندان بیمار باید کشیده شود. سایر خطرات احتمالی در این روش عبارتند از آسیب به سینوس ها، عفونت، احتقان و آسیب عصبی. اگر بیمار دچار تورم، درد یا فیستول شود، باید در اسرع وقت با دندانپزشک خود تماس بگیرد.

دوره بهبودی:

ممکن است بیمار تا چند روز دچار درد و تورم باشد. مقداری کبودی و تورم نیز طبیعی است. غذا خوردن و نوشیدن بیمار تا چند روز محدود خواهد شد. بیمار امکان مسواک زدن روی ناحیه جراحی شده را نخواهد داشت. دندانپزشک برای بیمار آنتی بیوتیک و داروهای ضروری را تجویز خواهد کرد. بیمار در دوره بهبودی نباید سیگار بکشد. اغلب بیماران طی دو هفته پس از جراحی به طور کامل بهبود می یابند.

منبع

healthguideinfo

کاشت نگین روی دندان: سوالات رایج

نگین های مورد استفاده بر روی دندان در انواع و اشکال مختلف ارائه می شوند. مهم ترین مواد تشکیل دهنده این نگین ها کریستال های شیشه ای، طلای زرد یا سفید ۱۸، ۲۲ یا ۲۴ عیار است که به طور خاص برای استفاده دندان ساخته شده است. امروزه کاشت نگین روی دندان از محبوبیت زیادی بین جوانان برخوردار شده است که در ادامه شما را با جزئیات آن آشنا می کنیم.

در بین انواع نگین ها معمولا نگین های کریستالی از همه ارزان تر هستند. این نگین ها دارای یک پوشش مخصوص در پشت هستند و برش آنها به نحوی است که نور را منعکس می کنند. در حال حاضر برای کاشت نگین روی دندان همانند قبل از روش های حفاری و مته استفاده نمی شود. بلکه نگین با استفاده از مواد کامپوزیتی روی دندان متصل می شود.

عمر کاشت نگین روی دندان:

از انجایی که در کاشت از حفاری استفاده نمی شود، این روش قابل بازگشت است. بنابراین هر زمان که بیمار بخواهد می تواند نگین را توسط دندانپزشک از روی دندان خود بردارد. به طور معمول عمر نگین روی دندان چیزی بین ۶ ماه تا یک سال است.

آیا وجود نگین روی دندان حس می شود؟

به طور معمول ضخامت این نگین ها کمتر از یک میلیمتر و قطر آن بین دو تا سه میلی متر است. در ابتدا حضور چیزی روی دندان احساس متفاوتی به شما خواهد داد. اما بعد از چند روز به نگین عادت می کنید و دیگر حضور آن را حس نخواهید کرد.

آیا کاشت نگین روی دندان به آن آسیب می زند؟

خیر! کاشت نگین در صورتی که با استفاده از حفاری همراه نباشد، همانند یک بریس ارتودنسی عمل خواهد کرد. بنابراین کل پروسه نصب و حذف آن را می توان با درمان ارتودنسی مقایسه نمود. زمانی که نگین برداشته می شود، دندان برای حذف سایر بقایای مواد چسبنده پولیش می شود.

آیا نگین مانع از مسواک زدن می شود؟

خیر! حضور این سنگ ها اختلالی در روند بهداشت دهان و دندان نخواهد داشت. با این حال، بهتر است تا ۲۴ ساعت پس از نصب نگین از مسواک برقی روی آن استفاده نشود.

اگر نگین افتاد و آن را خوردیم چطور؟

نگین های کریستالی یا طلایی بسیار کوچک هستند و هیچ لبه تیزی ندارند. اساسا آسیبی به شما نمی زنند و همانند سایر مواد زائد به روش طبیعی از بدن شما دفع می شوند.

آیا می توانم دندان های خود را جرم گیری کنم؟

بله، می توانید و باید دندان های خود را به طور مرتب توسط دندانپزشک جرم گیری کنید. کاشت نگین روی دندان اختلالی با جرم گیری ندارد. ناحیه زیر نگین با مواد پرکننده مهر و موم شده است و عاری از باکتری است. نواحی اطراف و بالای آن را نیز می توان با مقداری دقت کاملا تمیز نمود.

منبع

decodent

تاثیر سوراخ کردن لب در بهداشت دهان و دندان

در سال های اخیر، سوراخ کردن زبان و لب به ویژه در میان جوانان بیشتر و بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. اگر تصمیم به انجام این کار گرفته اید بهتر است ابتدا کمی با تاثیر سوراخ کردن لب در بهداشت دهان و دندان آشنا شوید. سپس می توانید دوباره به تصمیم خود فکر کنید.

تاثیر سوراخ کردن لب در بهداشت دهان و دندان:

سوراخ کردن لب، زبان، یا هر جای دیگری از دهان شما به معنی حضور مادام العمر چیزی خارجی در دهان شماست. وجود این شی فلزی موجب بروز مشکلات بهداشتی زیادی می شود که در ادامه به آنها اشاره می کنیم.

بوی بد دهان:

مهمترین تاثیر سوراخ کردن لب در بهداشت دهان و دندان بوی بد دهان است. استفاده از فلز روی زبان یا لب می تواند محل جدیدی را برای تجمع باکتری ها ایجاد کند. مسواک کردن اطراف این فلز دشوار خواهد بود. بنابراین اگر به طور مرتب نتوانید محل را به طور کامل تمیز کنید، پس از مدتی دهان شما بد بو خواهد شد.

بیرون ریختن تف:

سوراخ کردن دهان تولید بزاق را افزایش می دهد. بزاق می تواند به مبارزه با ایجاد پوسیدگی کمک کند، اما احتمالا بیرون پاشیدن تف در حین حرف زدن را نیز افزایش می دهد.

عفونت، درد و تورم:

حتی اگر شما زبان و لب خود را در محیطی کاملا استریل سوراخ کرده باشید، احتمالا ابتلا به عفونت پس از سوراخ کردن بسیار بالاست. دهان شما محل مرطوبی است که آن را به مکان فوق العاده ای برای باکتری ها تبدیل می کند. در نتیجه به راحتی ممکن است دچار عفونت شوید. محل را از نظر وجود تورم بررسی کنید، زیرا ممکن است زبان به قدری تورم کند که راه هوایی را ببندد. درصورتی که در محل سوراخ کردن دچار خارش و سوزش هستید، سریعا به پزشک مراجعه کنید.

اشکال در معاینات دندانپزشکی:

از آنجا که استفاده از این روش به معنی کاشت فلز در دهان است، ممکن است رادیوگرافی با اختلال همراه شود. در صورتی که در دهان خود فلز دارید، این موضوع را به دندانپزشک اطلاع دهید تا تغییرات لازم را انجام دهد.

دندان ترک خورده:

اکثر افرادی که دارای سوراخ لب و یا زبان هستند، دچار وسوسه بازی با آن می شوند. این امر می تواند شانس ترک خوردن دندان را افزایش دهد. فلز روی زبان یا لب شما می تواند به کارهای انجام گرفته روی دندان مانند پرشدگی ها، بریس، بریج و تاج نیز آسیب وارد کند.

فرسایش مینای دندان:

مالش دائمی فلز به مینای دندان باعث می شود که در طول زمان مینا تخریب شده و دندان در معرض خطر حساسیت و پوسیدگی قرار گیرد. در عین حال، هر چند رایج نیست اما فلز روی زبان ممکن است باعث ایجاد فاصله بین دو دندان جلو شود.

تحلیل لثه:

دیگر تاثیر سوراخ کردن لب در بهداشت دهان و دندان تحلیل لثه است. حدود ۳۵ درصد از افرادی که به مدت ۴ سال یا بیشتر دارای سوراخ روی زبان بوده اند دچار تحلیل لثه می شوند. حرکت فلز و تماس آن با لثه باعث تحلیل رفتن آن و قرارگیری ریشه در معرض محیط دهان می گردد. سوراخ کردن زبان باعث تحلیل لثه های پشت دندان جلو و سوراخ کردن لب باعث تحلیل لثه جلو دندان ها می شود.

بیماری های پریودنتال:

تحلیل لثه ای که درمان نشود و در واقع پیشرفت کند، می تواند به بیماری های پریودنتال ختم شود. درمان این نوع بیماری ها دشوارتر است و اغلب با از دست رفتن دندان همراه است.

آسیب عصبی:

گاهی اوقات سوراخ کردن زبان می تواند باعث بی حسی آن شود. در اغلب موارد بی حسی موقتی است اما گاهی می تواند دائمی شود. از بین رفتن جوانه های چشایی در بخشی از زبان نیز باعث می شود طعم و مزه مواد خوراکی را کمتر حس کنید.

منبع

silveradofamilydental

لومینیرز چیست و تفاوت آن با سایر روش ها چیست؟

لومینیرز گزینه ای محبوب بین انواع روکش های موجود در بازار است. این روش به حداقل آماده سازی نیاز دارد یا اصلا نیازی به آماده سازی ندارد. به همین دلیل در صورت امکان استفاده از این روش، برای دندانپزشک و بیمار جذاب است. این تکنیک برای افرادی قابل استفاده است که دارای فاصله بسیار کمی بین دندان ها است یا دچار تنها مقدار ناچیزی انحراف در دندان ها است.

تفاوت لومینیرز با ونیر:

وینرهای سنتی ضخیم هستند. به همین دلیل برای استفاده از آنها باید مقداری از ساختار دندان تراشیده شود. این امر می تواند تجربه ای دردناک برای بسیاری از بیماران باشد. اما لومینیرز از این جهت منحصر به فرد است که ضخامت آن بسیار کم (حدود ۰٫۲ میلی متر) است و در عین حال بسیار شفاف است. به همین دلیل ظاهر طبیعی مینای دندان را تداعی می کند. برای استفاده از لومینیرز نیازی به ساییدن لایه بیرونی دندان نیست. پس از تکمیل روش، فرد دچار حساسیت دندان یا ناراحتی نمی شود. به طوری که بلافاصله پس از درمان فرد احساس طبیعی بودن دارد. پس از استفاده از لومینیرز فرد می تواند هر چیزی که بخواهد بخورد و بنوشد.

مزایای لومینیرز:

  • روشی بدون درد
  • عدم بروز حساسیت
  • سفید شدن دندان با دوام بالا
  • روندی سریع و آسان

روش نصب:

لومینیرز را می توان در دو جلسه نصب کرد. در اولین جلسه یک قالب سفارشی از دندان های بیمار گرفته می شود. سپس با مشورت شما و دندانپزشک سایه ای مناسب دندان های شما انتخاب می شود. در جلسه دوم، تناسب و سایه روکش بررسی می شود و به سادگی روی دندان های شما نصب می شود تا لبخندی زیبا و سفید داشته باشید.

استفاده از این روش می تواند برای مشکلات زیر امکان پذیر باشد:

  • دندان های شکسته و یا ترک خورده
  • دندان های دچار لک
  • دندان های فاصله دار
  • در هم ریختگی جزئی دندان
  • تغییر دندان به دلیل پوسیدگی
  • دندان های کوچک
  • لبخند هالیوودی
  • جایگزین بریس

جایگزین های لومینیرز:

لومینیرز تنها روکش موجود در بازار نیست. با این حال به شدت محبوب هستند و برای بیشتر مشکلات جزئی دندان به کار می روند. این روش به دلیل سرعت ایجاد تغییر در دهان و دندان و عوارض کم مورد علاقه بیماران است. اما این روش مناسب تمام شرایط دندان نیست. برای دندان های به شدت در هم ریخته حتما باید از ارتودنسی یا ونیرهای مخصوص استفاده کرد. در صورت امکان، برای افراد حساس به ظاهر دهان می توان از بریس های شفاف ارتودنسی استفاده کرد.

به عنوان جایگزین این روش برای سفید کردن دندان، می توان از روش های لیزر یا کیت های سفید کننده خانگی استفاده کرد.

برای دندان های فاصله دار یا ترک خورده نیز می توان به جای این روش از باندینگ استفاده کرد. این روش ها هزینه ای نسبتا پایین دارند و سرعت انجام کار بالاست. با این حال برای انتخاب بین گزینه های درمان دندانپزشک شما را معاینه خواهد کرد و بهترین روش را به شما پیشنهاد خواهد داد.

منبع

acedentalresource

انواع لیزرهای دندانپزشکی: تنوع گزینه های درمان

استفاده از لیزر در انواع روش های درمانی دندانپزشکی رایج تر از قبل شده است. انواع لیزرهای دندانپزشکی به دو دسته تقسیم می شوند. اداره غذا و داروی آمریکا (FDA) لیزرهای بافت سخت و نرم را برای استفاده در درمان دندان های افراد بالغ و کودکان تأیید کرده است. از آنجایی که لیزرهای دندانی دارای ویژگی جذب منحصر به فردی هستند، از هر یک از آنها برای انجام روش های دندانپزشکی خاصی استفاده می شود.

انواع لیزرهای دندانپزشکی:

لیزرهای بافت سخت:

لیزرهای بافت سخت دارای طول موجی هستند که توسط هیدروکسی آپاتیت (کلسیم فسفات موجود در استخوان و دندان) و آب به راحتی جذب می شوند و به همین دلیل برای برش ساختار دندان موثر هستند.

استفاده اولیه از لیزر بافت سخت بریدن استخوان و دندان با دقت بسیار زیاد است. لیزرهای بافت سخت اغلب در آماده سازی یا شکل دادن به دندان ها برای باندینگ، حذف مقادیر کوچک ساختار دندان و تعمیر مقداری از فرسودگی پرشدگی دندان استفاده می شوند.

لیزرهای نرم بافت:

در بین انواع لیزرهای دندانپزشکی لیزر بافت نرم دارای طول موجی است که به راحتی توسط آب و هموگلوبین جذب می شود و در نتیجه آن را برای مدیریت بافت نرم موثرتر می کند. از این ابزار به عنوان بخشی از درمان پریودنتال و برای کشتن باکتری ها و فعال سازی دوباره رشد بافت ها استفاده می شود. لیزر دی اکسید کربن آسیب به بافت اطراف را کاهش می دهد و بافت را سریع تر از روش فیبر نوری حذف می کند.

لیزرهای بافت نرم همزمان با انعقاد رگ های خونی و انتهای عصب عمل می کنند. به همین دلیل است که بسیاری از افراد بعد از استفاده از لیزر تقریبا هیچ دردی حس نمی کنند. همچنین در لیزرهای بافت نرم بهبودی بافت ها سریع تر انجام می شود. به همین دلیل است که استفاده از این روش هر روز در دندانپزشکی زیبایی رواج بیشتری می یابد.

علاوه بر لیزرهایی که برای برش دهی و شکل دادن به بافت های سخت و نرم مورد استفاده قرار می گیرند، سایر انواع لیزرهای دندانپزشکی به طور خاص برای مشاهده داخل دندان و سلول ها با استفاده از توموگرافی کوئری نوری، یک روش تصویربرداری غیر تهاجمی، طراحی شده اند.

طبق تحقیقات استفاده از انواع لیزرهای دندانپزشکی با عوارض خاصی در بیماران همراه نیست و برای تمام گروه های سنی مجاز شمرده می شود. این شیوه درمانی با کاهش مدت زمان بهبودی، خونریزی و درد بیمار دارای مزیت های بسیاری بر دیگر روش های درمانی است. به همین دلیل افزایش آگاهی بیماران از تنوع گزینه های درمان می تواند به ایجاد تجربه بهتر از دندانپزشکی برای آنان کمک کند.

منبع

yourdentistryguide

کاربری لیزرهای بافت سخت و نرم در دندانپزشکی

لیزرهای دندانپزشکی بر اساس طول موج به دو نوع بافت سخت و نرم تقسیم می شوند. از هر یک از این دو نوع ابزار در حوزه خاصی از دندانپزشکی استفاده می شود. در ادامه شما را با کاربری لیزرهای بافت سخت و نرم در دندانپزشکی آشنا می کنیم.

کاربری لیزرهای بافت سخت و نرم در دندانپزشکی:

کاربری لیزر بافت سخت:

آشکارساز حفره:

از این نوع لیزر برای شناسایی زودهنگام حفره ها استفاده می شود. شناسایی دقیق و زودهنگام حفره به ترمیم به موقع و پیشگیری از وارد آمدن هزینه اضافه کمک زیادی می کند.

پر کردن دندان ها/آماده سازی دندان:

لیزرهای دندانی بافت سخت می توانند نیاز به تزریق بیحسی موضعی و مته دندان پزشکی سنتی را از بین ببرند. لیزرهای مورد استفاده در پر کردن دندان قادر به کشتن باکتری های واقع در حفره هستند که به طور بالقوه منجر به بهبود ترمیم دندان می شود. با این حال، لیزرهای دندانی برای جایگزینی پرکننده های آمالگام یا تاج مناسب نیستند.

حساسیت دندان:

از لیزرهای دندانپزشکی می توان برای بستن tubules (واقع در ریشه دندان) استفاده کرد که مسئول حساسیت دندان به مواد گرم و سرد است.

کاربری لیزر بافت نرم:

افزایش طول تاج:

از کاربری لیزرهای بافت سخت و نرم در دندانپزشکی می توان به شکل دهی به بافت لثه (لیزر بافت نرم) و استخوان (لیزر بافت سخت) اشاره کرد. از این روش های ترمیمی برای ایجاد پایه بهتر برای سایر روش های درمانی بهره گیری می شود.

لبخند لثه ای:

لیزرهای دندانی میتوانند بافت لثه را تغییر دهند تا ساختار بیشتری از دندان به نمایش گذاشته شود و ظاهر لبخند بهبود یابد.

اتصال عضلانی (Frenula):

از لیزرهای بافت نرم برای فرنکتومی استفاده می شود. این روش درمانی برای کودکانی ایده آل است که دچار اتصال بیش از حد زبان به کف دهان هستند و تغذیه و صحبت کردن آنها دشوار است. این مشکل به دلیل حرکات محدود زبان ایجاد می شود.

ضایعات بافت نرم (Epulis):

از لیزرهای دندانپزشکی می توان برای برداشتن بدون درد ضایعات بافت نرم استفاده کرد که اغلب به دلیل استفاده از پروتزهای نامناسب ایجاد می شوند.

دیگر موارد کاربری لیزرهای بافت سخت و نرم در دندانپزشکی:

مشاهده تومورهای دندان و لثه:

توموگرافی نوری روشی ایمن برای مشاهده دندان ها و لثه ها در زمان واقعی است.

تومورهای خوش خیم:

ممکن است از لیزرهای دندانپزشکی برای حذف بدون درد تومورهای خوش خیم از لثه، سقف دهان، دو طرف گونه ها و لب ها استفاده شود.

زخم های سرد:

لیزرهای دندانپزشکی باعث کاهش درد ناشی از زخم های سرد و به حداقل رساندن زمان بهبودی میشوند.

بازسازی عصب:

از Photobiomodulation  می توان برای بازسازی عضلات آسیب دیده، رگ های خونی و زخم ها استفاده کرد.

آپنه خواب:

در مواردی که آپنه خواب ناشی از رشد بیش از حد بافتی در ناحیه گلو باشد (که بعضی اوقات با افزایش سن رخ می دهد)، می توان از یووالوپلاستی مبتنی بر لیزر برای تغییر شکل گلو و رفع مشکلات تنفس مرتبط با آپنه خواب استفاده کرد.

سفید کردن دندان ها:

لیزرهای دندانی می توان برای برای سرعت بخشیدن به فرآیند سفید کردن دندان ها استفاده شود. نتیجه بخشی این روش بسیار سریع تر از سایر روش های زیبایی است.

کاربری لیزرهای بافت سخت و نرم در دندانپزشکی به همین موارد محدود نمی شود. هر روز استفاده از این ابزارها در حوزه های متعدد گسترش می یابد و آینده درخشانی پیش روی این روش درمانی دیده می شود.

منبع

yourdentistryguide

حداقل سن برای ایمپلنت: معیارهای لازم

در حال حاضر روش های ایمپلنت دندان یکی از محبوب ترین روش های دندانپزشکی است. این روش مزایای متعددی برای کسانی دارد که یک یا چند دندان خود را از دست داده اند. اما حداقل سن برای ایمپلنت چیست و چه عوامل دیگری در امکان استفاده از این روش دخیل هستند.

عوامل متعددی وجود دارد که در تصمیم گیری در مورد نیاز و نتیجه موفقیت ایمپلنت های دندانی نقش دارند. این عوامل عبارتند از:

بنابراین، مهم است که معیارهایی را برای انجام درمان مناسب در نقطه ای مناسب انتخاب کنید تا بهترین نتایج را بدست آورید. سن عامل مهمی است که تا حد زیادی به موفقیت ایمپلنت های دندانی کمک می کند. با افزایش سن استخوان دچار تحلیل می شود که در تعیین موفقیت پیوند ایمپلنت و همچنین عملکرد آن نقش مهمی دارد.

حداقل سن برای ایمپلنت:

ایمپلنت های دندانی در کودکانی که به طور دائمی دندان های خود را از دست داده اند به پس از بلوغ موکول می شود. این زمان به دلیل نیاز به تکمیل رشد پایه استخوان فک است. تحقیقات نشان می دهد در صورتی که درمان های ایمپلنت در استخوان های در حال رشد انجام گیرند، ایمپلنت می تواند در رشد طبیعی سایر دندان ها اختلال ایجاد کند و حتی خود با شکست مواجه شود.

در بسیاری از افراد رشد فک تا ۱۸ یا ۲۰ سالگی ادامه می یابد و از این رو توصیه می شود که درمان در افراد مبتلا به بی دندانی در ابتدای ۱۸ تا ۲۰ سالگی شروع شود. حداقل سن برای ایمپلنت در برخی موارد می تواند تا ۱۶ سالگی کاهش یابد. از آنجایی که هر فرد متفاوت است، بهتر است زمان دریافت ایمپلنت را در افراد زیر ۲۰ سال به نظر پزشک بسپارید. رشد فک را می توان با انواع آزمایش ها بررسی کرد.

حداکثر سن برای ایمپلنت:

پروتزهای ایمپلنت دندان با موفقیت در بیماران مسن انجام می شود. موفقیت این عمل به وجود مقدار استخوان کافی در بیماران بالغ و مسن بستگی دارد.

برای استفاده از این روش حداکثر سن خاصی وجود ندارد. هرکسی می تواند از این روش استفاده کند، به شرطی که فرد دارای امادگی جسمانی کافی و تراکم استخوان مناسب باشد. هر بیمار سالخورده ای که نگران زیبایی لبخند خود است می تواند از این روش استفاده کند. حتی افراد ۹۰ ساله نیز بدون مشکل خاصی این مراحل را طی کرده اند. در واقع به زبان ساده تر اغلب مراجعان این روش بالای ۶۵ سال هستند.

منبع

practo

سپراتور چیست و کاربرد آن در ارتودنسی چیست؟

ارتودنتیست ها از اقلام مختلفی برای حرکت دندان استفاده می کند. بسیاری از افراد در مورد سپراتور یا جداکننده شنیده اند اما نمی دانند این وسیله چیست یا به چه کار می آید. از این وسیله پیش از شروع درمان ارتودنسی برای ایجاد فضای کافی بین دندان های خلفی استفاده می شود.

بند ارتودنسی نوعی قدیمی از بریس است که معمولا دور دندان های مولر خلفی قرار می گیرد. این بندها از فولاد ضدزنگ ساخته شده اند و پایه محکمی برای بریس ها فراهم می کنند. از این بند می تواند دور هر دندانی استفاده کرد اما در دندان های جلو زیبا نیست.

براکت در مقابل بند ارتودنسی:

بندهای ارتودنسی نسبت به براکت های متصل شده به دندان های خلفی نیروهای جویدن را بهتر تحمل می کنند. برخی ارتودنتیست ها در ابتدای درمان از براکت های متصل به دندان استفاده می کنند. اگر بیمار چند بار براکت را از محل خود خارج کند، در این صورت ارتودنتیست به بندهای ارتودنسی متوسل می شود. این روش دوام بیشتری دارد و شانس شل شدن آن کم است. از سوی دیگر، برخی از ارتودنتیست ها از همان ابتدای درمان از بندهای ارتودنسی استفاده می کنند.

معایب بند ارتودنسی:

دلیل برخی ارتودنتیست ها برای استفاده از براکت متصل به دندان به جای بند ارتودنسی امکان بررسی وجود حفره در دندان است. با وجود بند ارتودنسی امکان بررسی دندان از نظر وجود پوسیدگی تا زمان برداشتن آن وجود ندارد. این امر یکی از معایب بندهای ارتودنسی است.

چرا از سپراتور استفاده می شود؟

برای قرار گرفتن بند ارتودنسی بین دندان، باید از سپراتور جهت ایجاد فضای کافی بین دندان استفاده کرد. در غیر این صورت جایگذاری بند با درد و فشار زیادی همراه خواهد بود و در برخی موارد ناممکن است. سپراتور یک هفته قبل از شروع درمان با بند ارتودنسی جایگذاری می شود.

انواع سپراتور:

سپراتورها دو نوع هستند: لاستیکی و فلزی. استفاده از سپراتور لاستیکی رایج تر است. ارتودنتیست با استفاده از نخ دندان و مقداری فشار این لاستیک را بین دندان جا می دهد. هنگامی که لاستیک به شکل اصلی خود بازگردد، دندان ها را از هم جدا می کند و فضای کافی را برای مراحل بعدی ایجاد می کند.

از سپراتور فلزی زمانی استفاده می شود که امکان استفاده از نوع لاستیکی وجود ندارد. زمانی که فاصله بین دندان ها بسیار کم است و نوار لاستیکی به هیچ وجه بین دندان قرار نمی گیرد، راهی به جز استفاده از نوع فلزی آن نیست.

ملاحظات پس از درمان:

پس از قرارگیری سپراتور، بیمار نمی تواند محل را نخ دندان بکشد یا از مواد غذایی چسبناک استفاده کند. بهتر است تا زمان ملاقات بعدی این نوار را به حال خود رها کنید. چنانچه سپراتور به خودی خود از بین دندان خارج شد، به معنی ایجاد شدن فضای کافی بین دندان ها است. زمانی که سپراتور به صورت خود به خود افتاد با ارتودنتیست خود برای مراحل بعد تماس حاصل فرمایید. شاید وی تشخیص دهد که نیاز به جایگذاری مجدد این نوار لاستیکی باشد. زمانی که این نوار بین دندان های شما قرار دارد، حس کردن آن در چند روز اول و وجود مقداری درد و ناراحتی طبیعی است. این درد با مسکن ها قابل رفع است.

پس از ایجاد فضای کافی بین دندان ها، ارتودنتیست می تواند درمان ارتودنسی را با جایگذاری بند آغاز کند.

منبع

askanorthodontist